Αντιστέκομαι
όπως οι ελιές της πατρίδας μου, οι σκληρές σαν τα κόκκαλα τ' αντρειωμένου, που τους λείπουν οι μαύρες μαντήλες μονάχα για να μοιάζουν με τις μανάδες μας, που σφηνωμένες γερά στην απόλυτη πέτρα, αδιαφορούν για τις θύελλες, αναπνέουν τις αστραπές και τις κάνουνε μες στους πικρούς τους χυμούς, ειρήνη και φως..
(Νικ.Βρεττάκος)
Email:filikitati@hotmail.com
(iefimerida.gr) ...ΟΤΑΝ Ο ΣΚΥΛΟΣ ΖΗΛΕΥΕΙ το νεογέννητο μωρό μας; Τι να κάνω, πώς να φερθώ; 1) Αφήστε τον σκύλο να μετέχει σε όλες τις προετοιμασίες για τον ερχομό του μωρού. 2) Αφήστε τον σκύλο σας να μυρίσει κάθε ρούχο που έχει φορέσει το μωρό πριν αυτό έρθει στο σπίτι. 3) Όταν έρθει η μαμά, πρέπει να χαιρετήσει τον σκύλο όπως τον χαιρετούσε πριν και στη συνέχεια να του συστήσει το νέο μέλος της οικογένειας. 4) Κάποιο άλλο μέλος της οικογένειας να κρατήσει τον σκύλο με το λουρί, για να μην κινηθεί απρόοπτα. Και επιτρέψτε του να δει και να μυρίσει το μωρό. 5) Μην κρατάτε το μωρό αγκαλιά και συγχρόνως να παίζετε με τον σκύλο, για να μην πηδάει πάνω του… 6) Αν συνεχίσετε να έχετε τις δραστηριότητες σας με το σκύλο, όπως πριν τη γέννηση του μωρού και δεν μονοπωλείτε το ενδιαφέρον σας, ο σκύλος θα αποδεχτεί τον ερχομό του μωρού, σαν κάτι αναπόφευκτο.
7) Παρατηρείται το σκύλο, πως φέρεται όταν δεν αντιλαμβάνεται την παρουσία σας. Είναι φυσικό να ζηλεύει γιατί έως τη γέννηση του μωρού αυτός έπαιρνε όλα τα χάδια της οικογένειας. Βάλτε τον να φέρει, γιατί όχι, την πάνα του μωρού θα νιώσει σπουδαίος.
8) Όταν αρχίσει το μωρό και μπουσουλάει στο χώρο του σκύλου πρέπει να μην μένουν ποτέ χωρίς επίβλεψη. Καλύτερα και για θέματα υγιεινής, να βάζετε το σκύλο στον περιορισμένο χώρο του, ή στο κλουβί του.
9) Όταν το μωρό γίνει μπόμπιρας προσχολικής ηλικίας, παίζετε μαζί και με το σκύλο αλλά προς θεού μην αφήνετε το παιδί ειδικά αν είναι πειραχτήρι και επιθετικό, να πειράζει το σκύλο. Ο σκύλος το πείραγμα (παράδειγμα [να του κολλάει το πρόσωπο, να του κουνάει τα δάχτυλα και τα χέρια μπροστά στη μουσούδα) το λαμβάνει ως απειλή. Το γρύλισμα και τα δόντια που φαίνονται είναι προειδοποιητικό σημάδι επίθεσης. Απομακρύνεται το σκυλί στο κλουβί του ή το νεαρό παιδί στο δωμάτιο του. Το πείραγμα είναι η κύρια αιτία που το σκυλί δαγκώνει. Αντιμετωπίστε το θέμα σοβαρά.
10) Παίρνετε το παιδί στους περιπάτους μαζί με το σκύλο, και βάλτε το να παρακολουθεί την εκπαίδευση του. Δώστε του ευκαιρίες να παίξει με μια μπάλα μαζί του, ώστε να δημιουργηθεί μεταξύ τους καλή σχέση. Δείξτε με τη συμπεριφορά σας σεβασμό , συνέπεια, σταθερότητα, εμπιστοσύνη στο σκύλο. Ο μικρός θα πάρει το καλύτερο μάθημα αγάπης προς τα ζώα. Πολλά παιδιά αυτής της ηλικίας ονειρεύονται να γίνουν όταν μεγαλώσουν εκπαιδευτές, κτηνίατροι.
11) Όταν το παιδί γίνει 8-12 χρόνων αναθέστε του κάποια ευθύνη για το σκύλο όπως,( περίπατο, πλύσιμο, τάισμα), έτσι θα γίνει πιο υπεύθυνο, και η μεταξύ τους σχέση δεν θα χει να ζηλέψει σε τίποτα με τη δική σας και του σκύλου σας.
Η είδηση για το θάνατο της γυναίκας, που διάβασα πριν καιρό, αγαπημένο μου, μου και που παραθέτω εν συνεχεία σε αυτή τη σελίδα, έφερε στο μυαλό την πεθερά μου.
Αυτό που ανέφερα συνοπτικά τότε, ήταν το χάρισμα της αυτοθυσίας που διέθετε η συχωρεμένη πεθερά μου. Το ίδιο χάρισμα της αυτοθυσίας, το διέθετε και η συχωρεμένη μανούλα μου.
Με μία διαφορά:
Η πεθερά, παρότι , μαθηματικός στις σπουδές της, θεωρητικολογούσε κιόλας, επάνω στο χάρισμα της αυτοθυσίας και τόνιζε σε κάθε ευκαιρίαπόσες θυσίες κάνουν οι γονείς για τα παιδιά τους, ατέλειωτες θυσίες, που τα παιδιά πάντα πρέπει να σκέφτονται με βαθύ σεβασμό και ευγνωμοσύνη και όχι να τις προσπερνούν σαν έργα δεδομένα και αυτονόητα,διότι, τίποτε δεν είναι πλέον, στους καιρούς μας, ούτε δεδομένο, ούτε αυτονόητο, και όποιος δεν αναγνωρίζει τις θυσίες των γονέων του, α πα πα, δεν αξίζει ούτε να τρώει γαλακτομπούρεκο από τα χεράκια της πεθεράς, ούτε καν να του χαρίσει μεγάλη, χειροποίητη πλεχτή κουβέρτα για το κρεβάτι, όπως εμένα, με καλή διάθεση, μου χάρισε, μάλιστα, μάλιστα!
Η μάνα μου από την άλλη πλευρά, έκανε μεν για την οικογένειά της, τις θυσίες της αρκούδας, όλη της τη ζωή, αλλά..κήρυγμα περί αυτοθυσίας θεωρητικό, ουδέποτε εξέπεμψε, ίσως γιατί όλη την αυτοθυσιαστική της συμπεριφορά, την θεωρούσε δεδομένη και αυτονόητη.
Τώρα, κατανοώ πώς δεν ήταν.
Βέβαια και γω δεν ήμουνα καμιά κόρη γλωσσού και αχάριστη, όπως τα περισσότερα σημερινά κακομαθημένα, υπερπροστατευμένα μας!
-Όοοχι το τσαμενάκι μου! -Ούτε κατά διάνοιαν!
-Στόμα είχα και μιλιά δεν είχα-το γαιδουροευανθάκι της.
Όλη μέρα και όλη νύχτα, η συχωρεμένη μαμά Καλλιρρόη, όπου με πετύχαινε με "αναγόρευε" που θά 'γραφε και ο Παπαδιαμάντης, τουτέστιν με "στόλιζε" με διάφορα "κοσμητικά" επίθετα, περασμένα ξεχασμένα όμως,η αποθανούσα δεδικαίωται, το λέει και η Γραφή, ήθελε, βλέπεις και κείνη κάπου να ξεφορτώσει τα όσα τη φόρτωνε ο συχωρεμένος μπαμπάς και αν δεν τα ξεφόρτωνε στο σαφρακιασμένο παιδί της, σε ποιον θα τα έριχνε; στην τσιτωμένη από τα δικά της προσωπικά, μουτρωμένη γειτόνισσα που δεν θα της συγχωρούσε μετά τον ξινό, -εκφευγόντα- λόγο, στον αιώνα τον άπαντα;
Τέλος πάντων.
Θυμήθηκα σήμερα, ένεκεν της Επετείου 1940,
πολλούς αποθαμένους, όπως βλέπω.
Ας είναι στα άγια και η ψυχή του θείου μου, αδερφού της μάνας μου, του Χαρίλαου Καλογερόπουλου, αφανή ήρωα του 1940, που έδωσε με χαρά στρατιωτική και πίστη Θεού, τη ζωή του για την Ελλάδα, όπως τα παλικάρια για τα οποία είδα στις εφημερίδες να μιλάει η "Κυρά της Χειμάρρας".
Αιωνία η μνήμη πάσης ψυχής θλιβομένης και καταπονουμένης και αγωνιζομένης -και για το Όνομα της Ορθής Πίστεως και της Πατρίδος- αυτοθυσιαζομένης.
Ευανθία η Σαλογραία ..................................................................................................................................... ......................................................................................................................................
«Η κίνηση της θυσίας
είναι επίσης μια κίνηση προς την κατεύθυνση της ζωής» Η φιλόσοφος και ψυχαναλύτριαAnne Dufourmantelle
Τραγωδία στην παραλία Pampelonne κοντά στο Σαιν-Τροπέ.
Η φιλόσοφος και ψυχαναλύτριαAnne Dufourmantelleπνίγηκε την Παρασκευή,ενώ προσπαθούσε να σώσει δυο παιδιά που κινδύνευαν στη θάλασσα.
Σύμφωνα με μαρτυρίες μπήκε στην θάλασσα όταν τα παιδιά βρέθηκαν σε κίνδυνο. Ωστόσο ένα ρεύμα την παρέσυρε. Τα παιδιά τελικά ανασύρθηκαν σώα από ναυαγοσώστες, η ίδια ωστόσο δεν τα κατάφερε.
Η Anne Dufourmantelle ήταν 53 χρόνων. Είχε γράψει είκοσι βιβλία, μεταξύ των οποίων το «Εγκώμιο του κινδύνου» το 2011, τη δύναμη της γλυκύτητας (2013), την Υπεράσπιση του Μυστικού(2015) κ.ά. Χάθηκε την Παρασκευή, όπως ανακοινώθηκε από την εφημερίδα Libération, στην οποία ήταν αρθρογράφος επί δύο χρόνια.
Τραγική ειρωνεία: Στις 2 Ιουνίου 2014, η Anne Dufourmantelle κλήθηκε για να παραστεί στην τηλεοπτική εκπομπή «Το μεγάλο τραπέζι», για να εκφέρει την άποψή της στοθέμα: «Για ποιον λόγο να δώσει κάποιος τη ζωή του σήμερα».
Όταν ερωτήθηκεγια τους λόγους ή τις συνέπειες της θυσίας είπε ότι αυτή [η θυσία ]«κάνει ένα άτομο να θεωρείται ζωντανός», «η ζωή χωρίς αυτό που αποκαλείται θυσία δεν έχει νόημα. Χωρίς αυτή δεν είναι πλέον κάποιος εν ζωή, αλλά είναι ένας τρόπος να είναι ζωντανός νεκρός», Είπε μεταξύ άλλων.
«Η κίνηση της θυσίας είναι επίσης μια κίνηση προς την κατεύθυνση της ζωής», έλεγε η Anne Dufourmantelle.
Στην Ελλάδα έγινε γνωστή από το βιβλίο: Τόνι Νέγκρι, "Η ζωή μου από το Άλφα ως το Ωμέγα".
Ήτανε χινόπωρο π’ αντάμωσα ώριο παλληκάρι και το λάβωσα σε πολέμου μπόρα και κακή μαλιά κι είχ’ η γης στρωσίδι κάμει με κορμιά κι ήβγαιν’ απ’ τ’ αχείλι το βερτζί μιλιά που μου μαχαιρώνει χρόνια την καρδιά
Θε μου σαν ποθάνω κάμε με δεντρό και παρέκει βρύση με κρυγιό νερό νά `ρχουνται οι έμορφες να λούζουνται και στον ασκιανό μου να δροσίζουνται. Να περάσει μιαν αυγή κι η αγαπώ ξωτικό να κόψει και γλυκύ καρπό κι ο καρπός να βγάλει όνειρου καημούς να γεμίσει ο κόσμος αναστεναγμούς. Και στη βρύση μαγικό νερό να βρει του καημού να σβήσει το θαμπό κερί να τη δω να φεύγει να μακραίνεται δίχως αναμνήσεις να πικραίνεται
Μά `τανε θολούρα και απόβραδο κι ο Θεός δεν είδε στο ματόκλαδο πού `χε κρουσταλλιάσει ένα δάκρυ του λύπηση γεμάτο απ’ την αγάπη του Μα τον εσυμπόνεσ’ ένα νέφαλο κόκκινο και τού `ριξε προσκέφαλο μια βροχή που ξέπλυνε τη λύπηση κι έμεινε η ρίμα και η θύμηση
Παραθέτω απόσπασμα-για χάρη σου- περιστεράκι μου. Ελπίζω να βρεις κάποιες απαντήσεις σε ερωτήματα... ...........................................................................
Στο βιβλίο μου Ο ΔΡΌΜΟΣ Ο ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΤΑΞΙΔΕΜΕΝΟΣ,έκανα διάκριση ανάμεσα στην αγάπη(την οποία όρισα σαν ενδιαφέρον για την πνευματική ανάπτυξη ενός άλλου ανθρώπου)και το ρομαντικό έρωτα(τον οποίο έχω καταλήξει να θεωρώ μια μορφή ναρκισσισμού).
Το αμερικάνικο ιδεώδες για το ρομαντικό έρωτα στηρίζεται στην ιδέα πως είναι με κάποιο τρόπο δυνατό να <αναληφθεί> στους επτά ουρανούς η Σταχτοπούτα με τον πρίγκιπά της μέσα σε ατέλειωτους οργασμούς.
Αυτό είναι μια ψευδαίσθηση.
Ο ρομαντικός έρωτας είναι προτιμότερος από τον προκάτοχό του-δηλαδή μια κουλτούρα προσχεδιασμένων και κανονισμένων γάμων.
Αλλά το γεγονός παραμένει πως όποιος πιστεύει πως ο αιώνιος έρωτας σε μια σχέση είναι μια αιώνια πιθανότητα, είναι καταδικασμένος σε αιώνια απογοήτευση.
Μάλιστα, νομίζω ότι η αναζήτηση του Θείου στις ανθρώπινες ερωτικές σχέσεις είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που έχουμε τόσο στη δική μας κοινωνία, όσο και σε άλλες.
Αυτό που κάνουμε είναι ότι προσδοκούμε από το(τη)σύζυγο ή τον εραστή μας να γίνει ο Θεός μας. Προσδοκούμε από το σύζυγο ή τον εραστή μας να ικανοποιεί ό λ ε ς μας τις ανάγκες, να μας γεμίζει, να φέρνει τον Παράδεισο στη γη.
Και αυτό ποτέ δε συμβαίνει.
Και ένας από τους λόγους που ποτέ δε συμβαίνει- είτε το συνειδητοποιούμε είτε όχι όταν το κάνουμε αυτό -είναι ότι καταπατούμε την Πρώτη Εντολή, η οποἰα λέει:
"Εγώ είμαι ο Κύριος και ο Θεός σου και δε θα λατρεύσεις άλλους θεούς".
Είναι ωστόσο φυσικό, πολύ φυσικό να το κάνουμε αυτό. Είναι πολύ φυσικό να θέλουμε να έχουμε έναν απτό Θεό, ένα Θεό που όχι μόνο να μπορούμε να βλέπουμε και να αγγίζουμε, αλλά και να κρατάμε και να αγκαλιάζουμε και να κοιμόμαστε μαζί του και ίσως ακόμα και να αισθανόμαστε ότι μας ανήκει.
Έτσι προσδοκούμε από το σύζυγο ή τον εραστή μας να είναι ο Θεός μας και στη διαδικασία αυτή ξεχνάμε τον αληθινό Θεό.
Ο άλλος, λοιπόν, λόγος που οι βαθιά θρησκευόμενοι τόσο συχνά επιλέγουν την αγαμία είναι ότι δε θέλουν τ ί π ο τ α να τους περισπά από την αγάπη τους για το Θεό.
Δε θέλουν να πέσουν βορά στην ειδωλολατρία του ανθρώπινου ρομαντικού έρωτα.
Ξέρουν, όπως είπε ο Άγιος Αυγουστίνος:
"Μας έπλασες για τον εαυτόν σου, αγαπημένε Κύριε, και δεν μπορούμε να αναπαυθούμε πραγματικά παρά μόνο μέσα σε Σένα".
Και ξέρουν πως είναι δυνατό αν η υπ'αριθμόν μ ί α σχέση τους είναι με το Θεό, να μ η χρειάζονται καμία άλλη σχέση.
(Ψυχίατρος Σκοτ Πεκ από το βιβλίο του, "Ο ΔΡΟΜΟΣ Ο ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΤΑΞΙΔΕΜΕΝΟΣ, ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ", σελ.215-216, εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ, 1996) Ευανθία η Σαλογραία
μπορεί να με δέρνουν οι άπειρες άλλες εμπάθειες, πλην...θεία χάριτι, με τo θέμα του φθόνου μέχρι στιγμής- διότι ουδείς επιγιγνώσκει το... μέλλον των συναισθημάτων του- δεν είχα πάρε δώσε- ούτε κατά διάνοιαν ούτε κατά φαντασίαν.
Τούτου ένεκεν, όταν διάβαζα στα αγιωτικά βιβλία ότι κινήθηκε ο φθόνος του δαίμονα ενάντια στον τάδε άνθρωπο, ή ενάντια στον τάδε μοναχό, αυτό ηχούσε στα χαζά αυτάκια του, ως απερίγραπτα κενός λόγος.
Το διάβαζα, ήξερα από τα λεξικά ότι ο φθόνος υποστασιαζόταν με μορφή υπερθετικού βαθμού ζήλιας -ανακατεμένης με διάθεση χαιρεκακίας και επιθυμία φ ό ν ο υ της ψυχής του πλησίον- πλήν...εφόσον δεν ανήκε στην προσωπική μου εμπειρία, πραγματικά- επί της ουσίας- υπήρχε για μένα, ως terra incognita,τουτέστιν ως γη άγνωστη.
Άμα ο άνθρωπος δε διαθέτει εμπειρία ή επίγνωση συγκεκριμένων παθών, ως μπίτι τυφλός και αχμάκης πορεύεται σε αυτό το μάταιο κόσμο...
-Τώρα σοβαρολογείς, μωρή Σαλογραία; Θέλεις να σε πιστέψω; -Με πιστέψεις δε με πιστέψεις, πιτσουνάκι μου, αυτή είναι η δική μου αλήθεια, και έχω χρέος να την καταθέσω με ντροπαλότητα, ως ενώπιον Κυρίου -επιτέλους δε θα βάλω και τον κόπανο να κλάψει αν αμφισβητείς την ειλικρίνειά μου!
Έχεις κάθε δικαίωμα!
Λοιπόν, με εξαιρετική καθυστέρηση- κατά τα ειωθότα- άρχισα να κατανοώ την αλήθεια του Φθόνου του Δαίμονα προς τις ψυχές των ανθρώπων- μέσα από διάφορες εμπειρίες- και όταν τον συνειδητοποίησα...τρόμαξα! Πραγματικά, όλοι οι ανθρώπινοι φθόνοι από εκείνον τον Αρχέκακο Όφι υποδαυλίζονται και κατευθύνονται για τούτο και πολύ σοφά, οι άγιοι, δε μισούσαν ποτέ κανέναν άνθρωπο, όσο άθλια και άν τους φερόταν, επειδή γνώριζαν...ποίος ΤΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ κακού, είναι η αιτία
Γι αυτό και η Εκκλησία, εύχεται υπέρ των μισούντων- Φθονούντων και επηρεαζόντων ημάς...
Άπαξ και συνέλαβα έστω αμυδρά την αλήθεια επί του θέματος, άρχισα να παρακαλώ για το φωτισμό μιας κατειλημμένης -απο Δαίμονα Φθόνου- φιλενάδας η οποία αδυνατώντας να αποκτήσει παιδιά, μου δήλωνε:
-Σαλογραία, όταν βλέπω στο δρόμο γυναίκα γκαστρωμένη, λέω από μέσα μου:
-Μπα που να πέσεις κάτω, μωρή, και να σπάσεις το λαιμό σου, εσύ και το παιδί που έχεις στην κοιλιά σου! Μπα που να πέσεις, μωρή κάτω να τσακιστείς και να μη σώσεις να σηκώσεις κεφάλι!
Γιατί να έχεις εσύ παιδί και γω να μην έχω;
.......................................... ΜΟΥ ΣΗΚΩΘΗΚΕ Η ΤΡΙΧΑ ΚΑΓΚΕΛΟ, τότε που το άκουσα.
Υπέθεσα ότι αστειεύονταν.
Δυστυχώς, δ ε ν αστειεύονταν.
Το απέδειξε η συνέχεια των γεγονότων.
Δυστυχώς, μιλούσε ο Αρχέκακος Όφις, μέσα από το στόμα της, εκείνη την ώρα...
Ο δύσμοιρος ο Εξαποδώς όντας απερινόητα επηρμένος και επειδή από το Φθόνο, του βγαίνει το μάτι, μέρα και νύχτα, ακούραστα, με τρόπους για μας, ακατανόητους, εργάζεται προς καταστροφή του γένους μας, δίνοντας στον άνθρώπινο εγκέφαλο- αενάως- μυριάδες υποβολές αμαρτίας.
Ξεκινάει από τις μικρότερες και κλιμακώνει τις υποβολές μέχρι του κακού τα δυσθεώρητα ύψη...
Όπως μου ομολογούσε εξ εμπειρίας ένας μετα-νοημένος πιστός:
-Ο διάβολος επειδή μας ΦΘΟΝΕΙ, είναι ΨΕΎΤΗΣ, ΚΛΕΦΤΗΣ, ΚΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ, μεθοδεύοντας ακούραστα την Αιώνια Καταστροφή του σώματος και της ψυχής μας.
Στην αρχή μας διαβάλλει, μας κατηγορεί το Νόμο του Κυρίου, ως ανόητο, ανούσιο, ξεπερασμένο, μετά, σπρώχνοντάς μας σε αμαρτωλές εμπειρίες, μας αφαιρεί τη Χάρη του Βαπτίσματος, με πολλά, μικρά και σταθερά βήματα, και στη συνέχεια, ωθεί την ψυχή μας, στην πιο ΜΑΥΡΗ ΑΠΟΓΝΩΣΗ.
ΚΑΙ εκεί, εξαπολύει την ύστατη επίθεση.
Μας πολιορκεί με σκέψεις Αυτοκτονίας
(Επτά μάθαμε ότι αυτοκτόνησαν στην Πάτρα τις μέρες που πέρασαν, για Όνομααα!) .
Μας ψιθυρίζει συνέχεια μέσα στον ύπνο μας, μέσα στον ξύπνιο μας: -Τελείωσαν όλα. -Απότυχες. -Δεν υπάρχει φώς. -Έγινε χάλια το λίφτινγκ που πήγες και έκανες. -Δε σου δωσε δάνειο η Τράπεζα. Πώς θα πας διακοπές; -Σε πνίξαν τα χρέη. -Θα σου πάρει η τράπεζα το κοτέτσι, δε θα χεις να φας αυγουλάκια, θα πεθάνεις της πείνας. -Πήγαινε να κρεμαστείς! -Πάρε ηρωίνη! -Ανατινάξου μέσα στο αμάξι όπως ο Μίκυ Ρουρκ στην τάδε ταινία. -Πιές πέντε μπουκάλια μαυροδάφνη Πατρών που είναι υπέροχη, να κάψεις κύτταρα να μη σκέφτεσαι. -Κόψε με ζιλέτ ξυραφάκια τις φλέβες σου! -Πήγαινε να καθαρίσεις τον τάδε χωριάταρο που σου καταπάτησε το χωράφι και σε έβρισε. -Πήγαινε να ξεκοιλιάσεις αυτόν που σου πήρε την πόρσε, τη γκόμενα και έφυγε.
Και οι προτροπές προκειμένου να πορευθώμεν κατά κρημνών τέλος δεν έχουν!
Αλίμονο, αν μας πετύχει δίχως την πρέπουσα στήριξη, δίχως τα όπλα τα δεξιά και τα αριστερά που δίνει η προσευχή, οι εν Χριστώ αδελφοί, η νηστεία, η συμμετοχή στης Ζωής το Ποτήριο... Κύριε, περιφρούρησέ μας από το Φθόνο του Εχθρού των αιώνιων ψυχών μας.
Μάθε μας να μισούμε τα πάθη και να αγαπάμε τους εμ-παθείς αδελφούς μας...
Όταν παρασύρονται και μας φθονούν και μας καταριώνται σε μύριους τόνους και αποχρώσεις κακίας, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι
