Αντιστέκομαι
όπως οι ελιές της πατρίδας μου, οι σκληρές σαν τα κόκκαλα τ' αντρειωμένου, που τους λείπουν οι μαύρες μαντήλες μονάχα για να μοιάζουν με τις μανάδες μας, που σφηνωμένες γερά στην απόλυτη πέτρα, αδιαφορούν για τις θύελλες, αναπνέουν τις αστραπές και τις κάνουνε μες στους πικρούς τους χυμούς, ειρήνη και φως..
(Νικ.Βρεττάκος)
Email:filikitati@hotmail.com
Σήμερα το βράδυ, ψάλλεται στους ναούς ο Όρθρος της Μεγ. Τετάρτης. Και σήμερα στο μέσον του ναού είναι ο Νυμφίος Χριστός, ενώ οι ψάλτες θα ξαναπούν το «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται» και το «Τον νυμφώνα Σου βλέπω». Ο ύμνος που δεσπόζει όμως τη βραδιά αυτή είναι το λεγόμενο «τροπάριο της Κασσιανής», από το όνομα της ποιήτριάς του. Πρόκειται για αριστούργημα της βυζαντινής ποίησης και μουσικής. Είναι το δοξαστικό των αποστίχων. Αναφέρεται στην Πόρνη που έπλυνε με βαρύτιμο μύρο τα πόδια του Ιησού, λίγο πριν το Πάθος. Προσοχή όμως! Δεν πρόκειται για την Αγία Μαρία τη Μαγδαληνή, όπως αντίθετα υποστηρίζει η (τόσον εκμεταλλευμένη εμπορικά) φραγγολατίνικη παράδοση. Το κείμενο του θαυμάσιου αυτού ύμνου έχει ως εξής: «Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή, την σην αισθομένη θεότητα, μυροφόρου αναλαβούσα τάξιν, οδυρομένη μύρα σοι προ του ενταφιασμού κομίζει. Οίμοι, λέγουσα, ότι νυξ μοι υπάρχει, οίστρος ακολασίας, ζοφώδης τε και ασέληνος, έρως της αμαρτίας. Δέξαι μου τας πηγάς των δακρύων, ο νεφέλαις διεξάγων της θαλάσσης το ύδωρ. Κάμφθητί μοι προς τους στεναγμούς της καρδίας, ο κλίνας τους ουρανούς τη αφάτω σου κενώσει. Καταφιλήσω τους αχράντους σου πόδας, αποσμήξω τούτους δε πάλιν τοις της κεφαλής μου βοστρύχοις. Ων εν τω παραδείσω Εύα το δειλινόν, κρότον τοις ωσίν ηχηθείσα, τω φόβω εκρύβη. Αμαρτιών μου τα πλήθη και κριμάτων σου αβύσσους τις εξιχνιάσει, ψυχοσώστα Σωτήρ μου; Μη με την σην δούλην παρίδης, ο αμέτρητον έχων το μέγα έλεος». Μεταγραφή του Φώτη Κόντογλου: Κύριε, η γυναίκα που έπεσε σε πολλές αμαρτίες, σαν ένοιωσε τη θεότητά σου, γίνηκε μυροφόρα και σε άλειψε με μυρουδικά πριν από τον ενταφιασμό σου κι έλεγε οδυρόμενη: Αλλοίμονο σε μένα, γιατί μέσα μου είναι νύχτα κατασκότεινη και δίχως φεγγάρι, η μανία της ασωτείας κι ο έρωτας της αμαρτίας. Δέξου από μένα τις πηγές των δακρύων, εσύ που μεταλλάζεις με τα σύννεφα το νερό της θάλασσας. Λύγισε στ' αναστενάγματα της καρδιάς μου, εσύ που έγειρες τον ουρανό και κατέβηκες στη γης. Θα καταφιλήσω τα άχραντα ποδάρια σου, και θα τα σφουγγίσω πάλι με τα πλοκάμια της κεφαλής μου· αυτά τα ποδάρια, που σαν η Εύα κατά το δειλινό, τ' άκουσε να περπατάνε, από το φόβο της κρύφτηκε. Των αμαρτιών μου τα πλήθη και των κριμάτων σου την άβυσσο, ποιος μπορεί να τα εξιχνιάση, ψυχοσώστη Σωτήρα μου; Μην καταφρονέσης τη δούλη σου, εσύ που έχεις τ' αμέτρητο έλεος Είναι μια συγκλονιστική κραυγή μετανοίας, στην πορεία προς την κορύφωση του Θείου Δράματος. Πηγή: ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ
την ώρα που επιβάλλουν «χάδια» στους κουκουλοφόρους
Κάθε αυστηρότητα εξάντλησε το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Θεσσαλονίκης στον ηγούμενο της «παλιάς» αδελφότητας της Μονής Εσφιγμένου Αγίου Ορους, αρχιμανδρίτη Μεθόδιο, και σε άλλους επτά μοναχούς.
Τους έκρινε ενόχους για το επεισόδιο με τις βόμβες μολότοφ στο Περιβόλι της Παναγίας τον Ιούλιο του 2013, καταδικάζοντας μάλιστα τον ηγούμενο Μεθόδιο και τον μοναχό Αντύπα σε 17 χρόνια φυλάκιση.
Η ποινή κάθειρξης 17 ετών για τα επεισόδια στο κονάκι της μονής στις Καρυές τούς επιβλήθηκε χθες Πέμπτη, με την κοινή γνώμη να «παγώνει» στο άκουσμά της, καθώς θεωρείται από πολλούς υπερβολική, αν αναλογιστεί κανείς ότι κουκουλοφόροι που καίνε την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη τη γλιτώνουν με ποινές «χάδια».
Το δικαστήριο έκρινε τους μοναχούς ενόχους σε δεύτερο βαθμό. Σύμφωνα με την ομόφωνη απόφαση του δικαστηρίου, ο ηγούμενος Μεθόδιος κρίθηκε ένοχος ως ηθικός αυτουργός του επεισοδίου, ενώ ο μοναχός Αντύπας, που φέρεται ότι πέταξε μολότοφ, καταδικάστηκε για έκρηξη, εμπρησμό, χρήση εκρηκτικών κ.ά.
Με την ίδια απόφαση άλλοι έξι ζηλωτές μοναχοί της «παλιάς» αδελφότητας της Μονής Εσφιγμένου τιμωρήθηκαν καθένας με κάθειρξη 9 ετών και 5 μηνών για απλή συνέργεια στο επεισόδιο.
Τα επεισόδια είχαν προκληθεί όταν δικαστικοί επιμελητές επιχείρησαν να εκκενώσουν το κονάκι, στο πλαίσιο εφαρμογής προηγούμενης δικαστικής απόφασης, με συνέπεια να εκδηλωθούν αντιδράσεις και να εκτοξευτούν αυτοσχέδιες βόμβες μολότοφ.
Κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας το εδώλιο του κατηγορουμένου ήταν κενό, αφού οι κατηγορούμενοι εκπροσωπήθηκαν μόνο από τους πληρεξούσιους δικηγόρους τους. Αδειο ήταν το εδώλιο του κατηγορουμένου και κατά την εκφώνηση της απόφασης του δικαστηρίου. Μετά την καταδίκη τους, οι μοναχοί θεωρούνται φυγόποινοι και αναζητούνται από τις Αρχές για την εκτέλεση της ποινής τους.
Το ΣΧΟΛΙΟ που θα επιθυμούσα να γράψω ως η λώλα του παρόντος ιστολογίου
είναι ότι ΧΑΡΗΚΑΜΕ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ
που ο ΑΓΙωώτατος ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΜΕΘΟΔΙΟς της ΑΡΧΑΙΑΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ ,
μαζεύει και ΆΛΛΑ ΣΤΕΦΑΝΙΑ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ,
με τον ΤΟΣΟ ΑΔΙΚΟ ΔΙΩΓΜΟ του...
