Αντιστέκομαι
όπως οι ελιές της πατρίδας μου, οι σκληρές σαν τα κόκκαλα τ' αντρειωμένου, που τους λείπουν οι μαύρες μαντήλες μονάχα για να μοιάζουν με τις μανάδες μας, που σφηνωμένες γερά στην απόλυτη πέτρα, αδιαφορούν για τις θύελλες, αναπνέουν τις αστραπές και τις κάνουνε μες στους πικρούς τους χυμούς, ειρήνη και φως..
(Νικ.Βρεττάκος)
Email:filikitati@hotmail.com
(Από το μπλογκ του Αναστάσιου, αλιεύσαμε αυτή την ανάρτηση-προς προβληματισμόν- και την ωραία φωτογραφία).
Οι υπογραμμίσεις δικές μου.
Καλό σας βράδυ, αγαπημένα μου
Σαλογραία
..........................................................
Του Μητροπολίτου Μεσογαίας Νικόλαου
Δεν θέλω να πείσω τους ανθρώπους.
Δεν θέλω να τους σώσω. Ούτε καν να τους βοηθήσω.
Η επαφή μου με τους ανθρώπους είναι προσπάθεια κοινωνίας:
-Να μοιραστώ!
Γιατί βοηθώ σημαίνει είμαι ο ισχυρός, ο κατέχων
και ο βοηθούμενος είναι ο ασθενής, ο στερούμενος,
οπότε έχω ένα αίσθημα υπεροχής.
Κι αυτό είναι καταστροφή για το Χριστιανισμό.
Κοινωνώ και μοιράζομαι σημαίνει είμαι στο ίδιο επίπεδο.
Ζούμε σε μια κοινωνία που στηρίζεται σε δύο πόδια: το λόγο και την εικόνα.
Έχουμε πολλή ραδιοφωνία και τηλεόραση.
Σε μια εποχή που είναι πληθωρική στο λόγο, η ανάγκη για σιωπή είναι μεγαλύτερη.
Πιστεύω στη μαρτυρία της Εκκλησίας.
Οι θησαυροί του Θεού κρύβονται και σιωπούν.
Η αλήθεια όταν φανερώνεται ξοδεύεται και υποβαθμίζεται.
Η Εκκλησία ομιλεί διότι ξέρει να αγαπά τη σιωπή και την αφάνεια.
Από κει πηγάζει ο πλούτος της αλήθειάς της.
Η κύρια δύναμή της δεν είναι ο λόγος και το κήρυγμά της, αλλά η προσευχή της.
Ο Θεός την ενδιαφέρει πρωτίστως και έπειτα ο λαός.
Ο λαός, το πλήθος, συχνά αλλοιώνει το πρόσωπο.
Ο Θεός το αναδεικνύει.
Η προσευχή, περισσότερο, είναι σιωπηλός αναστεναγμός παρά λόγος και επιχειρήματα στο Θεό.
ξενύχτησα τις προάλλες, παρακολουθώντας στην εκπομπή του Χαρδαβέλιου - που γράφεις και συ στο α λα Τἐρυ Πράτσετ νέο μυθιστόρημά σου- ξενύχτησα παρακολουθώντας την παρουσίαση του Ν. Τέσλα, αυτού του μεγάλου Σέρβου επιστήμονα που πέθανε στις αρχές του προηγούμενου αιώνα.
Τον Τέσλα τον γνώριζα - η κάργια- από ένα βιβλίο που είχα αγοράσει πριν δεκα χρόνια περίπου, επειδή... μου άρεσε το εξώφυλλο!
(Δεν το πιστεύεις;
Να μη φιλήσω σταυρό, ΔΕΝ επιτρέπεται!
Είμαι τόσο...γκάου, μα τόοοσο γκάου που γράφει και η Στέλα, ώστε ενίοτε αγοράζω βιβλία, κυρίως επειδή μου αρέσει το εξώφυλλο και ψηφίζω πολιτικούς επειδή πάλι μου αρέσουν τα μούτρα τους ή η χροιά της φωνής τους, και όχι διότι καταλαβαίνω τι λένε ακριβώς, ή τι κάνουν ιεροκρυφίως, οι άψογοι κατά το φαινόμενον πάντοτε, αθρωπάκοι.
Δεν είναι να απορεί, λοιπόν, ο βαθυστόχαστος, αμέθυστος ή ιατροπαθολόγος αναλυτής, διατί σε αυτό τον τόπο τη βάρκα, τόοοσο την...κάτσαμε!
Καλά το δήλωνε ευθαρσώς και κάποιος μακαρίτης φιλόσοφος - δε θυμάμαι ποιος ακριβώς- ότι μόνον οι άριστοι θα έπρεπε να έχουν δικαίωμα ψήφου και όχι το κάθε παρδαλό κατσίκι σαν και ελόγου μου, σε τούτη τη μάταιη πλάσηηη! )
- Τι λέγαμε απόξω απ'την παρένθεση;
-Α ναι!
Λέγαμε ότι αγάπησα τον Τέσλα από ένα βιβλίο που τον είχε φωτογραφία εξώφυλλο, παρέα με κάτι μούρλια, άσπρα περιστεράκια!
Ένεκα των περιστεριών, αγόρασα το βιβλίο, το διάβασα και χάζεψα μαθαίνοντας τι διάνοια στη Φυσική και στις ηλεκτρομαγνητικές εφευρέσεις- ενασχολήσεις υπήρξε αυτός ο καταπληκτικός εγκέφαλος που τον έστυψε καλά το μεγάλο (να υποθέσω και Εβραίικο;)κεφάλαιο του καιρού του.
Δε θα σου κάνω εδώ σεμινάριο για τα επιστημονικά επιτεύγματα αυτού του πολυτάλαντου άρχοντα του επιστημονικού Βασίλειου.
Όχι.
Κοίτα στο Γκουγκλ, άμα νοιάζεσαι- θα δεις συναρπαστικές λεπτομέρειες.
Απλά θα σου πώ, ότι ο Χαρδαβέλιος, αντιπαρήλθε αστραπιαία, ένα στοιχείο πολύ σημαντικό του μακαρίτη, το οποίο το έθιξε -μόνος- απ' το πάνελο, ο καθηγητής Αστρονομίας( αυτός ντε, που τα μαλλιά του μονίμως μοιάζουν σαν να χαλαρώνει με το δάχτυλό χωμένο στην πρίζα) ο Γούδης ντε, από την Πάτρα, πλην... ο δημοσιογράφος, βιαστικά- λες και ήταν δευτερεύουσας σημασίας πληροφορία- το προσπέρασε.
Ο Τέσλα υπήρξε γιος Σέρβου Ορθόδοξου ιερέα και η μητέρα του, ήταν κόρη ιερέα επίσης.
Ο δημοσιογράφος παρέλειψε να τονίσει ότι ο Τέσλα, διέθετε βαθιά χριστιανική ευσέβεια, έζησε ασκητικά εν τω κόσμω, απέδιδε όλα του τα ταλέντα στον Κύριο, και ως έχων αυτές τις πνευματικές καταβολές δε νοιάστηκε ποτέ του για χρήματα.
Νοιάστηκε για τη γνώση, αλλά ως ελεήμων, για τη γνώση που θα έφερνε στους ανθρώπους καλύτερες μέρες, καλύτερες γραβιέρες...πλην όχι υποχρεωτικά, και καλύτερες προσωπικότητες.
Η Ιστορία, το επιβεβαιώνει συνέχεια.
Όταν ανεβαίνει το βιοτικό επίπεδο,αρχίζει και μειώνεται το Φως του Πνεύματος μέσα μας, επειδή η ψυχή του πολιτισμού είναι ο πολιτισμός της ψυχής- αξέχαστη φράση- και όταν το σώμα το παρα-ταϊζουμε, το πνεύμα πέφτει σε νάρκη
( το έχω καρατσεκάρει, έτσι και χτυπήσω ταψί με γαλαχτομπούρικα, τα ξέχασα όλα, τίποτα δε μπορώ να γράψω εδώ μέσα!).
Δεν θα σταθώ στο αποτέλεσμα.
Θα σταθώ στην πρόθεση του Νικόλαου Τέσλα.
Και η πρόθεση υπήρξε - κατά δήλωσή του- υπέροχη.
Για τον Τέσλα, λοιπόν, από παλιά κάτι γνώριζα.
Για τον Καραθεοδωρή ακόμη λιγότερα...
Γίγας και αυτός στις επιστήμες.
Έλληνας μικρασιάτης, γόνος οικογένειας με πλούτη πνευματικά και υλικά που δεν τον ξίπασαν...
Αϊνστάιν και Καραθεοδωρή δίπλα δίπλα τα ονόματα, άνθρωποι -ήλιοι της θεάς επιστήμης!
Τελειώνοντας η εκπομπή, αγριοκοίταξα τη συσκευή μου -της τυφλεόρασης- και της μουρμούρισα:
- Εντάξει κυρά μου:!
Πήρες παράταση, με αυτά που μου έδειξες απόψε:
Δε θα σε πετάξω στο γκρεμό όπως έκανε ο φίλος μου ο Γιώργος, ο μουσικός απ'τη Σάμο, και άκουσε -λέει- και το ΜΠΑΑΑΑΜ των δαιμόνων, που μέσα στο μεταλλικό της κουτί, ήταν κρυμμένοι...
Πήγα για ύπνο,όμως... η αμφιθυμία με άλεθε σα χιώτικη μαστίχα στα περίεργα δόντια της .
Σκέφτηκα:
Κάποιοι απόψε, στο πανελλήνιο, πληροφορήθηκαν ποιος ήταν ο Καραθεοδωρή και ο Τέσλα.
Τι κρίμα όμως, που μέχρι σήμερα οι πάμπολλοι δεν τους ήξεραν και θα συνεχίσουν να μη τους γνωρίζουν.
Τι κρίμα που μέχρι σήμερα, οι πάμπολλοι ξέραν μόνο τη Τζούλια και θα συνεχίζουν να γνωρίζουν μόνο τη Τζούλια!
-Ποια είναι η Τζούλια;
-Πας καλά;!
ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΤΗΝ ΞΕΡΕΙ ΤΗ ΤΖΟΥΛΙΑ;
Είναι το φετίχ του κορμιού, του κάθε, νεαρού δεκαπεντάρη που μας ...βαρεί τα λύκεια,
(γεια σου Νιόνιο!) του κάθε τσιγαρόβιου αποπλανημένου υπερήλικα στα κακομοίρικα της ελληνικής επαρχίας, καφενεία μας.
- Άαααχ! Η Τζούλιααα!
- Άααχ η ψυχή!
- Ρε θείο!
Ποιος την...ποθεί την ψυχή;
- Άααχ! Τις δώσει μοι ποταμούς δακρύων, για της Ρωμηοσύνης τον Ξε-πεσμό;
Την έχασες την ΑΙΩΝΙΑ ΖΩΗ, την έχασες την ΨΥΧΗ, πατριώτ!
............................................................................
Νιώθεις την πίκρα μου;
Την αφουγκράζεσαι;
Θα το πω απλά με μια φράση, εσύ θα με καταλάβεις:
-Πολίτες, που αγνοούν τους Αγίους τους, τους επιστήμονες, τους σοφούς τους, αλλά και τους καθημερινούς ταπεινότατους αφανείς ήρωές τους, και ξέρουν κυρίως τη Τζούλια και κυρίως μιλάν για την κάθε Τζούλια ακόμα και στις εκκλησίες, ακόμα και στα σχολεία, τι προσδοκίες- ευλογίες μπορεί να συνάξουν για τα παιδιά τους;
Μόνη μου ελπίδα η φράση του Ευαγγελίου ότι εκεί που υπερεπλεόνασεν η αμαρτία(Ρωμ.ε,20) εκεί...πραγματικά, μπορεί, με ένα μυστικό, θριαμβευτικό τρόπο, να υπερπερισσεύσει η Χάρη!
Άμα γίνει αυτό, τότε η κάθε Τζούλια και τον Τέσλα, και τον Καραθεοδωρή- εν Κυρίω- κατά πολύ, στην Aιώνια Δόξα, μπορεί να τους ξεπεράσει!
