Αντιστέκομαι
όπως οι ελιές της πατρίδας μου, οι σκληρές σαν τα κόκκαλα τ' αντρειωμένου, που τους λείπουν οι μαύρες μαντήλες μονάχα για να μοιάζουν με τις μανάδες μας, που σφηνωμένες γερά στην απόλυτη πέτρα, αδιαφορούν για τις θύελλες, αναπνέουν τις αστραπές και τις κάνουνε μες στους πικρούς τους χυμούς, ειρήνη και φως..
(Νικ.Βρεττάκος)
Email:filikitati@hotmail.com
(στη φωτό ο Δημήτρης Δανίκας σε πόζα -να υποθέσω-κλαυσιγέλωτος) ........................................................................ .................................................................................. Περιστεράκι μου, επειδή δεν αντέχει η θρησκευτική μου συνείδηση τα καρναβάλια, και τα νταβαντούρια που κορυφώνονται σήμερα στην ξεσαλωμένη Πάτρα, (προς μεγάλην σκασίλα, οπωσδήποτε, του Αγίου Ανδρέα), για να ξεφύγει λίγο το μυαλό μου, το κουράζω (απίστευτο, όμως αληθινό!) με πολιτικά σχόλια! Ο εικονιζόμενος άνω, δημοσιογράφος κ. Δανίκας, μού είναι συμπαθής επειδή όταν αναλύει επιγραμματικά (σχήμα οξύμωρον η φράση "αναλύει επιγραμματικά", πλην όμως...με εκφράζει..) παγκοσμιοποιημένα σκηνικά, τα μεταμορφώνει με τη γραφίδα του σε "πενηνταράκια" έτσι που να τα "πιάνω" και γω η λωλοφρένα, ήτις ("η οποία", ξαναείπαμε, πάει να πει το "ήτις") τυγχάνω βαθύτατα νυχτωμένη περί τα τοιαύτα. -Με εκπλήσσεις. Και διατί-παρά την ηλικίαν σου- παρέμεινες τόσοΝ άσχετη, μωρή Σαλογραία; -Επειδή όταν ήμανα μικρή αδυνατούλα και πολύυυ χαζή ο συχωρεμένος ο μπαμπούλης , έλεγε ότι οι γυναίκες ΔΕΝ πρέπει να ασχολούνται με πολιτικά θέματα! Ουδαμώς! Επιπλέον πίστευα επίσης ότι..."Ουδαμώς δει ανταδικείν!" πού λεγε και ο συχωρεμένος αρχαίος φιλόσοφος. Και γω βέβαια, λόγω της πλούσιας (συνειδητοποιημένης, δυστυχώς, Μετά τον θάνατόν του,) αγάπης, προς τον εν λόγω γονέα, τον πίστευα σα νά ταν θεούλης, και εφάρμοζα καταλεπτώςτις βαριές και σέρτικες συμβουλές του, έστω και εν αγνοία του- αν βλακωδώς, έσφαλα, ο Κύριος, ας με συχωρέσει! Σε φιλώ και στα δυο μαγουλάκια, τρις, και εύχομαι να χαρείς στο τριήμερο μια υπέροχη, Φεβρουαριάτικη, καταγάλανη, χριστιανική λιακάδα, όχι μόνο απέξω σου, αλλά και εντός σου. Οι ευχές των προαπελθόντων γονέων, πατέρων, προπατέρων, πάππων, προππάπων, εχθρών, φίλων, γνωστών και αγνώστων, για τους οποίους σήμερα ψυχοσάββατο, αφιέρωσε θεία λειτουργία η Ορθόδοξη Εκκλησία, στον αιώνα, να σε συνοδεύουν. Ευανθία η Σαλογραία ....................................................................................................... ........................................................................................................
Τα παρακάτω τα γράφει ο Δημήτρης Δανίκας
Τα Ιμια είναι Ελληνικά. Μέχρι να μπουκάρει και τη βραχονησίδα να την αρπάξει κάποιος άλλος. Ακόμα και την Αθήνα. Ας πούμε ποιανού είναι τώρα η Συρία; Του ISIS; Των ΗΠΑ; Των Κούρδων; Των Ρώσων; Μπας και μερίδιο θα χλαπακιάσουν και οι Τούρκοι;
Με απλά λόγια όλες οι σχέσεις διαμορφώνονται και καθορίζονται από τους συσχετισμούς δυνάμεων. Οι διεθνείς συμφωνίες αντέχουν μέχρι εκείνο το σημείο που κάποια άλλη δύναμη θα τις ανατρέψει και μια καινούργια συμφωνία θα υπογράψει
Η Τουρκία λοιπόν είναι ανώτερη από την Ελλάδα. Στρατιωτικά, εξοπλιστικά και πληθυσμιακά. Αυτό δεν σημαίνει ότι πάντα θα κερδίζει ο Γολιάθ. Μερικές φορές συμβαίνει και το αντίθετο. Ομως η Ελλάδα είναι μέρος της Ευρωπαικής Ενωσης Ομως το Αιγαίο είναι το θαλάσσιο, ανατολικό σύνορο, της Ευρώπης. Ομως η Ελλάδα είναι μέλος της Νατοικής συμμαχίας. Ομως η Ελλάδα είναι πιστή, κολλητή, «φιλενάδα» των ΗΠΑ
Ομως η Ευρωπαική Ενωση δεν εγγυάται τα σύνορα της Ελλάδας. Υπό κανονικές συνθήκες, μιας τέτοιας συμμαχίας, η επίθεση εναντίον της πατρίδας θα έπρεπε από τους συμμάχους μας να εκλειφθεί σαν επίθεση στην Ευρωπαική Ενωση.
Αλλωστε φίλοι ευρωπαίοι το ζήτημα είναι ένα και απλό. Είτε είμαστε όλοι μαζί η ο καθένας χώρια. Ολοι μαζί και ο Ελληνας ψωριάρης χώρια
Καταλαβαίνω, και πολύ μάλιστα, την ακόρεστη μανία τους να μοσχοπουλάνε τα προιόντα τους. Να πριμοδοτούν, με κάθε τρόπο και με κάθε μέσο, τα μηχανήματά τους και την βιομηχανική παραγωγή τους
Καταλαβαίνω, και μάλιστα απόλυτα, να απαιτούν την επιστροφή των δανείων τους. Από την αρχή της κρίσης είχα πάρει το μέρος τους. Είναι στοιχιώδης υποχρέωσή μας. Τα καταλαβαίνω όλα. Και πάνω απ όλα την στρατηγική τους να προασπίζονται τα συμφέροντά τους
Αν μπροστά στον Τούρκο γίγαντα η Ελλάδα είναι μύγα, τότε και ο Τούρκος είναι κουνούπι μπροστά στο Λέοντα με το όνομα Ευρώπη
Αν οι σύμμαχοί μας οι Ευρωπαίοι, για τον οποιονδήποτε λόγο, παριστάνουν τους αδιάφορους, τους αντικειμενικούς, τους ουδέτερους και τους διαιτητές. Αν μόνο με τα λόγια και τις ρητορικές αερολογίες στηλιτεύουν την ασυγκράτητη δικτατορική διαστροφή του Σουλτάνου να παραβιάζει τα ανθρώπινα και ατομικά δικαιώματα όπως αυτός γουστάρει. Αν σε τελευταία ανάλυση κλείνουν τα μάτια μπροστά στις αλλεπάλληλες τουρκικές παραβιάσεις, προκειμένου να τα χουν καλά με πολυπληθέστερη αγορά της Τουρκίας.Και αν σε τελευταία ανάλυση εγκαταλείψουν την Ελλάδα στην τύχη της με την δικαιολογία «βρείτε τα μεταξύ σας». Ε τότε αυτή η πολιτική της σκηνοθετημένης και βολικής, για τους Ευρωπαίους «ουδετερότητας» ρίχνει νερό στο μύλο της πολιτικής του Μήτσου Κουτσούμπα και του ΚΚΕ
Που λέει ότι ότι όλα τα δεινά της χώρας προέρχονται και χρεώνονται αποκλειστικά στην πολιτική των ευρωπαικών χωρών. Δηλαδή στα συμφέροντα των πολυεθνικών
Αμ δηλαδή να αγοράζουμε τα προιόντα τους. Αμ να ακολουθούμε την χαραγμένη, από το Βερολίνο, πολιτική τους. Αμ να υπογράφουμε και να εφαρμόζουμε τα Μνημόνια. Αμ να αποπληρώσουμε τα δάνεια. Και αμ στη δύσκολη ώρα, να μας εγκαταλείπουν στο στόμα του λύκου
Οπως έλεγε και ο μεγιστοαξεπέραστος Ουίνστον Τσέρτσιλ για τον Αδόλφο Χίτλερ «είναι εξωφρενικό να διαπραγματευόμαστε την ώρα που το κεφάλι μας είναι χωμένο στο στόμα του λύκου». Προσθέτωντας We Shall Never Surrender! Δεν ξέρω τι θα κάνετε όλοι εσείς. Εγώ πάντως ποτέ!«είναι εξωφρενικό να διαπραγματευόμαστε την ώρα που το κεφάλι μας είναι χωμένο στο στόμα του λύκου». πηγή: http://www.protothema.gr/blogs/blogger/post/761768/we-shall-never-surrender/
H Πολιτιστική Διπλωματία αποτελεί ένα πεδίο άσκησης πολιτικής που στοχεύει στη δημιουργία, ανάπτυξη και προβολή των πολιτισμικών στοιχείων μιας χώρας στο εξωτερικό.
Η ιστορία, η γλώσσα, τα έθιμα, οι παραδόσεις και τα πάσης φύσεως καλλιτεχνικά επιτεύγματα ενός λαού, προβάλλονται με σκοπό όχι μόνο να δημιουργήσουν μια θετική και ελκυστική εικόνα για την εκάστοτε χώρα, αλλά και για να λειτουργήσουν ως ένας δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ κρατών που διαθέτουν διαφορετικό πολιτισμικό υπόβαθρο, αμβλύνοντας έτσι, ιστορικές, θρησκευτικές ή άλλες διαφορές που μπορεί να υπάρχουν μεταξύ τους.
Τι συμβαίνει, όμως, στην περίπτωση που η πολιτιστική διπλωματία μιας χώρας λειτουργεί ως ένα μέσο άσκησης πολιτικής προπαγάνδας, τόσο έναντι άλλων κρατών όσο και έναντι των πολιτών της ίδιας της χώρας που δημιουργεί αυτά τα πολιτιστικά προϊόντα; Η περίπτωση της Τουρκίας είναι παραπάνω από χαρακτηριστική. Η γείτονα χώρα έχει πλέον ειδικευτεί στην παραγωγή κινηματογραφικών ταινιών, τηλεοπτικών σειρών και εσχάτως τηλεπαιχνιδιών που τυγχάνουν διεθνούς προβολής. Και αν δεν υπάρχει τίποτα μεμπτό στην δημιουργία πολιτιστικών προϊόντων που γεννούν προφανή οικονομικά οφέλη (μέσω της διάθεσής τους στο εξωτερικό, της αύξησης του τουρισμού και της παρεπόμενης ζήτησης που προκαλούν για τα τουρκικά προϊόντα), δημιουργείται πρόβλημα όταν διαστρεβλώνουν ιστορικά γεγονότα με σκοπό να προωθήσουν τις μακροχρόνιες στοχεύσεις της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.
Τουρκικά Σήριαλ και Ελλάδα
Στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης, η προβολή τουρκικών τηλεοπτικών σειρών άνθησε όχι τόσο λόγω της καλλιτεχνικής τους αξίας (αν και είναι αλήθεια ότι αρκετές από αυτές υπερτερούν ποιοτικά των εγχώριων παραγωγών) όσο κυρίως του πολύ μικρότερου κόστους τους, καθώς η αγορά ενός τουρκικού επεισοδίου φθάνει περίπου στο 1/10 της παραγωγής ενός ελληνικού. Οι Τούρκοι παραγωγοί εκμεταλλεύονται τις οικονομίες κλίμακας που προκύπτουν απ’ το γεγονός ότι οι σειρές αυτές απευθύνονται όχι μόνο στα σχεδόν 80 εκατομμύρια του τουρκικού πληθυσμού, αλλά και σε άλλες χώρες όπου διαβιούν τουρκόφωνοι πληθυσμοί, καθώς και στα κράτη της Μέσης Ανατολής και των Βαλκανίων.
Στις σειρές αυτές, γίνεται προσπάθεια να καλλιεργηθεί η εικόνα μιας Τουρκίας που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα απ’ τον σύγχρονο δυτικό κόσμο. Είναι χαρακτηριστικό, ότι οι περισσότεροι πρωταγωνιστές έχουν εξωτερικά χαρακτηριστικά που δεν συνάδουν με αυτά της τουρκικής φυλής, ενδύονται με τον δυτικό τρόπο, ενώ οι γυναίκες είναι χειραφετημένες και υιοθετούν «δυτικές» στάσεις και συμπεριφορές. Και αν αυτή η ωραιοποίηση της τουρκικής καθημερινότητας, που στην πραγματικότητα συχνά χαρακτηρίζεται απ’ τον θρησκευτικό συντηρητισμό, την ενδοοικογενειακή βία και την υποβάθμιση της θέσης της γυναίκας στην κοινωνία, μπορεί να μην ενοχλεί κάποιους, τα πράγματα αλλάζουν όταν υπεισέρχεται κανείς σε ιστορικά ζητήματα που αφορούν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Ο τηλεοπτικός «θρίαμβος» του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς, ο στρατός του οποίου προέβη σε ωμές βιαιότητες κατά την κατάκτηση της Ρόδου και την πολιορκία της Κέρκυρας, ενώ παράλληλα ασκούσε τον εξισλαμισμό και το παιδομάζωμα στην ελληνική επικράτεια, είναι ευρέως γνωστός[1]. Λιγότερο γνωστές είναι όμως άλλες τηλεοπτικές σειρές, όπως το “Kursum Yarasi” που προβαλλόταν για ένα χρόνο στην Τουρκία με υψηλή τηλεθέαση και δείχνει έναν τούρκο μασκοφόρο ήρωα –εν είδει «Ζορό»- να ντροπιάζει τους Έλληνες «κατακτητές» στη Σμύρνη το 1920, νικώντας μόνος του ολόκληρο το ελληνικό στράτευμα. Επιπλέον, οι Ρωμιοί χριστιανοί εμφανίζονται να αναπτύσσουν αντιστασιακό κίνημα κατά των «εισβολέων» Ελλήνων!
Σε μια άλλη τουρκική σειρά, το “Kirik Kanatlar”, μετά την ήττα των Ελλήνων στην Μικρασία και τη συμφωνία ανταλλαγής των πληθυσμών, οι Τούρκοι εμφανίζονται να θρηνούν για τον αποχωρισμό απ’ τους Έλληνες γείτονές τους. Την ίδια στιγμή, ο τουρκικός στρατός όχι μόνο μεταφέρει με μεγάλη ευγένεια τα υπάρχοντα των Ελλήνων, αλλά έχει στήσει και ένα μεγάλο πάγκο στην προκυμαία για να προσφέρει τρόφιμα και ποτά, ώστε να γίνει ευχάριστο το ταξίδι της «επιστροφής» τους (εδώ ο σκηνοθέτης ξεπέρασε κατά πολύ το ρεπουσιανό δόγμα του «συνωστισμού»).[2]
Η πιο πρόσφατη εκδοχή του ιστορικού αναθεωρητισμού που επιχειρεί η Τουρκία γίνεται μέσω της σειράς “Payitaht Abdulhamid”, η οποία και εξιστορεί τη ζωή του τελευταίου –επί της ουσίας- Οθωμανού σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ του Δεύτερου. Ο Χαμίτ Β’, υπήρξε ένας πανισλαμιστής ηγέτης που σφαγίασε εκατοντάδες χιλιάδες Αρμένιους και Ασσύριους, αλλά στη σειρά εμφανίζεται ως θύμα δολοπλοκιών των Νεότουρκων, των Εβραίων, των Ελλήνων και λοιπών ξένων δυνάμεων. O Τούρκος Πρόεδρος, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, δήλωσε μάλιστα ότι: «Παρόμοιες σκευωρίες λαμβάνουν χώρα και σήμερα ακριβώς με τον ίδιο τρόπο. Η Δύση κάνει τα ίδια και σε εμάς. Μόνο η εποχή και οι πρωταγωνιστές είναι διαφορετικοί», ενώ σύμφωνα με πληροφορίες που διέρρευσαν στα τουρκικά μέσα μαζικής ενημέρωσης, η τουρκική προεδρία έχει ζητήσει απ’ την παραγωγή να βάλει στο στόμα του τηλεοπτικού σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β’ και φράσεις που χρησιμοποιεί ο ίδιος ο Ερντογάν[3].
Προπαγάνδα αλά Χόλιγουντ
Η τουρκική επινοητικότητα δεν εξαντλείται όμως στις εγχώριες και εξαγόμενες τηλεοπτικές σειρές – οι οποίες, σημειωτέον, προβάλλονται στην Ελλάδα υποχρεωτικά χωρίς μεταγλώτισση κατόπιν συμφωνίας με τις τουρκικές εταιρείες παραγωγής- αλλά επεκτείνεται και στον κινηματογράφο. Το 2012 βγήκε στις σκοτεινές αίθουσες, η ταινία “Fetih 1453” με θέμα την Άλωση της Κωνσταντινούπουλης, αποτελώντας την πιο ακριβή παραγωγή έως τότε στην ιστορία του τουρκικού σινεμά, με γυρίσματα που διήρκεσαν περίπου τρία έτη.Η αναφορά στην μεγαλοπρέπεια των Τούρκων κατακτητών δεν συνοδεύτηκε φυσικά απ’ την παρουσίαση των σφαγών και των λεηλασιών που διέπραξαν μετά την Άλωση.
Ένα άλλο φιλμ που χρησιμοποιήθηκε για την «ωραιοποίηση» της ιστορικής πραγματικότητας ήταν το “The Water Diviner” που διαδραματίζεται μετά τη μάχη της Καλλίπολης και αποτελεί μάλιστα το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Αυστραλού οσκαρικού ηθοποιού Ράσελ Κρόουελ. Η τουρκική προπαγάνδα μετακόμισε προσφάτως και στο Χόλιγουντ, μέσω της ταινίας ο «Οθωμανός Υπολοχαγός» (The Ottoman Lieutenant), όπου με αφορμή μια ερωτική ιστορία γύρω στα 1915, η σφαγή των Αρμενίων εμφανίζεται ως ένα «ατυχές» γεγονός. Οι πρωταγωνιστές είναι ιδιαίτερα γνωστοί (Τζος Χαρτνέτ και ο οσκαρικός Sir Μπεν Κίνγκσλεϊ), ενώ η ταινία έχει χρηματοδοτηθεί από Τούρκους παραγωγούς που βρίσκονται κοντά στο περιβάλλον Ερντογάν με σκοπό να δοθεί μία απάντηση στο αμερικανικό φιλμ «Η υπόσχεση» (“The Promise”) που ανέδειξε το ζήτημα της Γενοκτονίας των Αρμενίων. Η Τουρκία διαθέτει προσβάσεις και στην Ένωση Ξένων Ανταποκριτών του Χόλιγουντ ώστε να προτείνει μελλοντικά τουρκικές ταινίες στις υποψηφιότητες για Όσκαρ, ενώ προωθεί συστηματικά την κινηματογραφική βιομηχανία, βάσει θέσπισης νόμου με την οποία το κράτος καλύπτει το 25% του συνολικού κόστους παραγωγής όλων των εγχωρίως γυρισμένων ταινιών.[4]
Το όχι και τόσο αθώο» Survivor
Το reality επιβίωσης Survivor που προβάλλεται τους τελευταίους μήνες στην ελληνική τηλεόραση είναι ως γνωστόν τουρκική παραγωγή. Η εκπομπή αυτή έχει σπάσει κάθε προηγούμενο ρεκόρ τηλεθέασης, με το μέσο όρο να φθάνει περίπου στο 45%, ενώ υπήρξε βραδιά που η τηλεθέαση άγγιξε το 81%, ποσοστό που αντιστοιχεί σε πάνω από 2.700.000 ‘Ελληνες τηλεθεατές[5].Προφανώς δεν έχουμε σκοπό να ψέξουμε το τηλεοπτικό κοινό για τις επιλογές του, οφείλουμε όμως να προσέξουμε το «διάβολο» που συχνά κρύβεται στις λεπτομέρειες. Πιο συγκεκριμένα:
– Ένα απ’ τα έπαθλα των αγωνισμάτων για τις αντίπαλες ομάδες, είναι το φαγητό. Ο Τούρκος παραγωγός φρόντισε «έξυπνα» για την απονομή του επάθλου, να προσκαλέσει στο παιχνίδι έναν διάσημο Τούρκο σεφ, ο οποίος τάϊσε
–με ολίγον περιπαικτικό τρόπο και μπλαζέ ύφος- τους Έλληνες παίκτες στο στόμα με τα ίδια του τα χέρια[6]. Προσέξτε τον ευρύτερο συμβολισμό…Οι «πεινασμένοι» Έλληνες (λόγω οικονομικής κρίσης) περιμένουν φαγητό ως μάννα εξ ουρανού απ’ τους Τούρκους. Και αν μας θεωρειτε υπερβολικούς, το πράγμα έχει και συνέχεια…
– Ο Τούρκος παραγωγός, μερίμνησε επίσης, να διοργανωθεί μια «μάχη» ανάμεσα στην ομάδα που πρωταγωνιστεί στο τουρκικό Survivor και στην αντίστοιχη ελληνική. Παρά τις υποψίες ότι η τουρκική ομάδα είχε προετοιμαστεί ειδικά για αυτήν τη διαδικασία, αυτό που θα κρατήσουμε πέραν των προκλητικών πανηγυρισμών των Τούρκων για την τελική τους επικράτηση (κάτι που μάλλον θα έκαναν και οι Έλληνες αν κέρδιζαν) είναι ότι η «μονομαχία» αυτή δόθηκε σε μια εποχή όπου υπάρχει υψηλή ένταση στα ελληνοτουρκικά ζητήματα και συνεπώς η ήττα ακόμη και σ’ένα τηλεπαιχνίδι με μαζική τηλεθέαση προκαλεί αισθήματα μειονεξίας -καλώς ή κακώς- σε μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού. Επιπλέον, σε μια προσπάθεια το γεγονός να προβληθεί ως μια ενέργεια που έγινε με σκοπό να έρθουν οι δύο λαοί κοντά, ακολούθησε κοινό τραπέζι με την συνοδεία τραγουδιού και χορού. Το αξιοπερίεργο, όμως, είναι ότι το μουσικό πρόγραμμα ανέλαβε ο «Φαίδων», ένας Τούρκος τραγουδιστής της Πόλης, ο οποίος έχει λατρεία για τον σφαγέα των Ελλήνων Κεμάλ Ατατούρκ (τον έχει κάνει και τατουάζ) ενώ στο παρελθόν είχε φιλήσει το χέρι του έτερου «ευεργέτη» των Ελληνο-Κυπρίων, Ραούφ Ντεκτάς[7]! Και ακόμη δεν τελειώσαμε…
– Ο Τούρκος παραγωγός του ελληνικού Survivor, εν ονόματι, Acun Ilicali, που διετείνετο ότι διοργάνωσε την «μάχη» Ελλήνων-Τούρκων για να προωθήσει την ελληνοτουρκική φιλία, φρόντισε την 19η Μαϊου, Ημέρα Μνήμης για την Γενοκτονία κατά των Ποντίων, να ανεβάσει στον λογαριασμό του στο Twitter την εξής ανάρτηση, συνοδευόμενη απ’ την φωτογραφία του Κεμάλ Ατατούρκ: «19 Μαΐου. Ας γιορτάσουμε την Ημέρα Ατατούρκ Νεολαίας και Άθλησης. Θυμάμαι πάντα τον μεγάλο μας ηγέτη Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ με αγάπη και σεβασμό»[8]. Και όλα αυτά, όντας παραγωγός σε μια εκμπομπή της ελληνικής τηλεόρασης, όπου ο παρουσιαστής της είναι Ποντιακής καταγωγής! Τα συμπεράσματα δικά σας…
Σε μια εποχή, όπου η Τουρκία όχι μόνο συνεχίζει αλλά και εντείνει τον αναθεωρητισμό της έναντι της Ελλάδας (μην ξεχνάμε τους λόγους του Ερντογάν για την ανάγκη επανεξέτασης της Συνθήκης της Λωζάνης και για «τα σύνορα της καρδιά μας»[9]), αμφισβητεί περίπου 150 νησιά, νησίδες και βραχονησίδες[10] και προβαίνει σε μαζικές παραβιάσεις των θαλασσίων και εναερίων συνόρων της χώρας μας, οφείλουμε να είμαστε ως λαός και ως πολιτεία πιο υποψιασμένοι. Οι εποχές της θεωρητικής ελληνοτουρκικής προσέγγισης μέσα απ’ το συρτάκι και τις κουμπαριές έχει πλέον παρέλθει και η διπλωματία της γείτονος είναι πλέον πολυεπίπεδη και υβριδική (προκλητικές επίσημες δηλώσεις, παραβιάσεις συνόρων, «ύπουλη» μεταναστευτική πολιτική, υποστήριξη ανθελληνικών μεγαλοϊδεατισμών στα Βαλκάνια). Η αβλεψία σε ζητήματα πολιτικής επικοινωνίας, πολιτισμικής διπλωματίας και κατ’ επέκταση προπαγάνδας, θα πληρωθεί στο μέλλον πολύ ακριβότερα απ’ ότι μια ήττα στο Survivor…
Ο Μιχάλης Διακαντώνηςείναι οικονομολόγος και διεθνολόγος,συντονιστής έρευνας στο Παρατηρητήριο Ανατολικής Μεσογείου του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων (Πάντειο Πανεπιστήμιο).
