Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

Η σήμερον (25 Νοεμβρίου/8 Δεκεμβρίου 2016 ), τιμηθείσα υπό της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Αγία και Πάνσοφος Αικατερίνα

"Για τα παιδιά που χάθηκαν στο στοιχειωμένο δάσος"-και μια επανάληψη για την παμπόνηρη μόδα των κουρελιώνε...






(Επανάληψη)

Λατρεμένο μου

Τα θέματα μόδας, ομολογώ ότι ποτέ δεν με συγκίνησαν επαρκώς.
Δεν με ενδιέφεραν. 
Αυτή η φράση: «είναι της μόδας» που άκουγα παιδιόθεν  σχετικά με το ντύσιμο ηχούσε στο μισόκουφο αυτάκι μου από  ενοχλητικήέως και σούπερ αδιάφορη. 

Ίσως διότι  κι  η μανούλα η μακαρίτισσα, δεν ασχολείτο με τη μόδα επίσης.

Κάποτε,  στο σχολείο, ως κοριτσάκι και γω (το ξέρω! αδυνατείς να με φανταστείς!)
δοκίμασα να φορέσω την  έξαλλη  κοντή ( μια παλάμη πάνω απ’ το γόνατο) φούστααα!

 Ετόλμησα!
...........................................................................................................................
-Α τι ωραία βατραχοπόδαρα, Ευάκι μου!
-Βρε άει χάσου παλιο- μόρτη, που θα με πειράξεις εμέναα!
Θα το πω στον Γυμνασιάρχη να σου ξηγηθεί  «πεντάρα», να μάθεις να φέρεσαι!

(ουδόλως διημείφθη τέτοιος διάλογος στην πραγματικότητα, φίλε αναγνώστη.
Τον παρέθεσα έτσι ,  απλώς για ποικιλία...στην αφήγηση.)
..........................................................

Λίγο παραπάνω απ’ το γόνατο ήταν το μήκος της . 
Χάλαγε τότε  κόσμο,  η τρέλα του μίνι, τα έχεις ακούσει. 
Φόρεσα το κοντό ρουχάκι, σαν ανεγκέφαλο κοριτσάκι, μια δυο μέρες.
(Τράβηξε  και φωτό ο καλλιτέχνης πατέρας μου. Άμα τη βρω θα σ’τη δείξω).
Με κείνο το ντύσιμο, σαν, ξελιγωμένο από πείνα, γυμνοπόδαρο κοτόπουλο,  μου φάνηκα στον καθρέφτη! Α πα πα!  Χάλια αδιόρθωτα!
Σαν κάτι να μου έλειπε! Δεν το ανέχτηκα!  Ξεντύθηκα λοιπόν , νευρικά την καταχώνιασα την κοντή φούστα   σ’ ένα ντουλάπι  και δια παντός αποφάσισα: «μόδα ξεμόδα  εγώ «ρόμπα»- φορώντας γελοία  μίνι φούστα- δε γίνομαι!»

Την ίδια περίοδο, ανεβάσαμε  πατριωτικό  θεατρικό στο Γυμνάσιο-Λύκειο Κυπαρισσίας Μεσσηνίας, όπου φοιτούσα.
Ο στιβαρός γόης   φιλόλογός μας,  που σκηνοθέτησε  το θεατρικό για την εορτή, της 25ης Μαρτίου 1821, μου ανέθεσε  το ρόλο της Ζαφειράκαινας, της γυναίκας του οπλαρχηγού Ζαφειράκη  στη Μακεδονία. 

Για τις ανάγκες το ρόλου, λοιπόν, ντύθηκα με μάξι καφετί φουστάνι.
Κάποιος πάλι τράβηξε μια φωτό προς ανάμνησιν- τότε σέλφι-ευτυχώς- δεν είχαμε. 

Με είδα στη φωτό  με τη "φ’στάνα"   που θα λεγε και ο Παπαδιαμάντης, με είδα  με το μακρύ
το ρούχο,   ενθουσιάστηκα!

Καλέ συ, μη γελάς, αλλά...κούκλα  σαν τη Μπουμπουλίνα, με φαντάστηκα!

-Καλό το θεωρείς, βρε μανδάμ, που ήσουν φτυστή  με το θεριό, τη  Μπουμπουλίνα, στα νιάτα της; έλεοςςς!

-Πάψε κακέ και ζηλιάρη!

Αμέσως να μου «την  πεις!», στάζεις φαρμάκι, σε ό,τι και αν πω ή κάνω εδώ μέσα,  επειδή αδιαφορώ για τα μούτρα σου.
Όσα δε φτάνει η αλ'πού, τα κάνει κρεμαστάρια!

Τι λέγαμε  λοιπόν;  λέγαμε ότι..
έκτοτε, τα μάξι, κατέληξαν ως  η πρώτη και δια βίου λατρεμένη μου ενδυματολογική επιλογή –μόδα ξε-μόδα,  μέχρι τώρα-Χάριτι θεία- την αρχαιοπρεπή  επιλογή, την ετήρησα! 
................................................
Αυτά σχετικά με τα μήκη των φορεμάτων και δεν θα επεκταθώ περισσότερο.

Μόνο δυο σκέψεις ακόμη θα συμπληρώσω, προκειμένου να πω ότι τα φίδια με ζώσανε τα σχετικά με την επερχόμενη οικονομική καταβαράθρωση της Ελλάδος από τις αρχές του 2000όταν παρατήρησα στα εμπορικά καταστήματα, τη λανσαριζόμενη, παμπόνηρη μόδα των τρύπιων τζην.  

Τότε έφριξα, η γραία.
Και αμέσως, ναι αμέσως (δεν κάνει να σου ορκιστώ, αν θες, με πιστεύεις) χωρίς να είμαι ούτε οικονομολόγος, ούτε προφήτης, κατάλαβα το στραπάτσο που μας ετοίμαζαν οι ολιγάρχες.

Ναι, ναι, δεν παριστάνω την ξύπνια, αλλά μάρτυράς μου ο σύνευνος , του το λεγα:

-Πετράκο, οι κερατάδες, μας πουλάνε πανάκριβα τα σκισμένα τζην, τάχα και καλά  ότι είναι της μόδας, ώστε όταν θα μας φτωχύνουν απίστευτα και τα τζην θα ανοίγουν πια από μόνα τους τεράστιες τρυπάρες, και δεν θα μας βρίσκεται "σάλιο" για να αγοράσουμε ρούχο καινούργιο, να φοράμε τα τρύπια μας και να χαιρόμαστε, τα χαϊβάνια, ότι είμαστε ακόμη τάχα αεράτοι και μοδέρνοι!

-Ευανθούλα  μου, έχεις μεγάλη φαντασία! απαντούσε αμήχανα ο Πέτρος, που αδιαφορεί πλήρως  για ζητήματα μόδας, εδώ που τα λέμε...και άριστα πράττει.

Δυστυχώς, λίγα χρόνια μετά τα γεγονότα με δικαίωσαν!

Και τώρα παρατηρώ τις κοπελιές, να κυκλοφορούν  με όλο και μεγαλύτερα σκισίματα
στα τζην τους,τα καημένα.

Και είναι φανερό πια ότι δεν πρόκειται για  το σκίσιμο το ελεγχόμενο του μόδιστρου, που αρχικά, τους τα μοσχοπούλησε, αλλά πρόκειται για το σκίσιμο το ανεξέλεγκτο,  τής όλο και κραταιούμενης οικονομικής, άνωθεν επιβαλλόμενης,  ένδειας.

Και λυπούμαι. Λυπούμαι διότι...δεν υπάρχει κανείς να σώσει τα νεαρά πλάσματα
που πηγαίνουν χαχανίζοντας  δυο-  δυο, στα ραντεβουδάκια τους. 

Δεν υπάρχει κανείς να τα σώσει από την παμπόνηρη μόδα των κουρελιώνε...

Ευανθία η Σαλογραία

Πέρασαν κιόλας εφτά χρόνια;








(Στη φωτό ο πατέρας μου, Γεώργιος[ Παναγόπουλος]  του Μιχαήλ
[εκ Μελιγαλά Μεσσηνίας]

 - φωτογραφιζόμενος  στη Μελβούρνη της Αυστραλίας, κάποτε...)

Αν θες, διάβασε και τρεις, θαυμαστές εμπειρίες του:

1)Η φανέρωση του Αϊ Γιώργη στη ζωή του πατέρα μου
2)Ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος της Εύβοιας, ακούει! 
3)Ο ζωντανός Αρχάγγελος Μιχαήλ στο Μανταμάδο της Λέσβου
.................................................................................................................

                                    ΧΡΕΩΣΗ

Το βλέμμα σου πέρασε σαν αστραπή ,
βυθίστηκε μέσα μου, διακλαδώθηκε,
διέτρεξε τα υπόγεια μου στρώματα,
τις στοές, όπου έχουν αποτεθεί,
πότε δεν ξέρω, πώς κι από ποιον, 
πολύτιμα μέταλλα , όπως:Χρυσός,
τρυφερότητα, χρώματα, αγάπη.

Κι αν κοιτώ κάθε τόσο τους δείχτες 
του ήλιου , μετρώ τον καιρό, είναι γιατί

μου χρειάζονται μέρες και μέρες ,

χαρτιά και χαρτιά, ν'αποσβέσω

αυτή την ουράνια μου χρέωση.

Νικηφόρος Βρεττάκος



(και σ'αυτή τη φωτό, η Ευανθία η  Σαλογραία του Γεωργίου
- και της Καλλιρρόης-

-στη Μελβούρνη της Αυστραλίας- κάποτε...) 

(επανάληψη από http://salograia.blogspot.gr/2011/12/blog-post_08.html )

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

Όταν οι βαθμοφόροι ρασοφόροι της Κρατικής Ελλαδικής Εκκλησίας, στα τέλη του εικοστού αιώνος, ενεργούν σαν μεσαιωνικοί μακελάρηδες Ορθοδόξων ψυχών και σωμάτων, τι άλλο μπορούμε, οι απλοί, λαϊκοί, αγωνιζόμενοι χριστιανοί να περιμένουμε, από τους πνευματικούς- δήθεν- ηγέτες;


Αποτέλεσμα εικόνας για Ιωβ

 Αναδημοσιεύω  ένα  ΣΧΟΛΙΟ   από την 
 προηγούμενη ανάρτηση, με βίντεο ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ, 
στο οποίο αφηγείται
τα ΟΔΥΝΗΡΟΤΑΤΑ ΒΙΩΜΑΤΑ- γεγονότα των ΣΠΕΤΣΩΝ  του 1984 
η εν αγίοις αναπαυομένη πλέον, μοναχή ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ..

 Υπογράφει τα λόγια καρδιάς που ακολουθούν,  ο ηρωικός  αξιωματικός
 του Ελληνικού Ναυτικού, Μαρίνος Ριτσούδης
.....................................................................................................

Πλούσιο το μίσος καί φανερά  τα δόντια του έδειξε ο διάβολος με τά όργανά του, στόν  Άγιο Γέροντα [π.Χρυσόστομο Σπύρου] καί στις αδελφές τής Ιεράς Μονής. 

Η 
Κρατούσα Εκκλησία [της Ελλάδος, εν έτει 1984], ταυτόσημη τής  κρατικής  εξουσίας καί δύναμης, αφού μέσα σε λίγο χρόνο καταφέρνει καί ξεσηκώνει τά όργανά τους,  όλους υπό τήν Κρατική μπότα, καί σπεύδουν λυσσαλέα νά κατασπαράξουν, τίς κρατικά αδύναμες και ανυπεράσπιστες αδελφές μέ τόν Γέροντά τους, γιά λόγους Αγίας Πίστης. 

Η υποχρέωση τής Συνταγματικής Χρηστότητας τής Δημόσιας Διοίκησης, καί η ευλάβεια τής  Κρατικής  Εκκλησίας, εμφανίστηκε  μέ τούς λοστούς στά χέρια, τίς ληστρικές κραυγές, τίς  απειλές, καί τέλος τίς βαρβαρικές εξορίες.

Η υποχρέωση τής τήρησης τών εντολών Τού Χριστού ανά τους αιώνες απο τους αληθινούς Χριστιανούς•  "πάρτε τα όλα, και το σώμα ακόμη νά γίνει βορά τών θηρίων του διαβόλου, ίνα Χριστόν κερδίσουμε"!

Αιωνία η μνήμη! 

Την ευχή τους νά έχουμε!


Μαρίνος Ριτσούδης
.........................................................................................
.........................................................................................



Η διαφορά στη Θέωση τής Παλαιάς Διαθήκης από την Καινή Διαθήκη Τού π. Ιωάννη Ρωμανίδη

Η διαφορά στη Θέωση τής Παλαιάς Διαθήκης από την Καινή Διαθήκη


Τού π. Ιωάννη Ρωμανίδη


Εικόνα: "Και έδειξέ μοι ποταμόν ύδατος ζωής λαμπρόν ως κρύσταλλον, εκπορευόμενον εκ του θρόνου του Θεού και του Αρνίου. Εν μέσω της πλατείας αυτής και του ποταμού εντεύθεν και εκείθεν (δηλαδή οι δύο πλευρές τού ποταμού, η προ και μετά Χριστόν εποχή), ξύλον ζωής, (δηλαδή ο Χριστός) ποιούν καρπούς δώδεκα, (12 φυλές και 12 απόστολοι), κατά μήνα έκαστον αποδιδούν τον καρπόν αυτού, και τα φύλλα του ξύλου εις θεραπείαν των εθνών" (Αποκάλυψις 22/κβ: 2).

Θέωση υπάρχει και στην Παλαιά Διαθήκη, αλλά υπάρχει διαφορά μεταξύ Θεώσεως στην Παλαιά και την Καινή Διαθήκη.

«Έχουμε στην Παλαιά Διαθήκη και την θέωση, τον δοξασμό, γιατί πώς κανείς να αποκρύψει ότι πρόκειται περί δοξασμού, όταν ο Προφήτης βρίσκεται μέσα στην δόξα του Θεού, βλέπει την δόξα του Θεού;».

Υπάρχει όμως διαφορά, γιατί στην Παλαιά Διαθήκη οι θεόπτες οδηγούνταν στον Άδη, αφού δεν είχε ακόμη καταργηθεί ο θάνατος.

Επίσης, η μεγάλη διαφορά μεταξύ Θεώσεως στην Παλαιά Διαθήκη και Θεώσεως στην Καινή Διαθήκη βρίσκεται στο θέμα της ανθρωπίνης φύσεως του Χριστού.

«Όταν ο άνθρωπος στην Παλαιά Διαθήκη φθάνει στην θέωση, έχει θεοπτία, αλλά δεν βλέπει τον Χριστό εν σαρκί, διότι δεν έχει ενσαρκωθεί. Βλέπει τον Χριστό άσαρκο, φέροντα εν Πνεύματι Αγίω τον Πατέρα. Οπότε, η εμπειρία της Θεώσεως σημαίνει αποκάλυψη της Αγίας Τριάδος στην Παλαιά Διαθήκη. Εφ' όσον στην Παλαιά Διαθήκη έχουμε αποκάλυψη της Αγίας Τριάδος στην εμπειρία της Θεώσεως, το βασικό ερώτημα είναι: Τι είναι η διαφορά μεταξύ Παλαιάς και Καινής Διαθήκης;

Βέβαια, η πιο βασική διαφορά είναι ότι, οσάκις ο Λόγος εμφανίζεται στην Παλαιά Διαθήκη, είναι άσαρκος, ενώ στην Καινή Διαθήκη είναι εν σαρκί, μεσολαβεί η ενσάρκωση. Οπότε, η πιο βασική διαφορά είναι η ενσάρκωση. Μετά την ενσάρκωση αποκλείεται να φθάσει κανείς στην θέωση, στην θεοπτία χωρίς την ανθρώπινη φύση του Χριστού».

«Στην Παλαιά Διαθήκη υπάρχει θέωση, χωρίς την ανθρώπινη φύση του Χριστού. Ο κάθε Προφήτης έφθασε στην θέωση, χωρίς να αντικρύσει την ανθρώπινη φύση του Χριστού, εφ' όσον ο Λόγος δεν ήταν σαρξ. Αλλά όμως, ο κάθε Προφήτης εγνώριζε τον ίδιο τον Χριστό. Και μίλησε με τον ίδιο τον Χριστό, ως φίλος που μιλάει σε φίλο. Οπότε, ο Χριστός εμφανίζεται στους φίλους Του, όχι μετά την ενσάρκωση, αλλά προ της ενσαρκώσεώς Του, ο Χριστός ήδη βρίσκεται σε κοινωνία με τους φίλους Του στην Παλαιά Διαθήκη».

Θεωρία του Θεού υπήρχε και στην Παλαιά Διαθήκη και προ της Πεντηκοστής, αλλά υπάρχει σαφής διαφορά με την θεωρία του Θεού μετά την Πεντηκοστή.

«Κατά τους Πατέρες που ερμηνεύουν την Αγία Γραφή, η εμπειρία της Πεντηκοστής είναι η ανωτάτη εμπειρία της Θεώσεως, προ της Δευτέρας Παρουσίας. Δεν υπάρχει τίποτα ανώτερο από την Πεντηκοστή. Τίποτα ανώτερο από την Πεντηκοστή. Γιατί; Διότι είναι η θέωση που υπάρχει στην Παλαιά Διαθήκη, αλλά με προσθήκη την ενσάρκωση. Διότι στην Παλαιά Διαθήκη η θέωση δεν έχει ενσάρκωση ούτε έχει σωτηρία. 
Είναι η θέωση χωρίς σωτηρία, γι' αυτόν τον λόγο και οι Θεούμενοι απεθνησκαν. Κυριαρχούνταν από τον θάνατο. Σωτηρία δεν υπήρχε, ενσάρκωση δεν υπήρχε στην Παλαιά Διαθήκη. Τώρα όμως έχουμε ενσάρκωση στην Πεντηκοστή».

Πάντως, ο σκοπός της δημιουργίας του ανθρώπου είναι να φθάσει στην θεοπτία, την θεωρία της δόξης του Θεού, την θέωση.

«Ο άνθρωπος έχει πλασθεί για να βρίσκεται σε κατάσταση φωτισμού ή Θεώσεως».

«Ο σκοπός της Αγίας Γραφής είναι να οδηγήσει τον άνθρωπο στην θεοπτία, στην θέωση, δηλαδή να δει τον Χριστό εν δόξη».

Ο κάθε άνθρωπος μπορεί να φθάσει σε αυτήν την κατάσταση της Θεώσεως.

«Να σας πω κάτι: Έτσι που έχουν εξελιχθεί τα πράγματα, μπορεί κανείς να υποψιάζεται τουλάχιστον ότι είναι πιο εύκολο σήμερα στον κόσμο να φθάσει κανείς στην θέωση, παρά στο Μοναστήρι. Διότι υπάρχουν Μοναστήρια και Μοναστήρια, καλόγεροι και καλόγεροι, δηλαδή. Αυτό είναι το πρόβλημα».

Πηγή: "Εμπειρική Δογματική τής Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας κατά τις προφορικές παραδόσεις τού π. Ι. Ρωμανίδη" Τόμος Β΄.  Τού σεβ. Μητρ. Ναυπάκτου και αγ. Βλασίου Ιεροθέου.



Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

ΕΙΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΔΟΣ ΜΟΝΑΧΗΣ (+18-11-2016 ΕΚ. ΗΜ.) -Τα γεγονότα του ΔΙΩΓΜΟΥ της Ιεράς Μονής Αγίων Πάντων Σπετσών και του πνευματικού οδηγού αυτής πανοσιολογιωτάτου π. Χρυσοστόμου Σπύρου

(Στη φωτογραφία
 ο μακαριστός γέρων 
των Σπετσών)



Τριάντα χρόνια ακριβώς μετά από την Ομολογία - Αποτείχισή του από την κοινωνία με τους νεοημερολογίτες - οικουμενιστές (1984) και την έναρξη των διώξεων και των ταλαιπωριών, που υπέμεινε από εχθρούς και "φίλους", κοιμήθηκε σήμερα ο Γέροντας μας, ο πατήρ Χρυσόστομος Σπύρου, ανάστημα του π. Φιλοθέου Ζερβάκου, πνευματικός, θεολόγος και ιεροκήρυκας.

ΑΓΙΕ ΓΕΡΟΝΤΑ, ΤΗΝ ΕΥΧΗ ΣΟΥ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ
Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΑΝΑΠΑΥΣΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΟΥΛΑ ΣΟΥ
ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΟΛΑ

..........................................................................
...........................................................................................................
..........................................................................................................

Το απόρθητο φρούριο των Ορθοδόξων Μοναζουσών των Σπετσών, του Αειμνήστου Γέροντος Χρυσοστόμου Σπύρου, απέκτησε ακόμη μία μεσίτρια στον Ουρανό. Η αγαπητή μας Μοναχή Ολυμπιάς, αναπαύεται πλέον στους κόλπους του Θεού, μετά από έναν βίο όπως τον ήθελε ο Κύριος: οσιακό, ομολογιακό και μαρτυρικό.

Ο αγαπητός μας Γέροντας Αλύπιος επιμελήθηκε ένα βίντεο στο οποίο η μακαριστή ομολογήτρια Ολυμπιάδα Μοναχή ομιλεί για τον Διωγμό που υπέστησαν, όταν σύσσωμη η Γυναικεία Αδελφότητα της Ιεράς Μονής των Αγίων Πάντων Σπετσών, υπό τον Πνευματικό της π. Χρυσόστομο Σπύρου, διέκοψαν κοινωνία (1983) με τον οικείο Επίσκοπο Ύδρας κ. Ιερόθεο, για την αίρεση του Οικουμενισμού.

Είθε οι δειλοκάρδιοι Μοναχοί, της σήμερον να βρουν, έστω και την ενδεκάτη, την τόλμη να σηκώσουν ψηλά τις σημαίες της Ομολογίας!

Ολυμπιάδος Μοναχής, αιωνία η μνήμη, γ΄!

"...και άν έχω ΠΑΣΑΝ την πίστιν, ώστε όρη μεθιστάνειν, αγάπη δε ΜΗ έχω, ΟΥΔΕΝ ωφελούμαι..."