Πέμπτη, 1 Απριλίου 2010

Τα γόνατα του Ιησού-ποίηση Ν.Βρεττάκου


Καρφωμένα στ'αγριόξυλο του σταυρού, σχηματίζουν
μι' αμβλεία γωνία.

Είναι τα ίδια τα γόνατα
που προβάτιζαν, παίζοντας, γύρω απ'το κόκκινο
φουστάνι της μάνας του, όταν
ήτανε βρέφος δέκα μηνών.

Που αργότερα, έφηβος, τ'ακούμπαγε κάτω
στη γη πριονίζοντας το ξύλο ενός κέδρου.

Πού λυθήκαν κ'έπεσαν, ένας σωρός,

-μια νύχτα που η άνοιξη ήταν αβάσταγη

και μύριζε η γης κι ο ουρανός λεμονάνθι-

στο Όρος των Ελαιών.

Κι'είναι ακόμη τα γόνατα
που κάθιζε, αμίλητος, δυο -δυο τα παιδιά
κι απλώνοντας δίπλα του, πάνω στη γη,
τ'απέραντο χέρι Του, τα φίλευε ένα
λουλουδάκι-
κομμένο
απ'τον πλούτο του σύμπαντος.


Νικηφόρος Βρεττάκος

2 σχόλια:

  1. ΥΠΕΡΟΧΟ
    ΖΗΛΕΥΩ ΤΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ

    Αλεξανδρεύς

    ΥΓ. Ευχαριστώ για την τιμή της αναδημοσίευσης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Προς Αλεξανδρέα

    Και μεις το ίδιο!
    Ευχαριστούμε εκ καρδίας για το κείμενό σας.
    Δική μας η τιμή.
    Η καρδιά σας να τραγουδάει πάντα μέσα στην Αναστάσιμη Χαρά, την πηγάζουσα από τις πληγές της Παμμέγιστης Οδύνης του Εσταυρωμένου για την Αγάπη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή