(βίντεο)Καλό Ταξίδι, Καλή Ανάσταση, Νίκο Παπάζογλου

Κυριακή των Βαϊων-Κείμενο Κωστή Μπαστιά απ'το Νέον Κυριακοδρόμιον-Εισαγωγή στο Πάθος

 

 

Το φως -Νικηφόρος Βρεττάκος

Το φως

Έγινε σήμερα  τόσο

φως

που οι τυφλοί

καθισμένοι στις πέτρες

τ' ακούν σαν κελάϊδημα.

Νικηφόρος Βρεττάκος
....................................................................

Μάρθα-Αλεξανδρεύς

Σε θυμήθηκα σήμερα.

 Είχες πλεγμένα τα χέρια σου, με τα δάχτυλα γυρισμένα προς τα έξω, το κορμί λυγισμένο μπροστά σαν τσακισμένο και το βλέμμα θολό.

Δεν ήταν από το κλάμα μοναχά, ήταν από το λογισμό που σε τυραννούσε.
 Για κάποιον ανεξήγητο λόγο τα δάχτυλά σου είχαν ακόμα κομμάτια ζυμαριού και η μυρωδιά του σκόρδου και του κόλιαντρου τα πλημμύριζε.
Κι όμως ήμουν σίγουρος πως δεν μαγείρευες.
Ήμουν σίγουρος γιατί τα είδα να τρίβουν απαλά, χαϊδευτικά τα χέρια ενός αρρώστου.
Ήταν σαν να του έδιναν κουράγιο και δύναμη, σαν να γύρευαν να του μεταγγίσουν ζωή, σαν να απολογούνταν, με ένα τρόπο βουβό, μυστικό για το μάταιο των προσπαθειών σου.
Έπειτα εκείνος σε κοίταξε.
Το βλέμμα του ήταν γεμάτο ικεσία.
Αν και βουβός κατάλαβες αμέσως τι ζητούσε.

-Του το παράγγειλα, είπες. Έστειλα το Ιεσσαί με το άλογο.
Του ‘πα να μη σταματήσει αν δεν τον βρει.
Να του εξηγήσει την κατάσταση, να τον φέρει καβάλα, ει δυνατόν.


- Το ξέρω πως πονάς. Μήπως δεν το βλέπω πως αδυνάτισες;
 Κάνε κουράγιο, δεν μπορεί παρά να ‘ρθεί. Δε θα σε αφήσει. Σε λέει φίλο του.
Κάθε φορά που βρισκόμασταν εσένα έβαζε δίπλα του.
Κι όταν τον κρατήσαμε για φαγητό ούτε που τον ένοιαξαν όσα ετοίμασα.
Ήταν ευγενικός δε λέω, με ευχαρίστησε για τον κόπο μου μα εκείνη η κουβέντα του με πείραξε λιγάκι. Όχι ότι δεν είχε δίκιο, μα εγώ ήθελα έτσι να του δείξω την αγάπη μου.

-Λες γι αυτό να αργεί τώρα; Λες να πληρώνεις εσύ τη δικιά μου ενόχληση;
Αλλά όχι. Δεν είναι δυνατόν να πάρει κάτι τόσο πολύτιμο από σένα εξαιτίας μου.
Γιατί αργεί; Λες να μην τον βρήκε ο Ιεσσαί;
Κι εσύ όλο αδυνατίζεις, όλο σβήνεις.

Μια οσμή μύρου διακόπτει το όνειρο.
Ίσως ονειρεύεται και η όσφρησή μου –γιατί όχι;
Η όραση έτσι κι αλλιώς έχει το προνόμιο.

Ναι, ναι όνειρο είναι.

Τούτο που στα αλήθεια οσμίζομαι είναι οινόπνευμα ανακατωμένο με αντισηπτικό.
Κουνάω απότομα το κεφάλι να γυρίσω στο όνειρο.

Σε βλέπω ξανά. Τώρα στέκεσαι στην πόρτα και κοιτάζεις τον Ιεσσαί στα μάτια.
Ρουφάς μια-μια τις λέξεις από το στόμα του.
Του το είπε λέει. Μα εκείνος δεν θέλησε να καβαλήσει τ’ άλογο.
 Μα φυσικά εξήγησε τη σοβαρότητα της κατάστασης.
 Μα φυσικά τον ανέφερε το θάνατο.
Το θάνατο που τον βλέπεις να ζυγώνει στην πόρτα πίσω από τον Ιεσσαί.
Μα εκείνος δε μίλησε.
Κατέβασε μονάχα το κεφάλι όπως όταν σκύβουμε να ακούσουμε την καρδιά μας τι μας ψιθυρίζει. Πονούσε.
Έπρεπε όμως να την τιθασεύσει.

Σε βλέπω να χαϊδεύεις ξανά το κεφάλι του αρρώστου.
Είναι δροσερό πια όχι γιατί έπεσε ο πυρετός αλλά γιατί πλησιάζει το τέλος.
 Μα όσο πιο αδύναμα χτυπά η καρδιά του τόσο πιο τρελλά ηχεί η δική σου.
Πελώρια τα κύματα του λογισμού έρχονται να σε πνίξουν.
Εκείνο το «γιατί» σε καβαλάει στο σβέρκο και σε σέρνει κάτω μέχρι να ματώσεις.
Και τα χέρια σου γεμάτα ακόμα με τα υπόλοιπα του δείπνου που ετοίμασες σφίγγονται σα να θέλουν να πνίξουν το θάνατο.
Δε ξέρω τι σε πονά περισσότερο ν’ αφήσεις να φύγει.
Τον άρρωστο ή την ελπίδα.
Είχες ελπίσει. Είχες πιστέψει. Είχε περιμένει.
Όπως καληώρα κι εγώ.
 Ένα-ένα πρέπει να ξαναδώσεις πίσω στην αναγκαιότητα τα λάφυρα που κρατούσες σφιχτά.
Την ελπίδα, την πίστη, το θάρρος, τη ζωή.

Κουλουριάζεσαι, σφίγγεις τα δόντια να μη φωνάξεις να μην ουρλιάξεις ένα πελώριο «γιατί».
 Κρυφοκοιτάς στο παράθυρο του αύριο και τα βλέπεις όλα μαύρα. Έσβησε.
Δεν ανασαίνει πια. Μια μικρή ελπίδα πως σε λίγο θα ακουστεί πάλι η ανάσα του .
Κι ύστερα λύνεις τα χέρια, αφήνεις το θάνατο να στην πάρει κι αυτή.
Τότε είναι που γιγαντώνεται ο λογισμός σου. Μα για λίγο.
Έπειτα σαν ποτάμι που κυλά οι μέριμνες της ταφής σε αποσπούν.
 Καλά να ναι όσοι τις θέσπισαν.
Θα σου πάρουν για λίγο τα ερωτηματικά απ’ το μυαλό.
Μα σαν τελειώσεις με τον ενταφιασμό στέκεσαι πάλι εκεί.
Μόνη με το «γιατί». Μέσα σου παλεύουν τόσες σκέψεις.
Ναι, δεν ήταν νέος ο αδερφός σου. Τόσοι και τόσοι φεύγουν νέοι, παιδιά.
Γιατί να μη φύγει εκείνος και να χάνονται αυτοί; Μα πάλι είχες νιώσεις ξεχωριστή.
Είχες πιστέψει πως η φιλία σας –εντάξει η φιλία του αδερφού σου σε έκανε να τον νιώθεις κι εσύ φίλο έστω κι αν η γυναικεία συστολή σε απέτρεπε από το να το εκφράσεις δημόσια- θα έφτανε για να σε προστατέψει από τα κακά του κόσμου. Είχες ελπίσει πως για σας θα γινόταν μια εξαίρεση, έστω με τη μορφή της αναβολής.
Είχες ελπίσει σε μια θαυματουργία.
Τώρα … τώρα πέρασαν κιόλας τρεις μέρες από τότε που έσβησε ο αδερφός σου.
Από τότε που τον νεκροστόλισες και τον τύλιξες με τα οθόνια.
Η λογική σου λέει
ότι τέλειωσαν όλα.

Πρέπει να περιμένεις ως την αιωνιότητα.
Η φύση έχει τους νόμους της.
Τρεις μέρες κι ο νεκρός θα μυρίζει πια απαίσια.
Τέλος.
Προσπαθείς να τον υπερασπιστείς μέσα σου.
Όχι τον αδερφό σου.
Το φίλο του.
Που δεν ήρθε.
Που δεν έτρεξε.
Που δεν έκανε για σένα την εξαίρεση.
Και δυσκολεύεσαι.
Και πονάς.

Κι εγώ το ίδιο. Να άνοιξε η πόρτα της εντατικής και τον φέρνουν σκεπασμένο με το λευκό σεντόνι. Κοιτάζω στην πόρτα, στην άκρη του ορόφου. Ξέρω πως δεν έχω Ιεσσαί να περιμένω. Γιατί δεν είχα πού να τον στείλω. Μόνο κάτι τηλεφωνήματα σε φίλους και σε μοναστήρια. Μόνο κάτι δάκρυα σε ένα ναό. Μόνο κάτι υποσχέσεις για αλλαγή και κάτι ενοχές για όσα ίσως φταίω.

Μάρθα, Μάρθα.
Κεί που είσαι, αν έχεις παρρησία, θυμήσου μας.

Αλεξανδρεύς

....................................................
Αγαπημένο μου, αν μπορείς, διάβασε και τις σκέψεις του π. Αλεξάνδρου Σμέμαν με αφορμή την Ανάσταση του Λαζάρου-αναγγελία του Πάσχα

Αναρτήθηκε από Αναστάσιος 

Σαλογραία

Βυζαντινά κάλαντα του Λαζάρου-και κουλουράκια Λαζαράκια

Περιστεράκι  μου

Βρήκα στην ιστοσελίδα της απίστευτης Εύης( αχ τυχερέ Θάνο) συνταγή για κουλουράκια-Λαζαράκια

Αν θες, να τα φτιάξουμε...

( ναι..ναι..την πήρα την ηρωϊκή απόφαση, μη γελάς...θα το ...ημπορέσω σου λέω...)

 παρέα!

Εύχομαι, ο πεφιλημένος άγιος  Λάζαρος, με την ευλογία του Κυρίου Ιησού,
να  αναπλάσει και μας- σαν ευφραντικά  κουλουράκια-  ώστε  -και μεις, τα μισοπεθαμένα απ' τις αμαρτίες μας- να δούμε...

Καλή  Ανάσταση!!!

Σαλογραία
..............................................................................

Τι φταίει κι ενώ μπορούμε και ποτίζουμε δάση, μένει η αυλή μας, απότιστη;

Εγγραφές-σκέψεις-λέξεις-πράξεις-πληρωμές

Αγαπημένο  μου

συνειδητοποίησα  ότι  αποτελεί  λάθος τεράστιο  να κατακρίνω,  και να μισώ είτε από μέσα μου, είτε  απ' έξω μου,  όποιον μου φέρεται σκληρά, περιφρονητικά, άδικα, επειδή καταγράφονται ,  όχι μόνο οι λέξεις μας,  αλλά και οι σκέψεις μας και αποδίδεται γι αυτές, δικαιοσύνη, παρά Κυρίου...

Το ότι καταγράφονται οι λέξεις μας, και προφορικά- όχι μόνο γραπτά-
στα  χρόνια της παιδικής ηλικίας,
 ούτε που  μου πέρναγε απ' το μυαλό...

Το κατάλαβα, όταν έφερε ένα μαγνητόφωνο- απ' τα πρώτα που κυκλοφόρησαν - ο μπαμπάς- ο μερακλής με τα μηχανήματα του διαόλου- στο σπίτι.

Εκεί, μας έβαλε και μιλήσαμε-λέγοντας άραθα μάραθα που γράφει  κι  ο Κωστής Παπαγιώργης-  και μετά -όταν γύρισε προς τα πίσω την ταινία της μπομπίνας-με μπομπίνες και ταινίες  δούλευαν τότε τα τεράστια μαγνητόφωνα-ακούγοντας τη φωνή μας- εμείς οι χάνοι- εκστασιαστήκαμε!

