Μια μοναδική σχολική έκθεση για την 28η Οκτωβρίου

Η 28η Οκτωβρίου είναι μια πάρα πολύ σπουδαία μέρα. 

Η 27η Οκτωβρίου και η 29η Οκτωβρίου δεν 'λένε και πάρα πολλά πράγματα. Η 26η Οκτωβρίου κάτι λέει άμα σε 'λένε Δημήτρη. Ο Δημήτρης Καλπακλής που τον λένε Δημήτρη και πάει Δευτέρα, χαίρεται πάρα πολύ που τον λένε Δημήτρη γιατί γιορτάζει και παίρνει πάρα πολλά παιχνίδια και είναι πάρα πολύ τυχερός. Ενώ άμα σε λένε Νεκτάριο δεν είσαι και πολύ τυχερός, γιατί κανένας δεν ξέρει πότε γιορτάζουν οι Νεκτάριοι. Κάποτε πρέπει να γιορτάζουν οι Νεκτάριοι, γιατί ένα παιδί που το λένε Νεκτάριο μου είπε ότι κάποτε γιορτάζουν ακόμα και οι Νεκτάριοι, αλλά επειδή κανένας άνθρωπος στον κόσμο δεν ξέρει πότε γιορτάζουν οι Νεκτάριοι, αυτό το παιδί είναι πολύ στενοχωρημένο και τρέχουν και οι μύξες του.

Η 28η Οκτωβρίου είναι μια πάρα πολύ σπουδαία μέρα άμα πέφτει Δευτέρα, γιατί έχουμε τριήμερο και πάμε εκδρομή στο χωριό του μπαμπά μου. Εκτός αν δεν πάμε, γιατί η μαμά μου δεν χωνεύει τη μαμά του μπαμπά μου, ενώ χωνεύει πάρα πολύ τη δική της μαμά που δεν τη χωνεύει ο μπαμπάς μου, οπότε μπορεί να μείνουμε και σπίτι .
Εμείς τα παιδιά είμαστε πάρα πολύ περήφανα που έχουμε την 28η Οκτωβρίου. Γιατί πριν γίνει η 28η Οκτωβρίου, είχανε να γιορτάζουνε μόνο την 25η Μαρτίου. Την 28η Οκτωβρίου πηγαίνανε σχολείο κανονικά γιατί δεν υπήρχε 28η Οκτωβρίου. Δηλαδή υπήρχε 28η Οκτωβρίου, αλλά κανένας δεν το έκανε θέμα γιατί δεν είχανε μπει οι Γερμανοί. Έπρεπε πρώτα να μπουν οι Γερμανοί και μετά να γίνει μια μέρα της προκοπής.
Εγώ είμαι πολύ περήφανη Ελληνοπούλα. Νιώθω ένα ρίγος. Και μόλις το είπα στη μαμά μου μού έβαλε θερμόμετρο και είχα 37,4 και μου έδωσε σιρόπι και μου πέρασε το ρίγος. Η γιαγιά μου νιώθει ένα ρίγος από μόνη της, γιατί εκείνη την έζησε την 28η Οκτωβρίου και πρέπει να την πέρασε πάρα πολύ ωραία.
Η κυρία Χρυσάνθη, η δασκάλα μας, μας είπε ότι την 28η Οκτωβρίου ήρθε ο Ιταλός πρέσβης στο σπίτι του Ιωάννη Μεταξά, νύχτα, χωρίς να τηλεφωνήσει πρώτα και τον ρώτησε αν μπορούν να πάρουνε την Ελλάδα και να την έχουνε για δικιά τους σ' όλη του τη ζωή. Και ο Ιωάννης Μεταξάς τσαντίστηκε που τον ξυπνήσανε και είπε «ΟΧΙ». Κι αυτό το «ΟΧΙ» το είπε πολύ ηρωικά γι' αυτό κι εμείς το λέμε «το ηρωικό OΧI».
Κι εμένα όταν ήρθε η Χαρούλα σπίτι μου, μου ζήτησε όλες μου τις Μπάρμπι και τη Σίντι αστροναύτη, της είπα ηρωικά «OΧI» γιατί δεν είναι καθόλου ευγενικό αυτό που έκανε ο Ιταλός πρέσβης και η Χαρούλα. Άμα θέλεις να χαρίσεις κάτι το κάνεις από μόνος σου. Κι ο κύριος Μεταξάς δεν ήθελε να χαρίσει την Ελλάδα ούτε εγώ τη Σίντι αστροναύτη .
Και μετά τους πολεμήσαμε τους Ιταλούς. Δηλαδή, εγώ δεν τους πολέμησα γιατί δεν είχα γεννηθεί ακόμα. Ούτε ο μπαμπάς ούτε η μαμά. Η μαμά δεν ξέρω πότε γεννήθηκε γιατί όποτε τη ρωτάω «μαμά, πόσων χρόνων είσαι;» μου απαντάει «μήπως είδες το Βετέξ της κουζίνας».
Και μετά πέρασε η 28η Οκτωβρίου και μπήκανε άλλοι μήνες άσχετοι και διώξαμε τους Ιταλούς και μπήκανε οι Τούρκοι Όχι, λάθος, Θάνο, μου δίνεις τη γόμα σου; Μπήκανε οι Γερμανοί και η γιαγιά μου έκλεισε τα παντζούρια για να μην τους βλέπει και τους έβλεπε κρυφά από τις γρίλιες και την έπιασε η μαμά της και την έδειρε. Κι΄ άλλοι άνθρωπoι κλείσανε τα παντζoύρια τους γιατί τους σιχαίνονταν.
Κι εγώ σιχαίνομαι τo γάλα. άμα κάνει πέτσα.
Και όλοι οι Γερμανοί ήτανε χάλια, αλλά ο πιο χάλια απ.' όλους ήτανε ο Παλαιών Πατρών Γερμανός. Αυτός ήτανε από μητέρα Πατρινιά, πατέρα Γερμανό και το μικρό του όνομα ήταν «Παλαιών» και δεν ξέρω πότε γιορτάζει ούτε αν του φέρνανε δώρα. Αυτός πήγαινε μπροστά μπροστά και είχε μια ελληνική σημαία και την έσκισε και την πέταξε και την πάτησε και την έφτυσε. Και μετά πήρε μια γερμανικιά, πιο σιδερωμένη και μετά πήγε στην Ακρόπολη και την έβαλε στην Ακρόπολη. Και ένα παιδί θύμωσε πάρα πολύ και πήγε με ένα φίλο του και την έβγαλε και την πέταξε στο κεφάλι ενός περαστικού. Και τον φίλο του τον λέγανε Σάντσο και το παιδί Απόστολο Γκλέτσο και μετά επειδή ήτανε τόσο γενναίος, οι άνθρωποι θέλανε να τον κάνουνε υπερνομάρχη, αλλά κάνανε μια κυρία Φώφη.
Και μετά δεν ήτανε πια 28η Οκτωβρίου και όλοι πεινάγανε και τρώγανε γάτες. Εμείς έχουμε μια γάτα τη Λουλού, αλλά δεν την τρώμε γιατί την αγαπάμε, αλλά και γιατί είναι πολύ νευρικιά και τη φοβόμαστε. Κι εκτός από γάτες σκοτώσανε και τον αδελφό της γιαγιάς μου πάνω σε ένα βουνό που νομίζω ότι ήτανε ο Παρνασσός χωρίς τις πίστες. Και μετά περάσανε τα χρόνια και οι Γερμανοί δεν θυμάμαι πώς φύγανε. Ή τους διώξαμε ή μας βαρέθηκαν.
Και τότε όλοι οι Έλληνες βγήκανε έξω και φιλιόντουσαν κι εμένα δεν μου αρέσει να με φιλάνε οι φίλες της μαμάς μου γιατί έχουνε σάλια. Aλλά εκείνη η μέρα ήτανε πολύ σπουδαία και δεν τους ένοιαζε τους ηρωικούς Έλληνες που σαλιώνανε ο ένας τον άλλον.
Και τώρα, από την χαρά μας βάζουμε την Ελληνική σημαία στο μπαλκόνι. Όμως εμείς
δεν βάζουμε την ελληνική σημαία, γιατί όταν μετακομίσαμε τη χάσαμε. Και κάθε 28 Οκτωβρίου ντρεπόμαστε πάρα πολύ, αλλά τον υπόλoιπο χρόνο το ξεχνάμε και δεν πάμε να αγοράσουμε μια καινούργια. Αυτά και ελπίζω να μην ξανάρθουν οι Γερμανοί. Ελπίζω επίσης η έκθεση να είναι τρεις σελίδες και ελπίζω μετά να πάμε στο Βίλατζ Σέντερ, γιατί δεν έχω δει ακόμα το Σκούμπι Ντου.
Ζήτω η 28η Οκτωβρίου!

γραμμένη από την ΈΛΕΝΑ ΑΚΡΙΤΑ και δημοσιευμένη στα ΝΕΑ στις 28-10-2002 όπως διαβασα στη σελίδα 
http://atheofobos2.blogspot.gr/2007/10/28.html

Ἡ Δύναμή σου λέγεται: ΠΡΟΣΕΥΧΗ

(Ἐκπομπή 20 λεπτά ἀρκούν μέ τον Ἀρχιμανδρίτη π. Ἀνδρέα Κονάνο)

Προσεύχεσαι; Ναι.

Πού όμως; Στον εαυτό σου, ή στο Θεό;

Μη βιαστείς να πεις ¨στο Θεό¨. Διότι, δεν είναι κάτι απλό.

Προσεύχομαι θα πει, αγγίζω το Θεό. Αυτόν που είναι: η ειρήνη, η αγάπη.

Απόδειξη αληθινής προσευχής: Η καλή αλλοίωσή σου. Η ευτυχία σου. Η λάμψη του προσώπου σου. Η μακαριότητά σου.

Εσύ λες ότι προσεύχεσαι, μα το παιδί σου, δεν βλέπει την αλλοίωση του Θεού στην ψυχή σου, παρόλο που λες ότι είσαι πνευματικός άνθρωπος που εκκλησιάζεται και προσεύχεται.

Ο Χριστός μας προσευχήθηκε στον Ιορδάνη και οι Ουρανοί άνοιξαν. Στο Θαβώρ, και έλαμψε. Στο όρος των Ελαιών, και οι ρωμαίοι στρατιώτες έπεσαν κάτω. Τόση η δύναμή της.

Μας ταιριάζει προσευχή.

Μας παίρνει από την φασαρία, και μας ενώνει με ένα περιβάλλον ήσυχο και ήρεμο.

Σε προχωρημένο επίπεδο προσευχής ξεχνάς: μέρα, ώρα, τόπο, χρόνο, φαγητό, ανάγκες. Ζεις αλλού. Σαν τον άγιο Νεκτάριο, που ¨χανόταν¨ στη γαλήνη της προσευχής.

Ταξίδι σε ξωτικά μέρη, υπερατλαντικό ταξίδι, υπερωκεάνιο. Η προσευχή. Ως ανάγκη και γλύκα της ψυχής, και όχι ως καθήκον.

Προσεύχομαι για να γίνω εγώ σαν Αυτόν, κι όχι για να βάλω το Θεό στη δική μου παθογένεια και το άγχος.

Προσεύχομαι για να με αλλάξεις Εσύ, Χριστέ μου. Κι όχι για να ¨αλλάξω¨ εγώ Εσένα.

Αναγκαία προϋπόθεση: Ο νους μου, να δώσει άπλα στην καρδιά. Να σιγήσει ο νους, που με ταράζει. Και να ακούσω τη γαλήνη της καρδιάς.

Προσευχή: Είσοδος στο χώρο που δεν έχει προβλήματα.

Ο λόγος που δεν αντέχω την ησυχία της προσευχής είναι, ότι έχω συνηθίσει στη φασαρία του νου, τη νοητική ¨βαβούρα¨ και αιχμαλωσία στα πράγματα αυτού του κόσμου.

Μερικοί όταν προσεύχονται, ξεχνούν τα προβλήματά τους!

Λιώνουν μέσα στη χάρη αυτής της θείας επαφής. Το άγχος φεύγει. Η ψυχή γεμίζει ασφάλεια, αγάπη, σιγουριά.

Όταν δεν προσεύχεσαι, αδικείς τον εαυτό σου. Του στερείς κάτι μεγάλο και σπουδαίο. Τον αφήνεις αφρόντιστο κι αβοήθητο.
Λίγη ώρα κάθε μέρα, να προσεύχεσαι.

Αν δεν μπορείς να μιλήσεις στο Θεό, μίλα λίγο έστω στη γυναίκα, στον άντρα και τα παιδιά σου. Ξεκίνα απ’ αυτά τα απλά. Κάνε την ψυχή σου λίγο πιο ευαίσθητη στον ¨ορατό¨ διπλανό σου, στον αδερφό σου.

Η ευαισθησία στα μικρά αυτής της ζωής, θα σε βάλει και στο κλίμα της προσευχής. Σαν μικρή εισαγωγή.

Και μετά, θα έρθει το μεθύσι της χαράς της προσευχής. Και θα ¨φτιαχτείς¨. Και δεν θα σε διαλύει τίποτε απ’ τα πράγματα αυτής της γης.
Είδες;

Μιλάω για την προσευχή εύκολα. Μα δυσκολεύομαι να κάνω προσευχή. Πάντα τα λόγια είναι πιο εύκολα.

Συγγνώμη.

ΠΗΓΗ:
 (αν πάς μέχρι εκεί , θα ακούσεις και το ωραίο αρχείο ήχου )
Ζωντανό Ιστολόγιο

Γιατί προσπαθώ να σταματήσω τα προξενιά...

Το γιατί  έχω σταματήσει 
(προσπαθώ για την ακρίβεια να τα σταματήσω...)
τα... προξενιά
το εξήγησα κάποτε, αγαπημένο μου
σε παλιότερη ανάρτηση με τίτλο: Η Μοναδικότητα της επιλογής 
που την παρουσιάζω  εδώ πάλι, 
για σένα που δεν πρόκανες 
να την διαβάσεις... 

Σε ασπάζομαι  ευχόμενη  για τον επί θύραις, γάμο σου
ευλογία, χαρά και ειρήνη!
.......................................................................................
........................................................................................

Η ΜΟΝΑΔΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΠΙΛΟΓΗΣ

Άσ'το καλύτερα!

Σ' ευχαριστώ που ανταποκρίθηκες ευγενικά, αλλά ...άσ'το!

("Αφ' το , άφ' το Βούλα!"που όλο έλεγε στη γιαγιά σας τη Βούλα, ο παππούς ο Γιώργος, όταν εκείνη η έρμη , προσπαθούσε να αναλάβει έστω και στα γεράματα κάποια πρωτοβουλία.

Την άφηνε, λοιπόν, την πρωτοβουλία η γιαγιά, την έπιανε την πρωτοβουλία ο παππούς, μέχρι που νερούλιασε ο εγκέφαλος της γιαγιάς "έπαθε Αλτσχάιμερ"απεφάνθησαν εμβριθώς οι ιατροί.

-Σαχλαμάρες!
Απλά η γιαγιά, θυσίασε την εγκεφαλική της περιουσία, στο βωμό της συζυγικής ειρήνης και αγάπης και υποταγής, όπως, αιώνες αιώνων, έκαναν αμέτρητες γυναίκες στον κόσμο...)

Το ξανασκέφτηκα, λοιπόν, το ζήτημα, και είπα να μη μπλέξω.

( H ενδεκάτη εντολή: "Ου μπλέξεις!")

Όποιος θέλει να παντρευτεί, ας βρει μόνος του!

Δεν επιθυμώ να έχω, ουδέ στο παραμικρό, την όποια ευθύνη επι του ζητήματος.

Βλέπεις, σε κάθε περίπτωση, σε κάθε ενέργεια, προκύπτει θέμα ευθύνης.

Ο καθένας μας, πριν ξεστομίσει ένα λόγο, πριν κάνει μια ενέργεια, μοιάζει με κάποιον που βρίσκεται στην κορφή ενός ψηλού βουνού, κρατώντας μια μεγάλη πέτρα στα χέρια του.

Είναι στην εξουσία του, και στην απόφαση της βούλησής του, το να ρίξει την πέτρα ή να μην την ρίξει, από τη στιγμή, όμως, που θα αποφασίσει να τη ρίξει, το πόσες πέτρες, ή χαλίκια ή χιόνι, ή χιονοστιβάδα θα συμπαρασύρει εκείνη η πέτρα στο πέσιμό της, κανένας δεν είναι εύκολο να το προβλέψει....

Μου πήρε πάρα πολλά χρόνια να συνειδητοιήσω το μέγεθος της ευθύνης που έχουμε για τις επιλογές μας, δηλαδή, τις σκέψεις, τα λόγια, τα έργα μας, την κάθε-την παραμικρότερη- χρονική στιγμή.

(Να πω την αλήθεια, με βοήθησε σε αυτό η ταινία-κωμωδία με το Μπιλ Μάρεη και τίτλο:
"Η μέρα της Μαρμότας")

Και όσο καλοπροαίρετοι και νά μαστε, κανείς απο τη συνέπεια μιας κακής επιλογής, δεν μπορεί εύκολα να μας απαλλάξει...

Το άλλο που μου πήρε πάρα πολλά χρόνια να καταλάβω, είναι το ότι στο κάθε κλάσμα του δευτερολέπτου που μου χαρίζεται

(γιατί κανείς δεν ζει απο δική του μαγκιά, γι αυτό γράφω: "που μου χαρίζεται")

έχω τη δυνατότητα, μ ί α ς και μόνης επιλογής.

Ας πούμε στις 3 και 45 λεπτά, και 10 δευτερόλεπτα, έχω την επιλογή του αν θα πατήσω ή όχι το τάδε πλήκτρο, προκειμένου να συνεχίσω ή όχι, αυτό το e-mail....και οι επιλογές , γίνονται με ταχύτητες, ασύλληπτα γρήγορες για το συνειδητό νου μου...

Κάθε φορά η επιλογή μου είναι ή "ναι" ή "όχι"
(Θα πατήσω το πλήκτρο ή όχι; θα φάω το παγωτό η όχι; θα τεντώσω το μικρό μου δαχτυλάκι ή όχι;
Θα χαμογελάσω στον απέναντι ή όχι;Θα βρίσω την πεθερά μου ή όχι;
Μύριες αποφάσεις αλλά στο κάθε κλάσμα του χρόνου, έχω να επιλέξω πάντα ανάμεσα σε Δύο.
Είναι το δυαδικό σύστημα με το οποίο προχωράει και ο υπολογιστής μου...
Σε κάθε πιξελάκι χρονικό αντιστοιχεί ένα και μόνο πιξελάκι ηθικής ενέργειας, απόφασης...)

Και από το κάθε "ναι" ή "όχι" της κάθε στιγμής, οδηγούμαι στο "ναι" ή "όχι", της επόμενης στιγμής,και έτσι κυλάει όλη η ζωή μου, ανάμεσα σε ταχύτατες, συχνά υποδόριες επιλογές- το γεγονός ότι τις ονομάζουμε "συνήθειες"ή "χαρακτήρα", δεν τις κάνει να παύουν να είναι επιλογές-οι οποίες ως άθροισμα κι αυτές με τη σειρά τους, οδηγούνται σε ένα τελικό αποτέλεσμα, που είναι Ζωή ή Θάνατος, Υγεία ή Αρρώστια, Αγάπη ή Μίσος, Ταραχή ή ειρήνη...

Τελικά, όσο περνάει ο καιρός συνειδητοποιώ, ότι είμαστε και μεις κάτι σαν υπολογιστές, που δουλεύοντας διαρκώς με "ναι"και "όχι";

(με "μηδέν" και "ένα" εργάζονται οι υπολογιστές, όπου στο "μηδέν" υπάρχει διακοπή της ροής του ηλεκτρικού ρεύματος στα κυκλώματα, κ όπου στο "ένα" το ηλεκτρικό ρεύμα επανέρχεται),

ολοκληρώνουμε το Πρόγραμμα της επίγειας ζωής μας.

Και δυστυχώς βρισκόμαστε σε μια τέτοια τάξη πραγμάτων, που δεν μπορούμε, είναι φύσει αδύνατο, να ζήσουμε δυο ταυτόχρονα διαφορετικά πράγματα, ώστε να μπορούμε να συγκρίνουμε τις εμπειρίες, στο αυτό πεδίο του χρόνου.

Ας πούμε δε γίνεται απο τα 30 μου έως τα 5Ο μου να έχω την εμπειρία του γάμου με τον Πέτρο, και μετά να την μηδενίσω αυτή την εμπειρία ως εμπειρία μέσα στα κύτταρά μου και τη μνήμη μου, και να παντρευτώ πάλι, εκ παραλλήλου, απο τα 30 μου έως τα 5Ο μου τον Παύλο, ώστε μετά να μπορώ να πώ ποιος από τους δύο γάμους ήταν ο καλύτερος στην αυτή χρονική στιγμή, και με μηδενική εμπειρία, επι του γάμου, πάντοτε.

Υπάρχει, λοιπόν, μια μοναδικότητα ζωής, και μια μοναδικότητα επιλογής, 
παρά το φαινομενικά άπειρο των δυνατοτήτων μας.

(Αναφέρομαι κυρίως σε ζητήματα ηθικών επιλογών, χώρια οι επιλογές που γίνονται από το αυτόνομο νευρικό μας σύστημα-εν πολλοίς εν αγνοία μας- και έχουν σχέση με τη βιολογική επιβίωσή μας...)

Και βέβαια,υπάρχει πάντα και μια μοναδικότητα ευθύνης...

Γι αυτό, επειδή, στο πίσω μέρος του μυαλού μου, με βασανίζει αυτή η επίγνωση,
την αβάσταχτη ελαφρότητα της πρότασής μου για προξενιό, καλό μου ανίψι, ας την ξεχάσουμε!

Ας την ξεχάσουμε και ας πάμε να φάμε-ώρα που είναι - κανα κοψιδάκι στην κουζίνα,
διότι η πολλή φιλοσοφία, ως γνωστόν τροφοδοτεί την όρεξη και τούμπαλιν!

Φίλησέ τους μου όλους στο σπίτι.

Σε ασπάζομαι χαμογελαστά

Με αγάπη παραδοσιακή, σαν λιαστή ντομάτα με κριθαρένιο κρητικό παξιμάδι

η θειά η Ευανθία η Σαλογραία

Η εκτέλεση των Εντολών και ο υπολογιστής (επανάληψη)

(Η φωτό είναι τραβηγμένη από το Φρούριο της Μασάντα στο Ισραήλ.
Όπως βλέπουμε τη φωτό δεξιά η πέτρα, αριστερά, Ευανθία η  Σαλογραία σε παραλλαγή πέτρας.
Το κείμενο που ακολουθεί είναι επανάληψη από το
http://salograia.blogspot.gr/2009/09/blog-post_5502.html )
.......................................................................................................
.....................................................................................................

Παραπολυσεβαστέ τους,

φαινομενοσιολογιώτατε...

Σου το έχω πει...
Κατανοώ τις δυσκολίες των νέων να παραμείνουν στην Εκκλησία,
γιατί ακόμη και η γραία εγώ, έχω τις αντιστάσεις μου.
Ακόμα και γω...δεν μπορώ να εκτελέσω εντολή, αν δεν καταλάβω σε τι με συμφέρει...αν δεν καταλάβω την εσωτερική λογική- της εντολής- και δυστυχώς δεν βρίσκονται πολλοί, αυτήν την εσωτερική λογική να την εξηγήσουν....

Χάλια το μάρκετινγκ στην Ορθόδοξη Εκκλησία...

-Διατί να το κρύψωμεν άλλωστε;
(Θα συμφωνούσε και ο Μητσοτάκης)

Τ-α παλιότερα χρόνια, οι παπάδες, είχαν πιστούς, άγιους και ταπεινούς, 
που δεν τα ψάχναν τόσο τα πράγματα...

-Καλοί καιροί, άνετοι, για παπάδες με μπάκες!

-Οι πιστοί, δεν ρώταγαν τα γιατί και τα διότι των εντολών...απλά, κόβανε τα λαιμά τους και τις εφάρμοζαν -το κατά δύναμη- και έτσι προφυλάσσονταν- το κατά δύναμη πάλι-από πάσης κηλίδος και εσώζοντο αι ψυχαί αυτών...

Σήμερα, δυστυχώς, εξέλιπεν ο φόβος του Θεού, από τις καρδιές – αυτός που υπήρχε τα παλιότερα χρόνια- γίναμε πιο φιλήδονοι(ας είναι καλά ο σινεμάς και η τυφλεόραση)
εκδικητικοί και εγωκεντρικοί
(ας είναι καλά ο Σβαρτς...και ο Βαντάμ..)
και πειθόμαστε να εφαρμόσουμε εντολή, μόνο, άμα βρεθεί κανας μάγκας παπάς- παμπόνηρος εν Χριστώ- και μας πείσει δια του παραδείγματός του(τι σπάνια εμπειρία...)και δια του λόγου του, ότι αυτή η τήρηση εντολής, μάς σ υ μ φ έ ρ ε ι...

Για άλλη μια φορά μού έρχεται στο νού η όλη αναλογία του θέματος με τη χρήση των υπολογιστών...

Αν δεν πατήσω στο μαραφέτι εδώ, τις σωστές εντολές, δεν θα πάει το πρόγραμμα παρακάτω, 
όσο και να χτυπιέμαι...όμως...διαθέτω εμπιστοσύνη στον κατασκευαστή και χωρίς να έχω ιδέα από την εσωτερική λογική της μηχανής, πατάω τα πλήκτρα που πρέπει, και φτάνω με ασφάλεια εκεί που οφείλω να καταλήξω...

Αν θελήσω, βέβαια, να μάθω την εσωτερική λογική του πατήματος των κουμπιών της μηχανής, σίγουρα θα αργήσω περισσότερο να φτάσω στο στόχο μου και θα κουραστώ παραπάνω....όμως θα έχω αποκτήσει μια αναφαίρετη, μια βαθύτερη γνώση...

Αν κάνοντας υπακοή σε πιο έμπειρους, ενεργώ με δυο τρόπους: και πατώντας ...τυφλοσούρτικα τα πλήκτρα και μελετώντας τη βαθύτερη τεχνολογία τους παράλληλα, βέβαια, θα έχω διπλό κέρδος:

Και το κέρδος της πρακτικής που μου δίνει άμεσα αποτελέσματα, και τη θεωρητική τους θεμελίωση...

Αυτή τη βαθύτερη Γνώση, αναμφίβολα, τη διέθεταν όλοι οι Άγιοι της σώζουσας Πίστεώς μας, δια μέσου των αιώνων, και είναι ο Φωτισμός-ο Φωτισμός είναι η Γνώση- που γράφει ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος- ο Φωτισμός, που εκπορεύεται από το Πνεύμα της Αληθείας, στο βαθμό που ο καθένας, Του επιτρέπει να κατασκηνώσει, εντός του...

Ευανθία η Σαλογραία 

Οι κλίμακες

Οι κλίμακες 

Στον ουρανό και στα βουνά ήτανε τοποθετημένο 
το φως κατά κλίμακες. Λογισμοί τις ανέβαιναν
λογισμοί τις κατέβαιναν. Ονειρευόμουνα πως 
μου ανανέωνε ο ήλιος  το παλιό διαβατήριο
και πως παίρνοντας η ψυχή μου το πιο γρήγορο μέσο,
χτυπώντας σε πέτρες , σε δέντρα και όνειρα,
γυρίζει, γυρίζει, γυρίζει τον κόσμο.

Νικηφόρος Βρεττάκος 

Εσείς το λέτε κρίση, εγώ το λέω καμπινέ που κάθε λίγο βουλώνει..

Αγχωτικού ονείρου, ανάμνηση...

Η φωτογραφία που βλέπεις, περιστεράκι μου,
απαθανατίζει   Γλυπτό της Alicia Martin
και τι μου θύμισε;
Μου ζωντάνεψε,  όνειρο της νεανικής  ηλικίας,
που,  ακόμη, δεκαετίες μετά,
εξακολουθεί να λαγοκοιμάται, φωλιασμένο στις κρύπτες της μνήμης μου.

-Είχες  και όνειρα, ρε στραβάδι στα νιάτα σου; Εκπλήσσομαι!

-Όλοι οι άνθρωποι δημιουργούμε  όνειρα, και στην αυγή του βίου,
 και στα γεράματα,  γλωσσοκοπανίτσα  μου-το γνωρίζεις.

- Εντάξει, εντάξει...Για πε, όμως  παρακάτω:
Τι έζησες, λοιπόν, σ'  εκείνο τ' όνειρο;

-Να σου εξηγήσω αμέσως. Αυτό που είδα, χρυσούλι μου,
ήταν  πως γκρεμιζόμουν   σε κάτι σαν μεγάλο  τούνελ...
ότι βρισκόμουν σε ταχύτατη, αγχωτική  πτώση!

Μαζί με μένα,  στο κενό εκείνου του "τούνελου" (όπως ξεστόμισε κάποτε και αλήστου μνήμης, ολετήρας πολιτικός),   στροβιλίζονταν πέφτοντας, ανάκατα, κι αμέτρητα βιβλία... βιβλία... βιβλία πολύχρωμα κάθε μεγέθους, μικρότερα, μεγαλύτερα, μιλιούνια βιβλία...(ναι, ήταν ζωντανεμένο  με χρώματα το συγκεκριμένο  θέαμα, δεν το 'βλεπα  ασπρόμαυρο, μισοσκότεινο  και σε μικρή οθόνη, όπως συνήθως ...)

 Πέφταμε, κι όλο πέφταμε, λέει, (το όνειρο το λέει)
 με μεγάλη  ταχύτητα,
-η αφεντιά μου,
η μικρή, έφηβη σαλονέα -"τω καιρώ εκείνω"- και τ' αμέτρητα...
 (αυτά που θα αγόραζα στο εγγύς ίσως και στο απώτερο μέλλον,
και που δεν είχα προλάβει,  ούτε θα προλάβω ποτέ, να μελετήσω)...
...βιβλία μαζί μου....

-Μάλιστα. Τη συνέλαβα την εικόνα. Πέφτατε στο κενό.
Κάτι τρέχει στα γύφτικα,  δηλαδή...
Τα όνειρα πτώσης, μανδάμ, τα βρίσκω απολύτως συνηθισμένα!
Είναι αυτά που τα βλέπεις σε κλάσματα  χρόνου
και πετιέσαι τρομαγμένος στα σκοτεινά...ευλογώντας το Θεό,
που βρίσκεσαι ακόμη στο ζεστό κρεβατάκι σου.

Εν πάση περιπτώσει, ας μη γίνω πολύ αγενής ακροατής,
ας υποκριθώ ότι ενδιαφέρομαι ν' ακούσω τη συνέχεια. Λοιπόν;
Πέφτατε ( "αμήν και πότε" θα μουρμούριζε ο προαιώνιος Εχθρός...),
πανικόβλητη εσύ και τα βιβλία, στο χάος.

Και πού πηγαίνατε, παρακαλώ, μωρή Σαλογραία;
(τι ρωτάω νυχτιάτικα, αλλά..είπαμε...κουβέντα να γίνεται...)

-Πού πηγαίναμε! Μην τρομάξεις, καλοιακουδάκι μου, θα  σ' το μολογήσω.
Στον Αγύριστο πηγαίναμε!
-Στον Αγύριστο! Τι εννοείς;
-Εννοώ ότι πέφτοντας σε κείνο το θριλερικό σκηνικό, αγαπημένο μου,
κατευθυνόμασταν ...λέει, στη μαύρη  Κόλαση!
..................................................................................................................................
 Μεγάλη παρένθεση- στοπ καρέ: εμείς εκείνο τον αρχαίο καιρό της εφηβείας μου, ω ευλαβέστατε ή και ανευλαβέστατε, περαστικέ  αναγνώστα, δεν είχαμε αποπροσανατολιστεί στα λιβάδια της αχαλίνωτης αιρετικής αγαπολογίας, πιστεύαμε, παίρνοντας κατάκαρδα  και τα λόγια του Απόστολου Πέτρου στη Β΄ καθολική του επιστολή στο β κεφάλαιο, όπου αναφέρεται συνοπτικά στο φρικαλέο αυτό ζήτημα των αιώνιων τιμωριών, απίστων, απροετοίμαστων και  αμετανόητων ψυχών- Χριστέ μου, φύλαξε!
.....................................................................................................................................

-Στην Κόλαση, είπες, πηγαίνατε; Παναγία βόηθα!
Αμ τούτο δεν το λες όνειρο, πουλάκι μου!
Φριχτό εφιάλτη απ' τον οποίο απουσιάζει ο Κρίστοφερ Λη, το λες!

- Τω όντι! Αλησμόνητος, (προφητικός μου φαίνεται τώρα) ο εφιαλτάκος, κυρία μου.
Και πηγαίναμε, τσιφ του σκοτωμού,  η αφεντιά μου μαζί  και τα μύρια βιβλία μου,
στα ζεματιστά καζάνια του ασβέστου πυρός του Εξώτερου!

-Και εκεί πάνω στο μεγάλο πανικό της αιώνιας  απώλειας,..περίτρομη...ευτυχώς ξύπνησες!

-Πράγματι. Γκλόρυ, γκλόρυ,  ευτυχώς, ξύπνησαααα!

 Και προς το παρόν,( ου γαρ οίδαμεν τι τέξεται η επιούσα,
τουτέστιν δεν ξέρουμε τι θα μας ξημερώσει στο μέλλον, ω λατρεμένο τους...)
δεν έχω βρεθεί ακόμη σε τόπο αμετρήτου κλαυθμού και  αιωνίων βασάνων....

Αυτό ήταν το όνειρο...
Πέρασαν δεκαετίες,
όμως..το θυμάμαι .. πάντα θα το θυμάμαι...
Θα το θυμάμαι κι όσο λιγοστεύει
της υπαρξιακής  μου  κλεψύδρας η άμμος,
τόσο για την έκβαση του  μεταθανάτιου ταξιδιού,
θα με ροκανίζει το σωτηριώδες άγχος..

Τι ήθελε άραγε να μου πει ο..ποιητής;
(το υποσυνείδητό μου, το παμπόνηρο, εννοώ),
με όλη  αυτή την εικόνα;


-Ξεκάθαρο, για μένα, το μήνυμά του, φιλτάτη μου..
Ξεκάθαρο.
-Σ' ακούω...
-Το μήνυμα φανέρωνε  απροκάλυπτα, ω γηραιότατη,
πως  όσα βιβλία και να διαβάσεις,
όσους μακριούς  σταυρούς και να κάνεις,
δε βρίσκεις σωτηρία, χωρίς τα έρημα τα  έ ρ γ α
της Πίστης, της Ελπίδας και της Αγάπης, παράλληλα με την Ορθή Ομολογία που σου παρέδωκαν οι Άγιοι Πατέρες των επτά  Οικουμενικών Συνόδων και όχι μόνον.

-Έργα Αγιοπνευματικά, μανδάμ, χρειάζεσαι κατειγόντως.

-Διότι... και" τα δαιμόνια πιστεύουσιν και φρίττουσιν¨ (Ιακ.1,19)
περισσότερο από σένα, κυρά μου, 
αλλά...ουδαμώς  σώζονται! 

-Έργα, προσευχής, νηστείας, αγάπης, ταπείνωσης, μετανοίας,
 μανδάμ εδώ και τώρα αλλιώς άδηλος η ώρα της Εξόδου!

-Εργα! (Επιμένω προς  εμπέδωσιν!)

Τελεία και παύλα- εαυτέ, πάβλακα!

Παράτα  το αεροκοπανιστό παπαγάλισμα,
φτάνει πια το ατέρμον διάβασμα το σχετικό με  τις βαρύγδουπες θεολογίες,
το καλό που σου θέλω!

-Ωφέλιμα τα αμέτρητα της ζωής σου,  βιβλία,
χρήσιμες δια τον παρόντα βίο και  οι όποιες θεωρητικές  γνώσεις
...λαμπάκια με χρυσό φως,  στο νού σου, κάποιες πληροφορίες,
αλλά..αν δε γίνει π ρ ά ξ η, 
υπαρξιακής-πνευματικής  μετα-μόρφωσης
όλη αυτή η μελέτη,
αν η γνώση δεν μεταλλαχτεί σε επί-γνωση
και άγια βίωση  της  Α-λήθειας στον προσωπικό βίο, 
εις μάτην κοπιάζεις ,

διότι....  "ο μη γνους και μη ποιήσας δαρήσεται ολίγας , 
ο δε γνούς και μη ποιήσας δαρήσεται πολλάς", (Λουκ. ιβ΄47)
πληροφορεί - με τον σκληρότατο,  αδαμάντινο λόγο της,  η Γραφή-
εμάς, τους σημερινούς βολεμένους,
ράθυμους, χριστιανούς Ορθόδοξους (στα λόγια μόνον), 
του 21ου αιώνα...

Ευανθία η Σαλογραία