Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

Βρίζετε;



Λατρεμένο μου
όσο ζει ο άνθρωπος, το θέμα της κρυφής και φανερής οργής του, 
προς πρόσωπα και καταστάσεις
ποτέ δεν τελειώνει.

Το παρακάτω  κείμενο, περί ύβρεων, 
μου το προώθησε ψυχή που πανδύσκολα
χάνει την ψυχραιμία της
και θεωρώ ότι με αυτό της το χάρισμα, 
κέρδη πολλά πνευματικά, 
αποκομίζει.

Για μας τους λοιπούς, που κανιβαλοφέρνουμε ευκαίρως ακαίρως, 
που " αρπαζόμαστε και, τουλάχιστον λεκτικά,
μπορεί να μαλλιοτραβηχτούμε, 
αν κάποιος μας πατήσει τους μυστικούς, η φανερούς μας  κάλους, 
νομίζω ότι το παρακάτω κομμάτι, 
θα λειτουργήσει... χμ... παρήγορα.

Σήμερα, μετά από κάμποσες μέρες 
στη διάρκεια των οποίων έκανα τις ¨κλειστές¨μου,
λόγω γριπώδους, επιμόνου  πολιορκίας
βγήκα επιτέλους, θαρραλέα  μέσα στην κρύα συννεφιά 
και αντροπερπάτησα όπως οι ηρωικές γυναίκες της Πίνδου (λέμε τώρα..)
μέχρι κάτω το κέντρο της Πάτρας!

Ένιωθα απίστευτα  ευλογημένη, 
για τα μύρια όσα, αλλά  και  για το δώρο του περπατήματος.

-Χρόνια, σου τα κοπανάω εγώ, δεν με πιστεύεις εσύ.
Τίποτε δεν είναι αυτονόητο, μωρή Σαλογραία! 

Ούτε καν το περπάτημα!

- Εντάξει.Το κατάλαβα και γω 
τώρα στην τρίτη ηλικία, περιστέρι μου...

-Σ' ευχαριστώ, Ευγενικέ μου Χριστούλη, 
ευχαριστώ για την κάθε μου ανάσα, 
για το κάθε μου βήμα.  

Δεν μου το χρώσταγες. 
Ευχαριστώ για όλες τις φανερές και αφανείς ευεργεσίες 
τις, εις ημάς, με άπειρη αγάπη, χαρισμένες...


..................................................................................................
ΒΡΙΖΕΤΕ; 
................................................................................................
Αποτέλεσμα εικόνας για ειλικρινής άνθρωπος

Βρίζετε; 

Παρόλο που πολλοί μπορεί για αυτό σας το ελάττωμα να σας χαρακτηρίσουν τραχείς ή οξύθυμους, νέα έρευνα αποκαλύπτει ότι οι άνθρωποι που βρίζουν έχουν κι ένα θετικό: είναι περισσότερο έντιμοι. Σε μελέτη που δημοσίευσαν στην επιθεώρηση Social Psychological and Personality Science, ψυχολόγοι από την Ολλανδία, το Ηνωμένο Βασίλειο, τις ΗΠΑ και το Χονγκ Κονγκ, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οι άνθρωποι που βρίζουν έχουν μικρότερη σχέση με το ψέμα και την απάτη. 
 
Υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις απέναντι στις βρισιές και ο βαθμός της αποδοχής τους έχει αλλάξει με τα χρόνια. Όταν το 1939 ο Κλαρκ 
Γκέιμπλ έλεγε στην ταινία “Όσα παίρνει ο άνεμος” την ατάκα “Ειλικρινά, καρδιά μου, δεν δίνω δεκάρα”, οι παραγωγοί έρχονταν αντιμέτωποι με ένα πρόστιμο 5.000 δολαρίων. Σήμερα όμως, τηλεοπτικές εκπομπές, βιβλία και ταινίες είναι γεμάτες με βρισιές, καθώς είμαστε πολύ πιο ανεκτικοί απέναντι σε αυτές. 
Κι ενώ κάποιες φορές η βωμολοχία συνδέεται με χαμηλά ηθικά στάνταρντ, σε πολλές περιπτώσεις μπορεί να συσχετιστεί με την τιμιότητα, αν θεωρηθεί ότι με αυτήν εκφράζονται αφιλτράριστα συναισθήματα και ειλικρινείς απόψεις.
 
Οι ερευνητές φέρνουν το παράδειγμα του 
νεοεκλεγέντος Αμερικανού προέδρου, Ντόναλντ Τραμπ, που έβριζε σε κάποιες από τις προεκλογικές του ομιλίες και θεωρήθηκε από ορισμένους πιο ειλικρινής από τους αντιπάλους του. 

Ο 
Δρ David Stillwell, από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ δήλωσε χαρακτηριστικά: "Η σχέση μεταξύ της βωμολοχίας και της ανεντιμίας είναι δύσκολη. Η βωμολοχία είναι συχνά μια απρεπής πράξη, αλλά μπορεί να είναι και ένα στοιχείο ότι κάποιος σας λέει τη γνώμη του με πάσα ειλικρίνεια. Απλώς δεν φιλτράρει τις λέξεις που θα χρησιμοποιήσει ώστε να είναι πιο αποδεκτές». 

Η διεθνής ομάδα των ερευνητών άρχισε να αναλύει τις απόψεις διαφόρων ατόμων για αυτό το είδος της γλώσσας σε μια σειρά από ερωτηματολόγια. Στο πρώτο ερωτηματολόγιο, ζητήθηκε από τους 276 συμμετέχοντες να 
να παραθέσουν τις αγαπημένες τους κακές λέξεις και αυτές που χρησιμοποιούν πιο συχνά. Τους ζητήθηκε επίσης να βαθμολογήσουν τους αυτές τις λέξεις και μετά έκαναν ένα τεστ αλήθειας για να διαπιστωθεί αν έλεγαν όντως την αλήθεια ή αν απαντούσαν με τον τρόπο που θεωρούσαν κοινωνικό αποδεκτό. Εκείνοι που έγραψαν τις περισσότερς βρισιές είχαν και τις μικρότερες πιθανότητες να λένε ψέματα. 

Μία δεύτερη μελέτη συμπεριέλαβε δεδομένα από 75.000 χρήστες του Facebook, ζητώντας τους να 
αυτοαξιολογήσουν τη χρήση κακών λέξεων στις κοινωνικές τους επαφές on-line. Η έρευνα βρήκε ότι εκείνοι που χρησιμοποιούσαν περισσότερες βρισιές είχαν μεγαλύτερες πιθανότητες να χρησιμοποιούν λεκτικά μοτίβα που έχει φανεί από προηγούμενες μελέτες ότι συνδέονται με τιμιότητα, όπως η χρήση της προσωπικής αντωνυμίας “εγώ”. 

Οι χρήστες του Facebook “επιστρατεύτηκαν” από όλες τις πολιτείες και εντοπίστηκαν σημαντικές διαφορές μεταξύ διαφορετικών γεωγραφικών περιοχών. 


Βυθού ανεκάλυψε πυθμένα

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

Χρίστος Γογούλης εκοιμήθη απρόσμενα



Μες στο ταξίδι είναι η λύπη.

Τριγυρίζει τη γη σα βασίλισσα στην άμαξά της,
με μια σκέπη απλή χωρίς περιδέραια χρυσά,
δαχτυλίδια ή άλλα κοσμήματα 
μ' ένα χαμόγελο αδιόρατο μόνο 
πάνω στα χείλη της. Τα ταξίδια, γνωρίζει, 
είναι μακρά. 


Η ζωή είναι σύντομη.

Μόλις που πρόφτασα κι αντάλλαξα έναν 
θερμόν, είναι αλήθεια, ασπασμό με τον ήλιο.


Αυτό ήταν όλο.


 Κι η λύπη στην άμαξα.

(Νικηφόρος Βρεττάκος)


από το http://salograia.blogspot.gr/2009/08/blog-post_05.html

...................................................................................................
...................................................................................................


Διαβάζεις, αγαπημένο μου, περισσότερα, 
για την αιφνίδια αναχώρηση
του Χρίστου Γογούλη
πατώντας  στις Αγιογραφικές Μελέτες.

Ευανθία η Σαλογραία

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

Και βίντεο που αξίζει να δεις- Ὁ Μέγας -τιμώμενος απ' τους Ορθοδόξους Χριστιανούς, σήμερον 1 Ιαν./14 Ιανουαρίου 2017- Βασίλειος, κι ὁ παραμορφωμένος Χριστιανισμός

Αποτέλεσμα εικόνας για sfantul vasile ca scriitor


Ὁ Μέγας Βασίλειος κι ὁ παραμορφωμένος Χριστιανισμός

του Φώτη Κόντογλου



Θέλω να μιλήσω για τον ἅγιο Βασίλειο, ἀλλά να μην πῶ τα συνηθισμένα που λένε ὅσοι γράφουνε γι᾿ αὐτόν τον ἀληθινά Μέγαν ἅγιο. 


Προπάντων κάποιοι θεολόγοι φραγκοδιαβασμένοι, ποὺ δεν τους ἐνδιαφέρει σχεδόν καθόλου ἡ ἁγιότητά του και ἡ κατὰ Θεόν σοφία του, ἀλλά ἡ «θύραθεν» σοφία του, ἡ γνώση που εἶχε στα ἑλληνικά γράμματα, στη ρητορική και στ'άλλα ἐφήμερα και ἐξωτερικά στολίδια αὐτῆς τῆς βαθειᾶς ψυχῆς, λησμονώντας τί γράφει ὁ ἀπόστολος Παῦλος για την κοσμικὴ σοφία, που τη λέγει «μωρίαν παρά τῷ Θεῷ». 

Γιά τους τέτοιους, ἡ φιλοσοφία εἶναι σεβαστή, μάλιστα περισσότερο ἀπὸ τη θρησκεία κι᾿ ἂς θέλουνε να το κρύψουνε, ἡ ἐπιστήμη πιο πειστική ἀπό την πίστη, ἡ ἀρχαιότης πιό σπουδαῖο οἰκόσημο ἀπὸ τον Χριστιανισμό.

Γι᾿ αὐτό, ὅλα τα μετρᾶνε μ᾿ αὐτά τα μέτρα. 

Ἡ ἀξία τῶν ἁγίων Πατέρων δεν ἔγκειται στην ἁγιότητά τους, ἀλλά στο κατά πόσον εἶναι δεινοί ρήτορες, δεινοί συζητηταί, δυνατοί στο μυαλό, μ᾿ ἕνα σύντομον λόγο, κατά πόσον ἔχουνε ὅσα ἐκτιμοῦσε καὶ ἐκτιμᾶ ἡ ἁμαρτωλὴ ἀνθρωπότητα κι᾿ ὅσα εἶναι ἢ περιττὰ για το χριστιανό, ἢ βλαβερά, κατά τὸ Εὐαγγέλιο. 

Μα δεν πάει να λέγη το Εὐαγγέλιο! 

Αὐτοί οἱ διδάσκαλοι τοῦ λαοῦ δεν ρωτᾶνε τίποτα, αὐτοί τραβᾶνε το χαβά τους. 

Τον Παῦλο, που εἶχε πῆ χίλιες φορές και κατά χίλιους τρόπους πως ἡ γλωσσική ἐπιτηδειότητα δηλ. ἡ ρητορεία, εἶναι ψεύτικη και δεν τη θέλει ὁ Χριστός, αὐτοί, σώνει καὶ καλά, μὲ το ζόρι, τον ἀνακηρύξανε «μέγαν ρήτορα», αὐτόν πού εἶπε λ.χ. «οὐ γάρ ἀπέστειλέ με ὁ Χριστός βαπτίζειν, ἀλλ᾿ εὐαγγελίζεσθαι, οὐκ ἐν σοφίᾳ λόγου, ἵνα μη κενωθῆ ὁ σταυρός τοῦ Χριστοῦ», καί πού γράφει στους Κολοσσαεῖς: 

«Βλέπετε (προσέξετε) μή τίς ὑμᾶς ἔσται ὁ συλαγωγῶν διὰ τῆς φιλοσοφίας καὶ κενῆς ἀπάτης, κατά τήν παράδοσιν τῶν ἀνθρώπων, κατά τά στοιχεῖα τοῦ κόσμου, και οὐ κατὰ Χριστόν». Αὐτοί ὅμως που ἐξηγοῦνε στο λαὸ την Ἁγία Γραφή, εἶναι κουφοί και τυφλοί, ἢ κάνουνε πως δεν ἀκοῦνε καί δέν βλέπουνε, κι᾿ αὐτόν ποὺ εἶπε πως ἡ φιλοσοφία εἶναι «κενὴ ἀπάτη», τον ἀνακηρύξανε μέγαν φιλόσοφον, στοχαστήν, τετραπέρατον ἐγκέφαλον «κατὰ την παράδοσιν τῶν ἀνθρώπων, κατά τά στοιχεῖα τοῦ κόσμου, καί οὐ κατά Χριστόν».

 Θέλουνε να τον κάνουνε «ἐφάμιλλον τῶν ἀρχαίων φιλοσόφων οἵτινες ἐδόξασαν τὴν ἀνθρωπότητα», ὥστε νὰ ἔχη κι᾿ ὁ Χριστιανισμός κάποιους μεγάλους νόας κι᾿ ὄχι μοναχά τους πτωχοὺς τῷ πνεύματι, τὰ φτωχαδάκια, τοὺς ἀγράμματους Ἀποστόλους, τοὺς ἁπλοϊκοὺς ἀσκητάδες, τοὺς εὐκολόπιστους μάρτυρες καὶ ἁγίους. Τοὺς τέτοιους ψευτοχριστιανοὺς τοὺς τρώγει ἡ περηφάνια, ἡ κοσμικὴ ματαιοδοξία, ἐπειδὴ εἶναι αὐτοὶ ποὺ λέγει ὁ ἴδιος ὁ Παῦλος «εἰκῆ φυσιούμενοι ὑπὸ τοῦ νοὸς τῆς σαρκὸς αὐτῶν», καὶ «ἐν σαρκὶ ὄντες» καὶ τὰ σαρκικὰ τιμῶντες, θέλουν «Θεῷ ἀρέσει»

Τον Παῦλο ποὺ εἶπε τὸν φοβερὸ τοῦτον λόγο «πᾶν ὃ οὐκ ἐκ πίστεως, ἁμαρτία ἐστίν» δηλ. «ὅ,τι δὲν προέρχεται ἀπὸ τὴν πίστη, εἶναι ἁμαρτία», μὲ τὴ μικρόλογη διάνοιά τους, τὸν κατεβάσανε στὰ μέτρα τους, κάνοντας τον λογοκόπο ρήτορα, φιλόσοφο, κοινωνιολόγο, πολιτικό, διοργανωτή, ψυχολόγο, παιδαγωγό, καιροσκόπο, ἐπειδὴ αὐτὰ καταλαβαίνουνε, κι᾿ αὐτά εἶναι οἱ πιο μεγάλοι τίτλοι ποὺ μποροῦνε να φαντασθοῦνε.

 Μὲ πιὸ γερὰ λόγια και πιο καθαρά, ζωηρά και τρανταχτά, δεν μποροῦσε να τοὺς πῆ αὐτὰ τὰ πράγματα κανένα στόμα, παρεκτὸς ἀπὸ τὸν Παῦλο, καὶ ὅμως δὲν πήρανε χαμπάρι οἱ καινούριοι γραμματεῖς. 

Ἂς εἶναι τὰ λόγια του σὰν σφυριὰ ποὺ κοπανᾶνε τὰ ξερὰ καύκαλά τους, ἐκεῖνοι: τὸ γουδὶ τὸ γουδοχέρι. 

Ἄκουσε πὼς μιλᾶ ὁ Παῦλος γιὰ τὴν ἀρχαία σοφία: «Ἐπειδὴ (γάρ) ἐν τῇ σοφίᾳ τοῦ Θεοῦ οὐκ ἔγνω ὁ κόσμος διὰ τῆς σοφίας (φιλοσοφίας) τὸν Θεόν, εὐδόκησεν ὁ Θεὸς διὰ τῆς μωρίας τοῦ κηρύγματος σῶσαι τοὺς πιστεύοντας. Ἐπειδὴ καὶ Ἰουδαῖοι σημεῖον αἰτοῦσι, καὶ Ἕλληνες σοφίαν ζητοῦσιν, ἡμεῖς δὲ κηρύσσομεν Χριστὸν ἐσταυρωμένον, Ἰουδαίοις μὲν σκάνδαλον, Ἕλλησι δὲ μωρίαν...». Λοιπόν, ἰδοὺ τί λέγει ὁ Παῦλος καὶ τί διδάσκουνε οἱ ἐξηγητὲς τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τοῦ ἴδιου τοῦ Παύλου, δηλαδὴ τὴ μεμωραμένη σοφία, ποὺ θεωρεῖ τὴ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ μωρία. 

Δείχνω μεγάλη ἐπιμονὴ σ᾿ αὐτὸ τὸ ζήτημα, γιατὶ αὐτοὶ ποὺ θέλουνε νὰ νοθέψουνε τὸ κατακάθαρο νερὸ τοῦ Εὐαγγελίου, «τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν τὸ ἀλλόμενον εἰς ζωὴν αἰώνιον», μὲ τὰ βαλτόνερα τῆς γνώσης καὶ τῆς ἀρχαίας φιλοσοφίας ποὺ πίνανε κεῖνον τὸν καιρὸ οἱ ταλαίπωροι ἄνθρωποι, «οἱ μὴ ἔχοντες ἐλπίδα», χωρὶς νὰ ξεδιψάσουνε, αὐτοὶ λοιπὸν οἱ τυφλοὶ ὁδηγοὶ στραβώνουνε τὸν κόσμο, καὶ γίνουνται αἰτία μὲ τὶς θεωρίες τους νὰ πέφτουνε οἱ νέοι στὴν ἀπιστία, γιατί ψυχὲς ποὺ θρέφονται μὲ τὴν «κενὴ ἀπάτη», ποὺ θὰ καταντήσουνε παρὰ στὴν ἀπιστία, ὁμολογημένη ἢ ἀνομολόγητη; 

Ὅλα αὐτὰ προέρχονται ἀπὸ τὸν παραμορφωμένο Χριστιανισμὸ ποὺ μαθαίνουν ὅσοι δασκαλεύονται στὰ πανεπιστήμια τῆς Δύσης, ποὺ εἶναι ἡ πατρίδα τοῦ ὀρθολογισμοῦ καὶ τοῦ οὐμανισμοῦ, κ᾿ ὕστερα τὸν φέρνουνε αὐτὸ τὸν ὀρθολογιστικὸ Χριστιανισμὸ σ᾿ ἐμᾶς. Γιατὶ ἔχουμε τὴν κατάρα νὰ μαθαίνουνε ὅλα τὰ δικά μας ἀπὸ τοὺς ξένους, ἀκόμα καὶ τὴν ἀρχαία γλώσσα.

 Γυρίζω πάλι στὸν Παῦλο, γιὰ νὰ πάρω ἀπ᾿ αὐτὸν κι᾿ ἄλλα θεόπνευστα λόγια ποὺ βγάζουνε ψεῦτες αὐτοὺς τοὺς φραγκοσπουδασμένους οὐμανίστες ψευτοχριστιανούς. Καὶ παίρνω ὅλο λόγια τοῦ Παύλου, γιατὶ σ᾿ αὐτὸν τὸν ἅγιο φανερώνουνε τὴν περισσότερη ἐκτίμησή τους, ἐπειδή, μὲ τὰ μέτρα ποὺ τὸν κρίνουνε, βρίσκουνε σ᾿ αὐτὸν περισσότερη ἐγκόσμια γνώση, κοινωνικὴ δραστηριότητα, ρητορικὴ δεινότητα, μεθοδικότητα, ψυχολογικὴ οξύτητα, κι᾿ ἕνα σωρὸ ἄλλα τέτοια ποὺ τὰ ἐκτιμοῦνε πολύ, χωρὶς νὰ μποροῦνε νὰ δοῦνε οἱ θεότυφλοι πὼς ὁ Παῦλος εἶναι ὁ μεγαλύτερος καὶ σφοδρότερος ἐχθρὸς καὶ κατακριτὴς τῆς στραβῆς ἀντίληψης ποὺ ἔχουνε γιὰ τὴ χριστιανικὴ θρησκεία.

Γράφει λοιπὸν ὁ θεόγλωσσος Παῦλος καὶ ρωτᾶ: «Ποῦ σοφός; Ποῦ γραμματεύς; Ποῦ συζητητὴς τοῦ αἰῶνος τούτου; (δηλ. τῆς κοσμικῆς σοφίας). Οὐχὶ ἐμώρανεν ὁ Θεὸς τὴν σοφίαν τοῦ κόσμου τούτου;»

 Σὰν νὰ λέγη: «Ποιὸς ἀπὸ τοὺς σοφούς του κόσμου τούτου, ