Η Ελλάδα σαν ...γλΕΙφιτζούρι! [ναι! αμάν πια Χριστεπώνυμοι αδελφοί! μόνο με ΕΙ το γλΕΙφω, το γράφουν και τα λεξικά το λέει και ο κραταιός φιλόλογος Καργάκος, άιντε!...]

Ο τωρινός πολιτικός κόσμος δεν πείθει. Χρειαζόμαστε σε ευρύ φάσμα νέα πολιτική ηγεσία

Από τον
Σαράντο Καργάκο *

Ε ἶναι κοινή διαπίστωση, κάτι πού ἐπιβεβαιώνεται καί ἀπό τίς δημοσκοπήσεις, ὅτι ὁ τωρινός πολιτικός κόσμος δέν πείθει. Χρειαζόμαστε σέ εὐρύ φάσμα νέα πολιτική ἡγεσία. Οἱ παροῦσες ἡγεσίες εἶναι ἐν πολλοῖς δέσμιες παλαιῶν ἁμαρτημάτων καί παρωχημένων ἰδεολογιῶν. Τά κόμματά μας ἔχουν γίνει καθρέφτες ἀντικρυστοί πού ἀλληλοκοιτάζονται, ἀλληλοδιαβάζονται, ἀλληλοϋβρίζονται καί ἀλληλοεπαναλαμβάνονται. Τό ἕνα ἀντιγράφει τό ἄλλο. 

Δέν ὑπάρχει μέσα τους πτητική ὁρμή καί δημιουργική πνοή.

 Ποῦ ἦσαν οἱ κομματικές νεολαῖες ὅταν ἔγινε ἡ καταστροφή τῆς Μάνδρας; Εὐτυχῶς πού προσέτρεξαν οἱ γειτονικοί Ρομά καί ξαλάφρωσαν τούς Μανδριναίους ἀπό κάποια ...περιττά! Κάποιοι ἐνορατικοί λόγοι μέ ἐντυπωσιακό πλοῦτο λέξεων δέν προσφέρουν στή νέα γενιά ἕνα ἐμπνευστικό ἀποτύπωμα πού σταδιακά νά ἐξελιχθεῖ σέ πυρετό δημιουργίας, σέ πυρετό προσφορᾶς, στόν ἑαυτό της πρωτίστως.

Ἡ παροῦσα κυβέρνηση ἀντί νά ἐλαφρύνει τά δυσβάσταχτα φορολογικά βάρη πού εἶχαν ἤδη ἐπιβληθεῖ ἀπό τίς προηγούμενες κυβερνήσεις, ὄχι μόνο τίς συνεχίζει ἀλλά καί τό χειρότερο τίς... ἐμβαθύνει. Βάζει βαθύτερα τό χέρι στήν τσέπη τῶν κατά κανόνα συνεπῶν φορολογουμένων, ἀλλά ἀφήνει ἀφορολόγητες κατηγορίες ἀνθρώπων, πού ἐνῶ βγάζουν στόν τόπο μας πολλά λεφτά μένουν ὡστόσο στό φορολογικό ἀπυρόβλητο. Ποιά εἶναι, γιά παράδειγμα, ἡ φοροδοτική συνεισφορά ἑνός ἑκατομμυρίου ξένων, οἱ ὁποῖοι ἐδῶ καί δεκαετίες ἐργάζονται στή χώρα μας; Πόσο ἑλληνικό συνάλλαγμα διαρρέει μέσω μυστικῶν ὁδῶν πρός ἄλλες πατρίδες; 

Καί ἐπειδή πρό μηνῶν ἔγινε πολύ λόγος γιά μιά ὀργισμένη φράση τοῦ Μανιάτη βουλευτῆ κ. Θανάση Δαβάκη περί Ρομά, μήπως μέ τήν εὐκαιρία αὐτή μπορεῖ κάποιος ὑπεύθυνος νά μᾶς πεῖ ποιά εἶναι ἡ φοροδοτική συμμετοχή τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν, πού ἀσκοῦν ποικίλα ἐπαγγέλματα χρηματοφόρα ἀλλά χωρίς τίς δεσμεύσεις στίς ὁποῖες ὑπάγονται κάποιοι ἄλλοι ἐπαγγελματίες «ρατσιστές», κατά τήν κομψή ἔκφραση κάποιων ἁβροδίαιτων καί λεπτοστόμαχων δημοσιογράφων καί διανοητῶν;

Κι ἐνῶ στήν τσέπη μας –γιά νά μιλήσουμε κάπως λαϊκιστικά– δέν ὑπάρχει σάλιο, σέ ἄλλες τσέπες ὑπάρχουν καί παραϋπάρχουν λεφτά, μόνο πού εἶναι βρόμικα λεφτά. 

Καθημερινά στό ἀστυνομικό δελτίο καταγράφονται τουλάχιστον δύο συλλήψεις ἐμπόρων ναρκωτικῶν καί πού τό συλλαμβανόμενο «ἐμπόρευμά» τους μπορεῖ νά σχηματίσει ἕνα βουνό πού ξεπερνᾶ σέ ὄγκο τόν Ὑμηττό. Ἀλλά ἄν καθημερινά συλλαμβάνονται ἕνας ἤ δύο ἔμποροι ναρκωτικῶν, ἀσφαλῶς θά ὑπάρχουν καί ἄλλοι πού δέν συλλαμβάνονται. Γιά νά θυμηθῶ ἕνα τραγούδι πού ἔλεγε σέ στιγμές «μαστούρας» ἕνας κάποτε λαϊκός ἀοιδός, «στήν Ἀθήνα τό χασίσι τό πουλοῦν μέ τήν ὀκά», τώρα σέ κάποιες πανέμορφες περιοχές τῆς πρωτεύουσας τό χασίσι ἔγινε ντεμοντέ καί ἡ προτίμηση στρέφεται πρός «εὐγενέστερα» ναρκωτικά! 

Τό ἀποτέλεσμα τό βλέπουμε. Ἡ Ἑλλάς χωρίς νά κάνει πόλεμο χάνει παιδιά, πού κι ἄν δέν πεθαίνουν, γίνονται ἄχθος γιά τήν οἰκογένειά τους, ἄχθος καί γιά τήν πολιτεία πού προσπαθεῖ νά ἀντιμετωπίσει τό πρόβλημα μέ κάποιες δῆθεν ἐνημερώσεις, οὐσιαστικά μόνο μέ λέξεις.

Μιά λέξη, ὅσο καί ἄν εἶναι φαντακτερή, δέν λύνει τό τίποτα καί ποτέ. 

Ἄν μένουμε, γιά νά ἐπανέλθω στά κόμματα, κολλημένοι μόνο σέ μιά λέξη, γινόμαστε μονοκόμματοι, βλέπουμε μόνο ἀπό τή μία μεριά, ὅπως ὁ Κύκλωπας πού μέ τό ἕνα του μάτι ἔβλεπε μόνο πρός μία κατεύθυνση. 

Τί θά πεῖ «νέα ἀριστερή πολιτική» ἤ «ριζοσπαστικός φιλευθερισμός» ἄν δέν ἔχουν ἀπήχηση στή δημιουργική δραστηριότητα; Δέν ξέρω τί ἔχουμε πάθει καί δέν βρίσκουμε ἄκρη. 

Ὁμολογουμένως ἀπορῶ μέ τό πῶς ἐπί δεκαετίες μόνον ἡ λέξη «δῆθεν» γίνεται πράξη.

Ἔτσι κινούμαστε ἀνάμεσα στή Σκύλλα (ἡ λέξη ἀπό τό ρῆμα σκέλλω πού σημαίνει γδέρνω) καί στή Χάρυβδη. 

Κατά καιρούς οἱ κυβερνῆτες μας καταρτίζουν ὁμάδες σοφῶν (ὄντως ἔχουμε τόσους σοφούς σήμερα ὅσους δέν εἶχε ἡ Ἀθήνα σ’ ὅλη τήν κλασική περίοδο) γιά νά δώσουν προτάσεις σοφές. 

Ἀλλά τί βγαίνει μέ αὐτό; Ἀέρας κοπανιστός. 

Οἱ Λατῖνοι ἔλεγαν: «Sapiens nihil affirmat quod non probet» («ὁ σοφός οὐδέν βεβαιοῖ, ἄν δέν τό ἀποδεικνύει».). 

Εἴχαμε πλῆθος σοφές κεφαλές, πού πολλές ἀμείβονται ἀπό τούς φόρους μας, κι ὅμως καμμία δέν πρόβλεψε τήν ἐπερχόμενη κρίση. Ἴσως γιά νά μή γίνει δυσάρεστη στούς κρατοῦντες.

Δέν θέλησα νά γίνω φίλος κανενός ἰσχυροῦ. Διότι ἀρχή μου ἦταν ἡ ἑξῆς: κι ἄν ὁ φίλος εἶναι φτιαγμένος ἀπό μέλι, μήν τόν... γλείφεις. Τό γλείψιμο ἐν πολλοῖς ἔκανε τήν Ἑλλάδα νά μοιάζει μέ... γλειφιτζούρι, πού σιγά-σιγά λιγοστεύει.

*Ιστορικός, συγγραφέας

πηγή: https://www.dimokratianews.gr/content/90195/i-ellada-san-gleifitzoyri

...........................................................................................................

............................................................................................................
άσματα  και κλαυσίγελως..

 

Στο καφενείο "Η Ελλάς"

Γράφει ο Χρήστος Χωμενίδης

Στο συλλογικό φαντασιακό, η πατρίδα μας έχει άλλοτε παρομοιαστεί με κοπελίτσα που παραμένει πάντοτε αθώα και γυμνή («η Ελλάδα σού μοιάζει Μπλανς Επιφανί...» λέει ο Χατζιδάκις στην «Πορνογραφία») κι άλλοτε με ρακένδυτη γριά, με την περίφημη Ψωροκώσταινα, η οποία - αφού είδε τους Αγαρηνούς να σφάζουν τα παιδιά της και τον άντρα της στο Αϊβαλί - κατέληξε να ζητιανεύει στο Ναύπλιο και να προσφέρει τον μοναδικό της οβολό υπέρ του εθνικού αγώνος.

Στον δίσκο «Χρονικό», το 1971, σε μουσική Γιάννη Μαρκόπουλου, ο Κώστας Γεωργουσόπουλος - υπογράφοντας ως Κ.Χ. Μύρης - αποκαλεί την Ελλάδα καφενείο. Την περιγράφει εντούτοις μάλλον σαν αυτοσχέδιο τσίρκο. Σαλτιμπάγκοι, σχοινοβάτες, ασώματες κεφαλές, πηδήματα θανάτου, ένα περιφερόμενο μπουλούκι να παίζει, με δανεικές φουστανέλες, την Γκόλφω... Και οι θαμώνες, πληρώνοντας από το υστέρημά τους ή σε είδος, να συνεπαίρνονται, να βουρκώνουν, να χαχανίζουν...

Κι ας έχουν παρέλθει πενήντα σχεδόν χρόνια, η εικόνα φαντάζει αβάσταχτα σημερινή. 

Οποιος έχει για χούι του να παρακολουθεί την επικαιρότητα, αισθάνεται λες και τον έχουν ρίξει σε ένα αλλόκοτο καμπαρέ, όπου τα νούμερα διαδέχονται το ένα το άλλο, εκβιάζοντας το κλάμα και το γέλιο, την πατριωτική ή την «ανθρώπινη» συγκίνηση, το ενδιαφέρον εν ολίγοις, παντί τρόπω, του κοινού.

Αρκεί να ανατρέξουμε στην επικαιρότητα των τελευταίων μηνών για να δούμε τα σκετς να εναλλάσσονται.

Το καλοκαίρι είχαμε τις σαγιονάρες του κυρίου Κατρούγκαλου και τον τρόπο επιλογής των σημαιοφόρων της Εκτης Δημοτικού στις σχολικές παρελάσεις, ο οποίος σερβιρίστηκε ως μείζον ζήτημα. Με το γλυκό φθινοπωράκι, το πανελλήνιο ταράχτηκε από την πολιτική παρέμβαση της Νατάσσας Μποφίλιου - κούνησαν εν χορώ τα δάχτυλα οι συνήθεις κήνσορες, απαγορεύοντάς της να δηλώνει τροτσκίστρια και υποστηρίκτρια συγχρόνως του ΚΚΕ. Στο μεταξύ η κυβέρνηση θυμήθηκε τις τεχνοφοβικές και αντιφιλελεύθερες καταβολές της και στράφηκε προσωρινά εναντίον του taxibeat. Η νεροποντή στοίχισε ανθρώπινες ζωές στη Μάνδρα Αττικής - τις θρηνήσαμε για δύο εικοσιτετράωρα κι ευθύς αμέσως το ενδιαφέρον μας απορρόφησε η εκλογή ηγέτη της Κεντροαριστεράς. Ζύγωναν πλέον οι χρονιάρες μέρες, ο κύριος Τσίπρας μοίρασε επίδομα στους οικονομικά πιο αδύναμους, ξεκίνησαν και οι κληρώσεις για τους χρήστες καρτών, η αντιπολίτευση κατήγγελλε τη στοχευμένη γενναιοδωρία ενώ τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ μετέδιδαν στιγμιότυπα από τους κατάμεστους εμπορικούς δρόμους. Ο θάνατος του Τζίμη Πανούση έδωσε αφορμή στους μεσήλικους να θρηνήσουν τη νιότη τους, όπως είχε συμβεί ένα χρόνο νωρίτερα με τον Λουκιανό Κηλαηδόνη, διεθνώς δε με την εκδημία του Λέοναρντ Κοέν. 

Με το νέο έτος, το «Μακεδονικό» επέστρεψε αιφνιδίως στην κορυφή της ειδησεογραφίας και το εθνικό φρόνημα βάρεσε κόκκινο. 

Θαυμάσαμε ξανά τους ιεράρχες μας να αποθεώνουν τον πανηδονιστή ειδωλολάτρη Μεγαλέξαντρο ενώ οι θερμοκέφαλοι των συλλαλητηρίων μάς ενημέρωναν πως η Ελλάδα δεν πωλείται διότι την έχει αγοράσει ο Χριστός.

 Την επομένη κιόλας έσκασε - από καθαρή σύμπτωση - το σκάνδαλο Novartis, το οποίο θα μονοπωλούσε ακόμα τις συζητήσεις, εάν δεν ακολουθούσε η κρίση στο Αιγαίο...

Ποιο από τα παραπάνω θέματα είναι κρίσιμο και ποιο για γέλια; Ποιο έχει σκηνοθετηθεί ως αντιπερισπασμός; Ποιο έχει λυθεί ήδη κεκλεισμένων των θυρών, παρουσιάζεται όμως σαν ανοιχτό για επικοινωνιακούς λόγους;

Ο έλλην πολίτης καλείται να χωρίζει διαρκώς την ήρα από το στάρι, παραζαλισμένος, καταιγιζόμενος αλύπητα από καινούργιες ειδήσεις, σε ανοιχτή γραμμή με τις εξελίξεις τής τελευταίας στιγμής, μην τυχόν και χάσει το χιλιοστό πατριωτικό ξέσπασμα του Προέδρου της Δημοκρατίας ή την αποκήρυξη του Αγίου Βαλεντίνου από τον λαϊκό αοιδό Βασίλη Τερλέγκα.

Η αλήθεια είναι πως η κοινή γνώμη λαμβάνεται σοβαρότατα υπ' όψιν. Εάν ένα θέμα δεν φέρνει τηλεθέαση ή «χτυπήματα» στο Διαδίκτυο - οι κυπριακές, λόγου χάριν, εκλογές - υποβιβάζεται παρευθύς στα ψιλά.

 Εάν ένα πρόσωπο έχει καεί από την υπερέκθεση - ποιος νοιάζεται πλέον εάν ο Λάκης Λαζόπουλος μένει σε σαράντα ή σε τετρακόσια τετραγωνικά; - το αποσύρουν προσωρινά ή διά παντός.

 Γνωρίζουν επίσης οι μάγοι, οι μάγειρες έστω, της επικαιρότητας πως οι καβγάδες πουλάνε περισσότερο από τις συμφιλιώσεις (εκτός και αν οι τελευταίες είναι εξόχως δακρύβρεχτες) και η χλεύη από τον έπαινο.

 Οι λοιδορίες για τον «Καζαντζάκη» του Σμαραγδή έγιναν ανάρπαστες. Οι ύμνοι για το «1968» του Μπουλμέτη μόλις που ακούστηκαν έξω από τους κύκλους των σινεφίλ και των Αεκτζήδων.

Πριν από λίγα χρόνια, το παρόν κείμενο θα έκλεινε ακριβώς εδώ, έχοντας καυτηριάσει τα αγοραία ΜΜΕ, τα οποία ποδηγετούν και ποδηγετούνται συνάμα από πολιτικά και άλλα συμφέροντα.

Σήμερα ωστόσο, στην εποχή της διάδρασης, καθένας μας είναι εν δυνάμει διαμορφωτής τού συλλογικού φρονήματος και αισθήματος. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης - το facebook και το twitter και το instagram - επιδρούν περισσότερο από τα «συστημικά» έντυπα και κανάλια. 

Φωνή λαού διέδωσε τα χολερικά μηνύματα, τα εξωφρενικά ενίοτε ψεύδη του Ντόναλντ Τραμπ, συνέβαλε αποφασιστικά στο να στρογγυλοκάτσει στον Λευκό Οίκο και ας τερμάτισε δεύτερος σε ψήφους.

Στο «Καφενείον η Ελλάς», στο «Καφενείον ο πλανήτης Γη», κοινό και σαλτιμπάγκοι ταυτοχρόνως είμαστε όλοι εμείς.

πηγή: http://www.tanea.gr/opinions/all-opinions/article/5518006/sto-kafeneio-h-ellas/