Κυριακή, 18 Φεβρουαρίου 2018

Συνάντηση με μια δαιμονισμένη (επανάληψη)



(επανάληψη από το https://salograia.blogspot.gr/2009/09/blog-post_28.html )
...............................................................................................
..................................................................................................

Ειλικρινά, απορώ, πώς γίνεται να ανήκει κάποιος στην Ορθόδοξη Εκκλησία, να είναι βαπτισμένος, μυρωμένος, του Θεού παραδομένος- από την παιδική του ηλικία- και όμως να μ η ν πιστεύει στ’ αλήθεια, στην ουσιαστική-προσωπική δράση και ύπαρξη του Εωσφόρου και των δαιμόνων-ακολούθων του.

Απορώ και όμως γίνεται.

Εδώ δεν πολυπίστευα στην ενεργή παρουσία των Αγίων και των Αγγέλων, 
θα έδινα σημασία στους δαίμονες; 

Έτσι συνέβαινε - τουλάχιστον με μένα- επί πολλά έτη, αγαπημένο μου.

Για να γίνω πιο συγκεκριμένη, πίστευα αόριστα σε κάτι αφηγήσεις των Ευαγγελίων με θεραπείες δαιμονισμένων, αλλά στη μυωπική μου αντίληψη, αυτά έγιναν, τότε, εκεί, στα χώματα που περπάτησε ο Χριστούλης και έκτοτε δεν προέκυψαν πάλι.. 

Τόσο απλά, τα είχα διευθετήσει μέσα στο αφελές το μυαλό μου.

Παρόλ' αυτά, κάτι μεταφυσικά θρίλερ, τα κοίταζα, περισσότερο για να περάσει η ώρα και λιγότερο επειδή πίστευα πως συμβαίνουν τέτοια σημεία και τέρατα!

Διέθετα ίσως και λόγω παιδείας, βαθύτατο σεβασμό στην ψυχιατρική επιστήμη
και ήμουν απόλυτα βέβαιη ότι σήμερα πια, δαιμονισμένοι δεν απαντώνται, ούτε γι’ αστείο! 

Υπήρξαν-σκεφτόμουν- πεντέξι  δαιμονισμένοι τότε, εκεί στην εποχή του Χριστούλη, τους θεράπευσε Εκείνος, άντε και μερικούς οι Απόστολοι, και έκτοτε, το γένος τούτο, εξεπαστρεύθη. 

-Αμ δε! 

Θα ομολογήσω επίσης, ότι κάποια γεγονότα που φτάναν στ’ αυτιά μου, με ουρλιαχτά δαιμοκατειλημμένων σε μοναστήρια, τα υποπτευόμουνα- μιλάω με όλη μου την ειλικρίνεια- ότι μπορεί να ήταν φτιαχτά σκηνικά, από άθλιους παπάδες επινοημένα, προκειμένου να παγιδεύονται οι αφελείς και να συρρέουν προς δήθεν θεραπεία- για θέματα αρμοδιότητας, βασικά, ψυχιάτρων- αφήνοντας το γενναίο οβολό τους- οι αφελείς πάντα- στα παγκάρια των θεομπαιχτών επιτήδειων!

Ψυχικές διαταραχές ότι μπορεί να υπάρχουν, ναι, το πίστευα και το παραπίστευα.

Δαιμονισμένοι, δεν πίστευα ότι υπάρχουν, που να με χτύπαγες και να με ξαναχτύπαγες 
σαν χταπόδι στα βράχια! 

Μόνο που το άκουγα- ως υπόθεση- ξεκαρδιζόμουν στα γέλια
με την αδαημοσύνη και τη βλακεία των πιστευόντων.

Από ευγένεια και μόνο δεν χαχάνιζα εμφανώς, όποτε κάτι, ή κάποιος
τολμούσε να υπαινιχτεί το παραμικρό για το θέμα...

Ετσι, ήταν η συνείδησή μου. 

Ορθολογίστρια και αδιάφορη ολότελα , θα έλεγα πάνω στο ζήτημα.

Μέχρι που βρέθηκα ένα καλοκαίρι σε νησί του Αιγαίου, στην Κρήτη συγκεκριμένα.

Εκεί, επειδή είχα κάμποσο χρόνο ελεύθερο,
θυμήθηκα να τηλεφωνήσω σε παλιά, αγαπημένη φιλεναδούλα.

Είχα να την δω, απο τα 12 της χρόνια και τότε είχε πατήσει τα 20. 

Δέχτηκε με χαρά το τηλεφώνημα και την πρόσκληση για συνάντηση.

Βρεθήκαμε στην παραλία του Ρεθύμνου, ώρα απογευματινή και κάναμε βόλτες, πέρα δώθε μπροστά απ’ το ξενοδοχείο, όπου έμενα με τα πιτσιρίκια μου.

Τη φιλενάδα μου, ας την ονομάσω Μαρία.
Μετά τις πρώτες χαρές της συνάντησης,
όταν τη ρώτησα τι κάνει με τη ζωή της, κούνησε το κεφάλι της, λυπημένα:

-Μην τα ρωτάς, τι να σου λέω...υπάρχει σοβαρό πρόβλημα...
-Τι πρόβλημα, Μαρία μου; απόρησα .
-Είμαι δαιμονισμένη! ξεστόμισε η Μαρία. 

Τούβλο να έπεφτε στο κεφάλι μου, διερχόμενη από οικοδομή,
τέτοια σαστιμάρα δεν θα ΄νιωθα!

-Πώς το είπες αυτό; (γούρλωσα τα χαζά ματάκια μου)

Τι εννοείς, λέγοντας, δαιμονισμένη, κορίτσι μου; 
-Εννοώ ότι έχω δαίμονα μέσα στο σώμα μου που με παιδεύει! 

Νόμισα πάλι ότι κατάλαβα λάθος, και ρώτησα υπομονετικά:

-Μήπως εννοείς ότι έχεις πρόβλημα ψυχολογικό; Ψυχιατρικό; 

Γέλασε με πίκρα η Μαρία.
Ηταν κορίτσι ευφυές. 
Ήξερε να ξεχωρίζει δυο γαιδουριών άχυρα...

-Αχ! Μακάρι να το είχα! 
Δεν είναι ψυχιατρικό το πρόβλημα.
Το έχω ψάξει και είναι και ηλίου φαεινότερο. 
Μακάρι να ήταν.
Θα έπαιρνα τα χάπια μου, θα ησύχαζα!
Θα το αντιμετώπιζα άνετα! 
Θα τολμούσα και να παντρευτώ. 
Τώρα, στα χάλια που βρίσκομαι, ποιος θα με αντέξει, ποιος θα με πάρει; 
Σου λέω, έχω μέσα μου δαίμονα και με παιδεύει! 

Τη Μαρία την ήξερα χρόνια. 
Ηταν ένα ήρεμο, ευγενικό παιδάκι, από παραδοσιακή οικογένεια, μεγαλωμένο με αγάπη
Ήξερα και την καλή της μητέρα.
Και τον αδερφό της τον καλλιεργημένο, τον ήξερα.

Δεν μπορούσα να το πιστέψω. 
Ζήτησα εξηγήσεις.
Και κείνη, πήρε ανάσα βαθιά και μου τα 'πε: 

-Όλα ξεκίνησαν πριν δυο τρία χρόνια από μια φορά που βρεθήκαμε με τη μάνα μου, σχεδόν τυχαία στον Καρέα, σε ένα ναό, όπου ο πατήρ Σάββας διάβαζε εξορκισμούς, στην ώρα της σύναξης των πιστών. 
Δεν είχα την παραμικρή υποψία για το τι θα συνέβαινε.
Να πω την αλήθεια, επί χρόνια, βασανιζόμουν με κάποια περίεργα ψυχοσωματικά συμπτώματα, κάποια ανεξήγητη δυσφορία όμως δεν έδινα ιδιαίτερη σημασία.

Καθώς άρχισε να διαβάζει ο π. Σάββας τους εξορκισμούς 
και άκουγα με περιέργεια, ξαφνικά, μέσα στο ναό, λιποθύμησα!

Από κει και μετά δεν θυμάμαι τίποτα.

Η μάνα μου όμως που ήταν παρούσα, και άλλοι, μου είπαν τι έγινε. 

Ενώ φαινόταν το σώμα μου λιπόθυμο, καθώς ήρθε κοντά ο ιερέας και εξόρκιζε το δαιμόνιο, άρχισε να μιλάει κάποιος με μια σπηλαιώδη, φριχτή φωνή, μέσα από το στόμα μου.

Τίποτα το ανθρώπινο και το φυσιολογικό δεν είχε εκείνο το ηχόχρωμα.

Στις ερωτήσεις του ιερέα που αγωνιζόταν με τις ευχές της Εκκλησίας, ομολόγησε η φωνή του δαίμονα, ότι είχε μπεί μέσα μου, με φαγητά κακομελετημένα και μαγεμένα που μου τα έδωσαν ζηλόφθονοι συγγενείς προκειμένου να με βλάψουν- αν είναι δυνατόν, μέχρι θανάτου! 

Ο δαίμονας, ομολόγησε και άλλα διάφορα, και όταν απο τη λιποθυμία συνήλθα, η πλάτη μου πίσω- επιστρέφοντας σπίτι, με τη μάνα μου πανικόβλητες- είδαμε να έχει η πλάτη μου, επάνω στο δέρμα, ερεθισμούς, σαν ένα αόρατο χέρι, να χάραξε ανάγλυφες , πεντάλφες κόκκινες! 

Φρίξαμε! Νομίζαμε πως ζούσαμε εφιάλτη...

Φρίξαμε και από τότε, έγινε πιο φανερή η κόλαση στη ζωή μου.

Συνέβαιναν πολλά και διάφορα τι να σου πρωτοπεριγράψω; 
Ενώ είμαι πολύ αδύνατη, ξαφνικά η κοιλιά μου φούσκωνε υπέρογκα σαν να ήμουνα ετοιμόγεννη! 
Κράταγε δυο τρείς μέρες αυτό, μετά, η κοιλιά πάλι ξεφούσκωνε, ερχόταν σε επίπεδη θέση. 

Το δέρμα στο χέρι μου, απο μόνο του φούσκωνε και ξεφούσκωνε, σαν να αναπηδούσε απο κάτω συνέχεια βατράχι! 
Πολλές φορές το βράδυ, ένιωθα να με δέρνει μια αόρατη δύναμη, μου άφηνε μώλωπες! 
Το πρωί σηκωνόμουνα μπλαβιασμένη από το αόρατο ξύλο. 

Τι να σου λέω! 

Είναι καταστάσεις που με λόγια δεν περιγράφονται. 
Βασανιστήρια, διάφορα, περίεργα και μεγάλα! 
Έκτοτε έχω γυρίσει μοναστήρια και μοναστήρια επιζητώντας τη λύτρωση, αλλά αυτό το κακό δεν φεύγει απο μέσα μου, και ούτε ξέρω αν θα μπορέσει να φύγει...

Αχ! Καταλαβαίνω, φιλενάδα, πώς τα ακούς όλα τούτα
(ο ψιλοπανικός στη φάτσα μου ολοφάνερος).
Με την ίδια καχυποψία θα τα άκουγα και γω αν δεν τα είχα υποστεί στο πετσί μου...

Τώρα, μόνο σε ένα θαύμα ελπίζω...κατέληξε.
...................................
Αυτή ήταν εν συντόμω, η εμπειρία της Μαρίας, όπως μου την εμπιστεύτηκε εκείνο το μαβί καλοκαιρινό σούρουπο στην παραλία . 

Αργότερα το διασταύρωσα και από άλλους, πως έτσι συνέβαινε.

Αγαπημένο, σού ομολογώ, τα συναισθήματά μου, του τότε, δεν περιγράφονται.

Όταν τέλειωσε η όλη συζήτηση, φτάνοντας στο ξενοδοχείο, εκείνη τη νύχτα, είχα μια τρομάρα πρωτόγνωρη και κοίταξα καλού κακού και κάτω απο τα κρεβάτια μας, μη κρύβονταν κάτι... 

Αυτή υπήρξε η πρώτη μου προσωπική εμπειρία, με μαρτυρία αυθεντική, από άνθρωπο που τον ήξερα, που δεν είχε λόγο να μου πεί κανένα παραμύθι, που ζούσε με αξιοπρέπεια από άποψη οικονομική, και που δεν ανακοίνωνε το πρόβλημα στον καθένα.

Ήταν η πρώτη μου προσωπική εμπειρία πάνω στο ζήτημα των ακαθάρτων πνευμάτων και του πώς αυτά, μπορούν να φτιάξουν μια μαύρη δική τους φωλιά, κατασκηνώνοντας στο ανθρώπινο σώμα μας.


Ο ψυχρός ορθολογισμός μου, για πρώτη φορά εν τω βίω μου , υπέστη μια ανατριχιαστική ρωγμή, αξιοπρόσεκτη...


Υ.Γ. Ρίξε ματιά, αν θες, αγαπημένο μου, και σ' ένα κατοπινό κείμενο, με μια άλλη προσωπική μου εμπειρία και τίτλο:Δεύτερη συνάντηση με μια δαιμονικώς βαρεμένη

Επίσης σχετικό με το θέμα των δαιμονίων κείμενο, θεωρώ εκείνο της  εμπειρίας  και με  τίτλο:

2 σχόλια:

  1. Έχω κι εγώ, Ευανθία, να διηγηθώ κάτι σχετικό με τούτο, μα δε λέγεται εις ''ευήκοον πάντων''. Ειχε γίνει σχετική κουβέντα το 1975, μα δεν ήξερα ακόμα πώς θα αντιμετωπίσεις το θέμα και γι αυτό έμειναν στις σιωπές μου. Το κουβέντιασα με τον πνευματικό, τον οποίον εσύ μου είχε υποδείξει {πιστεύω να το θυμάσαι} και κείνος έμεινε ώρα άλαλος. Ναι, τα δαιμόνια, οι δαιμονισμένοι θέλω να πω, κάμουν κατοχή στον άνθρωπο, όχι στους πονηρούς, στους αγαθούς κάμουν κατοχή, να έχουν να περφανεύονται για τα έχει τους. Διαβάζοντας ή ακούγοντας τις ευχές για των εξορκισμών σε πιάνει πανικός, εγώ τουλάχιστον αυτό αισθάνομαι. Έχω τύχει σε τούτη την ακολουθία και τρόμαξα, ίσως ήταν υπερβολή, δεν ξέρω, δε θέλω να ξαναβρεθώ. Να είσαι πάντα καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ιορδάνη φίλτατε
    ομολογώ ότι μετά από τόσα χρόνια δεν θυμάμαι τις λεπτομέρειες. Θα ήθελα να ακούσω πάλι τις ιστορίες σου.
    Οι νοερές, παγκάκιστες οντότητες,υπάρχουν.
    Δεν με ενδιαφέρει να πείσω κανέναν άλλον.
    Μου αρκεί το ότι ΞΕΡΩ ΠΙΑ ότι υπάρχουν και ΔΕΝ επιθυμώ, το παραμικρό νταραβέρι μαζί τους, ούτε στον νυν αιώνα ούτε στον Μέλλοντα. Η Κυρία Θεοτόκος ας μας φυλάξει.
    Καλή Σαρακοστή να έχουμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή