Τρίτη, 23 Ιανουαρίου 2018

Εν τόπω χλοερώ





Αστάθμητος παράγων

«Μην τολμήσει κανείς να γράψει "καλό παράδεισο" γιατί θα τον τσακίσω!» προειδοποίησε θερμοκέφαλος θαμών του απέραντου διαδικτυακού καφενείου, το οποίο αποκαλείται facebook. 
«O Τζιμάκος ήξερε πως δεν είμαστε παρά οργανική ύλη και με τον θάνατό μας επιστρέφουμε στην απόλυτη ανυπαρξία. Σιχαινόταν επιπλέον τις ψαλμωδίες και το παπαδαριό!».
Και ιδού που το ίνδαλμά του τον διέψευσε παταγωδώς.

Ο Τζίμης Πανούσης κηδεύτηκε χριστιανικότατα, με λαό αλλά και με κλήρο, με «δεύτε λάβετε τελευταίον ασπασμόν», με «Χριστός σε αναπαύσοι εν χώρα ζώντων και πύλας Παραδείσου ανοίξοι σοι»...

Δεν θα πέσω στην ίδια ανόητη παγίδα, να βγάλω εκ του μακρόθεν συμπεράσματα για την κρυμμένη ευσέβεια του Τζίμη Πανούση. Να εκφραστώ με το θράσος του κοινού, που επειδή έχει δει έναν καλλιτέχνη δύο φορές πάνω στην πίστα, αυταπατάται ότι τον γνωρίζει προσωπικά. Που επειδή έχει μερακλώσει ή βαλαντώσει με τα τραγούδια του εννοεί να έχει άποψη και προσδοκία από την όλη συμπεριφορά του.

Θα μιλήσω γενικά.

Υπερβολικός θόρυβος έχει σηκωθεί εσχάτως σχετικά με την τελική κατάληξή μας, του ξέψυχου - εννοώ - σαρκίου μας. Η Εκκλησία, από τη μια, φρίττει στο ενδεχόμενο της αποτέφρωσης, «άμα καούμε», ρωτά, «πώς θα αναστηθούμε τη Δευτέρα Παρουσία εν σώματι;». Τα «απολωλότα πρόβατα», από την άλλη, αφήνουν λεπτομερείς οδηγίες. «Να σκορπίσετε τη στάχτη μου στο πέλαγος». «Στο βουνό». «Να τη βάλετε σε ένα ωραίο βάζο και να τη στολίσετε στο σαλόνι...».

Ειλικρινά απορώ με εκείνους που - ενώ δεν καταδέχονται καμία μεταφυσική πίστη - ασχολούνται τόσο πολύ με το «μετά». Εφόσον θα έχουν ολωσδιόλου εξαφανιστεί, αφού δεν θα είναι ούτε εδώ ούτε εκεί ούτε πουθενά, τι τους νοιάζει εάν το λείψανό τους θα ταφεί ή θα φουρνιστεί; Γιατί δεν αφήνουν τους δικούς τους να αποφασίσουν ελεύθερα, να διαχειριστούν όσο καλύτερα μπορούν το πένθος τους; Ο νεκρός είναι μια απουσία που βαραίνει στους ώμους των ζωντανών.

Ο πλέον άχαρος μεταθανάτιος νεωτερισμός είναι η λεγόμενη «πολιτική» κηδεία. Το φέρετρο τοποθετείται στο εντευκτήριο ή στο προαύλιο του νεκροταφείου, τα στεφάνια στήνονται γύρω του και όσοι έχουν συγκεντρωθεί για το ξόδι περιέρχονται σε αμηχανία. Εκφωνούνται λογύδρια, κάποτε ξερά και μονότονα σαν βιογραφικά σημειώματα - λες και ο Χάρος πρόκειται να προσλάβει τον νεοφερμένο στον Αδη σε θέση εργασίας -, άλλοτε υπέρ το δέον μελοδραματικά, με φανερή την αγωνία του ομιλητή να πείσει για τη συντριβή του. Εάν ο νεκρός έχει υπάρξει μουσικός ή τραγουδιστής - γλεντζές έστω -, σηκώνεται και ένα μπουζούκι, μια κιθάρα, ένα ακορντεόν και παίζουν το αγαπημένο του άσμα. Ο κόσμος πιάνει τον σκοπό και στο τέλος χειροκροτάει. Το όλον της «πολιτικής» κηδείας σού αφήνει την αίσθηση του ανολοκλήρωτου, του πρόχειρου. Θυμίζει αυτοσχεδιαστική παράσταση δίχως κείμενο.


Ο Ιωάννης από τη Δαμασκό έζησε τον 8ο αιώνα. Υπήρξε επιφανής θεολόγος, κυρίως όμως απαράμιλλος υμνογράφος. Συνέθεσε τη Νεκρώσιμη Ακολουθία, ένα από τα σπουδαιότερα έργα της ορθόδοξης γραμματείας, το τελευταίο αντίο της Εκκλησίας προς τους μεταστάντας της επί χίλια διακόσια ήδη χρόνια.

Στη Νεκρώσιμη Ακολουθία περιλαμβάνονται χωρία συγκλονιστικά όπως «πάντα σκιάς ασθενέστερα, πάντα ονείρων απατηλότερα - μία ροπή και ταύτα πάντα θάνατος διαδέχεται...». Ή η φοβερή εκείνη εικόνα με τον άνθρωπο που κοιτάζει τα γυμνά κόκαλα και αναρωτιέται «άρα τις έστι, βασιλεύς ή στρατιώτης, ή πλούσιος ή πένης, ή δίκαιος ή αμαρτωλός;». Διαβάζοντας το κείμενο του Δαμασκηνού, θυμάσαι τον Αλμπέρ Καμί. Σε πιάνει δέος εμπρός στην ένταση της υπαρξιακής αγωνίας, στον εφιάλτη τής απουσίας νοήματος, που ωστόσο αίρεται - ή διασκεδάζεται - με την πίστη στον Θεό και στη μέλλουσα ζωή.
Οταν μπορείς να κατευοδώσεις τον αγαπημένο σου με ένα τέτοιο αριστούργημα, με φράσεις που - πιστεύεις, δεν πιστεύεις - σου μαλακώνουν την καρδιά, πώς είναι δυνατόν να το αγνοήσεις;

Θαυμάσια έκαναν οι δικοί του Τζιμάκου που τον αποχαιρέτησαν με την ποίηση του Δαμασκηνού ομοτέχνου του. Που τον έστειλαν σε τόπο φωτεινό και χλοερό, όπου δεν χωράει οδύνη, λύπη, στεναγμός.
Ζωή σε μας.

πηγή: http://www.tanea.gr/opinions/all-opinions/article/5508364/en-topw-xloerw/
................................................................................................
................................................................................................

5 σχόλια:

  1. Υποκλίνομαι! Πραγματικά αξιόλογο κείμενο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πράγματι, τα της νεκρωσίμου ακολουθίας είναι για τους ζωντανούς...τους περιλειπόμενους. Για να τους θυμίσουν ότι υπάρχει η χώρα των ζώντων, να τους ενθαρρύνουν να μιμηθούν τον μεταστάντα- αν και όπου υπήρξε πρότυπο-και με την προσευχή τους να αποδείξουν ότι πιστεύουν στην ενότητα της εκκλησίας εν ουρανώ και εν τη γη! Η προσευχή για το συνάνθρωπο είναι αγάπη, η οποία δεν έχει όρια και η οποία ξεπερνάει το χρόνο. Η κηδεία, όπως σημαίνει και η λέξη, είναι φροντίδα αγάπης. Και η αγάπη, η οποία είναι καρπός του Πνεύματος, δεν θα ήταν δυνατό να εκφρασθεί παρά μόνο από κάποιον Πραγματικά Πνευματοφόρο: τον Άγιο Ιωάννη το Δαμασκηνό, στ συνθέτη και ποιητή της Παρακλητικής!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Σας ευχαριστώ κ. Παπαγιάννη
    σ' ευχαριστώ και σένα Πετρή μου...

    Αυτές τις μέρες διαβάζω και ένα ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ βιβλιαράκι του Σεβ. Αντονυ Μπλουμ, που εκδόθηκε από τις εκδόσεις ΕΝ ΠΛΩ, και έχει τίτλο "Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΩΣ ΚΕΡΔΟΣ".

    Το έχω ΛΑΤΡΕΨΕΙ! Και το έχω χαρίσει κατ' επανάληψη σε φίλους.

    Αυτός ο π. Άντονυ Μπλουμ επειδή γράφει ΕΞ ΕΜΠΕΙΡΙΑΣ με βαθύ πόνο, πίστη, φώτιση και αγάπη ΧΡιστού και όχι από σκέτη αποστήθιση θεολογικών τσιτάτων, εν πολλοίς, με παρηγορεί και με αναπαύει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αξιόλογο τό κείμενο , πλήν όμως ο Κύριος ο θέλων πάντας σωθήναι , και ο Τζιμάκος σωθήναι , ο σκωπτικός στα όρια τής ύβρεως , ο καιροφυλακτών ανασύρη το απολολώς είχε το σχεδιό Του . Ο Πανούσης δεν είχε μόνο κοινωνικές σχεσεις με τη Μονή Παναχράντου στήν Ανδρο , ώς εγράφη , αλλά μετείχε τών Μυστηρίων . Ο γλυκύς Σωτήρας μα νά τον αναπαύση εις Χώρα Ζώντων !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Φώτιε,(τι χαρά! τι χαρά! όταν περνάς από τη σελίδα μου..)
    φίλτατε αδερφέ εν Κυρίω,( λατρεμένε της Θεοδώρας σου και των παιδακιών σου...)
    ;-)
    αν αληθεύουν οι πληροφορίες που μου δίνεις περί της μετοχής του Πανούση στα Μυστήρια της Ορθόδοξης (έστω καινοτομούσας) Εκκλησίας, πράγματι, τότε, επιβεβαιώνεται για άλλη μια φορά στη συνείδησή μου το πόσο, όπως μας έλεγε ο καθηγητής φιλοσοφίας στο Καποδιστριακό της Αθήνας όπου από...αφηρημάδα και "τύχη" φοίτησα κάποτε,;-): " Τα φαινόμενα ΠΑΝΤΟΤΕ εξαπατούν".

    Και βεβαίως για την κάθε "καλή" όψη εκάστου,μπορεί να υπάρχει συχνά και μια εντελώς διαφορετική όψη, "ανάποδη".

    ΔΕΝ ήμουν φαν του Τζιμάκου όσο ζούσε.

    Προτιμούσα το Χάρυ Κλύνο,;-) από τους παλιότερους...

    Ομολογώ, ότι ως κατηχητικοκόριτσο "εξυπανέκαθεν", που λένε σοβαρά κάποιοι, πως με ενοχλούσε η αχαλίνωτη αθυροστομία με την οποία ο συχωρεμένος Τζιμάκος έβγαζε το ψωμάκι του, όμως ως φυσιογνωμία, μου ήταν πολύ συμπαθής.
    Έκπεμπε ο συχωρεμένος μια καλωσύνη και μια ευφυία που με έκανε να τον παρατηρήσω έστω στιγμιαία, με ιλαρό βλέμμα, πριν πατήσω κουμπί και πεταχτώ σε άλλο βίντεο...
    Μακάρι να βρίσκεται στη μεγάλη Ανάπαυση...

    Τον Χωμενίδη τον διαβάζω συστηματικά στις εφημερίδες. Βρίσκω μια εντιμότητα στο γράψιμό του που εμένα προσωπικά, με θέλγει.
    Κυκλοφόρησε και το νέο του μυθιστόρημα με τίτλο: "ΌΣΟ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΑ ΜΕ ΕΔΕΡΝΕ, ΤΟΣΟ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΑ ΤΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΣΑ".
    Ελπίζω σύντομα να το διαβάσω...
    ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή