Τετάρτη, 26 Φεβρουαρίου 2014

- Η ανοχή, η αγάπη κάνουν τον αναιδή πιο αναιδή και τον φιλότιμο πιο φιλότιμο (Γέροντας Παΐσιος)

Πηγή:Αγιορείτικες Μνήμες



Αν ένας άνθρωπος έχη αγαθή προαίρεση, 
αλλά δεν βοηθήθηκε από μικρός, 

δεν είναι κολακεία 
να του πης τα καλά που βλέπεις σ' αυτόν, 

γιατί κατ' αυτόν τον τρόπο βοηθιέται και αλλοιώνεται, 
επειδή δικαιούται και την θεία βοήθεια. 

Είπα σε κάποιον: 

«Εσύ είσαι καλός. Δεν ταιριάζουν σ' εσένα αυτά που κάνεις». 

Του το είπα αυτό, γιατί είδα το καλό του χωράφι
και τον κακό σπόρο που είχε ρίξει. 

Είδα ότι εσωτερικά ήταν καλός και, ό,τι κακό έκανε, ήταν εξωτερικό

Δεν του είπα: «είσαι καλός», για να τον κολακέψω,
 αλλά για να τον βοηθήσω, να του κινήσω το φιλότιμο.

Μερικοί έχουν το εξής τυπικό: 

Έχει, δεν έχει ο άλλος κάποιο χάρισμα, 
του λένε: 
«δεν έχει χάρισμα», δήθεν για να μην υπερηφανευθή και βλαφτή. 

Ένα ισοπέδωμα δηλαδή. 

Όταν όμως απελπίζεται ο άλλος για το κακό που κάνει, 
απελπίζεται και για το καλό που έχει, 

τότε πως θα ξεθαρρέψη, 
για να αγωνισθή με προθυμία; 

Ενώ, αν του πης τα καλά που έχει
και του καλλιεργήσης το φιλότιμο και την αρχοντιά, 
βοηθιέται, αναπτύσσεται και προχωράει.


Εγώ έχω τυπικό, 
όταν βλέπω ότι κάποιος έχει ένα χάρισμα
ή ότι πάει καλά στον αγώνα του, 
να του το λέω και, 
όταν βλέπω κάτι στραβό, να παίρνω βρεγμένη σανίδα ... 

Δεν σκέφτομαι μήπως βλαφτή η ψυχή με τον πρώτο
 ή τον δεύτερο τρόπο, 
επειδή και οι δύο τρόποι έχουν αγάπη. 

Αν βλαφθή από την συμπεριφορά μου, 
αυτό σημαίνει ότι θα έχη βλάβη. 

Αν π.χ. η εικόνα που έκανε μια αδελφή είναι καλή, 
θα της πως ότι είναι καλή. 

Αν δω ότι υπερηφανεύθηκε
και αρχίζει να αποκτάη αναίδεια, 
θα της δώσω μια και θα την κάνω πέρα. 

Φυσικά, αν υπερηφανευθή, 
θα κάνη μετά καρικατούρες, οπότε θα φάη άλλο μάλωμα. 

Αν ταπεινωθή ξανά, θα κάνη πάλι καλή δουλειά. 

Εμένα αρρωστημένα πράγματα δεν με αναπαύουν.

 Στραμπουληγμένα πράγματα δεν τα μπορώ. 
Θα τα κάνω έτσι από 'δώ, έτσι από 'κεί, 
ώστε να βρουν την θέση τους. 

Τι; θα οικονομάω αρρωστημένες καταστάσεις;

- Γέροντα, όταν ο αναιδής γίνεται πιο αναιδής
 από το ενδιαφέρον που του δείχνεις, 
πως θα τον βοηθήσης;

- Να σου πω: 
όταν βλέπω ότι ο άλλος δεν βοηθιέται από το ενδιαφέρον μου,
την καλωσύνη, την αγάπη, 
τότε λέω ότι δεν έχω συγγένεια μαζί του
και αναγκάζομαι να μην του φέρωμαι με καλωσύνη. 

Κανονικά, όσο καλωσύνη σου δείχνουν, 
τόσο πρέπει να αλλοιώνεσαι, να διαλύεσαι, να λειώνης.


Παλιά τι είχε συμβή με κάποιον. 

Στην αρχή, για να τον βοηθήσω, αναγκάστηκα να του πω
μερικά θεία γεγονότα που είχα ζήσει. 

Αντί όμως να πη:

 «Θεέ μου, πώς να Σε ευχαριστήσω γι' αυτήν την παρηγοριά κ.λπ.»
 και να διαλυθή, πήρε θάρρος και φερόταν με αναίδεια. '

Τότε κράτησα μια αυστηρή στάση.

 «Θα τον βοηθώ, είπα, από μακριά με την προσευχή». 


Αυτό το έκανα, όχι γιατί δεν τον αγαπούσα, 
αλλά γιατί αυτός ο τρόπος θα τον βοηθούσε.

- Και αν, Γέροντα, καταλάβη, το λάθος του
 και ζητήση συγγνώμη;

- Αν το καταλάβη, εντάξει, μπορούμε να συνεννοηθούμε. 

Διαφορετικά, αν δεν βοηθιέται από το φιλότιμό μου, 
δεν βρίσκω ανταπόκριση, 
και δεν έχω συγγένεια μαζί του. 

Όταν ο άλλος έχη ευλάβεια, ταπείνωση, 
δεν έχη αναίδεια, κι εσύ κινείσαι απλά. 

Εγώ εξ αρχής φέρομαι σε όλους με άνεση και απλότητα. 

Δεν φέρομαι περιορισμένα, 
δήθεν για να μη δώσω θάρρος στον άλλον και τον βλάψω. 

Δίνομαι ολόκληρος, για να βοηθηθή, 
να αναπτυχθή μέσα σ' ένα κλίμα αγάπης, 
και σιγά-σιγά του λέω τα κουσούρια του.

 Τον θεωρώ αδελφό μου, 
πατέρα μου, παππού μου, 
ανάλογα με την ηλικία του. 

Κάνω λιακάδα, για να βγουν όλα τα φίδια, οι σκορπιοί, τα σκαθάρια 
- τα πάθη -, και ύστερα τον βοηθάω να τα σκοτώση. 

Αν όμως δω 
ότι δεν το εκτιμάει αυτό
 και δεν βοηθιέται από την συμπεριφορά μου, 
αλλά εκμεταλλεύεται την απλότητά μου
 και την αληθινή αγάπη μου
 και αρχίζει να φέρεται με αναίδεια, 
τραβιέμαι σιγά-σιγά, για να μη γίνη περισσότερο αναιδής.

 Αλλά στην αρχή δίνομαι ολόκληρος
γι' αυτό μετά έχω αναπαυμένη την συνείδησή μου.


Μια φορά στην Μονή Στομίου είχα πάρει ένα παιδί, για να το βοηθήσω, 
να του μάθω και την τέχνη του μαραγκού. 

Του φερόμουν με πολλή καλωσύνη, τον είχα σαν αδελφό. 

Έβλεπα όμως μερικά πράγματα που δεν με ανέπαυαν. 

Μια φορά τον ρωτάω: «Τι ώρα είναι;». 

«Με τα μυαλά τα δικά σου πάει το ρολόι!», μου λέει. 

Ε, τότε είπα: «Δεν συμφέρει να συνεχίσω έτσι. 

Θα συμμαζέψω σιγά-σιγά ¨τα μυαλά μου¨, γιατί δεν ωφελείται».

 Κανονικά αυτός, 
αν ήταν φιλότιμος
έτσι όπως του φερόμουν, 
έπρεπε να διαλυθή

Αλλά είδα ότι δεν με χωρούσε, 
δεν με καταλάβαινε. 

Ύστερα μόνος του έφυγε· δεν τον έδιωξα. 

Βλέπεις, η ανοχή, 

η αγάπη κάνουν τον αναιδή πιο αναιδή

και τον φιλότιμο πιο φιλότιμο.

Από το βιβλίο: "Γέροντος Παϊσίου Λόγοι", Τόμος Γ΄.



2 σχόλια:

  1. Ο Παίσιος πάντα με ενθουσιάζει και αν ενώ θεωρώ κάθε φορά ότι έχω διαβάσει αρκετά από τις διδαχές του, ουσιαστικά έχω πολλά ακόμα να διαβάσω..
    Γειά σου αγαπημένη μου Σαλογραία!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Γεια σου φιλενάδααα!
    ;-)
    Καλή Σαρακοστή να έχουμε...
    Με υπομονές εκεί που πρέπει και με ΜΗ υπομονές πάλι εκεί που πρέπει...
    Σε φιλώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή