Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2016

Ποτέ της η Ποίηση...



Ποτέ της η Ποίηση δεν περπάτησε έτσι 
κάτω από τις πάλλευκες  ανθισμένες μηλιές
κανενός Παραδείσου.

Γιάννης Ρίτσος

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016

Να πώς θα έπρεπε να τοποθετείται με λόγια αλλά και κυρίως και με ΕΡΓΑ σε διαπροσωπικό επίπεδο σχέσεων κάθε ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ φωτισμένος παπάς





ΚΑΠΟΙΟΙ ΧΡΩΣΤΑΜΕ ΜΙΑ ΣΥΓΓΝΩΜΗ


Τοποθετείται  ο πολυαγαπημένος από το ποίμνιό του...

 ("καθόλου τυχαία πολυαγαπημένος, αρκεί να καταφέρει να μείνει άγαμος
 μέχρι το τέλος του επίγειου βίου του",
μουρμούρισε αφαιρεμένα, η υποφαινομένη,
μανδάμ  Σαλογραία )

 π. Ανδρέας Κονάνος:


Διαβάζοντας αναρτήσεις διάφορων άθεων εδώ μέσα, ανθρώπων έξυπνων, ψαγμένων, και αρκετά διαβασμένων, που μιλούν με αξιοπρέπεια, χωρίς να βρίζουν, προβληματίζομαι πολύ.

Όχι για τη δική τους αθεΐα, μα για το δικό μου μερίδιο ευθύνης σ’ αυτή.
Νιώθω ότι οφείλω μια συγγνώμη,στους τόσο καλούς ανθρώπους
που συνάντησα στο διάβα της ζωής μου,και τους πλήγωσα, τους πόνεσα,
τους μπέρδεψα,τους έδειξα έναν κακοποιητικό Χριστό
της νοσηρής ενίοτε πνευματικότητάς μου,και έκανα ζημιά μέσα τους.

Είμαι πλέον απόλυτα σίγουρος:Κάθε άθεος έχει μια πονεμένη ιστορία.
Κάτι τον σφράγισε στο παρελθόν.Συνήθως, κάποιος,αντί να του δείξει τον αληθινό Χριστό,του έδειξε κάτι χαοτικό και άρρωστο …

Ξέρω πως ο καθένας βρίσκει τελικά το δρόμο του,ασχέτως των δικών μου λαθών.
Αυτό όμως δεν με απαλλάσσει απ’ την ανάγκη να παραδεχτώ ότι ¨ναι, έφταιξα, δεν σε βοήθησα,
δεν φέρθηκα σωστά,δεν άφησα να περάσει Φως Χριστού μέσα απ’ τη σχέση μου μαζί σου¨.

Και για όλο αυτό νιώθω την ανάγκη να ζητήσω συγγνώμη…
Απ’ το Θεό πρωτίστως,που γίνομαι αιτία να αγνοείται ή να δυσφημείται.
Κι απ’ τους ανθρώπους αυτούς.



π. Ανδρέας Κονάνος 

.....................................................................
.....................................................................

...οι λέξεις...τα μύγδαλα και η υπομονή...



Φραγκοσυκιές, τζιτζίκια , απίστευτο φως. 
Ένας άνθρωπος περνάει με δυο χρυσά πεπόνια κάτω από τις μασκάλες.
Βεβαίωσέ μου, Κύριε, τούτο το καλοκαίρι.
.................................................................
..................................................................
Οι λέξεις έχουν κι άλλο φλούδι
πάρα μέσα
όπως τα μύγδαλα
και η υπομονή.

Γιάννης Ρίτσος 


«Εθνικό χρέος να μην λησμονούμε τα θύματα της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και της Μικράς Ασίας»-Προκόπης Παυλόπουλος Πρόεδρος Δημοκρατίας

Αποτέλεσμα εικόνας για Προκόπης Παυλόπουλος

«Εθνικό χρέος να μην λησμονούμε τα θύματα της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και της Μικράς Ασίας», είπε ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος.
Αποτελεί εθνικό χρέος το να μην λησμονούμε τα θύματα της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, τόνισε ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος, ο οποίος εμμένει στην εκπλήρωση αυτού του χρέους και όπως και κατά τις δηλώσεις του στην Παναγία Σουμελά, υπογράμμισε ότι δεν γίνεται για λόγους εκδίκησης, αλλά γιατί μόνον η άσβεστη μνήμη και αυτών των Γενοκτονιών μπορεί να γίνει οδηγός μέσα στη σημερινή ζοφερή πραγματικότητα της τρομοκρατίας.
Στην αντιφώνηση του, κατά τη διάρκεια της τελετής ανακήρυξης του σε επίτιμο δημότη του Δήμου Θερμαϊκού, στη Νέα Μηχανιώνα Θεσσαλονίκης, ο κ. Παυλόπουλος σημείωσε, παράλληλα, πως η Ελλάδα στηρίζει ανεπιφύλακτα τη συνταγματική νομιμότητα στην Τουρκία και είναι "γέφυρα" ειρήνης και φιλίας με την Ευρωπαϊκή Ενωση.
"Ως Έλληνες αλλά και ως μέλη της Διεθνούς Κοινότητας και ως ισότιμοι Εταίροι της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οφείλουμε να μην λησμονούμε την θυσία των τραγικών θυμάτων της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, επιτελώντας έτσι εθνικό χρέος το οποίο πηγάζει και από τις ομόφωνες αποφάσεις της Βουλής των Ελλήνων του 1994 και του 1998 αντιστοίχως", είπε ο κ. Παυλόπουλος και πρόσθεσε: "Κι αυτό όχι για λόγους εκδίκησης, αφού το αίσθημα αυτό είναι εντελώς άγνωστο σ' εμάς, τους Έλληνες, όπως άλλωστε καταδεικνύει μ' ενάργεια το γεγονός στηρίζουμε ανεπιφυλάκτως την συνταγματική νομιμότητα στην φίλη και γείτονα Τουρκία και είμαστε γέφυρα ειρήνης και φιλίας ως προς τις σχέσεις της με την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Δύση γενικότερα. Αλλά διότι μόνον η άσβεστη μνήμη και αυτών των Γενοκτονιών μπορεί να γίνει οδηγός, μέσα στην σημερινή ζοφερή πραγματικότητα της τρομοκρατίας -κατ' εξοχήν της τζιχαντιστικής- που διαπράττει εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας, από την οποία υποφέρει και η Τουρκία, προκειμένου να υπερασπισθούμε, ταυτοχρόνως, το μέλλον της Ανθρωπότητας και την τελική ενοποίηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης εναντίον των αδίστακτων εχθρών που απεργάζονται την διάλυση και την καταστροφή της".
Μετά τη προσφώνηση του δημάρχου Γιάννη Μαυρομάτη ο κ. Παυλόπουλος ευχαρίστησε για την τιμή που του γίνεται, λέγοντας ότι δεν αφορά το πρόσωπο του αλλά τον θεσμό του προέδρου της Δημοκρατίας.
Αναφέρθηκε στον αφανισμό των Ελλήνων της Μηχανιώνας της Κυζίκου στη Μικρά Ασία το 1922, περιέγραψε πως όσοι γλύτωσαν πήραν το δρόμο της προσφυγιάς με ένα ατμόπλοιο κι έφτασαν έξω από τη Θεσσαλονίκη, όπου έχτισαν τη Νέα Μηχανιώνα. Μαζί τους μετέφεραν και την ιερή εικόνα της Παναγίας, που ονομάστηκε Παναγία η Μηχανιώτισσα και έγινε η Παναγία της Προσφυγιάς.
Στο σημείο αυτό ο κ. Παυλόπουλος μίλησε για τον οφειλόμενο φόρο τιμής προς τον ιδρυτή της Νέας Μηχανιώνας Μαργαρίτη Ευαγγελίδη, τον οποίο χαρακτήρισε "πνευματικό φάρο" του Ελληνισμού και έκανε μνεία στο έργο και την προσφορά του.
.....................................................................................
.......................................................................................

Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2016

@@@άκες και φασίστες να μην είστε. Τα άλλα διορθώνονται...


Αποτέλεσμα εικόνας για φασίστας

[....]

Μεγάλο λοιπόν το άχτι των συντρόφων, που εξισώνουν τη γονυκλισία και την ταπείνωση των πιστών στην Υπέρμαχο Στρατηγό με τη γενοκτόνα συμπεριφορά των φανατικών ισλαμιστών, τους αληθινούς πρόσφυγες με τους μουσουλμάνους οικονομικούς μετανάστες, που με μέθοδο και χρήμα από την Τουρκία, τη Σ. Αραβία και τα εμιράτα και τη συναυτουργία επίορκων πολιτικών κάνουν ισλαμικό εποικισμό της Ελλάδας και την Ευρώπης, έχοντας παραστάτες τα βρόμικα κέντρα επιρροής και σκοτεινές ΜΚΟ.

Και είναι κωλόφαρδοι τόσο, που θα έπρεπε να ανάψουν λαμπάδες στο μπόι του θαρραλέου δεσπότη της Χίου, διότι τα λένε εδώ και σε αυτόν που θα τους συγχωρέσει και θα προσευχηθεί γι' αυτούς και την οικογένειά τους.

Αυτοί, οι αληθινοί φασίστες και ρατσιστές σε βάρος των Ελλήνων και της πίστης τους, ας πάνε να κοροϊδέψουν το ναμάζι των μουσουλμάνων, ας πουν «τράγο» στη Ράκα ή στο Πακιστάν κάποιον μουφτή, ας επιτεθούν στους ιμάμηδες της Σομαλίας για την κλειτοριδεκτομή των κοριτσιών, ας επιχειρηματολογήσουν στο Αφγανιστάν, στο Μπανγκλαντές, στο Κατάρ, στη Σαουδική Αραβία υπέρ της αποποινικοποίησης της μοιχείας ή ας οργανώσουν εκεί Gay Pride.

Τότε, όταν θα σηκώνεται η χαντζάρα, όταν θα τους θάψουν ως τον λαιμό και το πλήθος θα σηκώσει αλαλάζοντας τις πέτρες, όταν θα τους φουντάρουν από την ταράτσα ή θα τους γονατίσουν στην άμμο με την κάννη στον σβέρκο, θα κατανοήσουν τις διαφορές της Ορθοδοξίας με την τζιχαντιστική βαρβαρότητα του περιτετμημένου ναζισμού που υποδύεται τη θρησκεία.
 


Η εκλεκτική συγγένεια των ολοκληρωτισμών, μαρξισμού και ισλάμ, που σαν λάσπη τούς κλείνει τα μάτια και τα αυτιά, θα ξεπλενόταν από το ίδιο τους το αίμα. 

Είναι όμως τυχεροί. 

Ζουν ανάμεσα σε Ελληνες και στους ιεράρχες τους, σε ένα ανθρωποκεντρικό έθνος με ανθρωποκεντρική πίστη, που στην ειρήνη δίνει ανοχή, ελευθερία και συγχώρεση ακόμη και στους εξωμότες προδότες ή στους «χρήσιμους ηλίθιους» των εχθρών του.

Φαήλος Κρανιδιώτης

...............................................................................................
................................................................................................



O νούμερο 1 λόγος που οι σχέσεις διαλύονται

O Νούμερο 1 λόγος που οι σχέσεις διαλύονται

© Shutterstock O Νούμερο 1 λόγος που οι σχέσεις διαλύονται





πηγή: Πηγή: blogs.psychcentral.com

«Όταν υπάρχει ένα πρόβλημα στη σχέση, τα ζευγάρια προσπαθούν να το κουβεντιάσουν. Αν μπορούν να συζητήσουν και μαζί να βρουν ένα έναν τρόπο να λυθεί το πρόβλημα, όλα πάνε καλά. Αν δεν μπορούν να βρουν λύση μέσα απ’ την κουβέντα, τότε, όχι, δεν πάνε καλά.

Όταν ένα ζευγάρι δεν μπορεί να κουβεντιάσει με επιτυχία το πρόβλημά του, τότε συνήθως φταίει ένα πράγμα. Ο καθένας προσπαθεί να κερδίσει, κι έτσι διαφωνούν περισσότερο πάνω στο πρόβλημα και συζητούν λιγότερο ήρεμα και αντικειμενικά. Έχουν την ανάγκη να έχουν δίκιο. Κι αυτή η ανάγκη είναι το δυνατότερο δηλητήριο για μια σχέση.

“Εσύ φταις!” λέει ο ένας σύντροφος στον άλλο. “Εσύ δημιούργησες το πρόβλημα. Απλώς δεν μπορείς να το δεις.”

“Όχι, εσύ δεν μπορείς” απαντά ο άλλος, “Κάνεις λάθος και δεν θες να το παραδεχτείς. Οποιοσδήποτε θα συμφωνούσε μαζί μου.”

Η ανάγκη τους να νικήσουν (η ανάγκη του να έχουν δίκιο) είναι όψη ενός είδους ναρκισσισμού –κι ο ναρκισσισμός είναι αποτέλεσμα ανασφάλειας. Όσο πιο ανασφαλείς είμαστε, τόσο προσπαθούμε να “φέρουμε στα ίσα της” αυτή την ανασφάλεια, φτιάχνοντας ένα αμυντικό κέλυφος, το οποίο μπορεί να μας προστατεύσει απ’ το λάθος μας, επειδή το να είμαστε λάθος σημαίνει ότι έχουμε αποτύχει ως άνθρωποι, στο φτωχό μυαλό μας. Το να έχεις δίκιο σημαίνει ότι είσαι επιτυχημένος. 

Κατά κανόνα, όταν τα ζευγάρι έρχονται για θεραπεία σε ‘μένα, αυτό είναι το υποφώσκον πρόβλημα –ένα πρόβλημα που εντοπίζεται εύκολα. Αμέσως μόλις τους ακούσω να μιλάνε στο γραφείο μου, είναι ξεκάθαρο. Θα μπορούσε κανείς να πει, ότι το μόνο που χρειάζεται να κάνω είναι να τους εξηγήσω ότι και οι δύο προσπαθούν να κερδίσουν και ότι αυτό είναι το κυριότερο εμπόδιο στη σχέση τους. Δεν είναι όμως τόσο απλό. Ίσως απαντήσουν “Ναι, έχετε δίκιο, είμαι εγωιστής”, όμως μία εβδομάδα μετά θα τσακώνονται με τον ίδιο τρόπο. Το στοιχείο είναι βαθιά ριζωμένο στον χαρακτήρα τους. 

Κι αυτό δεν είναι ένα πρόβλημα που συναντά κανείς μόνο στα ζευγάρια. Είναι ένα πρόβλημα που μαστίζει όλη την ανθρωπότητα με την ιστορία των πολέμων της. 

Για να δοθεί η λύση σε οποιοδήποτε πρόβλημα, τα ζευγάρια πρέπει να αφήσουν πίσω τους τη συνήθεια να θέλουν να έχουν πάντα δίκιο. Και για να αφήσουν αυτή τη συνήθεια πίσω τους, πρέπει να κατανοήσουν τα ψυχολογικά κίνητρα αυτής της ανάγκης. Πρέπει να καταλάβουν ότι η ανάγκη για δικαίωση πηγάζει από ανθυγιεινές πηγές που μπλοκάρουν τα συναισθήματά τους. Στον έναν βαθμό ή τον άλλο, κρατιούνται απ’ αυτήν την ανάγκη σαν οι ζωές τους να εξαρτώνται απ’ αυτήν. 

Το να διαφωνείς για να κερδίσεις, δεν λύνει κανένα πρόβλημα. Κάποιος φαίνεται να χάνει και κάποιος φαίνεται να κερδίζει. Ο νικητής θα νιώσει καλά κι ο χαμένος άσχημα. Ο χαμένος θα κάνει υποσχέσεις που δεν θα μπορέσει να κρατήσει. Θα υπάρξει μια παροδική εκεχειρία, μέχρι μια καινούρια διαφωνία να κάνει την εμφάνισή της. 

Όταν καταφέρεις να πατάξεις την ανάγκη σου να νικάς βρίσκεσαι σε μια εντελώς διαφορετική κατάσταση από πριν. Θα το καταλάβεις επειδή θα έχεις έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο αντιμετώπισης ως προς τη σχέση σου και εντελώς διαφορετικό στόχο. Ο στόχος τότε δεν θα είναι η νίκη. Ο στόχος θα είναι να βρεις τη λύση, όποια κι αν είναι. Θα είσαι πια σαν έναν επιστήμονα που η μόνη του ανησυχία είναι να βρει τη σωστή απάντηση, όποια κι αν είναι αυτή και όποιος κι αν έχει το δίκιο με το μέρος του. Ακόμη κι αν η πρώτη σου θεωρία αποδειχτεί λάθος, θα είσαι έτοιμος να αποδεχτείς τη λύση, επειδή η λύση θα σε φέρει πιο κοντά με τον άνθρωπό σου. Αυτός θα είναι ο απόλυτος στόχος: να χτίσεις εγγύτητα, εμπιστοσύνη, αγάπη και αμοιβαίο σεβασμό. 

Θα έχεις τότε φτάσει στη γη της εσωτερικής ασφάλειας. Δεν θα σου χρειάζονται καβούκια “αυτό-νομιμότητας”. Θα έχεις δίκιο, επειδή δεν θα σε πειράζει να έχεις άδικο. Θα έχεις δίκιο επειδή η σωστή απάντηση είναι να αποδεχτείς και να σεβαστείς τις διαφορές και να βρεις μια μέση οδό που θα οδηγήσει και τους δυο στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Δεν θα είσαι πια προσκολλημένος σε μια ανθυγιεινή ανάγκη, μια ανάγκη που απαιτεί να ζεις σε μια ψεύτικη φούσκα, με την αυταπάτη ότι πρέπει να βγεις νικητής με όποιο κόστος. 

Την πρώτη φορά που θα τα καταφέρεις, ίσως δεν κρατήσει πολύ. Όμως, δεν θα πάρει πολύ καιρό μέχρι να γίνει βαθιά, ειλικρινής συνήθεια. Ένα κομμάτι του εαυτού σου θα νιώθει ότι είναι σημάδι αδυναμίας να μη διεκδικείς το δίκιο σου. Θα χρειαστεί να αναπτύξεις ένα λογικό “εγώ” που θα ελέγχει τον εαυτό σου. 

Όσο πιο πολύ εξασκείσαι, τόσο καλύτερος θα γίνεσαι. Σύντομα θα νιώθεις όλο και πιο άνετα με το να έχεις άδικο και θα καταλάβεις ότι το να μην έχεις ανάγκη τη δικαίωση είναι δύναμη, όχι αδυναμία. Η ευελιξία είναι δύναμη, η ακαμψία είναι αδυναμία. 

Σ’ αυτό το στάδιο ειρήνης και αρμονίας δεν υπάρχουν νικητές και χαμένοι. Υπάρχει μόνο το “εμείς”. Εμείς είμαστε οι νικητές.»
Πηγή: blogs.psychcentral.com
-http://www.msn.com
...............................................................

Κυριακή, 21 Αυγούστου 2016

Δεν zουν. Φωτογραφίzουν



Γράφει στα ΝΕΑ, 6-7 Μαϊου στα 2016, ο  Χρήστος Χωμενίδης

Αποτέλεσμα εικόνας για Χρήστος Χωμενίδης βιογραφικό

ΔΕΝ ΖΟΥΝ. ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΟΥΝ.

Το πένθιμο εμβατήριο δυναμώνει, η πομπή αργοζυγώνει, με το που εμφανίζεται ο μαέστρος στη στροφή, όλη η πλατεία σηκώνεται στις μύτες. Αδημονούν να θαυμάσουν τη φιλαρμονική, τα απαστράπτοντα ηχεία των πνευστών, των μουσικών τις κατακόκκινες φούντες.  Δονούνται από θρησκευτική κατάνυξη, λαχταρούν να αντικρίσουν τον ανθοστόλιστο επιτάφιο, τον ξύλινο σταυρό και το ακάνθινο στεφάνι. Θέλουν μήπως να καμαρώσουν τις κοπέλες της χορωδίας ντυμένες με παραδοσιακές στολές ή τα παιδιά :που κρατούν πανέρια με ροδοπέταλα;

 Τίποτα από τα παραπάνω δεν ενδιαφέρονται να δουν. Δεν ενδιαφέρονται γενικώς να δουν. Να απαθανατίσουν φλέγονται. Εκατοντάδες κινητά, κάμερες, τάμπλετ σημαδεύουν την πομπή. 

Οι κάτοχοί τους ακουμπούν ταυτόχρονα το πλήκτρο «rec» και οι παράλληλες εγγραφές ξεκινούν. Οι πιο μικρόσωμοι ανεβαίνουν στις καρέκλες- και στα τραπέζια ακόμα-των ζαχαροπλαστείων. Οι τολμηρότεροι σκαρφαλώνουν στα δέντρα. Δυο - τρεις δεν διστάζουν να αμολήσουν drοnes-τηλεκατευθυνόμενα ελικοπτεράκια με ενσωματωμένο ηλεκτρονικό μάτι- και να τα κατευθύνουν πάνω από τον επιτάφιο, ώστε να εξασφαλίσουν πανοραμική λήψη. Μόλις απέρχεται ο επιτάφιος, οι ερασιτέχνες οπερατέρ απενεργοποιούν τις συσκευές τους και σπεύδουν στις ταβέρνες για να ξεγελάσουν την πείνα με νηστίσιμα βουτηγμένα στο τηγανόλαδο.
Το υλικό που τράβηξαν μπορεί να περιμένει. θα το απολαύσουν με την ησυχία τους στο ·ξενοδοχείο ή - ακόμα καλύτερα – όταν επιστρέψουν στις πόλεις τους. 

Η αποστολή εξετελέσθη. Εκλεισαν τις στιγμές στο ψηφιακό αρχείο τους. 

Θυμάμαι ως παιδί τις μηχανές να παίρνουν φιλμ-είκοσι τεσσάρων ή τριάντα έξι ποζών. Φωτογραφίζαμε με σχετική φειδώ, για να μην τις σπαταλήσουμε. 

Κάθε φορά πριν πατήσουμε το κουμπί,
ρυθμίζαμε προσεκτικά την ταχύτητα και το βάθος πεδίου. Οσοι είχαν λεφτά αγόραζαν τηλεφακούς, ευρυγώνιους, φλας. Οσοι ήταv πολύ μερακλήδες, έφτιαχναν μες στο σπίτι τους αυτοσχέδιους σκοτεινούς θαλάμους. Το γεγονός είναι ότι, μέχρι την επέλαση της ψηφιακής τεχνολογίας, μετρημένες στιγμές από τη ζωή του μέσου ανθρώπου αποτυπώνονταν σε ακίνητες - πόσω δε μάλλον σε κινούμενες - εικόνες ή ηχογραφούνταν από κάποιο μαγνητόφωνο. Είχαμε στα σαλόνια, κορνιζαρισμένα, τα πορτρέτα του παππού και της γιαγιάς, καθώς και τη γαμήλια φωτογραφία των γονιών μας. Είχαμε οικογενειακά άλμπουμ, τον μπαμπά μας φαντάρο, τη μαμά με τις φιλενάδες της σε σχολική εκδρομή. Είχαμε κι εκείνη την μπομπίνα, με την αφεντιά μας τριών ετών να τραγουδάει «στου γιαλού τα βοτσαλάιαα» και τους μεγάλους να ξεκαρδίζονται.

Είχαμε κυρίως τη μνήμη μας, προσωπική ή παραδομένη.

Η θεία Στέλλα θρηνούσε ώς τα βαθιά γεράματα τον θείο Πέτρο που είχε σκοτωθεί στον Εμφύλιο. «Πως να τον ξεπεράσει; Εκτός των άλλων ήταν ένας Ερμής! Ενας άντρας
αγγελικής ομορφιάς!» την κατανοούσαν οι αδελφές της. Μετά τον θάνατό της, μού δόθηκε επιτέλους η ευκαιρία να περιεργαστώ τη μοναδική φωτογραφία όπου το πρόσωπο του θείου Πέτρου διακρινόταν καθαρά, δεν σκιαζόταν από το γείσο του πηλικίου .Μύτη γαμψή, μάτια μικρά, πηγούνι μυτερό - μονάχα Ερμή δεν θύμιζε. «Τον αδικεί η πόζα;» ρώτησα τη γιαγιά μου. «Oχι, έτσι έμοιαζε ... » ομολόγησε με την ειλικρίνεια της παλιάς δασκάλας.  «Ο άνθρωπος όμως, ξέρεις, δεν αποτελεί το άθροισμα των χαρακτηριστικών του. 

Ο άνθρωπος είναι ό,τι εκπέμπει, η ατμόσφαιρα
που δημιουργεί γύρω του ... 

Αυτό θυμόμαστε από τον καθέναν.  Κι αυτό καμιά φωτογραφία δεν μπορεί να το δείξει». 

«Εκτός κι αν την έχει τραβήξει κάποιος ιδιαίτερα ταλαντούχοι;». «Ισως ... » παραδέχθηκε.


Αφήστε κάτω τις κάμερες! Σταματήστε να ποζάρετε και να τραβάτε την κάθε σας στιγμή, εμμονικά, νευρωτικά, λες και φοβάστε πως αν δεν έχετε αποδείξεις ότι βρεθήκατε εκεί, ότι κάνατε εκείνο είτε το άλλο, δεν θα μπορέσετε να πείσετε ούτε τους ίδιους σας τους εαυτούς! 

Η μνήμη σας είναι πολύ πιο ισχυρή, ασύγκριτα πιο αξιόπιστη, από τη μνήμη του κινητού σας. Οι εμπειρίες δεν καταξιώνονται όταν γίνονται megabytes ούτε όταν ανεβαίνουν στο facebook. Στις μέρες μας, το δίλημμα καταντάει άτεγκτο: 

Ή φωτογραφίζεις. 

Ή ζεις.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΩΜΕΝΙΔΗΣ 

.........................................................................................................
..........................................................................................................
Αυτό δεν ήταν άλμα. Πτήση ήταν! 



Χρυσό η Στεφανίδη

Το άλμα της ΕΔΩ.

Διάβασα την ειδηση
στο: http://tragoudiglarou.blogspot.gr/