-Να ακούγεται η φωνή μας γραμμένη σε μηχάνημα και να την ξανακούμε όσες φορές θέλαμε;
-Τα ύστερα του κόσμου, μπάρμπα Νικολάκη μου, τα ύστερα του κόσμου!

 -Μας κατέβηκαν πάραυτα τα βρακιά,
που θα λεγε και ο μακαρίτης ο αθυρόστομος ο Γιαννόπουλος, μας κατέβηκαν τα βρακιά,  μπρός στη μεγαλειώδη-της τεχνολογίας- νέα  θεότητα.
Όποιοι ανήκουν σ' αυτή τη γενιά, όπου μικροί, πρωτοείδαν τα  σχετικά  μαγνητόφωνα,  ξέρουν τι λέω- μπορούν να με καταλάβουν.

Εκεί τότε, άρχισα να ψυλλιάζομαι ότι και τα λόγια , δεν είναι, χρυσούλι μου,  αέρας κοπανιστός-(όπως νόμιζα μέχρι τη στιγμή της συνάντησης  με το μαγνητόφωνο)- που τον  ξεστόμισες-το λόγο- και πάει! χάθηκε.

-Όοοχι κυρία μου!
Και τα λόγια-άρχισα να υποπτεύομαι τότε-μπορούν, κάπου, σε μια απίστευτα λεπτή -σχεδόν, κατά το φαινόμενο  άϋλη-  επιφάνεια να επικολληθούν και να επαναλαμβάνονται αιωνίως, αποδίδοντας ένα συναίσθημα, μια κατάσταση, της ψυχής,  μια φωτογραφία σε ήχους...

Όπως σου ανέφερα και στην ανάρτηση περί ψιλικατζήδικης ελεημοσύνης , τα τελευταία χρόνια, συνειδητοποίησα με κατάπληξή μου ότι ακούγονται, όχι μόνο τα λόγια μας, αλλά ακούγονται και οι σκέψεις μας...και για τις σκέψεις μας, λαβαίνουμε πληρωμή , ανάλογη...από τον Μυστικό Παιδαγωγό των  ψυχών μας...

Αυτό πιααα!

Αυτό πια μου φάνηκε το -όλων- κουλότερο!

-Και όμως ισχύει!

Γι αυτό, λατρεμένο μου, σου έχω φάει τα τζιέρια και σου λέω  ότι πρέπει να επαγρυπνεί  ο άνθρωπος, και επάνω στο ποιόν -όχι μόνο των λόγων που ξεστομίζει, αλλά και στο ποιόν,  των λογισμών που εκτρέφει και δέχεται...

Οι Άγιοι Πατέρες, της Ορθόδοξης Εκκλησίας, στα φωτισμένα κείμενά τους,  μας  μιλούν για προσβολές  λογισμών...έχω αναφερθεί και σε παλιότερες αναρτήσεις.

-Τι σημαίνει πάλι αυτό- για θύμισέ μου...

-Προσβολή  λογισμού, είναι να σου έρθει έτσι- και  στα καλά καθούμενα ίσως- μια σκέψη-προτροπή, για  κακή συμπεριφορά, προκειμένου να σε παρασύρει να ενδώσεις σε ένα πάθος, κατάκρισης κατεξοχήν, θυμού,  λαιμαργίας, πορνείας, μοιχείας, κλοπής, συκοφαντίας...

-Είσαι ελεύθερος, να δεχτείς την προτροπή απ' τον αόρατο εχθρό, ή να απορρίψεις την προτροπή του.

Αν δεχτείς την υποβολιμαία- με άκρα υπουλότητα,  σκέψη- μετά από εσωτερική πάλη
 που προηγείται, συντομότερη ή  μακροχρόνια- και δώσεις  συγκατάθεση, δηλαδή, πεις :

 "Εντάξει, θα προχωρήσω στο...παρασύνθημα και θα ολοκληρώσω τη σκέψη-επιθυμία μου και ας μην είναι και τόσο σόϊ",  τότε απ' το στάδιο της προσβολής και της πάλης- που δεν είναι εφάμαρτα κατά τους αγίους-μπαίνεις στο στάδιο της συγκατάθεσης...απ' όπου ξεκινάει  η  αιχμαλωσία  στο πάθος.
Το πάθος, ως έχον νευροφυσιολογική και χημική υπόσταση,  αρχίζει και βασανίζει άγρια  την ψυχή-δια του δεσμού του σώματος- με τις εγωκεντρικές  απαιτήσεις του...

Αν δοθεί  η συγκατάθεση στο όποιο  πάθος- σε επίπεδο λογισμού- τότε, η πτώση και με όλο το σώμα στην συγκεκριμένη  αμαρτία,  είναι θέμα ελαχίστου χρόνου...


Από προσβολές λογισμών -και μάλιστα επί χρόνια- πολεμήθηκαν και μεγάλοι άγιοι, καθώς μαρτυρούν οι ίδιοι -ή  οι βιογράφοι τους,  

χωρίς ποτέ να συγκατατεθούν στη διάπραξη της αμαρτίας, είτε με σκέψη, είτε  με πράξη...

Έμειναν στην πάλη  επί  χρόνια,  θρηνώντας  για τις προσβολές,  ζητώντας το Έλεος...

Κάποια στιγμή, η Χάρη, τους απάλλαξε απ'  του Εχθρού την επίθεση,  τους ελύτρωσε  και ανεκφράστως -εν τω θείω Φωτί,  τους εθέωσε.

Τα γράφω όλ'  αυτά, για να αντιπαλέψω   δαιμονικό επιχείρημα που ακούω καμιά φορά ν' αντιτείνεις:

-Ε! Μόνο που το σκέφτηκες το κακό, μόνο που το επιθύμησες έστω και για λίγο, είναι σαν να το έκανες.

-Κάντο, λοιπόν, και πραγματικά, για να τελειώνουμε!

- Πριιιτς! Ύπαγε οπίσω μου, σατανά, ύπαγε οπίσω μου, κερατά που πάς να με παρασύρεις, σε Σόδομα και Γόμμοραααα!

-Χάσου, χαμένε από μπροστά μου, μη σου βάλω μπουρλότοοοο!

-Συμφωνώ απολύτως, Σαπφώ μου...χώσε κι άλλα στους άνομους!

Η αμαρτία σε επίπεδο λογισμού- ακόμα και αν απ' το στάδιο της απλής προσβολής, προχωρήσει σε εσωτερική συγκατάθεση της επιθυμίας  και φαίνεται  ένα βήμα, πριν την πράξη- ΔΕΝ  διαθέτει την ίδια δύναμη με την αμαρτία της πράξης.

Στο έχω ξαναπεί ότι  απ' την Πέμπτη Δημοτικού, μέχρι τώρα που γέρασα, κάθε φορά που θα βρεθώ  δίπλα σε καπνιστές, με πολεμάει ο δόλιος, ψιθυριστής δαιμονάκος , να απλώσω  και να ζητήσω και γω τσιγαράκι...όμως τον... στέλνω το δαιμονάκο  να  ...δει τη ...μητέρα του,  και προς το παρόν,  αποσύρεται.

Στην επόμενη, πάλι,  κοινωνική συναναστροφή με καπνιστές- τσουπ!

Σαν το γελωτοποιό του βασιλιά, πετάγεται εμπρός μου, προσπαθώντας  να με παρασύρει στη χαλάρωση  της επαγρύπνησης, αλλά χα!...δεν του κάνω το θέλημα!

-Πείσμα, εσύ κερατά;
 Πείσμα και γώ- Χάριτι θεία.

 Μέχρι να μου βγει η ψυχή, να δούμε ποιος θα βαρεθεί να επιμένει, απ' τους δυο μας!

Δεν είναι καθόλου το ίδιο, επίσης, το  να δεχτεί κάποιος, ας πούμε  απλώς  ερωτική προσβολή για ένα πρόσωπο με το οποίο, για άπειρους λόγους, απαγορεύεται  να εμπλακεί συναισθηματικά

(  είτε διότι είναι πολύ νέος  ακόμη,  είτε διότι είναι  έγγαμος, εν Κυρίω,  και όλο το θερμό  συναίσθημα, κατά πρώτο λόγο το οφείλει στους οικείους και στην οικογένεια- και όχι εις άλλους εκτός  της οικογένειας-  είτε διότι έχει δώσει ως μοναχός, όρκους αγαμίας και παρθενίας)

δεν είναι καθόλου  το ίδιο με το   να συνδεθεί και σωματικά μαζί του, δια περιπτύξεων και λοιπών επαφών ...

-Καμία σχέση!

Μην πιστεύεις αυτό το επιχείρημα των ζερζεβουλακιών,  που όλα τα κάνουν ίσωμα και σε παρακινούν στο χειρότερο μπέρδεμα, επειδή αυτό τους ευχαριστεί- λόγου του  φθόνου που τρέφουν για την αιώνια ψυχική σωτηρία μας...

Επειδή, λοιπόν, δεν  είσαι μέσα  στην ψυχή εκάστου ανθρώπου, ώστε να μπορείς να βλέπεις από  μέσα, της ψυχής την ό λ η  κατάσταση, την πάλη της, τη μετάνοια, τη  μεταστροφή  και την νίκη της, γι αυτό, περιστέρι μου,  απαγορεύεται   να την κρίνεις...


Όταν την κατακρίνεις...αποσύρεται η Χάρη του Αγίου Πνεύματος, που μέχρι τότε σε σκέπαζε-είτε το συνειδητοποιούσες επαρκώς , είτε όχι- και αφήνεσαι να πέσεις στα ίδια αμαρτήματα- και  χειρότερα- είτε δια λογισμών μόνον, είτε δι ε μ π ρ ά κ τ ω ν συγκαταθέσεων που φέρνουν τόση οδύνη- το βλέπεις.

Όλο τούτο, κατά τους εμπείρους,  το επιτρέπει ο Κύριος Ιησούς  για Ταπείνωση...επειδή χωρίς την υπαρξιακή κατάσταση της εν Αγίω Πνεύματι Ταπεινοφροσύνης, ουδείς -στην Ουράνια Βασιλεία μπορεί να εισέλθει...λοιπόν...η νήψη, ξεκινάει απ' την επιτήρηση των λογισμών, καταρχήν:

Από το τι είδους  λογισμούς θα αποφασίσεις να δέχεσαι, θα εξαρτηθεί όλη σου η ζωή, περιστέρι μου...

Το περιγράφουν ωραία και τα στιχάκια που βρήκα σε ένα βιβλίο- ευχαριστώ αυτόν που τα έγραψε, δεν ξέρω το όνομα- στα θυμίζω και φεύγω τρεχάλα:

-Πρόσεξε τις σκέψεις σου, διότι θα γεννήσουν τις λέξεις σου.


-Πρόσεξε τις λέξεις  σου, διότι θα γεννήσουν τις πράξεις σου.


-Πρόσεξε τις πράξεις σου, διότι θα γεννήσουν τις συνήθειές σου.


-Πρόσεξε τις συνήθειές σου, διοτι θα γεννήσουν το χαρακτήρα σου.


-Πρόσεξε το χαρακτήρα σου, διότι θα γεννήσει το πεπρωμένο σου.

Σαλογραία

Υ.Γ. Για τις απίστευτες και μοιραίες -εν πολλοίς-πλην  όχι και μη αναστρέψιμες, όσο ακόμα είμαστε εν αυτή τη ζωή,  δια της Μετα-νοίας, τουτέστιν δι αλλαγής τρόπου σκέψης, λόγου  και πράξης, αλληλεπιδράσεις ψυχής και σώματος- περιστεράκι μου, αν θές , ρίξε ματιά σε παλιότερή μου  ανάρτηση με τίτλο:Ο εγκέφαλος, οι νευρώνες και η Ορθόδοξη εμπειρία
(Κοίταξε τα σχόλια από αδελφούς. Πολλά  περιέχουν  εξαιρετικό  ενδιαφέρον, νομίζω.
Κοίταξε, αν έχεις λίγο χρόνο,  στο τέλος και το βίντεο με τη μαρτυρία της νευροεπιστήμονος  που περιγράφει το εγκεφαλικό που έπαθε η ίδια και που κατάφερε να το ξεπεράσει...)