Σημεία για το τέλος του κόσμου-Του αγιώτατου Επισκόπου Νικόλαου Βελιμίροβιτς

Σημεία για το τέλος του κόσμου

Πες μας ποιό είναι το σημάδι της ελεύσεως Σου και των έσχατων; ρώτησαν οι μαθητές τον Χριστό. 

Και Εκείνος τούς απαριθμεί όχι ένα αλλά πολλά σημάδια. 

Τα σημάδια εκείνα θα φανερωθούν μέσα από αμαρτωλούς λογισμούς και αισθήματα απάνθρωπα, μέσα από ανθρώπους, από πράγματα, από γεγονότα, από στοιχεία και φαινόμενα φυσικά. 

Με ένα λόγο, ένας σωρός από ποικίλα σήματα θα φανερωθούν πριν από το τέλος του κόσμου και του χρόνου.

Όπως προ του Κατακλυσμού, όλοι οι λογισμοί των ανθρώπων ήταν στραμμένοι στο κακό, έτσι θα γίνει και στο τέλος του κόσμου, οι λογισμοί των περισσοτέρων ανθρώπων θα είναι αμαρτωλοί και πονηροί ενώ τα συναισθήματά τους θα παρουσιάζουν μία ψυχρή Αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον. 

Θα ψυχραθεί ή Αγάπη των πολλών και πολλοί ψευδοπροφήτες και ψευδομεσσίες θα εμφανιστούν.

Οι πιστοί θα μείνουν κοντά στον μόνο Μεσσία, τον μόνο αληθινό Ιησού Χριστό και δεν θα αποστατήσουν ακόμα και για την ίδια την επίγεια ζωή τους. 

Για τούτο θα είναι μισητοί από τούς άπιστους και ψευδολόγους, θα διωχθούν και θα μαρτυρήσουν. Μακάριος όμως εκείνος πού θα υπομείνει μέχρι τέλους.

Οι απόστολοι του Χριστού αποκαλύπτουν ακόμη περισσότερο τα μυστήρια πού τούς εμπιστεύτηκε ό Κύριος. 

Λέει ό Πέτρος: τούτο πρώτον γινώσκοντες ότι έλεύσονται επ’ εσχάτων των ήμερων έμπαίκται κατά τας ιδίας επιθυμίας αυτών πορευόμενοι (Β' Πέτρ. 3, 3). 

Ό Παύλος πάλι, γράφει στον Τιμόθεο: έσται γάρ καιρός ότε της ύγιαινούσης διδασκαλίας ούκ ανέξονται, αλλά κατά τας έπιθυμίας τας ιδίας έαυτοίς έπισωρεύσουσι διδασκάλους κνηθόμενοι την άκοήν, και από μεν της αληθείας την άκοήν άποστρέψουσιν, επί δέ τούς μύθους έκτραπήσονται (Β' Τιμ. 4, 3-4). 

Ό ίδιος Απόστολος, δίνει μια πιο εναργή εικόνα των εμπαθών έσχατων γενεών επί της Γή λέγοντας: τούτο δέ γίνωσκε, ότι εν έσχάταις ήμέραις ένστήσονται καιροί χαλεποί.

Εσονται γάρ οι άνθρωποι φίλαυτοι, φιλάργυροι, αλαζόνες, υπερήφανοι, βλάσφημοι, γονεύσιν άπειθείς, αχάριστοι, άνόσιοι, άστοργοι (Β'Τιμ. 3, 1-3). 

Αυτά ταυτίζονται με όσα έχει πει ό Χριστός για τούς ψευδοπροφήτες και την αγάπη πού θα ψυχραθεί.

Άλλα σήματα θα είναι τα εξής: λαοί θα επαναστατήσουν εναντίον λαών και βασίλεια εναντίον βασιλείων, συχνές εξεγέρσεις και πόλεμοι, αμοιβαίες έριδες και μάχες, σκάνδαλα και ανομίες, πτώσεις και προδοσίες. 

Τέτοιες και παρόμοιες απάνθρωπες και ανάδελφες σχέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους θα προαναγγείλουν τον ερχομό του τέλους.

Λιμοί, επιδημίες και σεισμοί και μάλιστα σέ μέτρα ανεπανάληπτα και σέ ολόκληρο τον κόσμο, καθώς είναι και γραμμένο: θα έρθουν θλίψεις μεγάλες, τέτοιες πού δεν έγιναν από καταβολής κόσμου και ούτε θα ξανασυμβούν. 

Ό λιμός θα έρθει κατά ένα μέρος από τον ήλιο, τις πλημμύρες, τούς σκώληκες και τα διάφορα έντομα και κατά το υπόλοιπο από το ότι οι αποστάτες του Θεού θα χάσουν το νου τους και δεν θα ξέρουν να μοιράσουν την τροφή στους λαούς. 

Γιατί, όταν θα χαθεί ή ευσπλαχνία, θα χαθεί και ή φρόνηση. 

Οι ασθένειες θα θερίζουν τούς ανθρώπους με τέτοια σφοδρότητα, όσο εκείνοι θα στρέφονται αποκλειστικά προς τη γη για φάρμακα και υγεία. 

Οι σεισμοί πάλι, θα συνοδεύονται από κλυδωνισμό των ωκεανών, υπερχείλιση των ποταμών, αποξήρανση πολλών πηγών, φοβερές καταιγίδες στη ξηρά και φουρτούνες στο πέλαγος. 

Και επειδή οι σεισμοί θα είναι συχνότατοι, οι άνθρωποι θα ζουν με ένα συνεχή φόβο.

Παράλληλα με τα ανατριχιαστικά αυτά φαινόμενα θα συμπορεύεται και το ακράτητο κήρυγμα του Ευαγγελίου. 

Τίποτε δεν θα μπορεί να φοβίσει και ανακόψει τον αποστολικό ζήλο των αληθινών Ιεραποστόλων. 

Αυτό το Ευαγγέλιο της ουρανίου Βασιλείας θα κηρυχθεί σέ όλο τον κόσμο εις μαρτυρία  πάντων των λαών. 

Αληθινοί άνθρωποι, έχοντας διαφυλάξει μέσα τους την σφραγίδα του 'Αγίου Πνεύματος, θα μεταφέρουν τη διδαχή του Χριστού σέ όλες τις πλευρές του κόσμου, ενάντια στους ψευδομεσσίες, στους ψευδοπροφήτες και ψευδαδέλφους, ενάντια σέ όλους τούς σκανδαλοποιούς, διώκτες και δημίους.

Ώς σήμα του τέλους κατονομάζει ό Παύλος και την εμφάνιση του αντίχριστου: θα είναι ό άνθρωπος της άμαρτίας, ό υιός της άπωλείας, ό αντικείμενος και ύπεραιρόμενος επί πάντα λεγόμενον θεόν ή σέβασμα ώστε αυτόν εις τον ναόν του Θεού ως θεόν καθίσαι, αποδεικνύντα εαυτόν ότι εστί Θεός (Β' Θεσ. 2, 3-4). 

Αυτόν, ό Κύριος Ιησούς Χριστός αναλώσει τω πνεύματι του στόματος Αυτού (Β' Θεσ. 2, 8). Θα είναι όμως ένα σήμα των καιρών. Μακάριοι όσοι δεν παρασυρθούν από τις απάτες και τα ψεύτικα θαύματά του.

Όσο πλησιάζουμε στο τέλος, τόσο και θα πληθαίνουν τα σήματα των εσχάτων. 

Ό ήλιος, ή σελήνη και οι αστέρες θα επιδείξουν επίσης σήματα και τούτο αμέσως μετά τις θλίψεις των ήμερών εκείνων: ήλιος και σελήνη θα σκοτισθούν ενώ οι αστέρες θα πλησιάζουν μεταξύ τους και θα πέφτουν από τον ουρανό. Θα συμβεί σκότος φοβερό και γενικευμένο μέσα στο όποιο θα ακούγεται μονάχα ό θόρυβος των πιπτόντων αστέρων και ό θόρυβος αυτός θα σκεπάζει τις απεγνωσμένες κραυγές των ανθρώπων.

Ή εμφάνιση του μεγάλου και λαμπερού σταυρού θα είναι ένα νέο σήμα. 

Ό Τίμιος Σταυρός, το σημείο του Υιού του Θεού πού σταυρώθηκε για τούς ανθρώπους, θα λάμπει τότε απ’ άκρη σ’ άκρη του σύμπαντος και θα το φωτίσει όπως ό ήλιος. 

Τότε οι λαοί θα θρηνήσουν, οι φυλές και τα έθνη θα οδύρονται, όλα όσα θα βρίσκονται στη ζωή, άπιστοι και πιστοί, επειδή το σημείο αυτό θα φανερώνει τη τελική νίκη του Σταυρωθέντος Χριστού. 

Οι πιστοί θα κλαίνε από χαρά και οι άπιστοι από τις τύψεις της συνειδήσεως. 

Αμφότεροι όμως θα τρέμουν από το φόβο γι’ αυτό πού θα άκολουθήσει.

Όλα αυτά θα διαδέχονται γοργά το ένα το άλλο επειδή ή Έλευση του Υιού του Ανθρώπου θα γίνει όπως ή αστραπή πού βγαίνει από την ανατολή και φαίνεται μέχρι τη δύση. 

Τόσο σφοδρή και φωτεινή θα είναι ή δεύτερη έλευση του Βασιλέως και Κυρίου μας.

Θα εμφανιστεί επί των νεφελών του ουρανού με δόξα και δύναμη μεγάλη, ανέκφραστη και απερίγραπτη.

Το έσχατο νικηφόρο σημείο - σήμα, όχι για το ότι θα έρθει μα για το ότι ήδη έχει έρθει, θα είναι το σάλπισμα των Αγγέλων. 

Με το σημείο αυτό οι άγιοι άγγελοι θα συνάξουν ένώπιον του Κυρίου τους όλους τούς εκλεκτούς Του από τα τέσσερα σημεία, από το ένα άκρο του ουρανού μέχρι το άλλο. 

Και θα είσέλθουν οι δίκαιοι στην χαρά του Κυρίου τους και ούτω πάντοτε συν Κυρίω έσόμεθα (Α' Θεσ. 4, 17), κατά τον λόγο του εκλεκτού Αποστόλου Παύλου.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΟΜΙΛΙΕΣ ΚΑΙ ΜΕΛΕΤΗ ΓΙΑ ΤΑ ΣΥΜΒΟΛΑ ΚΑΙ ΣΗΜΕΙΑ. 

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ.

ΑΠΑΝΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Την Ωραιότητα της Παρθενίας Σου

Περί της Θείας Μεταλήψεως απορία...

Kαι ....
ας ερωτήσω ως αδαής,
όποιον ειδήμονα, θεολόγο ή ιερέα, θα είχε την καλοσύνη να απαντήσει:

-Η Θεία Μετάληψις των Ορθοδόξων Χριστιανών
αποτελεί  βραβείον αγιότητος...
ή Φάρμακον Αθανασίας και θεραπείας κυριότατα;

Διότι αν συνιστά βραβείο αγιότητος, οι περισσότεροι...

( και κυρίως παπάδες και δεσποτάδες)

...δεν θα έπρεπε να μεταλαμβάνουν ποτέ όσο ζούνε!

Αν όμως η Θεία Μετάληψις δόθηκε ως  Φάρμακο Αθανασίας
ψυχής και σώματος...

( να το τονίσουμε: ο Κύριος Ιησούς
ήρθε στη Γη, προκειμένου  να ανακαινίσει και αφθαρτοποιήσει
με τη Σταυρική του Θυσία
και την Αγία Του Ανάσταση, 
όχι μόνο τις ψυχές
αλλά και τα σώματά μας)

τότε, με ποιο δικαίωμα, οι ιερείς εμποδίζουν τους
εξομολογημένους και κυριότατα μετανοημένους χριστιανούς
να μεταλαμβάνουν συνεχώς
προβάλλοντες ως δικαιολογία  το γεγονός
ότι αυτοί οι χριστιανοί
εξακολουθούν να είναι δούλοι σε κάποιο πάθος;

-Ρωτώ, διότι γνωρίζω νέο, που είναι βουτηγμένος
στους εθισμούς μέχρι το λαιμό.

Μου εκμυστηρεύτηκε  λοιπόν- σεμνά και λυπημένα-
το ταλαίπωρο  παλικάρι
ότι ο πατήρ τάδε, της Χριστιανικής Κινήσεως δείνα..
εδώ στην Πάτρα που είναι πνευματικός του,
δεν του επιτρέπει, λέει,  να μεταλάβει εδώ και χρόνια
επειδή υπάρχει αυτός ο ισχυρός εθισμός
και ότι θα του  επιτραπεί να κοινωνήσει
μόνο  όταν κόψει ο νεαρός τον εθισμό.

Ο εθισμός, αδύνατον να κοπεί όμως, λόγω της φύσης
των ισχυρών χημικών δεσμών
που έχουν δημιουργηθεί,
οπότε ο πιστός, παραμένει  ακοινώνητος
έτη και έτη- χωρίς ειρήνη...

Και η ζωή του, ανά πάσα ώρα, κινδυνεύει
τον έσχατο κίνδυνο του θανάτου...

Και ερωτώ, πάλι,   με όλο το σεβασμό:

-Μα άν, τίμιε πάτερ μου, μπορεί  ο Χριστιανός
να νικάει μόνος του το κάθε πάθος
με τις δικές του και μόνο καθαρά ανθρώπινες δυνάμεις
η θυσία του Θεανθρώπου  Ιησού Χριστού, 
και η Αγία Μετάληψη, δεν καθίσταται περιττή;

Και αν μοιάζει περιττή η συνεχής Θεία Μετάληψη, 
για ποιο λόγο δυο και τρεις φορές την εβδομάδα,
να γίνονται θείες λειτουργίες και να  εκκλησιαζόμαστε;

-Έτσι; Απλά για να προσευχόμαστε; και για να κοινωνάνε
 μόνο οι παπάδες με τις μπιροκοιλιές;

-Έλεοςςςς!

-Μα...αν είναι έτσι...ο εκκλησιασμός δεν πείθει ως απαραίτητος.

Κάλλιστα, μπορεί κάποιος
να κάθεται και να προσεύχεται-και πολύ καλύτερα- στο σπίτι του.

-Και αν βρίσκετε, κύριοι "πνευματικοί", απαγορευτική τη Θεία Μετάληψη
επειδή ο άνθρωπος αγκομαχάει ως  δούλος σε σκοτεινό  πάθος
τότε, γιατί στο "ΠΕΡΙ ΣΥΝΕΧΟΥΣ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ"
των Αγίων Νικοδήμου και Μακαρίου Κορίνθου
βλέπουμε κανόνα του Αγίου Τιμοθέου Πατριάρχου Αλεξανδρείας
να γράφει ότι ακόμη και δαιμονισμένος κι αν είναι κάποιος 
οφείλει να μεταλαμβάνει τουλάχιστον δυο φορές την εβδομάδα
αρκεί να μη βρίζει, όταν βγαίνουν τα Άγια, κατά τη διάρκεια
της θείας λατρείας;

Αυτά τα λίγα προς το παρόν.

Και ως αφορμή γενικότερου  προβληματισμού
υπενθυμίζω
την παλιά, αληθινή  ιστορία με τον Αγιορείτη
ηγούμενο Σάββα που έχει τίτλο:

To σεξ, ο ηγούμενος Σάββας και η συνεχής Θεία Μετάληψη


Ευανθία η Σαλογραία  
................................................................................

Bless the Lord

“Ευλόγει τον Κύριο”
Όλοι όσοι μαζεύονται στο ιερό μέρος,
Ευλόγει τον Κύριο
Όλοι όσοι ζητούν από τον Θεό που σώζει,
Ευλόγει τον Κύριο
Αν οι αμαρτίες σου έχουν συγχωρεθεί,
Ευλόγει τον Κύριο
Αν στηρίζεσαι μόνο από την δική Του Χάρη,
Ευλόγει τον Κύριο.
Ευλόγει η ψυχή μου τον Κύριο,
Ευλόγει η ψυχή μου τον Κύριο,
Άφησε τα πάντα σε εμένα, άφησε τα πάντα σε εμένα,
Άφησε τα πάντα σε εμένα, ευλόγει τον Κύριο.
Τραγούδησε έναν ύμνο στο όμορφο όνομά Του,
Ευλόγει τον Κύριο
Ενώσου με τον ουρανό, άσε την γη να πιστοποιήσει
Ευλόγει τον Κύριο
Το έλεός Του είναι μεγάλο και η αγάπη Του υπομένει,
Ευλόγει τον Κύριο
Η πίστη μας είναι δυνατή και η ελπίδα μας είναι σίγουρη,
Ευλόγει τον Κύριο.
.......................................

“Bless The Lord”
All who gather in the holy place,
Bless the Lord.
All who call upon the God who saves,
Bless the Lord.
If your sins have been washed away,
Bless the Lord.
If you stand only by his grace,
Bless the Lord.
Bless the Lord, O my soul.
Bless the Lord, O my soul.
Let everything within me, let everything within me,
Let everything within me bless the Lord.
Sing an anthem to his beautiful name,
Bless the Lord.
Join the heavens, let the earth proclaim,
Bless the Lord.
His mercy is great and his love endures,
Bless the Lord.
Our faith is strong, and our hope is sure,
Bless the Lord.
...................................................................

Το είδα στον Τρελογιάννη

Η θαυμαστή βοήθεια απ' την Παναγία της Τήνου στον απολυμένο, παρατημένο, τραυματισμένο (επανάληψη)- Τάσος Λειβαδίτης και Βαθειές αναπνοές του Παντελή Θαλασσινού

Καλημέρα αγαπημένο   μου.

Για σήμερα θα παραπέμψω πάλι σε παλιότερη ανάρτηση
εσένα, τον νέο επισκέπτη.
Κάνε κλικ ΕΔΩ και σπάζοντας τη σχετική πλάκα
θα δεις να ξεπετάγεται
το  παράδοξο, πλην χειροπιαστό  πετούμενο  της ελπίδας!



Για τον  παλιό, λατρεμένο μπλογκοναύτη, θα πω ότι ξαναδιαβάζοντας
το βιβλίο Πένταθλον  (εκδόσεις Ακρίτας) του π. Βασιλείου Θερμού
βρήκα εκτός των άλλων παραμυθητικών,  και
την παρακάτω φράση του  Τάσου Λειβαδίτη:



Κύριε 

μόνο με τη σιωπή σε νιώθουμε.

Κάθε ομιλία σε πληγώνει.

Κι οι λέξεις μας είναι τα τραύματά σου
απ' όπου, μαζί με το αίμα σου

στάζει και λίγη απεραντοσύνη.

Τάσου Λειβαδίτη

Συνομιλίες,
"Ο τυφλός με το λύχνο" Κέδρος 1998 σ. 48
..............................................................................
...............................................................................


Καλή συνέχεια  να έχεις, περιστέρι μου.

Με ειρήνη Θεού,  εύχομαι να  σκαρφαλώσεις  και σήμερα 
στο βουνό του καθημερινού σου αγώνα.

 Ευαν-θιούλα (χιχι..) η Σαλογραία 
.................................................................................

Μεγάλη ανάγκη αίματος για τον εκπαιδευτικό Ανδρέα Γαλάζιο στην Πάτρα

Αγαπημένο μου

 

-Ό,τι αγαθό δύνασαι, πράξε,

 

διότι είμαστε αδύναμοι  άνθρωποι και όλοι ανά πάσα ώρα

μπορεί να  χρειαστούμε  τη φροντίδα του διπλανού  μας. 

Έλαβα προ ολίγου, από συνάδελφο, 

 

την παρακάτω έκκληση για βοήθεια:

"Υπάρχει μεγάλη ανάγκη  για αίμα

προς τον Πατρινό εκπαιδευτικό Ανδρέα Γαλάζιο

ομάδας "Ο αρνητικό". 

Όποιος έχει την παραπάνω ομάδα αίματος

παρακαλείται να απευθυνθεί  στο τμήμα αιμοδοσίας 

των Νοσοκομείων Ρίου Πατρών ή του Αγίου Ανδρέα

δηλώνοντας το όνομα του νοσηλευόμενου εκπαιδευτικού, 

που δίνει μάχη με την επάρατο."

Ευανθία η Σαλογραία 

Κωστής Παπαγιώργης: Η αρχοντική μορφή των γραμμάτων

Ο Κωστής Παπαγιώργης (πίσω) με τον ποιητή Γιάννη Πατίλη, εκδότη του περιοδικού «Πλανόδιον». 
Ο Παπαγιώργης είχε συνεργαστεί με το περιοδικό υπογράφοντας, με ψευδώνυμο, σημαντικά κριτικά κείμενα
Η αρχοντική μορφή

των γραμμάτων

Ενα προσωπικό κείμενο-μαρτυρία

για μια σχέση φιλίας και μαθητείας

του Σπύρου Γιανναρά

Ο συγγραφέας και μεταφραστής Κωστής Παπαγιώργης ήταν μια από τις αρχοντικότερες μορφές των νεοελληνικών γραμμάτων, το σπάνιο κι ακριβοθώρητο εκείνο κράμα πολυμαθούς λόγιου, ακέραιου ανθρώπου και γενναιόδωρης καρδιάς

που επιβλήθηκε χάρη στην ποιότητα του έργου του. 

Σε μια χώρα ανθρωπάρεσκων δημιουργών όπου η έννοια του έργου είναι σχετική ελλείψει ουσιαστικής αξιολόγησης, και κυρίως μια έννοια εκλαμβανόμενη ως μέσο για την εκπλήρωση αλλότριων στόχων (αναγνώριση, βραβεία, θώκους και χρήμα) η αφοσίωση σ' αυτό συνιστά ουσιαστική ειδοποιό διαφορά, δηλωτική ενός ανήκουστου, για τα εντόπια, ήθους.

Οσο ανήκουστη είναι δηλαδή και η περίπτωση του ανθρώπου που δεν επιστρέφει θαμπωμένος από τη θητεία του στην Εσπερία, αλλά με οξυμένη την ανάγκη κατανόησης της πραγματικότητας του τόπου του. 

Ο Παπαγιώργης έφυγε το 1969 για το Παρίσι όπου και παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Βανσέν με καθηγητές τους Ντελέζ, Λιοτάρ και Σατελέ. 

Γρήγορα όμως εγκατέλειψε την ακαδημαϊκή σπουδή για να αναμετρηθεί μόνος με τα κείμενα της φιλοσοφίας και της λογοτεχνίας, τα οποία κυριολεκτικά ξεκοκάλισε, τρώγοντάς τα με το κουτάλι. 

Γιατί η δίψα για τα κείμενα εδραζόταν σε μια μύχια υπαρξιακή και οντολογική αγωνία που δεν μπορεί να χορτάσει κανένα πανεπιστήμιο.

Το μεγαλύτερο σχολείο της γραφής

Επιστρέφοντας το 1975 από το Παρίσι ολόκληρος, χωρίς να αφήσει πίσω του την ψυχή ή τη σκιά του, δεν μας προίκισε με την αγιάτρευτη πικρία του συνομιλητή των Ευρωπαίων που αισθάνεται ξένος και δυσανάλογα μεγάλος σε τούτο το ουτιδανό κρατίδιο, ούτε με ανεπεξέργαστες δάνειες θεωρίες και εκσυγχρονιστικές ιδέες, αλλά αφιέρωσε τον χρόνο του για να γυρίσει στη γλώσσα μας τα αγκωνάρια της σκέψης, τα μεγάλα έργα της ευρωπαϊκής γραμματείας. 

Δεν μετέφρασε απλώς μείζονες φιλοσόφους όπως Κίρκεγκορ, Σέλερ, Πασκάλ, Σιοράν, Λιοτάρ, Μπερξόν, Σταρομπίνσκι, Ντεριντά κ.ά. αλλά συχνά και τα εμβληματικότερά τους έργα, όπως το Είναι και το Μηδέν του Σαρτρ, τις Λέξεις και τα πράγματα του Φουκό, Το πνεύμα των νόμων του Μοντεσκιέ, την Ηθική και το Απειρο του Λεβινάς.

Η μετάφραση είναι το μεγαλύτερο σχολείο της γραφής, ο καλύτερος τρόπος για να καταφέρει κανείς να λαξέψει ένα ύφος. 

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι ο Ζιντ επέμενε πως το συγγραφιλίκι απαιτεί το πέρασμα από το έργο της μετάφρασης, ούτε βέβαια ότι αυτόν ακριβώς τον δρόμο επέλεξαν ιλιγγιώδεις στυλίστες της γραφής, όπως λ.χ. ο Προυστ. 

Ούτε φυσικά είναι τυχαίο ότι μετάφραση, γραφή και κριτική ήταν το ψωμοτύρι του Παπαγιώργη, ο οποίος υπήρξε ίσως 

η δυνατότερη δοκιμιακή πένα που γνωρίσαμε

μετά το '75.

Η ακάματη λεπτοδουλειά πάνω στη φράση (ψιλολογία, την αποκαλούσε ο Παπαδιαμάντης), το συστηματικό πάντρεμα της λοξής πρότασης με το λοξό βλέμμα που φωτίζει τα πράγματα ξαφνιάζοντας διαρκώς τον αναγνώστη που στερείται την αναγνωστική του πεπατημένη, είναι το ένα, ειδοποιό και πάλι, χαρακτηριστικό της γραφής του. 

«Εγώ είμαι φρασάκιας» έλεγε. 

Η ιδιαιτερότητα όμως αυτής της γραφής δεν εξαντλείται

στο μαεστρικά περίτεχνο και εξόχως εκλεπτυσμένο ύφος ενός αγχίνοου πνεύματος. 

Πίσω από τις δύο μεγάλες κατηγορίες κειμένων του - τα κείμενα για τα ανθρώπινα πάθη και τα κείμενα που φωτίζουν το φρόνημα του Νεοέλληνα - κρύβεται η ανάγκη να συλλάβει τον (ντόπιο) άνθρωπο και τον τόπο. Να φωτίσει το πώς και το γιατί καταλήξαμε σε αυτό το ανερμάτιστο υβρίδιο που είναι ο σύγχρονος Νεοέλληνας και σε τούτο το αχαΐρευτο έθνος-κράτος που είναι το νεοελληνικό.

Οπως συνήθως συμβαίνει με όσους κατατρώγονται από το υπαρξιακό σαράκι του νοήματος, ο Παπαγιώργης ξεκίνησε βυθιζόμενος στον μυχό και στο ποτό, φτάνοντας όμως τον εαυτό του στα άκρα, γλιτώνοντας κυριολεκτικά απ' του Χάρου τα δόντια. Η εσωτερική όμως ανασκαφή των οικείων παθών μέχρι θανάτου μετέτρεψε τον ίδιο του τον εαυτό σε όριο, σε σύν-ορο, δηλαδή φίλτρο μέσα από το οποίο φιλτράρονται όλα τα θεωρητικά διαβάσματα, οι σκέψεις, οι ιδέες.

Στα είκοσι περίπου βιβλία που προέκυψαν (για τη μέθη, τη ζηλοτυπία, τη μισανθρωπία, τον θάνατο, τη μνησικακία, το γέλιο, αλλά και για τον Ομηρο, τον Παπαδιαμάντη, τον Ντοστογέφσκι, τον Δεληγιάννη, τον Νίτσε, τον Χάιντεγκερ, τον Χέγκελ, τη μνήμη ή τον εαυτό) ανακαλύπτει κανείς μια γραφή που απευθύνεται στον αναγνώστη μιλώντας διαρκώς επί προσωπικού με αιφνίδια πετάγματα ερμηνευτικών κρίσεων ιδιοφυούς αποφθεγματικού χαρακτήρα. Σπάνια, σπανιότατα, συναντάει κανείς συγγραφείς που κατορθώνουν να οικειοποιούνται προς όφελός μας, φιλτράροντάς τα μέσα από το πρίσμα των κοινών μας αναγκών ή αποριών, τα μεγάλα κείμενα, τα μεγάλα ερωτήματα.

Μεγαλόψυχη ταπεινοφροσύνη

Είχα το μοναδικό προνόμιο 

να συγκαταλέγομαι στους στενούς φίλους του Κωστή. 

Τον πλησίασα πριν από δέκα τόσα χρόνια με το δέος του ακάτεχου μαθητή προς τον δάσκαλο και με αντιμετώπισε όπως ο φιλόσοφος, δηλαδή σαν πατέρας, ανοίγοντάς μου το σπίτι και τα βιβλία του. 

Απέφευγε τη θεωρητική ή προγραμματικά σοβαρή συζήτηση γιατί δεν ήθελε μαθητές ή οπαδούς, διδάσκοντάς με όμως με έμμεσο και υπαινικτικό τρόπο σε στιγμές εντελώς ανύποπτες. 

Με έβαλε να αναμετρηθώ με την Ιλιάδα και τον Εκκλησιαστή στο πρωτότυπο για να σπάσω τα δόντια μου στις λέξεις. 

Με συμφιλίωσε με τη σάρκα της γλώσσας αλλά και με την ίδια μου τη σάρκα, καθ' ότι γνώριζε ότι η σχέση με τον πατέρα είναι ενίοτε ένα αφόρητο βάρος, είτε λόγω του ίδιου του πατέρα, είτε λόγω του μετατοπισμένου βλέμματος των άλλων, από τον πατέρα στον γιο. 

Με έμαθε να αγαπώ την εξάρτηση από τα λεξικά και ανοίγοντας μπροστά στα έκπληκτα μάτια μου τα χιλιοϋπογραμμισμένα κείμενα στο γερμανικό τους πρωτότυπο, πλάι στο γαλλικό, με μύησε από την αρχή στον κάματο της ανάγνωσης. 

Σε κείνον πήγα τα πρώτα μου γραπτά αναζητώντας μια λυτρωτικά άτεγκτη κρίση κι εκείνος σήκωσε το τηλέφωνο και πήρε τον εκδότη. 

Το μεγαλύτερο όμως δώρο απ' όλα δεν δόθηκε μέσα από τις λέξεις αλλά από το παράδειγμα του βαθιά ανιδιοτελούς αυτού ανθρώπου που σάρκαζε διαρκώς τον εαυτό του, διδάσκοντας τη μεγαλόψυχη ταπεινοφροσύνη. 

Το μεγαλύτερο δώρο ήταν η γενναιοδωρία της ζεστής του καρδιάς. 

Φεύγοντας πήρε για πάντα μαζί του ένα κομμάτι του εαυτού μου αφήνοντας πίσω μια απουσία που δεν θα γεμίσει ποτέ, αφήνοντάς μου ταυτόχρονα αντίδωρο ό,τι χτίστηκε πλάι του μέσα στα χρόνια.

Σπύρος Γιανναράς 

Πηγή:ΤΟ ΒΗΜΑ

.....................................................................................................