Πωλητήριο

(Ευχαριστώ το νιόπαντρο φίλο, Γιάννη, για τη φωτογραφία!)

Τη Ρωμιοσύνη να την κλαις!-Ελενα Ακρίτα

(παρόλο που δεν ασχολείται με σχολιασμό πολιτικού περιεχομένου αυτή η σελίδα, σήμερα ανεβάζω ένα κείμενο αυτοκριτικής ημών των ιδίων που πάρα πολύ κόσμο εκφράζει...
Ελενα σ΄ευχαριστούμε για το κέρασμα!)

Της Έλενας Ακρίτα από τα ΝΕΑ Οn line
(http://www.tanea.gr/default.asp?pid=10&ct=13&artID=4574793)
...................................................................................

... ΓΙΑ ΝΑ παραφράσουμε (ανερυθρίαστα)

τους στίχους του Γιάννη Ρίτσου.
Τη Ρωμιοσύνη να την κλαις.
Να την κλαις με μαύρο δάκρυ.
Εγραφα, την περασμένη εβδομάδα, για τους 300 της Βουλής και τα χάλια τους.
Μήπως ήρθε η ώρα να ρίξουμε ένα βλέφαρο και στα δικά μας τα χάλια;
Μήπως η βάρκα κινδυνεύει να μπατάρει προς έναν λαϊκισμό που όλους μας εφησυχάζει και κανέναν δεν ταρακουνάει;

Και στην τελική, αυτούς τους 300 εμείς δεν τους εκλέξαμε; Οι βουλευτές δεν είδαν φως και μπήκαν. Δεν ήταν περαστικοί και σταματήσανε να φουλάρουν με αμόλυβδη.
Κάποιος τους έβαλε εκεί μέσα. Κάποιος τους έδωσε αυτό το έδρανο.
Κάποιος τους μπαστάκωσε στη ζωή μας.
Κι αυτός ο κάποιος είμαι εγώ.
Είσαι εσύ. Είμαστε εμείς.
Ολοι εμείς που σφυράμε κλέφτικα ότι και καλά δεν έχουμε καμιά ευθύνη ποτέ και για τίποτα!

ΚΑΠΟΤΕ ΗΜΑΣΤΑΝ ωραίος λαός... Κιμπάρης... Με μια ιστορία βαρβάτη από πίσω μας.
Από τους «αρχαίους ημών» στο Βυζάντιο... Από τους Βαλκανικούς Πολέμους στους Ιταλούς.
Από το «ΑΕΡΑ» στο «ΟΧΙ» κατά των Γερμανών (κι ας πιστεύουν μερικοί ότι το είπε ο κοντόχοντρος δικτάτορας με τη ρομπ ντε σαμπρ).
Από τον εμφύλιο σπαραγμό στη χούντα και στο Πολυτεχνείο...
Κάποτε ήμασταν ωραίος λαός...

Κιμπάρης...

Και τα χρόνια πέρασαν...

Κι εμείς πήραμε τις «δάφνες του ένδοξου παρελθόντος» και τις μετατρέψαμε σε πουφ:
σε ένα μαλακό κάθισμα που παίρνει τη φόρμα των οπισθίων μας.
Στρογγυλοκαθήσαμε πάνω του, αράξαμε χαλαρά πάνω στην ιστορία μας και νίψαμε τας χείρας μας.
Η Ελλάδα μετατράπηκε σε ένα τεράστιο καθιστικό.
Κλείσαμε την πόρτα και κατάπιαμε το κλειδί.
Κλειστήκαμε στους 4 τοίχους: εμείς να ΄μαστε καλά, κι ο γείτονας ας πάει να πνιγεί.
Και δεν καταλάβαμε οι ηλίθιοι.
Δεν συνειδητοποιήσαμε πως όταν πλημμυρίζει το σπίτι του γείτονα, τα νερά θα φτάσουν και στο δικό μας. Και τώρα φτάσανε.
Και πώς να την αντιμετωπίσεις την πλημμύρα;
Με το κόκκινο κουβαδάκι του παιδιού που παίζει στην παραλία;

Φταίμε ΚΑΙ εμείς. Φταίμε γιατί βολευτήκαμε. Φταίμε γιατί αντικαταστήσαμε τα ιδεώδη με τα τζιπ 4Χ4. Φταίμε γιατί δεν χάνουμε τη βολή μας, δεν βγαίνουμε απ΄ τον δρόμο μας, δεν απλώνουμε το χέρι, δεν στηρίζουμε τον φίλο, δεν βοηθάμε τον διπλανό.
(Και μετά απορούμε γιατί ο διπλανός δεν βοηθάει εμάς.)

Φταίμε ΚΑΙ εμείς. Εμείς που μάθαμε- και μας μάθανε- στο ρουσφέτι. Διόρισέ με να σε ψηφίσω. Δώσε μου να σου δώσω. Χέρι με χέρι. Γιατί τι άλλο να κάνω; Πώς αλλιώς να αμυνθώ;
Οταν το παιδί του διπλανού μου τρύπωσε στο Δημόσιο από την πίσω πόρτα, εγώ ώς πότε θα χτυπάω σαν μαλάκας το κουδούνι της εισόδου;
Κι έτσι δεν ψηφίζω αυτό που πρέπει.
Ψηφίζω αυτόν που με συμφέρει. Συναλλαγή. Συνδιαλλαγή. Και μετά αναρωτιέμαι γιατί πάω κατά διαόλου...

Και την Εφορία γιατί να την πληρώσεις, όταν μπορείς κάλλιστα να την κλέψεις;
Μαύρα λεφτά, ψεύτικα τιμολόγια, πλασματικές αγοραπωλησίες, μίζες και λαδώματα. Γιατί να πληρώσεις όταν τα λεφτά σου θα καταλήξουν σε ξένη τσέπη; Αντί να σε κλέψει ο άλλος, κλέβεις εσύ. Απλά πραγματάκια. Στοιχειώδη. Της (παλιάς) Α΄ Δημοτικού: Λόλα, να ένα μήλο. Ελλη, να ένα άλλο! Πάρε το μήλο και δώσε μου το «ανταποδοτικό τέλος». Συναλλαγή... Συνδιαλλαγή... Φταίμε ΚΑΙ εμείς... Το ξέρω πως δεν μας αρέσει να το ακούμε.

Ομως ο καθρέφτης είναι μπροστά μας. Κι ήρθε η ώρα να βγάλουμε τα μαύρα γυαλιά και να τον κοιτάξουμε κατάματα.

ΕΝΑΣ ΒΟΛΕΜΕΝΟΣ λαός είναι ένας ηττημένος λαός...
Αυτό μας μάθανε και οι γενιές που πολέμησαν και οι γενιές που βολεύτηκαν.
Και οι γενιές που έχτισαν και οι γενιές που γκρέμισαν. Γιατί και το βόλεμα και το γκρέμισμα, μαθήματα ιστορίας είναι.
Φτάνει να βγάλουμε τα μαύρα γυαλιά.
Βράδιασε και δεν βλέπουμε ούτε τη μύτη μας...
Νύχτωσε και δεν βλέπουμε ούτε την κληρονομιά μας...

Και μόνο τότε θα μπορέσουμε να τραγουδήσουμε ξανά...

Για μια Ρωμιοσύνη που αντρειεύει και θεριεύει...
Και καμακώνει το θεριό με το καμάκι του ήλιου!

Γιατί η τηλεόραση θέλει πέταμα

Γιατί η τηλεόραση θέλει πέταμα
Του Μόσχου Εμμ. Λαγκουβάρδου

(http://moschoblog.blogspot.com/2010/03/blog-post_5680.html)

Η τηλεόραση θέλει πέταμα όχι γιατί δεν έχει καλά προγράμματα.

Η τηλεόραση θέλει πέταμα είτε με καλά είτε με κακά προγράμματα.

Θέλει πέταμα γιατί είναι επικίνδυνη σαν διαδικασία.

Η τηλεόραση στερεί τον θεατή από την δυνατότητα επαφής με τον εσωτερικό του κόσμο.
Τον αποξενώνει απ' την πνευματική του ζωή.

Ο κόσμος γίνεται ένας τόπος, που όπως λέει ο Καμύ, δεν έχεις που να ακουμπήσεις την καρδιά σου.

Ο θεατής της τηλεόρασης ακόμα κι όταν επιλέγει τα καλύτερα προγράμματα κινείται μέσα σ΄ έναν εικονικό κόσμο, σαν τον ονειροπόλο που έχει χάσει την επαφή του με την πραγματικότητα.

Στον αληθινό άνθρωπο ο νους είναι ο κυρίαρχος και η φαντασία υπακούει.


Στον θεατή της τηλεόρασης η φαντασία και ο εικονικός της κόσμος είναι ο κυρίαρχος και ο νους ο υπηρέτης.

Η τηλεόραση μετατρέπει το θεατή σε χαλασμένο ασύρματο που δεν έχει πια καμιά επαφή με τον εσωτερικό άνθρωπο και τον εσωτερικό του κόσμο.

Το παράδοξο είναι ότι ο θεατής πείθεται ότι με την τηλεόραση είναι μέσα στα πράγματα.

Δεν είναι σε θέση να ξεχωρίσει την εικόνα από την πραγματικότητα, την ουσία από τα επιφαινόμενα, σύμφωνα με τη διάκριση του Αριστοτέλη.

Ο Πλάτων θεωρούσε τον εικονικό κόσμο "τρίτον τι της αληθείας" κι ο Πίνδαρος ονόμαζε τον άνθρωπο που δεν έχει εσωτερική ζωή "σκιάς όναρ", δηλαδή μια σκιά του Άδη, που ονειρεύεται.

Μόνο ένα θαύμα σαν αυτό της ανάστασης των νεκρών μπορεί να δώσει ζωή σ΄ αυτόν τον άνθρωπο.

Ο Θεατής τhς τηλεόρασης εκλαμβάνει τις εικόνες της πραγματικότητας ως την ίδια την πραγματικότητα.

Η σύγχυσή του αυτή επεκτείνεται και στην καθημερινή του ζωή.

Σκέφτεται τη ζωή αντί να τη ζεί. Συγχέει το πράγμα με την εικόνα.

Κανείς δεν μπορεί να έχει μια πραγματική σχέση με την νοερή εικόνα κάποιου.

Η πραγματική σχέση "απαιτεί ζωντανή συνάντηση με το άλλο πρόσωπο.

Απαιτεί αλληλεπίδραση στην καρδιά, στην ψυχή, στο μυαλό και στο σώμα." (Ματθαίου Γκαλατίν,Διψώντας για το Θεό, Εκδόσεις "Η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος", Μήλεσι 2000).

Ο άνθρωπος αυτός χάνει τη ζωή του.

Φαντασθείτε λοιπόν έναν κόσμο γεμάτο ψεύτικους ανθρώπους, που νομίζουν ότι ζουν ενώ είναι νεκροί.

Σύμφωνα με την αρχαία ελληνική μυθολογία, πάντοτε κυκλοφορούσαν ανάμεσα στους ζωντανούς και μερικοί νεκροί, αλλά ήταν λίγοι.

Ήταν αυτοί που δραπέτευσαν από τον Άδη, όταν ο Ηρακλής σκότωσε για λίγα μήλα τον κέρβερο τον φύλακα του Άδη και έμεινε ο Άδης αφύλακτος.

Το ίδιο έγκλημα με τον Ηρακλή κάνει κι η τηλεόραση,που κλέβει την αληθινή ζωή και την αντικαθστά με μια ψεύτικη, εικονική ζωή.

Οι αρχαίοι πίστευαν ότι ο Άδης είναι ο σκοτεινός εκείνος τόπος, όπου οι ψυχές δεν βλέπουν τα αληθινά πρόσωπα των ανθρώπων και βλέπουν μόνο σκιές.

Μήπως τώρα στον εικονικό κόσμο της τηλεόρασης βλέπει κανείς τα αληθινά πρόσωπα των ανθρώπων;

Αναρτήθηκε από Moschos στις 12:05 PM
.............................................................

2 σχόλια:
Μόσχος Εμμ.Λαγκουβάρδος said...
-Καλά τα γράφεις, αλλά ποιος σε ακούει;

-Δεν ξέρω αν ακούει κανείς.Γράφω στον ιδανικό αναγνώστη.

Αν και γράφω σε κάποιον δεν περιμένω να με ακούσει κανείς.

Δεν ξέρω ποιος είναι ο ιδανικός αναγνώστης.

Μπορεί να μην έχει γεννηθεί ή μπορεί να βρίσκεται στον ουρανό και με περιμένει.

Λένε ότι μόνο αυτό που γράφεις με αγάπη θα ακουστεί.

Οι Κινέζοι επίσης λένε ότι αν καθήσει κάποιος στο δωμάτιό του και κάνει μια σωστή σκέψη αυτή θα ακουστεί παντού, ακόμα κι αν δεν τη γράψει, δεν τη δημοσιεύσει ή δεν την αναμεταδόσει με οποιονδήποτε τρόπο.

Αν είναι αυτό αληθινό- θέλω να πιστεύω ότι είναι αληθινό- δεν χρειάζεται να προσπαθούμε να αλλάξουμε τους άλλους για να γίνουν καλύτεροι.

Φτάνει να γίνουμε εμείς καλύτεροι ή τουλάχιστον να κάνουμε σκέψεις σωστές.

Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να γράφει κανείς και πολλοί τρόποι.

Για μένα ο καλύτερος είναι να γράφω για τον εαυτό μου.

Δυστυχώς τώρα γράφω σαν δημοσιογράφος.
Με επηρεάζει το πως φαίνονται τα κείμενα στους άλλους.
Αυτό δέ σημαίνει ότι στενοχωριέμαι όταν δεν αρέσουν ή χαίρομαι πάρα πολύ όταν αρέσουν.

Πιο πολύ χαίρομαι για την καλή διάθεση του φίλου που έχει δυο καλά λόγια να μου πει.

Συμπέρασμα: Γράφω για να μάθω καλύτερα αυτό που νιώθω ότι πρέπει να το μάθω.

Το γράψιμο είναι ένα είδος επαλήθευσης με τα στοιχεία που ανακαλώ από την εμπειρία μου, από τη μνήμη μου και από τα βιβλία.

................................
March 24, 2010 12:24 PM
Σαλογραια said...
Συγνώμη, κύριέ μου, διότι θα τρελαθεί η γραία.
Μόσχος κερνάει και Μόσχος πίνει;
Ο Μόσχος γράφει το κείμενο, ο Μόσχος το σχολιάζει;
Έχω την άδεια να το ανεβάσω στο μπλογκάκι μου προσεχώς;
Το βρήκα πολύ καλό...

Η στέρηση , μάνα της ελευθερίας...ποίηση Εμμανουήλ

Ακρωτήριο Ταίναρο

Το τέλος κάθε δρόμου.

Πύλη του πουθενά, πύλη του Άδη.

Τόπος κατάξερος, στερημένος.

Οι τάφοι των προγόνων ψηλά, φαίνονται από παντού.

Παρακάτω τα σπίτια τους, καστρόσπιτα.

Εκεί υπερασπίστηκαν το πιο πολύτιμο, τη στέρηση, μάνα της ελευθερίας.

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ

De profundis(βίντεο)

Το Φως της Συγνώμης(επανάληψη)

(αναδημοσίευση από παλαιότερη ανάρτηση, στις 11 Σεπτ.2009, της Σαλογραίας)

Και αν με ρωτήσεις ποιο θεωρώ το μεγαλύτερο χάρισμα της μάνας μου, θα σου μιλήσω για την εν Κυρίω Ιησού, ταπείνωση της καρδιάς της.

Το σημαντικότερο στοιχείο του βίου της:

Δεν ανταπέδωσε ό,τι κακό της έκαναν.
Ποτέ δεν ανταπέδωσε.
Ενώ θα μπορούσε.
Είχε όλη τη δυνατότητα.
Και όχι μόνο δεν ανταπέδωσε κακό στο κακό που έλαβε, αλλά και με την ψυχή της συχώρεσε και αγάπησε...

Δύσκολο να μιμηθώ τη δική της την πράξη.

-Και γιατί, παρακαλώ, πρέπει να συγχωρώ;
Καμία διάθεση δεν μου προκύπτει να ξεχάσω το κακό που μου κάναν κάποια γομάρια! φώναξα ένα πρωί θυμωμένη.
Και τι εννοεί η Γραφή που λέει ότι ο πταίσας εν ενί, γέγονεν πάντων ένοχος;
Υπονοεί ότι αυτός που αντιπαθεί έναν άνθρωπο, είναι σαν να μισεί όλη την ανθρωπότητα;
Ότι τον τρώει το σκοτάδι της Κόλασης;

Τι ακρότητες είναι αυτές, Θεούλη μου;
Πολύ απαιτητικός μου φαίνεται ο Νόμος Σου, ενίοτε, μου τεντώνει τα νεύρα!

Γύρευα βοήθεια -στη θεραπεία της μνησικακίας μου- μια μέρα που πίναμε τον καφέ, στο δασάκι.
Το θυμάσαι;
Και τότε, χαμογέλασες και μου έδωσες την εικόνα της μπαταρίας, του σύρματος και της λάμπας.

Ο Θεός-είπες ήρεμα-μοιάζει με μπαταρία και πηγή αγαθής ενέργειας.

Ο κάθε άνθρωπος μοιάζει με το λαμπτήρα, που πρέπει να ανάψει από το Φως τού
Αγίου Πνεύματος, για να φωτίσει το περιβάλλον.

Όλη η λοιπή ανθρωπότητα μοιάζει με σύρμα που συνδέει τη μπαταρία με το λαμπτήρα.

-Το φαντάζεσαι;

Κάθε απειροελάχιστο κομματάκι του σύρματος, αντιστοιχεί και σ’ ένα ανθρώπινο πρόσωπο.

Κανένα, μα κανένα ανθρώπινο πρόσωπο δεν είναι περιττό ή άχρηστο, τόνισες.
Έκαστος, για τη μεταφορά του ρεύματος της Θείας Χάριτος απο το Θεό, μέχρι εμένα, μέχρι τον πλούσιο, το φτωχό,το γύφτο, τον άρχοντα, το νέο, το γέροντα,τον ξένο, τον πατριώτη, παίζει διαρκώς , ένα ρόλο ουσίας.

Μισώντας τον όποιο πλησίον, για τον οποιοδήποτε λόγο-όσο δικαιολογημένος και αν στα μάτια μου, φαίνεται- είναι σαν να κόβω το σύρμα.
Τότε, η ελεύθερη ροή του ρεύματος εμποδίζεται.
Το φως αδυνατεί να φτάσει μέχρι τη λάμπα.
Και παραμένει σκοτάδι.

Ακόμη και αν δεν μισώ κάποιο πρόσωπο, αλλά αισθάνομαι απλή ψύχρα στην παρουσία του, το ρεύμα που έρχεται,δεν αρκεί για να ανάψει τέλεια τη λάμπα.
Είναι σαν να έχει το σύρμα, σκουριάσει.

Λοιπόν...όποιος αγωνίζεται εν Αγίω Πνεύματι και καταφέρνει να συγχωρεί στο Όνομα του Αναστημένου Χριστού, επιτρέπει τη ροή της Θείας Χάριτος, σε όλο το σύρμα ανεμπόδιστα και η λάμπα πυρακτώνεται σαν αστέρι, υπάρχει φωτοχυσία στης ψυχής, το μυστικό το δωμάτιο.

Μακάριοι όσοι αγωνίζονται και χαρίζουν από τα βάθη του είναι τους, στην ύπαρξη που τους πλήγωσε, την Άφεση της Αγάπης

Στην καρδιά τους θα αστράφτει αδιάλειπτα, το Φως του Ήλιου του Αθάνατου...

Σαλογραία

Αφιερωμένο στη Βασιλεύουσα-Εderlezι