Αντιστέκομαι
όπως οι ελιές της πατρίδας μου, οι σκληρές σαν τα κόκκαλα τ' αντρειωμένου, που τους λείπουν οι μαύρες μαντήλες μονάχα για να μοιάζουν με τις μανάδες μας, που σφηνωμένες γερά στην απόλυτη πέτρα, αδιαφορούν για τις θύελλες, αναπνέουν τις αστραπές και τις κάνουνε μες στους πικρούς τους χυμούς, ειρήνη και φως..
(Νικ.Βρεττάκος)
Email:filikitati@hotmail.com
σου παραθέτω σκέψεις για ένα σύγχρονο παιγνίδι Σειρήνων
από συνέντευξη του γνωστού καλλιτέχνη Λάκη Λαζόπουλου.
Αν θες, μπορείς να την διαβάσεις ολόκληρη πατώντας ΕΔΩ.
Έμαθα ότι βρέχει σήμερα στην Αθήνα.
Στην Πάτρα, τούτη την ώρα χαιρόμαστε ήλιο με δοντάκια.
Όχι καπρόδοντα ή δρακουλιάρικα δόντια. Απλώς νεογιλά.
Τουτέστιν ο καιρός αίθριος με μια ελαφριά ψύχρα
που την αισθανόμαστε περισσότερο οι γριές.
Εσύ, όταν βρίσκεσαι σε σταυροδρόμι, πρόσεξε
με ποια από τις δύο μανταμίτσες θα πας...
Από μένα, φιλιά!
Ευανθία η Σαλογραία
.................................................................................................
.....................................................................................................
πηγή για τη συνέντευξη: [.....] Μα αυτό είναι το παιχνίδι των Σειρήνων, το ότι με καλούν να απαντήσω. Αν απαντήσω μία φορά, δηλαδή αν πω ήρθε ή δεν ήρθε, σημαίνει ότι από κει και πέρα είμαι υποχρεωμένος να απαντάω σε όλα. Αρα αυτοί θα φτιάξουν άλλα τόσα ανάλογα ερωτήματα και έναν φαύλο κύκλο απαντήσεων και θα με αναγκάσουν να μπω στο παιχνίδι. Είναι πολύπλοκο. Σαν να σε περιμένουν έξω από κλαμπ χίλιοι μπράβοι για να σου δώσει ο καθένας και μια μπουνιά και εσύ να ξέρεις ότι είναι αδύνατον να αντιμετωπίσεις και τους χίλιους. Είναι βέβαιο αυτό. Το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να μη βγεις. Εγώ λοιπόν δεν το παίζω καμπόσος, να βγω στην αλάνα με όλους αυτούς που παραμένουν σε μεγάλο βαθμό κρυμμένοι, παρότι τους έχω ψάξει και ξέρω την προέλευσή τους.
( Συνοπτικές οδηγίες χρήσης για πολύ βιαστικούς: Το πρώτο βίντεο, δείχνει την συνέντευξη μετάτην πτώση του ελικοπτέρου και αφού η αρχιλοχίας Βασιλική, είχε βγει από το νοσοκομείο και μπόρεσε στους δημοσιογράφους να μιλήσει... Το δεύτερο βίντεο, για να το δεις πρέπει να πατήσεις τον υπερσύνδεσμο με τα ροζ γραμματάκια που δίνω εν συνεχεία. Πρόκειται για μια πολύ πρόσφατη εξομολόγηση της Βασιλικής Πλεξίδα, σχετικά με τα τραγικά γεγονότα ενώπιον συγκέντρωσης χριστιανών νέων -και όχι μόνον-, στην πρωτεύουσα...) ......................................................................... ..............................................................................
Λατρεμένο και πολυαγαπημένο μου...
Τι είπω και τι λαλήσω σήμερον!!
-Δεν χρειάζεται να είπεις τίποτε, μωρή Σαλογραία.
Το γνωρίζω. Φλυαρείς, αχρείαστα, ως λαλημένη, ανέκαθεν!
-Άρχισες πάλι τα μπινελίκια εις βάρος μου, ω του Κυρίου, σκορδόπιστη, αλλ' έστω! Δεν σου κρατώ κακία, διότι από μικρό και από ζουρλό μαθαίνεις την αλήθεια και τείνεις ούς ευήκοον, δηλαδή προθυμότατο αυτί, αυτάκι όχι κουφάλογου, αλλά αυτί μεγάαλο σαν άψητη τηγανίτα, αυτί που επιθυμεί να ακούσει λόγον αγιωτικό, μήπως και στηριχτεί η καρδούλα σου, μέσα στο τουρλουμπούκι της αντίΧριστης αποστασίας του 21ου αιώνα, που ταλανίζει όλους μας, άλλον πολύ και άλλον λιγότερο.
-Αχ γουρουνοχαρά μου! ευχαριστώ για την κατανόηση.
-Το ήξερα ότι σε σένα μπορώ να βασίζομαι.
Λοιπόν...για να μπω αμέσως στο προκείμενον, θα σου τονίσω ότι τυγχάνω μια, μεταμοντέρνα κατηχητικούδα, του (ΜΗ) κερατά, όπως και κατά το παρελθόν, πλειστάκις σου έχω τονίσει... Πιστεύω στα θαύματα, "αλλά...να μην το παρακάνουμε κιόλας! Να μην καταντήσουμε από την πολλή θρησκεία, σαν λοβοτημένοι", σκεφτόμουνα κάποτε.
Σου τα είχα αναλυτικά γράψει στις έξι εξομολογητικές αναρτήσεις μου, κατά το παρελθόν.
Τα θυμάσαι.
-Πώς θα ήταν δυνατόν, εκείνη τη φάση να την ξεχάσω; Κοντέψανε να με εξοντώσουν οι Εξαποδοί από το πολύ μαύρο πίτσι πίτσι, στα ενδότερα του εγκεφάλου μου.
-Καλώς. Πίστευα λοιπόν, σε όλα τα σχετικά, τα χριστιανικά, τα Ορθόδοξα, αλλά...ήμουν και κάμποσο κουμπωμένη, ακούγοντας διάφορες αφηγήσεις θαυμάτων, κυρίως από γραϊδια, κατά τη διάρκεια της παιδικής μου ηλικίας.
-Έγιναν, πράγματι, τα θεία σημεία και τέρατα; -Δεν έγιναν; -Μήπως εκαπνίζετο πέραν του δέοντος η Πυθία στο τρίποδο; -Μήπως οι κορύβαντες, έφερναν παραζάλη στα ορώντα πλήθη με το χορό τους; Πολλά τα ερωτηματικά και χρειαζότανε ψάξιμο. -Ποιος ξοδεύει χρόνο για πνευματική έρευνα, στον καιρό μας; -Σχεδόν ούτε καν οι παπάδες!
-Ούτως είχε το πράγμα μέχρι που και σε μένα τη γραιότατη, προσωπικά και κυρίως τελείως απροσδόκητα, έτυχαν κάποια μεταφυσικά ταρακουνήματα,πουτην προσωπική μου νερόβραστη πιστούλα, ανέλπιστα την ετόνωσαν. -Το πρόβλημα με την θρησκευτική πίστη ωστόσο, είναι η κατά μεγάλες περιόδους, και ύστερα από ανεπαίσθητες παρεμβολές διαολοουρών, Λήθη των θαυμασίων της.
-Ναι τώρα, π.χ. αυτή τη στιγμούλα, καλέ, κατανύγομαι, πιστεύω, λυπούμαι για τις αμαρτίες μου,
(τα λάθη μου παναπεί "αμαρτίες" -σε πιο αρχαία έκφραση )εξομολογούμαι, δακρύζω, μουρμουρώ τα Πατερημά μου και το επόμενο δευτερόλεπτο, αν ακούσω το Μητροπάνο να τραγουδάει με τη φωνάρα του, παθαίνω έναν ντουβρουτζά μεγατόνων και σηκώνομαι όρθια ρίχνοντας τη μυστική μου ζεϊμπεκιά στο σπιτάκι μου (όχι στα νυχτομάγαζα του είδους, δεν αντέχω να πάω, πολλή τσιγαρίλα, νταβαντούρι, α πα πα, δεν τα αντέχω τα μέρη...) και ...
Παλιότερα σου είχα αφηγηθεί την θαυματουργική, ανερμήνευτη και έξω πάσης φαντασίας διάσωση Μιράζ 2000 από τον Άγιο Δαβίδ της Εύβοιας. Εκείνη την εμπειρία του φίλου τους, πιλότου Παναγιώτη Καπετανόπουλου, είχα ακούσει έκθαμβη, από δυο αδελφούς εν Κυρίω, συναδέλφους του, της πολεμικής αεροπορίας. Αν πατήσεις στον υπογραμμισμένο σύνδεσμο, που προηγήθηκε, θα το διαβάσεις και θα μείνεις ενεός, τουτέστιν με το σαγόνι μετέωρο, αλήθεια σου λέω, θα "πάθεις"!
Αυτή τη στιγμή ... για να μην πλατειάζω αχρείαστα, θα πω ότι το σημερινό μου θέμα έχει να κάνει με την Ακραία Εμπειρία της νεαρότατης Βασιλικής Πλεξίδα, που διαφυλάχθηκε σ ώ α, ενώ λογικά, με βάση τους φυσικούς νόμους, έπρεπε να έχει γίνει ανθρωπινός κιμάς, μετά την πτώση του στρατιωτικού ελικοπτέρου στο οποίο με άλλους στρατιωτικούς επέβαινε.
Μαγουλοτραβηχτήκαμε απαξάπαντες, οι συμπαθούντες, με οδύνην ανέκφραστον, όταν από τις τυφλεοράσεις μάθαμε τα μαύρα μαντάτα της πτώσης του ελικόπτερου.
Θρηνήσαμε.
Και μετά απ' το θρήνο επίσης, από την ανέλπιστη διάσωση της άγνωστης κοπελιάς, ανάλογα με τις τεχνικές μας γνώσεις, άλλος περισσότερο και άλλος λιγότερο...
-θαυμάσαμε! -θαυμάσαμε! -θαυμάσαμε!
Αν θέλεις, λοιπόν, με το νι και με το σίγμα, να ακούσεις από δεύτερο βίντεο θα κλικάρεις με το "ποντίκι" πάνω στον ακόλουθο σύνδεσμο
Στο βίντεο που υπάρχει με τίτλο το "stop bullying, από το 9 λεπτό και μετά,θα δείς την νεαρή, γλυκύτατη αρχιλοχία να διηγείται συνεσταλμένη από το θάμβος -ακόμη- με πάσα λεπτομέρεια (απάντησε και σε ερωτήσεις του ακροατηρίου, σχετικές) πάντα τα γενόμενα... ..................................................................................................... ........................................................................................................ Για την Παναγία την Ακρωτηριανή στη Σέριφο, και την μακαριστή, εν αγίοις αναπαυόμενη Γερόντισσα Ανθούσα, είχα ακούσει παλιότερα, περιγραφές από τη φίλη μου τη Ζωή και το σύζυγό της, τον πιλότο Παναγιώτη.
Για τη Γερόντισσα Ανθοδόχη (τι όνομα και τούτο, πρωτάκουστο, Παναγίτσα μου, έμαθα και γω, από το βίντεο, σήμερα...)
Τώρα θα σ' αφήσω να δεις τα σχετικά αρχεία εξάγοντας τα δικά σου αποσβολωμένα συμπεράσματα. Ευχαριστώ εκ βάθους ψυχής,την άγνωστη σε μένα, αρχιλοχία Βασιλική Πλεξίδα,για όλα όσα χάριν ψυχικής ωφελείας, στην συνάντηση των εν Κυρίω αδελφών, με όλη της τη σεμνότητα και την άδολη συγκίνηση κατέθεσε. Ομολογώ, περιστεράκι μου, αλήθεια σου ομολογώ... ότι μέχρι να πεθάνω, τον απαστράπτοντα, ουράνιο αδάμαντα, της απολύτως ξεχωριστής αφήγησής της, στα πιο βελούδινα συρτάρια της καρδιάς μου, ως αιώνιο θησαυρό μνήμης, με βαθύ σεβασμό θα διαφυλάξω... -Λατρεμένε Ιησού Χριστέ... στερέωσον όλους εμάς τους περιλειπομένους, όλους εμάς τους πολωλούς, που αγωνιζόμαστε ακόμη, στον παρόντα αιώνα τον Απατεώνα, στερέωσέ μας στην Πέτρα της Ορθοδόξου Πίστεως και τους κεκοιμημένους στρατιωτικούς που έπεσαν σε ώρα Καθήκοντος, εν ειρήνη αγία, ανάπαυσον και παρηγόρησε τους δικούς τους ανθρώπους... Ευανθία η Σαλογραία
.................................................................................................
.........................................................................................................
μια σχετικά πρόσφατη συνειδητοποίησή μου, αφότου διάβασα και κείνο το ενημερωτικό -πάνω στο νευρικό σύστημα και τις λειτουργίες τού εγκεφάλου- καλομεταφρασμένο βιβλίο με τίτλο "Συναισθηματική Νοημοσύνη" του Γκόλμαν, από τις εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, που δεν έγινε αδίκως ευπώλητο σε πολλές γλώσσες του κόσμου...
-Γιατί άργησα τόσο πολύ να ξυπνήσω;
Εντάξει τώρα, μην τα ψάχνεις!
Είπαμε!
Πρέπει να βρεθεί κάποιος να μου εξηγήσει δυο πράγματα, και μέχρι να γίνει,
βασανίζομαι, σαν τυφλός που κάθε τόσο χτυπάει τα μούτρα του, σε αδιέξοδο τοίχο... Εγωισμό το λένε, στην καλογερική ιδιόλεκτο.
Άκου, λοιπόν, αφέλεια που με έδερνε! Φανταζόμουνα- λέει-ότι τα συναισθήματα, μέσα στην κάθε ψυχή ,ότι ΔΕΝ ανακατώνονται! Φανταζόμουνα ότι τα συναισθήματα είναι υλικά- ας υποθέσουμε αιθέρια έλαια μέσα σε μπουκαλάκια μη αναμειγνυόμενα- που μπορούμε ευκολότατα να τα απομονώνουμε σε συρτάρια!
Π.χ. φανταζόμουνα ότι διέθετα ένα συρτάρι με άσχημη οσμή-συναίσθημα για κάτι παπάδες. Ένα συρτάρι για τα συναισθήματα τα αναφερόμενα στον εξοργιστικό μου διευθυντή (κάποτε είχα έναν τέτοιο) σε χώρο εργασίας, άλλο συρτάρι για φιλενάδα με άθλια συμπεριφορά και, πάει λέγοντας.
Αυτό φανταζόμουν, και επί έτη πολλά, όποτε μου ερχόταν να βρίσω ή να μισήσω,ψιλοέβριζα ή και μισούσα με ελάχιστες τύψεις, ειδικά έναντι των υπολοίπων αγαπημένων προσώπων μου. Δεν ένιωθα ότι μισώντας κάποιον άσχετο με αυτούς φαινομενικά, ότι αδικούσα με κάποιο τρόπο βαθύτερο και μυστικό, τους πολυαγαπημένους μου.
-Πόσο χαζός μπορεί να είναι ο καημένος ο άνθρωπος; -Πολύ!
Προσωπικά, ήμουν θεόχαζη, πάντως!
Έλεγα ας πούμε: τον άνδρα μου τον αγαπώ, αλλά εκείνος ο πατέρας του, μου δημιουργεί μια...δυσπεψία "διατί να το κρύψωμεν άλλωστε;"(αξέχαστε Μητσοτάκη!)
Διαβάζοντας όμως τα σχετικά που ανέφερα στην αρχή, κατάλαβα άλλα!
Τι κατάλαβα- το βόιδι;
-Κατάλαβα ότι στεγανά συναισθηματικά δεν υπάρχουν, δεν υπάρχουν, δεν υπάρχουν, τελεία και παύλακαι το καλό που μου θέλω, να το αφομοιώσω δια παντός, δια να μην έχουμε ντράβαλα, όταν έρθει ο άγγελος του θανάτου να με παραλάβει και γω η κουρούνα, ακόμη -ως τότε- καθεύδω ως ο Ιωνάς υπό την κολοκύνθην-πόσο μου αρέσει η εικόνα!
Αυτή η συνειδητοποίηση με ξάφνιασε ευχάριστα και ευεργετικά και φρέναρε κάμποσο τη φόρα τής-δήθεν δίκαιης -οργής, προς κάποιους, που με παράσερνε στην κατηφόρα...
Όταν ξημέρωσε το ευλογημένο πλήρωμα χρόνου, κατάλαβα -με τη φώτιση του Κυρίου, και σημαντική βοήθεια από εκλαικευμένα βιβλία νευροβιολογίας - ότι εν τέλει η ψυχή δεν διαθέτει ούτε ντουλάπια, ούτε συρτάρια, ούτε ντιβανοκασέλες!
Και τα συναισθήματα που έχω για τον κάθε γνωστό ή άγνωστο, θα μπορούσαν να μοιάζουν σαν μπουκαλάκια με αρωματικές ουσίες που ελευθερώνω σε κείνο το χώρο...
Ας πούμε η αγάπη για τον άντρα μου, θα μπορούσε να μοιάζει με άρωμα κόκκινου τριαντάφυλλου.
Η αγάπη για τα παιδιά, με αιθέρια έλαια γαρδένιας.
Η αγάπη για τους φίλους θα ήταν νότες γιασεμιού, η αγάπη για τους γονείς θα αισθητοποιούνταν σαν άγγιγμα υάκινθου, η αγάπη για τους καλούς συνεργάτες σίγουρα ήταν λεπτή ευωδιά μενεξέδων.
Η αγάπη για το Θεό, με παρέπεμπε σε άρωμα νυχτολούλουδου.
Και το μίσος; Το ελαφρύ μίσος- χωρίς πολλά λιπαρά αλλά πάντως, μίσος- που ένιωθα για τον πεθερό;
Α! Η μυρωδιά του μίσους, όπου και αν αναφέρεται, είναι πάντοτε μία.
Κάτι σαν μυρωδιά από θειάφι καζανιών Κολάσεως(ναι, ναι, μη γελάς λατρεμένο μου) ή σαν βρόμα από αμπούλα που πετάνε κάποια μαθητούδια ζιζάνια προκειμένου να χάσουνε μάθημα.
Όταν, λοιπόν, τρέφω θετικά συναισθήματα, ο χώρος της ψυχής ευωδιάζει αρώματα!
Η κακοσμία, αυτόματα δ ι α χ έ ε τ α ι στο ό λ ο ν της ψυχής το δωμάτιο, ανακατώνεται με το άρωμα της αγάπης, που είχα προς τα παιδιά, προς τους γονείς, προς τους φίλους, προς το σύντροφο, και την χαρά της όσφρησης την καταστρέφει, διότι επηρεάζεται το τελικό τής οσμής αποτέλεσμα...
Το τελικό της αγάπης αποτέλεσμα. Η αγάπη μολύνεται και καταντάει άτονη και λιγότερη.
Δεν μπορώ- το γνωρίζω τώρα με βάθος άλλης επίγνωσης-να τσακωθώ με έναν άνθρωπο άγνωστο έστω, στο δρόμο, και πηγαίνοντας στο σπίτι να αγκαλιάσω τους αγαπημένους μου, με την ίδια θέρμη και εγκαρδιότητα που θα το έκανα άν με τον συγκεκριμένο περαστικό, δεν ήμουν εξοργισμένη.
-Άρα;
Άρα, την πιάνω τη νέα εικόνα που ξεπροβάλλει μπροστά μου.
Το κατάλαβα ότι δεν με συμφέρει πνευματικά, να μισώ ούτε έναν, ούτε καν ένα ζώο ή ένα αντικείμενο. Στη Φιλοκαλία αναφέρεται από τον αββά τον Κασσιανό το Ρωμαίο.
Αν μισώ- έστω και έναν άνθρωπο,για οποιοδήποτε λόγο, όσο σοβαρός και αν φαίνεται- με το μίσος, καταστρέφεται η δύναμη, η ομορφιά, το φως, η ζεστασιά της Αγάπης...
Κάθε φορά που ψυχραίνεται η εν Κυρίω Ιησού Χριστώ, Αγάπη, χάνεται η Ζωή απ' τον κόσμο.
(κι αν ζουλήξεις πάνω στη ζουρλο-υπογραφή, θα πεταχτείς εν ριπή υπολογιστού, αυτή τη φορίτσα, στην αρχαιότερη ανάρτηση για τη διάχυση της πικρίας-κατά κόσμον θλίψης-και τις κλιμακώσεις της) .................................................................................... ....................................................................................
Μια εκ βαθέων εξομολόγηση του π.Gabriel Bunge,του παπικού ιερομονάχου που έγινε ορθόδοξος
Συνέντευξη στο περιοδικό Neskoutsny Sad και στην δημοσιογράφο Anna Paitcheva παραχώρησε ο ιερομόναχοςGabriel Bunge.Ο π.Γαβριήλ γεννήθηκε το 1940 στην Κολωνία.Το 1963 έγινε βενεδικτίνος μοναχός και το 1973 ιερέας.Είναι διδάκτωρ στη φιλοσοφία και στη θεολογία.Επίσης είναι πατρολόγος εξειδικευμένος στον αββά Ευάγριο τον Ποντικό.Από το 1980 ζει σαν ερημίτης στην Ελβετία,στην Σκήτη του Τιμίου Σταυρού. Το 2010 έγινε ορθόδοξος.
N.S-Γίνατε ορθόδοξος σε μια προχωρημένη ηλικία.Πολλές φορές τέτοιες αποφάσεις τις παίρνουμε σε προχωρημένη ηλικία.Η μεταστροφή σας στην Ορθοδοξία έλαβε μέρος στη Μόσχα τον Αύγουστο του 2010 και θορύβησε πολύ τους καθολικούς.Είπατε ότι η απόφασή σας ωρίμασε κατά τη διάρκεια της ζωής σας.Είσαστε θεολόγος,γνωστός πατρολόγος,ερημίτης.Διηγηθείτε μας πως εξελίχθηκαν τα πράγματα
-π.Γαβριήλ:Από μικρός ακόμη έζησα το δράμα της διαίρεσης των χριστιανών:Ο πατέρας μου ήταν προτεστάντης και η μητέρα μου καθολική.Βαπτίστηκα καθολικός.Στα 21 μου χρόνια αποφάσισα να γίνω μοναχός αλλά ο πατέρας μου αντέδρασε.Σπούδασα φιλοσοφία και έπειτα για 2 μήνες πήγα στην Ελλάδα με κάποιους φίλους.Ήταν η στιγμή όπου ανακάλυψα την ορθόδοξη εκκλησία.Στην Αθήνα αρχίσαμε διάφορες συζητήσεις με έλληνες φοιτητές της θεολογικής σχολής οι οποίοι μας φιλοξενούσαν.Μια φορά είπα σε έναν απ’αυτούς-ο οποίος αργότερα έγινε διάσημος θεολόγος:«Όλα είναι όμορφα σε εσάς εκτός από ένα πράγμα.Το ότι είστε χωρισμένοι από εμάς.Αυτός απάντησε:«Κάνεις λάθος.Εσείς είστε χωρισμένοι από εμάς». Αυτή η απάντηση ήταν ένα σοκ για εμένα.Ήμουν μέλος της καθολικής εκκλησίας όπως εκατομμύρια άλλοι άνθρωποι.Γνώριζα τους προτεσταντες.Τώρα γνώριζα κάτι καινούργιο.Ήξερα ότι την ελληνική εκκλησία την ίδρυσε ο Απ.Παύλος συνεπώς δεν έστεκε η κατηγορία ότι απομακρύνθηκαν από την εκκλησία της Ρώμης.Αυτή η συζήτηση μου προκάλεσε ένα σωρό σκέψεις.Τελικά έγινα μοναχός.Αρχικά σε μια μονή βενεδικτίνων στην Γερμανία.Σύντομα οι αδελφοί παρατήρησαν την αφοσίωσή μου στην ανατολική παράδοση.Μετά με έστειλαν στο Chevetogne στο Βέλγιο σ΄ένα μοναστήρι βενεδικτίνων ανατολικού ρυθμού.Προσπαθούσα να εμβαθύνω τις σκέψεις μου,διάβαζα,μελετούσα την ιστορία του χωρισμού των εκκλησιών.Μόνο μια επιστροφή στις ρίζες θα μπορέσει να φέρει μια προσέγγιση.Πράγματι η εκκλησία ήταν ενωμένη για περισσότερο από μια χιλιετία.Πιστεύω να βρεθεί ένας κοινός παρονομαστής,όπως και πολλοί άλλοι το πιστεύουν.
Ο λόγος για τον οποίον αποφάσισα να γίνω ορθόδοξος θα ακουστεί δυσάρεστα στα αυτιά των καθολικών.έφτασα δυστυχώς στο συμπέρασμα ότι η συμφιλίωση είναι αδύνατη στο επίπεδο των δομών και των ιεραρχιών.Αυτό δεν θα συμβεί, επειδή η Δύση και η Ανατολή απομακρύνονται η μια από την άλλη κατά τη διάρκεια των αιώνων.Δεν θέλω να κατηγορήσω κανέναν επειδή είναι δύσκολο να βρεις τον φταίχτη.Πρόκειται για γεγονότα ιστορικά.Όταν κατάλαβα ότι είναι αδύνατον να τα βρουν οι εκκλησίες αποφάσισα να γίνω ορθόδοξος.Έπρεπε σε προσωπικό επίπεδο να κάνω την δική μου συμφιλίωση. Προσευχήθηκα πολύ,σκέφτηκα.Δεν ήθελα να κάνω τίποτα άλλο από το θέλημα του Θεού.Επαναλάμβανα συνεχώς στην προσευχή μου:«Εάν δεν είναι σύμφωνο με το θέλημά Σου,στείλε μου ένα σημάδι.Μόνο Εσύ μπορείς να με εμποδίσεις να το κάνω»!
Συναντηθηκα μια φορά στο Μιλάνο με τον επίσκοπο Ιλαρίωνα Αλφέεβ.Του είπα τις σκέψεις μου.Ήθελα να δω την αντίδρασή του.Μου είπε ότι θα γίνει το θέλημα του Θεού.Τα υπόλοιπα έγιναν μόνα τους:«Να’μαι εδώ στη Ρωσία και είμαι ευτυχισμένος που είμαι εδώ
-NS-Εν τω μεταξύ τα sites και ο τύπος των καθολικών λένε ότι είστε ένας προδότης
-π.Γ.Δόξα τώ Θεώ δεν έχω υπολογιστή και δεν ξέρω τι λένε οι άνθρωποι.Δεν με ενδιαφέρει καθόλου.Από αφέλεια πίστευα ότι αυτό το θέμα θα περάσει απαρατήρητο,δεν έγινε όμως έτσι.Να,πέρασαν πενήντα χρόνια από όταν έγινα μοναχός,τριάντα χρόνια απ'όταν αποτραβήχθηκα σε μια απομονωμένη σκήτη.Όταν θέλησα να γίνω μοναχός,όλοι ήταν εναντίον μου.Ο πατέρας μου ήταν διάσημος επιστήμονας.Το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσα,όλοι οι παιδικοί και νεανικοί μου φίλοι,όλοι ήταν εναντίον μου,κανένας δεν με υποστήριξε,με εξαίρεση τον πνευματικό μου καθοδηγητή,έναν γηραιό ηγούμενο σε κάποιο μοναστηρι.Πολλές φορές δεν πρέπει να περιμένεις ομόφωνη έγκριση όταν παίρνεις σοβαρές αποφάσεις.
Δεν το φανταζόμουν ότι γενόμενος ορθόδοξος θα υπήρχαν τόσο σφοδρές αντιδράσεις.Δεν έχω τίποτα-το έχω ξαναπεί αυτό-ενάντια στους καθολικούς.Εγώ απλά πιστεύω στην Μια,Αγία,Καθολική και Αποστολική Εκκλησία.Ο Χριστός θα ξαναενώσει τις εκκλησίες,εμείς οι άνθρωποι δύσκολα θα το κάνουμε.Αυτό που συνέβη με εμένα είναι μια προαναγγελία αυτου που θα συμβεί έστω και σε έναν άλλον κόσμο.
-NS-Πριν 30 χρόνια εγκαταλείψατε το μοναστήρι για να γίνετε ερημίτης στις Ελβετικές Άλπεις.Πώς βλέπετε το μέλλον σας. -π.Γ.Είδα στη Ρωσία πολλά μέρη που θα μου άρεσε να ζήσω.Μου άρεσε πολύ στην Μονή Βαλαάμ.Οι μοναχοί εκεί με υποδέχθηκαν πολύ φιλικά.Πέρασα μια μέρα με τους ερημίτες.Είχα την αίσθηση ότι βρήκα αυτό που έψαχνα μια ολόκληρη ζωή.Τελικά όμως πήγα να μείνω μόνος μου στην σκήτη μου στην Ελβετία. -NS-Εαν φύγετε από εκεί,ποιός θα φροντίζει τα πνευματικά σας παιδιά.Τι θα απογίνουν; -Δεν έχω κάποιο ποιμνίο με την πραγματική έννοια της λέξης.Έρχονται στην σκήτη μου πολλοί επισκέπτες για να εξομολογηθούν και να συζητήσουν μαζί μου.Δεν έχω όμως κάποια ποιμαντική ευθύνη.Σπάνια φεύγω από τη σκήτη μου..... ...Δυό ορθόδοξοι επίσκοποι,τους οποίους γνώριζα πολυ καιρό και με τους οποίους συναντήθηκα στη Μόσχα μου είπαν:«'Ησουν πάντοτε ένας από εμας.Τώρα κοινωνάμε από το ίδιο ποτήριο»Ακριβώς αυτό επιζητούσα.Σε όλα τα βιβλία μου μετάφρασα κείμενα τα οποία χρονολογούνται από την πρώτη χιλιετηρίδα.δηλαδή πριν από το σχίσμα.Ο πάπας Βενέδικτος ο 16ος γνωρίζει την Ορθοδοξία και κάνει συχνές αναφορές σ΄αυτήν.Σε μια από τις ομιλίες του την δεκαετία του '70 (ο τωρινόςπάπας) είπε ότι εαν ενώνονταν οι εκκλησίες,η Ρώμη δεν θα είχε το δικαίωμα να απαιτήσει πιο πολύ από ότι είχε την πρώτη χιλιετηρίδα.Θα ήταν αρκετό να κρατηθεί η ενότητα.Ένας Ορθόδοξος,εγώ ας πούμε,θα έπρεπε να του απαντήσει:«Πολύ ωραία ας επανέλθουμε στο τι ισχυε την πρώτη χιλιετηρίδα»Εγώ όμως δεν πιστεύω ότι αυτό είναι δυνατόν.Η καθολική εκκλησία έχει εξαπλωθεί σ'όλον τον κοσμο,αλλά δεν έχει καθόλου ομοιότητες στην Αμερική,στην Αφρική,στην Ευρώπη.Έχουν διαφορετικές τάσεις,μερικες φορές αντιφατικές και δεν επικοινωνούν μεταξύ τους.Και εαν κάποιοι θα το δεχόνταν,κάποιοι θα το αρνιόνταν. -NS-Λένε ότι οι ορθόδοξοι είναι πιο επιφυλακτικοί από τους καθολικούς και όχι αντίθετα -Το 1861 όταν πήγα στην Ελλάδα οι καθηγητές μου στην Βόννη μου έλεγαν να μην πολυέρχομαι σε επαφή με τους ορθοδόξους:«Είναι σχισματικοί,να μην έχεις επαφές μαζί τους»...Η δεύτερη Βατικάνεια Σύνοδος άρχισε κάποιες αλλαγές.Έκανε ένα άνοιγμα προς τον κόσμο.Οι καθολικοί θέλουν να δείχνουν φιλικοί προς εμας... [δες και αυτό, που είναι σύνοψη αυτού]
Μετάφραση: Προσκυνητής
Συνέντευξη του π. Γαβριήλ Bunge στα αγγλικά δες ΕΔΩ.