-Άκου, λέει, ΔΕΚΑΕΠΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΦΥΛΑΚΙΣΗ για ΗΘΙΚΗ αυτουργία σε ρίψη...Mολότοφ (!)
-Εξάρχειά μουουου!!!!!!
-Γκλόρυ γκλόρυ Αλλελούγιααα!
-Βάρα κι άλλο Πατριαρχούκο μου Βαρθολομαίε,
Βάρα κι άλλο, βάρα νταγιερέ, βάρα ντα-γιε-ρέεεεεε!
(τι θα πει ο τίτλος του τραγουδιού, ιδέα δεν έχω... πλην.. το βρίσκω να ριμάρει φίνα με την παρούσα περίπτωση... άντε... με το κακό, να τον ΣΤΑΥΡΩΣΕΤΕ κιόλας ολοτελώς τον ΆΓΙΟ ΗΓΟΥΜΕΝΟ ΜΕΘΟΔΙΟ, ώστε να τον ΑΝΑΔΕΙΞΕΤΕ σε ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΑ, -Τι ΧΑΡΑ για μας ΤΙ ΧΑΡΑ! -Τι ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΟΡΘΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΣΘΕΝΟΥΣ ΔΥΣΕΥΡΕΤΟΥ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΚΗ ΕΠΟΧΗ.... και μετά τη ΣΤΑΥΡΩΣΗ του Ηγούμενου της Μονής Εσφιγμένου Μεθόδιου ... καλό Πάσχα- δήθεν- να κάνεις, με την παρέα σου, τους ΑΥΤΟΧΕΙΡΟΤΟΝΗΤΟΥΣ της Ουκρανίας, Πατριαρχούκο Βαρθολομαίε μου!)...
(αν ζουλήξεις, περιστεράκι μου, στην υπογραφή θα πεταχτείς σε παλιότερη ιστορία
μιας γνήσιας νεκρανάστασης που συνέβη σε χωριό της Πάτρας πριν κάμποσα χρόνια)
Του RodDreher(TheAmericanConservative) / ΚΟ • Ο RodDreher, είναι Αμερικάνος συγγραφέας και δημοσιογράφος. Το 2006 μετά από χρόνια στον καθολικισμό,βαπτίστηκε Χριστιανός Ορθόδοξος
«Αν περιμένατε ένα σημάδι σχετικά με το εύρος και τη σοβαρότητα του τι πρέπει να ξαναχτιστεί στην εποχή μας και τι θα συμβεί αν δεν ξαναχτιστεί, αυτό είναι» - JamesPoulos, ελληνικής καταγωγής συγγραφέας και εκδότης από το Los Angeles. Δεν υπάρχει τρόπος να αντικατασταθεί αυτό που το Παρίσι, η Γαλλία, η Χριστιανοσύνη και μάλιστα όλη η ανθρωπότητα, έχασε σήμερα. Είναι αναντικατάστατο.Για παράδειγμα, κυριολεκτικά δεν μπορούμε να αναδημιουργήσουμε τα παράθυρα, τα οποία χρονολογούνται από την εποχή του Δάντη. Δεν ξέρουμε πώς να το κάνουμε. Όπως ένας φίλος μου είπε: "Μπορείτε να ξαναχτίσετε το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου. Δεν μπορείτε να ανοικοδομήσετε την Παναγία των Παρισίων". [....]
Ρίξτε μια ματιά σε αυτό το σύντομο βίντεο από τον μονόλογο του Άγγλου ιστορικού τέχνης KennethClark καθώς παρουσιάζει την τηλεοπτική σειρά "Πολιτισμός", του 1969. Ο Clark, που στέκεται μπροστά στον καθεδρικό ναό της Παναγίας των Παρισίων ρωτά: «Τι είναι ο πολιτισμός;»και λέει ότι δεν μπορεί να το ορίσει με αφηρημένους όρους, «αλλά νομίζω ότι μπορώ να τον αναγνωρίσω όταν τον βλέπω». Στη συνέχεια γυρίζει στον καθεδρικό ναό και λέει, "Τον βλέπω τώρα":
Αυτό που χάσαμε σήμερα είναι μια από τις σπουδαίες μορφές του δυτικού πολιτισμού. Είναι αδύνατο να υπερεκτιμηθεί του τι σημαίνει αυτό. Θα χρειαστεί χρόνος για να το καταλάβουμε.
Η NotreDamedeParis βρίσκεται στην καρδιά της ταυτότητας της Γαλλίας.
Όλες οι αποστάσεις στη Γαλλία μετριούνται από το χιλιόμετρο μηδέν, μπροστά από τον καθεδρικό ναό. Αν και οι περισσότεροι (αλλά όχι όλοι!) Γάλλοι έχουν απομακρυνθεί από την πίστη τους, η NotreDameείναι η συμβολική καρδιά του έθνους.
Και τώρα, έχει φύγει, αν και οι πυροσβέστες μπορεί να έχουν σώσει τα οστά της.
Χρειάστηκαν 200 χρόνια για να οικοδομηθεί και τώρα έγινε ένα ολοκαύτωμα μέσα σε ένα φρικτό απόγευμα.
Όπως λέει και ο JamesPoulos παραπάνω, δεν βλέπω αυτό να είναι κάτι άλλο εκτός από ένα σημάδι. Η μόνη εκκλησία σε όλο τον δυτικό πολιτισμό πιο σημαντική από την NotreDamedeParis είναι η Βασιλική του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη. Σύμφωνα με τις μέχρι τώρα επίσημες αναφορές, η πυρκαγιά πιθανότατα ξεκίνησε από ένα ατύχημα στην κατασκευή. Ελπίζω ότι είναι αυτό. Γιατί εάν ήταν τρομοκρατικό κτύπημα, τότε η Γαλλία βρίσκεται σε αδιανόητους σπασμούς βίας.
Παρ' όλα αυτά, αν αυτό ήταν ένα ατύχημα, συμβολίζει ακόμα αυτό που εμείς στη Δύση έχουμε επιτρέψει να συμβεί στη θρησκευτική και πολιτιστική μας κληρονομιά. Αυτό που συνέβη σήμερα στο Παρίσι συμβαίνει στον πολιτισμό μας.
Αυτό συμβαίνει κάθε φορά που αποτυγχάνουμε να ζήσουμε την πίστη μας και αδυνατούμε να την μεταδώσουμε στα παιδιά μας.
Συμβαίνει εξ αιτίας της αδιαφορίας και συμβαίνει εξ αιτίας συνειδητής παραίτησης.
Συμβαίνει στα σχολεία, στα ειδησεογραφικά γραφεία, στα εμπορικά κέντρα, στα δηλητηριασμένα θεολογικά σεμινάρια και τις σκονισμένες θρησκείες και παντού οι αλήθειες που ενσωματώνει η NotreDamedeParis γελοιοποιούνται και καταστρέφονται στις καρδιές και τα μυαλά των σύγχρονων ανθρώπων.
Η πυρκαγιά που κατέστρεψε τον ιστορικό καθεδρικό ναό του Παρισιού κατέστησε εμφανές αυτό που κάναμε στη Δύση στους εαυτούς μας για πάνω από 200 χρόνια.
Αυτή η καταστροφή στο Παρίσι σήμερα είναι ένα σημάδι για όλους τους Χριστιανούς και ένα σημάδι για όλους τους ανθρώπους στη Δύση, ειδικά εκείνους που περιφρονούν τον πολιτισμό που έκτισε αυτό το μεγάλο ναό στον Θεό του σε ένα νησί στο Σηκουάνα όπου γιορτάζονται θρησκευτικές τελετές από την εποχή της παγανιστικής Ρώμης.
Είναι ένα σημάδι του τι χάνουμε και τι δεν θα ξαναβρούμε αν δεν αλλάξουμε πορεία τώρα.Ακολουθούν οι τελευταίες παράγραφοι του βιβλίου μου “TheBenedictOption”,(δες εδώ) για μια παρόμοια καταστροφή στην πόλη όπου γεννήθηκε ο Άγιος Βενέδικτος:
Οι Βενεδικτίνοι μοναχοί της Norciaτης Ιταλίας έχουν γίνει ένα σημάδι στον κόσμο με έναν τρόπο που δεν πρόβλεψα όταν άρχισα να γράφω αυτό το βιβλίο. Τον Αύγουστο του 2016, ένας καταστροφικός σεισμός συγκλόνισε στην περιοχή τους. Όταν ο σεισμός χτύπησε μέσα στη νύχτα, οι μοναχοί είχαν ξυπνήσει για να προσευχηθούν και εγκατέλειψαν το μοναστήρι για την ασφάλεια της υπαίθριας πλατείας.
Ο πατέρας Κασσιανός αργότερα θυμήθηκε ότι ο σεισμός συμβόλιζε την κατάρρευση της χριστιανικής κουλτούρας της Δύσης, αλλά ότι υπήρχε κι ένα δεύτερος, ελπιδοφόρος συμβολισμός εκείνο το βράδυ. "Είναι η συγκέντρωση των ανθρώπων γύρω από το άγαλμα του Αγίου Βενέδικτου στην πλατεία προκειμένου να προσευχηθούν", έγραψε. "Αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να ανοικοδομήσουμε".
Οι δονήσεις έκαναν την εκκλησία επικίνδυνη για λατρεία και το μεγαλύτερο μέρος της μονής ακατοίκητο. Οι μοναχοί έφυγαν από την πόλη και μετακόμισαν επάνω στην πλαγιά του βουνού, λίγο έξω από τους τοίχους της Norcia. Έστησαν σκηνές στα ερείπια ενός παλαιότερου μοναστηριού και συνέχισαν τη ζωή της προσευχής τους, διακόπτοντας μόνο για να επισκεφθούν την πόλη για να υπηρετήσουν τους ανθρώπους της εκεί. Όταν τους επισκέφθηκε ένας καρδινάλιος τους είπε ότι η μονή των σκηνών του "θυμίζει τη Βηθλεέμ, όπου όλα άρχισαν". "Είμαι βέβαιος ότι το μέλλον της Εκκλησίας βρίσκεται στα μοναστήρια", δήλωσε ο καρδινάλιος, "γιατί όπου υπάρχει προσευχή, υπάρχει το μέλλον".
Πέντε ημέρες αργότερα, περισσότεροι σεισμοί χτύπησαν τη Norcia. Ο σταυρός στην κορυφή της πρόσοψης της βασιλικής έπεσε στο έδαφος. Και τότε, νωρίς το πρωί της Κυριακής, στις 30 Οκτωβρίου, ο ισχυρότερος σεισμός που έπληξε την Ιταλία τα τελευταία τριάντα χρόνια χτύπησε με επίκεντρο την βόρεια πλευρά πόλης.
Η βασιλική του 14ου αιώνα του Αγίου Βενέδικτου, πολιούχου της Ευρώπης, έπεσε βίαια στο έδαφος.
Μόνο η πρόσοψή του παρέμεινε. Κανένας ναός της Norciaδεν έμεινε όρθιος.
Με τη σκόνη να εξακολουθεί να ανεβαίνει από τα ερείπια ο ιερέας, ο πατέρας Βασίλειος γονάτισε στις πέτρες της πλατείας, κοιτάζοντας την κατεστραμμένη βασιλική και μαζί με καλόγριες και μερικούς ντόπιους ηλικιωμένους, προσευχόταν.
Το επόμενο πρωί, καθώς ο ήλιος ανέτειλε πάνω στη Norcia, ο πατέρας Βενέδικτος έστειλε μήνυμα στους φίλους του μοναστηριού σε όλο τον κόσμο. Είπε ότι κανένας ντόπιος δεν είχε χάσει τη ζωή του από το σεισμό, επειδή είχαν λάβει υπόψη τις προειδοποιήσεις από τους πρώτους σεισμούς και έφυγαν από την πόλη.
"[Ο Θεός] άφησε να περάσουν δύο μήνες ετοιμάζοντας μας για την πλήρη καταστροφή της εκκλησίας του προστάτη μας, έτσι ώστε όταν αυτή τελικά συνέβη να την ζήσουμε με τρόμο αλλά με ασφάλεια, από την κορυφή της πόλης", γράφει.
Και πρόσθεσε: "Αυτά είναι μυστήρια που θα χρειαστούν χρόνια - όχι ημέρες ή μήνες - για να τα καταλάβουμε".
Αυτό είναι αλήθεια. Αλλά παρατηρήστε τούτο: η γη σείσθηκε και η βασιλική του Αγίου Βενέδικτου, που είχε παραμείνει σταθερή για πολλούς αιώνες, κατέρρευσε. Επειδή οι μοναχοί κατευθύνθηκαν στους λόφους μετά τον σεισμό του Αυγούστου, επέζησαν. Ο Θεός τους διατήρησε στην ιερή φτώχεια της Βηθλεέμ των σκηνών, όπου συνέχισαν να ζουν με τον αρχαίο τρόπο. Τώρα μπορούν να αρχίσουν να ανοικοδομούν ανάμεσα στα ερείπια, και με το θέλημα του Θεού, μια καινούρια ζωή θα ανθίσει μια μέρα από τα ερείπια.
Οι φλόγες της NotreDamedeParis είναι μια κλήση προς μετάνοια και μεταστροφή.
Όπως κάνουν οι μοναχοί της Norcia από τότε που η εκκλησία τους γνώρισε την καταστροφή, ας κάνουμε όλοι το ίδιο, καθώς θα θρηνούμε την απώλεια ενός από τους μεγαλύτερους καθεδρικούς ναούς του Χριστιανισμού.
Δεν μπορεί να υπάρξει μεγαλύτερος φόρος τιμής σε αυτό που αυτός ο ναός σήμαινε σε εκείνους που τον οικοδόμησαν και σε όλους τους πιστούς που προσεύχονταν κάτω από τα θησαυρούς τους όλους αυτούς τους αιώνες από το να επιστρέψουμε εν σάκω και σποδώ, στον Θεό και υψώσουμε ξανά τα καμπαναριά Του στις καρδιές μας και στις οικογένειες και τις κοινότητές μας – όσο υπάρχει ακόμη χρόνος.
Για εσάς στη Δύση που δεν είστε θρησκευόμενοι, ελπίζω ότι θα αναλογιστείτε τι σήμαινε αυτός ο καθεδρικός ναός από καλλιτεχνική, αρχιτεκτονική και πολιτιστική άποψη και ότι θα σκεφτείτε σοβαρά για αυτό που χάνουμε καθώς απορρίπτουμε συλλογικά την κληρονομιά μας.
Αν περιμένατε κάποιο σημείο των καιρών, αυτό είναι.
Το δημοσίευμα που ακολουθεί και το βίντεο, από τη σελίδα pronews.gr
850 χρόνια ιστορίας στις φλόγες
Στέκεται εκεί από τον 13ο αιώνα, πάνω σε μια μικρή νησίδα του Σηκουάνα, την Ιλ Ντε Λα Σαπέ, στα απομεινάρια της παλιάς Ρωμαϊκής πόλης Λουτέτια. Η Παναγία των Παρισίων ή Νοτρ Νταμ όπως την ξέρουν όλοι δεν είναι απλά ένα από τα πολυτιμότερα μνημεία της Γαλλίας, αλλά κάτι πολύ παραπάνω.
Εκεί στέφθηκε αυτοκράτορας ο Ναπολέων Βοναπάρτης στις 2 Δεκεμβρίου του 1804, εκεί διαδραματίζεται και η πλοκή του εκπληκτικού μυθιστορήματος του Βίκτορ Ουγκό «Η Παναγία των Παρισίων».
Η κατασκευή της ξεκίνησε το 1163 και τον θεμέλιο λίθο γι' αυτόν τον επιβλητικό ναό έβαλε ο Πάπας Αλέξανδρος ο Γ' και ο βασιλιάς Λουδοβίκος Ζ' της Γαλλίας. Αποπερατώθηκε τον 13ο αιώνα και μέχρι πριν από λίγες ώρες στεκόταν αγέρωχη στο πέρασμα των αιώνων και των εκατομμυρίων επισκεπτών που στέκονταν άφωνοι, όταν την αντίκριζαν.
Είναι ένα από τα πιο ένδοξα και αξιοθαύμαστα αρχιτεκτονικά υποδείγματα του περίτεχνου και ερεβώδους γοτθικού ρυθμού, με μήκος 128μ. και δύο κωδωνοστάσια, το καθένα ύψους 68 μέτρων, το οποίο κάθε χρόνο προσελκύει πάνω από 14.000.000 επισκέπτες.
Το 1699 υπέστη ακρωτηριάσεις με το πρόσχημα της επισκευής της, όμως ακόμη και σήμερα όλοι θαυμάζουν την αρχιτεκτονική της με την υπέροχη πύλη και τον πανέμορφο ρόδακα να υπερυψώνεται από πάνω της. Μέσα, ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει εκπληκτικά βιτρό-παράθυρα περίτεχνα ζωγραφισμένα, ενώ δέος προκαλούν τα δύο κωδωνοστάσια και ο διάκοσμός της.
Μυστήριο και αγαλλίαση συγχρόνως για τον επισκέπτη προκαλεί η όψη του περίτεχνου και γλαφυρού αυτού ναού με τα εκφραστικά Γκαργκόιλς να προστατεύουν αιώνια και ακούραστα μέσα από την πέτρινη σιωπή τους την πόλη του Παρισιού. Με τα γκρίζα μάτια τους «παρακολουθούν» τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων, από την δημιουργία τους έως τώρα, και έχουν μείνει έως τώρα ακλόνητα, περιμένοντας υπομονετικά κάποιον να τους... απαλλάξει από το χρέος του φύλακα. .............................................................................. ................................................................................ Την καταστροφή παρακολουθεί και ο Κουασιμόδος του Αρκά:
'Καβαλάρηδες οδεύουμε στο λιοπύρι ή κάτω από σιγανή βροχή· εγώ κι ο Θεός μου· και κουβεντιάζουμε χλωμοί, πεινασμένοι, ανυπόταχτοι. “Αρχηγέ!” κι εκείνος στρέφει κατά με το πρόσωπο του κι ανατριχιάζω αντικρίζοντας την αγωνία του. Τραχιά είναι η αγάπη μας, καθόμαστε στο ίδιο τραπέζι, πίνουμε το ίδιο κρασί στη χαμηλή τούτη ταβέρνα της Γης. Κι ως σκουντρούμε τα ποτήρια μας, αχούν σπαθιά, τινάζουνται μίση κι έρωτες, μεθούμε, οράματα σφαγής ανεβαίνουνε στα μάτια μας, πολιτείες γκρεμίζουνται μέσα στα μυαλά μας, κι είμαστε κι οι δυο λαβωμένοι και κουρσεύουμε,
ξεφωνώντας από τους πόνους, ένα μεγάλο Παλάτι.' (Απόσπασμα από την ΑΣΚΗΤΙΚΗ του Ν. Καζαντζάκη)
