Αντιστέκομαι
όπως οι ελιές της πατρίδας μου, οι σκληρές σαν τα κόκκαλα τ' αντρειωμένου, που τους λείπουν οι μαύρες μαντήλες μονάχα για να μοιάζουν με τις μανάδες μας, που σφηνωμένες γερά στην απόλυτη πέτρα, αδιαφορούν για τις θύελλες, αναπνέουν τις αστραπές και τις κάνουνε μες στους πικρούς τους χυμούς, ειρήνη και φως..
(Νικ.Βρεττάκος)
Email:filikitati@hotmail.com
Σε πρόσφατη ομιλία του στην πόλη Τάμπα της Φλόριντα, ο Dr Robert W. Malone, παραθέτει σημαντικά σημεία από συζήτησή του με τον Δρ Mattias Desmet του πανεπιστημίου της Γάνδης σχετικά με το φαινόμενο της Μαζικής Ψύχωσης/Ύπνωσης που παρατηρείται σε μεγάλο μέρος της κοινωνίας, το οποίο αδυνατεί να ακολουθήσει τα επιστημονικά δεδομένα και παραμένει πιστό στο επίσημο αφήγημα και στην πληροφόρηση μεγάλων ΜΜΕ!
Δείτε, σύμφωνα με τους επιστήμονες, πως φέρνουν τον παγκόσμιο ολοκληρωτισμό και γιατί επιβάλλουν τώρα τα Lockdown!
Το στοίχημα με τον χρόνο και την ιστορία είναι αν θα τα καταφέρουν.
Εν συντομία τα κυριότερα σημεία που ανέπτυξε ο dr. Malone στην ομιλία του(όπως ακούγεται στο βίντεο) είναι τα εξής:
* Ζούμε σε μια κατάσταση υπνωτισμού των μαζών.
* Ο υπνωτισμός είναι μια ιδιότητα του ανθρώπινου εγκεφάλου. Προϋποθέτει την εστίαση της προσοχής σε ένα αντικείμενο για πολλή ώρα.
*Επί δυο χρόνια τα media βομβαρδίζουν τους πολίτες με ατελείωτες δόσεις τρόμου 24 ώρες το 24ωρο υπνωτίζοντας τους.
* Η επίκληση ενός αόρατου και μυστηριώδους εχθρού είναι κύριο χαρακτηριστικό των ολοκληρωτικών καθεστώτων για να κρατούν τις μάζες δεμένες με το επίσημο αφήγημα.
* Οποιασδήποτε πει κάτι διαφορετικό από το επίσημο αφήγημα διώκεται, θεωρείται εχθρός.
*Η τεχνική είναι δοκιμασμένη στην ναζιστική Γερμανία. Τότε ήταν οι Εβραίοι η αιτία του κακού, σήμερα ειναι οι ανεμβολίαστοι.
* Οι πολίτες ακολουθούν υπνωτισμένοι τα σχέδια κυβέρνησης και «ειδικών» που δεν έχουν καμία σχέση με την επιστήμη.
* Τα lockdown γίνονται για οικονομικούς λόγους αλλά η μεταρρύθμιση της οικονομίας( Great Reset) δεν θα μπορούσε να γίνει υπό κανονικές συνθήκες.
Αξίζει να ακούσετε τον στρατιωτικό γιατρό κ. Γιώργο Καρυστινό και τιςεπιστημονικές επισημάνσεις του εκτός των άλλων επάνω στους όρους "ανοσία αγέλης", "κρούσμα", "στατιστικά στοιχεία", κ.λπ.
Όταν ένα καράβι έχει 99 τρύπες στο κύτος του, και από τις καλύτερες προθέσεις να διαπνέεται κανείς, είναι αδύνατο να τις φτιάξει όλες αμέσως». Ο άνθρωπος που μιλάει έχει γράψει, μεταξύ άλλων, το Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ και Το μοσχάρι κουτούλησε στη βελανιδιά, το θέμα του είναι η σημερινή Ρωσία, και οι απαντήσεις του δίνονται στον Βιτάλι Τρετιακόφ (περ. Άρδην, τεύχος 61), διευθυντή της εφημερίδας «Τα Νέα της Μόσχας».
Γόνος Κοζάκων διανοουμένων, μαθηματικός που σπούδασε τη λογοτεχνία δι’ αλληλογραφίας,ο Σολζενίτσιν συνελήφθη το 1945 επειδή σε μιαν επιστολή του κατέκρινε τον Στάλιν, έζησε σε στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας και, όταν αποφυλακίστηκε, έγινε διάσημος δημοσιεύοντας στο Νόβυ Μιρ το Μια μέρα από το ζωή του Ιβάν Ντενίσοβιτς. Το ’70 τιμάται με το Νόμπελ, το ΄72 απελαύνεται από την ΕΣΣΔ και εγκαθίσταται στις ΗΠΑ, ενώ σήμερα ζει στη Ρωσία.
Ποια Ρωσία; Με την κατάρρευση του ’90, η χώρα γνώρισε μια εποχή γενικού πλιάτσικου όπου ο κρατικός μηχανισμός εξαρθρώθηκε, η μαφία άπλωσε τα πλοκάμια της παντού και ο πληθυσμός έφτασε μέχρι σημείου να στερείται ακόμα και τις πατάτες.
Αν μετράει η γνώμη του,
ο Σολζενίτσιν το οφείλει στο γεγονός
ότι δεν είναι πολιτικός,
αλλά κρατάει το ρόλο ενός θεματοφύλακα της παράδοσης,
κάτι σαν Ντοστογιέφσκι του 20ου και του 21ου αιώνα.
Το βαθύτερο ζήτημα είναι η σοβούσα φυσική παρακμή του ρώσικου λαού, που μοιάζει περιθωριοποιημένος, χωρίς διακριτή ιστορική ταυτότητα και χωρίς δυνατότητες να περιφρουρήσει το μέλλον του.
Παρότι ανήκουν σε μια παγκόσμια δύναμη, όπως και οι Κινέζοι, οι Ρώσοι δε γνώρισαν ποτέ δημοκρατικό καθεστώς. Άρα δεν ξέρουν τι είναι τα Κόμματα, εκτός από τις άνωθεν «κατασκευασμένες» παρατάξεις του Κρεμλίνου. Ο Αλεξάντρ Ισάγιεβιτς είναι κατηγορηματικός επ’ αυτού: καταδικάζει την ιδέα του πολιτικού κόμματος ως μορφώματος «συλλογικού εγωισμού». Η ρωσική Δημοκρατία θα πρέπει να βασιστεί στις τοπικές συλλογικότητες, ως κίνημα εκ των κάτω. Εθισμένος στην υπακοή και τον τρόμο, ο Ρώσος αγνοεί την αντιπροσώπευση. Τα κόμματα άλλωστε έχουν πυραμιδική λογική· όσο μεγάλη και αν είναι η βάση της πυραμίδας, τελικά στην κορυφή μόνο ένα πουλάκι μπορεί να πατήσει. Θυμίζει τίποτα αυτή η εικόνα; Η σκέψη ότι, βήμα βήμα, περνώντας από το ένα επίπεδο στο άλλο μέσω εκλογών, μπορεί να εξυγιανθεί ο ρώσικος πολιτικός μηχανισμός, ουσιαστικά αντιγράφει τη δυτική λογική του φιλελευθερισμού.
Η αντιπροσώπευση είναι σκληρό σύστημα: λύνει τα χέρια των αντιπροσώπων και κλειδώνει απέξω τους αντιπροσωπευόμενους.
Διόλου τυχαίο ότι ο Σολζενίτσιν ασκεί κριτική στην ιδεολογία των «ανθρώπινων δικαιωμάτων» -στο μπαγιάτικο καρβέλι του φιλελευθερισμού-επικαλούμενος τις «ανθρώπινες υποχρεώσεις». Η βαθύτητα παντός δικαιώματος είναι -σε τελευταία ανάλυση και αναγωγή -ηθική.Ωστόσο η ηθική δεν θεσμοποιείται. Δεν μπορείς να θεσμοθετήσεις την καλοσύνη των πολιτών, το νόμο της καρδιάς, τον οίκτο και τη φιλοφροσύνη. Το μέσα ρώσικο μυαλό όμως μόνο έτσι μπορεί να συλλάβει την πολιτική. «Η αυταπάρνηση μπορεί να εγγυηθεί την ηθική επίλυση κάθε διαμάχης…»
Ακόμα και το ζήτημα του «ρώσικου εθνικισμού» και της ξενοφοβίας; Ειδικά η ξενοφοβία δεν αποτελεί ίδιο του Ρώσου. Άλλωστε, μια αυτοκρατορία που απαρτίζεται -και πιο σωστά απαρτιζόταν- από 120 εθνότητες δεν θα επιβίωνε αν κατατρυχόταν από παρόμοια κεντρομόλα σύνδρομα. Σε σχέση με τη Γερμανία, η οποία δεν ανέχθηκε τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης, η Ρωσία δεν είχε καμιά περίοδο δημοκρατική. Οι Γερμανοί ασφυκτιούσαν μέσα στον εναγκαλισμό της Ευρώπης, ενώ οι Ρώσοι έζησαν -αρχικά- τη μακρά περίοδο του θεσμοθετημένου κομμουνισμού σαν «έξοδο» προς τα ευρωπαϊκά ιδεώδη.
Βασική και έμμονη θέση του Λένιν ήταν η καταπίεση των Ρώσων προς όφελος των άλλων εθνοτήτων.Στην ίδια γραμμή κινήθηκε και ο Στάλιν.Στο τωρινό Σύνταγμα, τονίζει ο Σολζενίτσιν, η λέξη «Ρώσος» δεν απαντάται. Πως να εξηγηθεί ότι η ρώσικη γλώσσα ήταν μητρική για το 60% του ουκρανικού πληθυσμού και σήμερα εκδιώκεται βάναυσα, υφιστάμενη το νόμο του οστρακισμού; Η απόσυρση του στόλου της Μαύρης Θάλασσας από τη Σεβαστούπολη -που δεν εκχωρήθηκε στην Ουκρανία ούτε επί Χρουτσώφ- συνιστά τεράστια προσβολή για τη ρώσικη ιστορία του 19ου και του 20ου αιώνα. Πως μπορεί η Ρωσία να αποκοπεί από τον ρώσικο πληθυσμό της Ουκρανίας, που ανέρχεται σε πολλά εκατομμύρια ψυχές;
Επόμενο είναι η περιβόητη «σύγκρουση των πολιτισμών» να ακούγεται στα αυτιά του παλαιού Ρώσου στρεβλά, υποκρύπτοντας μιαν άλλη, πιο ρεαλιστική σύγκρουση: ανάμεσα στον Τρίτο Κόσμο και το Χρυσό Δισεκατομμύριο. Το χάσμα μεταξύ πλούσιων και φτωχών είναι πιο έκδηλο. Αλλά το βαθύτερο ζήτημα είναι η σοβούσα φυσική παρακμή του ρώσικου λαού, που μοιάζει περιθωριοποιημένος, χωρίς διακριτή ιστορική ταυτότητα και χωρίς δυνατότητες να περιφρουρήσει το μέλλον του.
Όταν ο Τρετιακόφ φέρνει τη συζήτηση στη σαφή ιστορική απειλή, ήτοι στη στρατηγική συμμαχία του βορειο-ατλαντικόυ πολιτισμού (Βορειοαμερικανική Ένωση, Δυτικοευρωπαική Ένωση και Ρωσοανατολική Ένωση), ο Σολζενίτσιν παραδέχεται ότι η χώρα του δεν δείχνει να έχει τα πολιτιστικά αποθέματα για να αντέξει.Φοβάται την κινέζικη επίδραση, τους αγγλο-αμερικανισμούς που παρεισφρέουν στη γλώσσα και, βέβαια, το πνεύμα της πανθρησκείας που κατά τα φαινόμενα θα επικρατήσει. Αν η Ρωσία προσχωρήσει στην ευρω-ατλαντικη συμμαχία θα οδηγηθεί στην παρακμή του χριστιανικού της πολιτισμού.
Η αφανής αλλά δρώσα «λατινική γραμμή» ανάμεσα στα δυτικά και ανατολικά ευρωπαϊκά κράτη φαίνεται πως δεν αφήνει αλώβητη τη Ρωσία -το μεγαλύτερο διχοτομημένο έθνος στη σημερινή Ευρώπη.
Ο εξόριστος Σοβιετικός συγγραφέας Αλέξανδρος Σολζενίτσιν, δίνει ομιλία στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, Ιούνιος 1978
Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη LIFO στις 26.10.2006. Ψηφιοποιείται πρώτη φορά.
Βαθύ πένθος αλλά και σοβαρός προβληματισμός στην πόλη της Ναυπάκτου από τον απρόσμενο θάνατο του πολιτικού μηχανικού Αποστόλη Ράμμου. Σε ηλικία 53 ετών, γεννημένος το 1968, πέθανε σήμερα το πρωί δίνοντας επί μία σχεδόν εβδομάδα μάχη στο νοσοκομείο της Πάτρας. Πολιτικός μηχανικός και πατέρας τεσσάρων παιδιών, ο Αποστόλης Ράμμος αφήνει τεράστιο κενό στην οικογένειά του αλλά και στην πόλη.
Αγαπητός στο κοινό, εργαζόταν στον τομέα της εκπαίδευσης και καλός οικογενειάρχης. Μπήκε στο νοσοκομείο στις 4 Δεκεμβρίου,μία εβδομάδα μετά τον εμβολιασμό του για τον COVID-19. Παρουσίαζε θρομβώσεις σε διάφορα σημεία του σώματός του, με αποτέλεσμα να χρειαστεί να του κόψουν το αριστερό πόδι, αλλά η κατάστασή του δεν βελτιώθηκε και δυστυχώς κατέληξε σήμερα.
Η πόλη όπως ήταν λογικό, έχει αναστατωθεί από αυτήν την υπόθεση. Ήταν παρενέργεια του εμβολίου, λένε οι αντιεμβολιαστές, δεν υπάρχει καμία απόδειξη για συσχέτιση, λέει ο ιατρικός κόσμος. Αν και το πιο πιθανό είναι να μην υπάρχει συσχέτιση του εμβολιασμού με τις θρομβώσεις που παρουσίασε στο σώμα του, ωστόσο οι όποιες αμφιβολίες θα εξαλειφθούν αν υπάρξει κάποια σχετική ενημέρωση από τους ειδικούς για το θέμα.
Η κηδεία θα γίνει αύριο στις 2:00 στον Άγιο Δημήτριο και θα τηρηθούν όλα τα υγειονομικά πρωτόκολλα.
