ΣΚΑΣΤΕ ΚΛΕΦΤΕΣ!

 

................................................................................................................

Από το μπλογκ "Θεόδοτος", το κείμενο που ακολουθεί! 

.......................................................................................................
Μας έκλεψαν τα πάντα: την πατρίδα, την ταυτότητα, τα σύνορα, τις αξίες, την αγωγή, το γάμο, την οικογένεια, το σχολείο, την πληροφόρηση, τον πολιτισμό, τις αποταμιεύσεις, την εργασία, το μέλλον, την ελπίδα και τέλος την πίστη στο Θεό. Όλα αυτά τα πράγματα δεν τα χάσαμε, μας τα έκλεψαν. 

Εάν κάποιος εισέλθει σε ένα μαγαζί, πληρώσει ένα εμπόρευμα, βάλει το πορτοφόλι του πάνω στο πάγκο, και μετά βιαστικός, φύγει ξεχνώντας το πορτοφόλι, μπορούμε να πούμε ότι το έχασε λόγω της βιασύνης του και της απροσεξίας του. Αλλά εάν κάποιος ταξιδεύει μέσα σε ένα λεωφορείο και ένας πορτοφολάς του πάρει επιδέξια το πορτοφόλι από την τσέπη, χωρίς αυτός να τον αντιληφθεί, αυτό είναι κλοπή. 

Και αυτή ακριβώς είναι η παρούσα κατάσταση μας, μας έκλεψαν τα πάντα, τα αφαίρεσαν σιωπηλά σαν επιδέξιοι πορτοφολάδες και αυτό το έπραξαν κάτω από τη μύτη μας. Όταν δε το αντιληφθήκαμε, ήταν πλέον αργά. Είναι όμως και πολλοί αυτοί που δεν το αντιλήφθηκαν ούτε στη συνέχεια. Αυτοί οι συμπολίτες μας είναι πεπεισμένοι ότι τα πράγματα είναι ακόμα όπως ήταν πριν. Είναι αρκετοί αυτοί που δεν πιστεύουν αυτόν που καταγγέλλει την κλοπή, αλλά αντιθέτως, τα βάζουν μαζί του, τον κατηγορούν ότι ψεύδεται, ότι σπέρνει τον πανικό, ότι δεν καταλαβαίνει τους νέους καιρούς, τον κατηγορούν ότι είναι ένας κακός πολίτης και ένας κακός χριστιανός. 

Ας πάρουμε για παράδειγμα τις αποταμιεύσεις. Ορισμένοι άνθρωποι φαντάζονται ότι τις έχουν ακόμη, αφού τις εμπιστεύτηκαν στην τράπεζα για να αγοράσουν διάφορα χρηματοπιστωτικά προϊόντα. Δεν έχουν καταλάβει πως, από εκείνη τη στιγμή, τα χρήματά τους έπαψαν να είναι δικά τους, εισήλθαν σε ένα κύκλο που δεν έχει τίποτα να κάνει με τους κλασικούς κανόνες της τραπεζικής κατάθεσης. Τα χρήματά τους τα έχουν εμπιστευθεί, δεν είναι γνωστό σε ποιούς, δεν είναι γνωστό τι θα κάνουν αυτοι με τα λεφτά αυτά και τα αποτελέσματα δεν είναι καθόλου εγγυημένα. 

Το γεγονός είναι ότι πολλοί από εμάς εξακολουθούν να σκέφτονται και να βλέπουν τον κόσμο όπως πριν από μία ή δύο γενιές. Ωστόσο, ακόμη και στις περιπτώσεις όπου το κέλυφος του έχει παραμείνει το ίδιο ή παρόμοιο, η ουσία έχει αλλάξει τελείως. 

Έτσι και η πατρίδα, εάν την αντιληφθούμε με την κλασική έννοια, τότε ξαφνικά παρουσιάζεται ως μια αρνητική αξία, ένα συμπύκνωμα κλεισίματος, εγωισμού, εθνικισμού και λαϊκισμού ή ίσως πολύ χειρότερα, κυριαρχισμού με την χροιά του ρατσισμού. Και όλα αυτά, για να δημιουργηθεί χώρος για τους νεοφερμένους: για τους μετανάστες, τους ‘νέους Χριστούς’, τις ‘νέες Άγιες Οικογένειες’ που ζητούν και απαιτούν τη φιλοξενία, την αλληλεγγύη, την ένταξη. Πλέον, η θρησκεία της μετανάστευσης έχει πάρει την θέση της θρησκείας και της πατρίδας. Και, όπως πάντα συμβαίνει όταν επικρατεί μία νέα θρησκεία, η παλιά γίνεται κάτι το φρικτό, το ντροπιαστικό, κάτι που πρέπει να δαιμονοποιηθεί και να απορριφθεί. 

Kάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με το θεσμό της οικογένειας. Τώρα πλέον έχουμε ‘γονέα ένα’ και ‘γονέα δύο’, υπάρχουν η ‘ετερόλογη γονιμοποίηση’ και η ‘παρένθετη μητρότητα’. Τουλάχιστον αρχικά, φαινοταν ως μία μάχη για να δοθεί αξιοπρέπεια στους ‘διαφορετικούς’, που για πολύ καιρό είχαν υποστεί διακρίσεις. Όμως, στην πραγματικότητα, ήταν μία μάχη με σκοπό να καταστραφεί ο θεσμός της οικογένειας όπως τον ξέραμε. Ένας θεσμός που υπήρχε σε όλους τους πολιτισμούς και σε όλες τις εποχές. Και συνοψίζεται στο εξης: μία ανθεκτική ένωση ενός άνδρα και μιας γυναίκας, με σκοπό την τεκνοποίηση και την ανατροφή των παιδιών.

Αυτό το οποίο έγινε ήταν μια ολική επανάσταση και πολλοί από εμάς δεν την αντιλήφθηκαν καν. Kαι μέρος της ολικής αυτής επανάστασης ήταν ότι ακόμη και οι κατηγορίες της σκέψης μας θα έπρεπε να αναθεωρηθούν, έτσι ώστε να μην έχουμε τα λογικά και εννοιολογικά εργαλεία, ουτε και τα απλά γλωσσικά, για να κατανοήσουμε τι συμβαίνει γύρω μας. 

Πρέπει να μάθουμε να σκεφτόμαστε με καθαρότητα και να αντιδρούμε με το κατάλληλο τρόπο. 

Πρέπει να αρχίσουμε να φωνάζουμε: Κλέφτης, κλέφτης! 

Υπάρχει ένα σχέδιο, για να μας αφαιρεθούν όλα τα πιο σημαντικά πράγματα, όλα τα σημεία αναφοράς ακόμη και τα αναγκαία εργαλεία για τη ζωή μας.

 Ε λοιπόν, πρέπει να αντιδράσουμε, να εξεγερθούμε. 

Και, πρώτα απ’ όλα, πρέπει να καταγγείλουμε ανοιχτά τους κλέφτες, τους απατεώνες και τους ληστές οι οποίοι μας ληστεύουν με τον πιο αποτρόπαιο και μεθοδικό τρόπο, γελώντας πίσω από την πλάτη μας και χλευάζοντάς μας για τη βλακεία μας. 

Στον πολιτικό που λέει ότι η χώρα αυτή δεν είναι η πατρίδα μας, αλλά η πατρίδα οποιουδήποτε αφρικανού ή ασιάτη που απαιτεί να εισέλθει, πρέπει να του φωνάξουμε κατά πρόσωπο: Κλέφτη, σκάσε! Δεν είσαι άξιος να μιλάς! 

Στο νομοθέτη που μας λέει ότι όπου υπάρχει η ‘αγάπη’, υπάρχει και η οικογένεια και που εγκρίνει κάθε είδος νομικών ή ιατρικών διαδικασιών για να εξασφαλίσει απογόνους στους ‘διαφορετικούς’, πρέπει να του πούμε κατάφατσα: Σκάσε, κλέφτη! 

Δεν είσαι άξιος να μιλάς! 

Και εάν ένας δημοσιογράφος έλθει να μας πει ότι έχει δίκιο η Ευρώπη και αυτή είναι που μας τα ζητά ολα αυτά και άρα θα πρέπει να σεβαστούμε τις υποχρεώσεις μας προς αυτή και σε αυτόν πρέπει να του φωνάξουμε: Σκάσε κλέφτη! 

Ειδικά δε, εάν είναι ο ίδιος δημοσιογράφος που κατηγορεί την κυβέρνηση ότι τα οικονομικά μέτρα,  της τα επέβαλαν οι κύριοι των Βρυξελών.

Δεν αντέχονται πλέον αυτοί οι ξεδιάντροποι ψεύτες, αυτοί οι κλέφτες, αυτοί οι μισθωμένοι προδότες. 

Δεν είναι άξιοι ούτε για να κυκλοφορούν δημοσίως. 

Θα έπρεπε να επιστρέψουν στους υπονόμους ή να δικασθούν για εσχάτη προδοσία και να υποστούν την μοίρα των προδοτών σε καιρό πολέμου. 

Θεόδοτος: ΣΚΑΣΤΕ, ΚΛΕΦΤΕΣ! (theodotus.blogspot.com)

Οι εντροπικές δυνάμεις στην Ιστορία

Άρθρο του Renzo Giorgetti                                                         

Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

Το φιλί του θανάτου

Με τη συνήθη διαύγεια που τον διέκρινε, ο Edmund Burke σημείωνε, ήδη πριν από δύο αιώνες, ότι: “σπάνια έχουν ιδωθεί δύο εποχές στις οποίες το κακό να παρουσιάστηκε με τους ίδιους τρόπους και με τις ίδιες δικαιολογίες”. 

Και συνεχίζει ο Burke επεξηγώντας πως το κακό είναι ένα στοιχείο αρκετά πιο εφευρετικό, διότι ενώ συζητάμε για τη μορφή του, αυτό ήδη έχει προσλαβει μία άλλη. 

Μας φοβίζουν μόνον οι τρομακτικές εκδηλώσεις του, χωρίς όμως να αντιλαμβανόμαστε ότι το ίδιο μας το σπίτι έγινε μία φωλιά ληστών. Έτσι συμβαίνει σε όλους εκείνους που προσέχοντας μόνο το κέλυφος και τη κρούστα του μαθήματος της ιστορίας πιστεύουν ότι διεξάγουν πόλεμο ενάντια στη μισαλλοδοξία, στην υπερηφάνεια και στη σκληρότητα. 

Στην πραγματικότητα όμως, αντί να τα καταστρέψουν, εγκρίνουν και τροφοδοτούν στοργικά αυτά τα στοιχεία του κακού, τα οποία εκδηλώθηκαν σε αρχαίες φατρίες αλλά και  σε νεότερες, που ίσως είναι και χειρότερες.

Τα προαναφερθέντα είναι διδαχές, οι οποίες σήμερα είναι  περισσότερο επίκαιρες από ποτέ, καθώς ζούμε σε μια εποχή που είναι ακόμη πεπεισμένη ότι είναι η καλύτερη και στρέφει τα βέλη προς το παρελθόν με το βλέμμα της ανώτερης αυταρέσκειάς της. 

Αλλά, ενώ εορτάζεται η νίκη και κυριαρχεί η ψευδαίσθηση ότι είμαστε στο σωστό δρόμο, δεν καταλαβαίνουμε ότι με τις περασμένες εποχές έχουμε μία πολύ στενότερη σχέση από όσο μπορούμε να υποθέσουμε, μία σχέση άμεσης συσχέτισης που περιλαμβάνει πολύ περισσότερα από μία απλή χρονική συνέχεια. Κάτω από την πάντα διαφορετική επιφάνεια του γίγνεσθαι βρίσκεται ένα υπόβαθρο που όλα τα μεταβάλλει, ενώ το ίδιο μένει ανεπηρέαστο από τις όποιες μεταβολές. 

Οι ίδιες δυνάμεις που κάποτε ενεργούσαν με έναν ορισμένο τρόπο  είναι  ακόμη οι ίδιες και ενεργούν κατά τον ίδιο τρόπο, αν και με διαφορετικές μορφές. 

Αν παρατηρήσουμε την ιστορία της σύγχρονης εποχής, θα αναρωτηθούμε: σε ποιόν αποδίδονται πάντα οι δάφνες της νίκης; Είναι πάντα σε αυτόν που καταρρίπτει, χαμηλώνει, ισοπεδώνει, σε αυτόν που δουλεύει για την ισότητα, για τη ‘δικαιοσύνη’, που ασφαλώς νοείται ως η εξάλειψη των διαφορών. Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα φαινόμενο μακράς διάρκειας που υπερβαίνει ανθρώπους, κόμματα, ιδέες. Όλα αυτά ενίοτε τα μεταχειρίζεται μέσω διαφορετικών μεθόδων και μορφών αλλά πάντα σύμφωνα με μία κοινή αδιάλειπτη γραμμή, μία μυστική συνέπεια που υπερβαίνει  την περίσταση και κάθε είδος μοίρας. 

Ο Pierre Gaxotte

Η διαπίστωση του Pierre Gaxotte ότι  “η επανάσταση δεν έχει εχθρούς στα αριστερά” ήταν σίγουρα σωστή, αν και τώρα μπορούμε να προσθέσουμε περισσότερα, μια που στις ημέρες μας η όλη εικόνα αρχίζει να σχηματίζεται με μεγαλύτερη ευκρίνεια. Εκείνο που στους παρατηρητές του παρελθόντος φαινόταν -και πράγματι ήταν- ανατροπή και αταξία, σήμερα εκδηλώνεται με πιο τελειοποιημένο τρόπο και πλέον εντελώς αλλαγμένο: παρουσιάζεται ως ‘ειρήνη’, ‘ισορροπία’ και ‘καλοσύνη’. 

Ουσιαστικά, η αποσύνθεση των παλαιών μορφών εξουσίας καθιστούσε αναγκαίες τις πρώτες μεθόδους, ακριβώς όπως η εγκαθίδρυση των νέων (μορφών εξουσίας) προϋποθέτει τις δεύτερες. 

Πιθανώς αυτό συμβαίνει ακόμη και υπερβαίνοντας τις ατομικές βουλήσεις, ξεπερνώντας τους κοινούς περιορισμούς και κάθε είδους τολμηρό σχέδιο.

Μπορούμε να διακρίνουμε κάτι ευρύτερο που λειτουργεί από εσωτερική ανάγκη πέρα από όλα και όλους, απαντώντας μόνο στο δικό του ιδιόμορφο χαρακτήρα. 

Πρόκειται για ένα νόμο, φυσικό και μεταφυσικό ταυτόχρονα, ο οποίος ενεργεί στον κόσμο, στον άνθρωπο και στην ιστορία. Είναι, σε τελευταία ανάλυση, ένα είδος εντροπίας  που, αν και υπερβαίνει το καθαρά υλικό επίπεδο, μπορεί να επιδράσει και στο πεδίο των ανθρωπίνων οργανώσεων και να εκδηλώνεται στις βίαιες μορφές των επαναστάσεων όπως και σε εκείνες τις ειρηνικές: της θεσμικής διαχείρισης της εξουσίας.

Στα παραπάνω δεν υπάρχει κάποια αντίφαση. 

Η εντροπία φαίνεται ως αταξία, καταστροφή και διάλυση μόνο στην αρχή, αργότερα μεταμορφώνεται σε  στάση, ισορροπία και εξίσωση. 

Η μορφή διαφέρει μόνον σε σχέση με το βαθμό προόδου της διαδικασίας, ωστόσο το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο: ένα κοινό επίπεδο, μία ομοιογενή θερμοκρασία, σαν τον πάγο που λειώνει μέσα στο ποτήρι. 

Στο ανθρώπινο επίπεδο εκφράζεται ως η απόλυτη ισότητα και ένας κόσμος χωρίς διαφορές, με άλλα λόγια ένας παγκόσμιος ‘μπασταρδισμός’. 

Σε τελική ανάλυση δεν πρόκειται για τίποτε άλλο παρά για ένα θάνατο: το θερμικό θάνατο του σύμπαντος, το τέλος του πολιτισμού και την εξάλειψη των διαφορών. 

Είναι ένα είδος φυσικής μίμησης της υπερβατικής διάστασης της αιωνιότητας με αποτέλεσμα τη νεκρή εικόνα της αιωνιότητας. 

Επίσης, στο ανθρώπινο επίπεδο, αυτή η δράση είναι μεν εμφανής αλλά μέχρι σήμερα έχει αγνοηθεί ιδιαίτερα: οι ανθρωπιστικές, εξισωτικές και γενικά προοδευτικές ιδεολογίες μαρτυρούν μία σχέση -ηθελημένη ή όχι δεν έχει σημασία- με τις εντροπικές δυνάμεις. Η δέσμευση σε ορισμένες δυνάμεις οδηγεί πάντοτε σε αποτελέσματα μεγάλης συνέπειας, ευρέως ορατά και παρατηρήσιμα σε όλους τους τομείς: από τα ελάσσονα μέχρι τις σημαντικότερες πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές επιλογές.

Το γεγονός ότι ορισμένες ιδεολογίες έχουν με σταθερότητα το 'άγγιγμα του βασιλιά Μίδα από την ανάποδη΄ δεν είναι σύμπτωση. 

Αντιθέτως, είναι ένα συνεπές αποτέλεσμα, που απαντά σε μία καλά καθορισμένη αναγκαιότητα, θα μπορούσαμε να πούμε φυσική, σε έναν νόμο όχι ακόμη πλήρως ορισμένο αλλά ωστόσο υπαρκτό, ο οποίος εκδηλώνεται αμετάβλητα με εξαιρετική ακρίβεια. 

Ένα ρεύμα ταράζει την ιστορία και ενώ κάποιοι αφήνονται να παρασυρθούν από αυτό, άλλοι αντίθετα προσπαθούν να το καθοδηγήσουν ή απλά να το εκμεταλλευτούν για να επιτύχουν ηγεμονικούς στόχους, χωρίς ωστόσο να γνωρίζουν ή να θέλουν να παραδεχτούν ότι η τίγρη που ιππεύουν θα τους οδηγήσει αναπόφευκτα στην άβυσσο. 

πηγή: Θεόδοτος 

..................................................................................
..................................................................................