Κυριακή 31 Οκτωβρίου 2021
Για όσους δεν μπορούν να εκκλησιαστούν, μια πρόταση διαδικτυακής παρακολούθησης, η Ιερά Μονή Κυπριανού και Ιουστίνης Φυλής Αττικής
Αγαπημένο μου
μπορείς να ακούς τις ακολουθίες ΖΩΝΤΑΝΑ
από την Ιερά Μονή Κυπριανου και Ιουστίνης,
στον σύνδεσμο που παραθέτω ακολούθως:
http://live.agioskyprianos.org/
Σήμερα βρίσκεται στην Ιερά Μονή
και ο Σεβασμιώτατος Κυπριανός ο νεότερος.
Να έχουμε την άγια ευχή του,
την ευχή, του σήμερον εορτάζοντος Ευαγγελιστού Λουκά με το Πάτριο Εορτολόγιο
και την ευχή όλων των Ορθοδόξως Αγωνιζομένων
πατέρων και αδελφών ημών.
Πέμπτη 28 Οκτωβρίου 2021
Κάτω τα χέρια από την 28η Οκτωβρίου
Δεν εορτάζουμε την έναρξη του πολέμου, αλλά την πρώτη αντιφασιστική νίκη στον συμμαχικό αγώνα.
Του Τάσου Χατζηαναστασίου
Μας ζάλισαν τις τελευταίες μέρες τα ΜΜΕ, αλλά και κάποιοι φίλοι και γνωστοί: «Γιατί είμαστε η μόνη χώρα της Ευρώπης που, αντί για τη λήξη του πολέμου, γιορτάζει την έναρξή του;». Κοντολογίς ζητούν να αντικατασταθεί η επέτειος της 28ης Οκτωβρίου με αυτήν της 12ης Οκτωβρίου όταν, δηλαδή, για όσους δικαίως δεν το γνωρίζουν, απελευθερώθηκε η Αθήνα.
Το ερώτημα έτσι όπως τίθεται είναι εσκεμμένα εσφαλμένο: Στις 12 Οκτωβρίου δεν έληξαν ούτε ο πόλεμος ούτε η Κατοχή. Η πρώτη περιοχή που απελευθερώνεται στην Ελλάδα ήταν το Άγιο Όρος και στη συνέχεια ο Έβρος στις αρχές Σεπτεμβρίου του 1944, ενώ ο τελευταίος Γερμανός στρατιώτης θ’ αποχωρήσει από την Κρήτη τον Μάιο του 1945. Ελλάδα, βλέπετε, δεν είναι μόνο η Αθήνα.
Όσον αφορά το γιατί δεν εορτάζεται από τις άλλες χώρες η αρχή της συμμετοχής τους στον πόλεμο, τι να γιορτάσουν οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες; Το ότι παραδόθηκαν στους Γερμανούς μέσα σε ελάχιστες μέρες ή και ώρες, ή το ότι δεν αντιστάθηκαν καθόλου;
Και πάλι όμως δεν είμαστε «η μοναδική χώρα της Ευρώπης που γιορτάζει την έναρξη του πολέμου».
Στη «Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας» της πρώην Γιουγκοσλαβίας είχε καθιερωθεί ο εορτασμός της 11ης Οκτωβρίου 1941 ως της μέρας έναρξης του αντιφασιστικού αγώνα.
Η γιορτή και η συνεπακόλουθη αργία ισχύουν μέχρι σήμερα στο γειτονικό μας κράτος. Οι Έλληνες της Κύπρου εορτάζουν την έναρξη του αγώνα της ΕΟΚΑ, την 1η Απριλίου του 1955, κι όχι το τέλος του, που αντί για την Ένωση έφερε στους Κύπριους μία ψευδεπίγραφη ανεξαρτησία.
Η εθνική γιορτή της Αλβανίας είναι η 28η Νοεμβρίου γιατί την ίδια μέρα το 1443 ο Γεώργιος Καστριώτης (Σκεντέρμπεης) ύψωσε τη σημαία της αντίστασης των αλβανικών φυλών (τη βυζαντινή με τον δικέφαλο αετό) εναντίον των Τούρκων στο φρούριο της Κρόιας. Δεν γιορτάζουν το τέλος αυτού του αγώνα, δηλαδή την υποδούλωσή τους στους Οθωμανούς!
Η εθνική γιορτή της Σερβίας αφορά την πρώτη σερβική εξέγερση του 1804 εναντίον των Οθωμανών. (Τι σύμπτωση, οι Βαλκάνιοι να έχουμε εθνικές γιορτές τους αγώνες μας εναντίον των Τούρκων!).
Να, λοιπόν, που υπάρχουν κι άλλα κράτη που εορτάζουν την απαρχή των εθνικοαπελευθερωτικών και αντιστασιακών τους αγώνων.
Δεν είναι δικό μας πρόβλημα ή «κουσούρι» το ότι δεν συμπεριλαμβάνονται σ’ αυτά κράτη που υπήρξαν αποικιοκρατικά ή που δεν αντιστάθηκαν στους ναζί!
Ουδείς εξάλλου εκ των εισηγητών του… δόγματος του εορτασμού της λήξης πολέμων και κατοχών δεν διανοείται να εισηγηθεί την αντικατάστασή του εορτασμού της 17ης Νοεμβρίου από την ημέρα αποκατάστασης της Δημοκρατίας, στις 24 Ιουλίου 1974!
Τέλος, στις 28 Οκτωβρίου φυσικά και ΔΕΝ εορτάζουμε την έναρξη του πολέμου, αλλά την απόφαση των Ελλήνων –όλων των Ελλήνων– ν’ αντισταθούν στον εισβολέα και να προσφέρουν την ΠΡΩΤΗ αντιφασιστική νίκη στον συμμαχικό αγώνα. Κι αυτό δεν το ξεχνάμε, δεν το απεμπολούμε, αλλά αντίθετα καμαρώνουμε γι’ αυτό.
Η 28η Οκτωβρίου ενοχλεί γιατί είναι μία πραγματικά εθνική γιορτή, καθώς υπήρξε μια ευτυχής συγκυρία κατά την οποία όλοι οι Έλληνες συμμετείχαν ολόψυχα. Παρά τους διωγμούς που υπέστη από τη δικτατορία Μεταξά, το ΚΚΕ, μέσω του Γενικού του Γραμματέα, Νίκου Ζαχαριάδη, κάλεσε σε συστράτευση όλους τους κομουνιστές ενώ το ΕΑΜ, λίγο μετά την ίδρυσή του, πρωτοστατούσε στους εορτασμούς της πρώτης επετείου του «Όχι» το 1941 μέσα στην Κατοχή! Η επέτειος μάλιστα καθιερώθηκε από την κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου, στην οποία συμμετείχε και το ΕΑΜ, στις 24 Οκτωβρίου 1944, ανταποκρινόμενη στο λαϊκό αίσθημα.
Να λοιπόν τι γιορτάζουμε και γιατί ταιριάζει σε μας τους Έλληνες που και αγαπάμε και θέλουμε να τιμάμε την 28η Οκτωβρίου 1940.
Κάτω, λοιπόν, τα χέρια από την 28η Οκτωβρίου!
Γιατί το συλλογικό μας θυμικό, η ταυτότητά μας, ό,τι καλύτερο έχουμε να προσφέρουμε στον κόσμο, είναι αυτό που έγραψε κι ο Ρίτσος στο λιανοτράγουδό του «Μικρός λαός»:
Μικρός λαός που πολεμά
δίχως σπαθιά και βόλια
για όλου του κόσμου το κρασί
το φως και το τραγούδι!
*δρ. Ιστορίας, εκπαιδευτικός
πηγη: ardin-rixi
ΑΝ ΝΟΙΑΖΟΤΑΝ για την ΖΩΟΥΛΑ και την ΥΓΕΙΑ του ο ΘΕΙΟΣ ΧΑΡΙΛΑΟΣ, δεν θα πάθαινε ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΑ κρυοπαγήματα στο ΑΛΒΑΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ, ΚυρΜητσοτάκη μου (επανάληψη)
(Στη φωτό, ο ΗΡΩΑΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ, αδελφός της μητέρας μου,
......................................................
ΜΙΑ ΣΤΑΓΟΝΑ από ΑΙΜΑ ΗΡΩΑ...
Από τον Παναγιώτη Λιάκο
Με το χαμόγελο στα χείλη πάει κάποιος στο μέτωπο γνωρίζοντας ότι εκεί θα αφήσει -σαν τάμα για την ελευθερία του Γένους και την τιμή της πατρίδας- την υγεία του, την αρτιμέλειά του, τα λογικά του, τα νιάτα του και τη ζωή του.
Ενα έθνος σύσσωμο τινάζεται σαν μαστίγιο στα καπούλια του -όσο αλαζόνα άλλο τόσο ανθέλληνα και γελοίου- εχθρού.
Ένας λαός ευλαβής με εικονίσματα στα χέρια σταυρώνει τα παλικάρια που φεύγουν παρακαλώντας την Παναγιά να τα προστατεύει.
Αληθινό αίμα, σε αληθινό πόλεμο, από έναν αληθινό ελληνικό κόσμο. Το 1940 τα καταφέραμε γιατί ήμασταν ο εαυτός μας. Δεν υποκρινόμασταν κάτι που δεν είμαστε. Δεν είπαμε ότι είμαστε Ευρωπαίοι, σύγχρονοι, φιλελεύθεροι, ιδεοπλανεμένοι από το ένα ή το άλλο τοξικό νέφος, που εισαγάγαμε από Ανατολή ή Δύση. Δεν ήταν η πίστη σε ένα σύστημα εξουσίας που μας φτέρωσε τα πόδια στον πόλεμο εναντίον της Ιταλίας – γιατί τη χώρα και τους στρατιώτες της πολεμήσαμε, όχι τον φασισμό.
Και δημοκράτες να ήταν οι Ιταλοί, ποσώς μας ενδιέφερε. Παραβίασαν τα σύνορα κι έφαγαν κατάμουτρα ελληνικό μολύβι και κατάσαρκα το ατσάλι από τις λόγχες μας. Αυτό ήταν όλο.
Πρέπει να είναι κάποιος παλικάρι αλλά και να έχει ήθος στη ζωή του. Ο γενναίος* πρέπει να έχει και ήθος, αλλιώς θα γίνει εγκληματίας άσπλαχνος, άδικος. Από την άλλη, ο δειλός δεν μπορεί να είναι ενάρετος – ακόμα και αν το επιδιώκει.
Κάποια στιγμή στη ζωή του η αντίπερα όχθη του σωστού θα θέσει στον δειλό το διαχρονικό δίλημμα: ξεστράτισμα και ασφάλεια ή ορθοπραξία και κίνδυνος, φτώχεια, βάσανα, θάνατος;
Σ’ αυτά, λοιπόν, τα παλικάρια, τους στρατιωτικούς ηγέτες τους, τον Μεταξά, τον βασιλέα, τον λαό μας και -πάνω απ’ όλους και όλα- τον Θεό κάθε δόξα και τιμή πρέπει.
ΥΓ.: Καλά κάνει και δεν πάει η κυβέρνηση στη δοξολογία για το ’40. Έτσι που πολιτεύεται, είναι αταίριαστη με το μήνυμα του ΟΧΙ.
* Γενναίος δεν είναι αυτός που δεν νιώθει φόβο, αλλά εκείνος που νιώθει, αλλά επιλέγει να αγνοήσει τον φόβο και να επιδείξει γενναία συμπεριφορά, επειδή αυτό θεωρεί σωστό.
Υστερόγραφον
Καλά κάνει
και δεν πάει η κυβέρνηση
στη δοξολογία για το ’40.
Έτσι που πολιτεύεται,
είναι αταίριαστη
με το μήνυμα του ΟΧΙ"
Παναγιώτης Λιάκος
πηγή Τρελογιάννης
Νικηφόρος Βρεττάκος
Μικρός τύμβος
(17 Νοεμβρίου 1973)
Δίχως τουφέκι και σπαθί, με το ήλιο στο μέτωπο,
υπήρξατε ήρωες και ποιητές μαζί. Είστε το Ποίημα.
Απλώνοντας το χέρι μου δεν φτάνει ως εκεί
που ωραία λουλούδια τις μορφές σας
Λιτανεύει ο αέρας της αρετής. Ω παιδιά μου,
Μπροστά σ’ αυτό το ποίημα μετράει μόνο η σιωπή.
Από την ενότητα «Παραλειπόμενα», Β’ τόμος των Απάντων του ποιητή, εκδ.Τρία φύλλα, 1981.
Το βρήκα στο Διαδίκτυο και έκανα διασταύρωση με την ανθολογία του Ηλία Γκρη.
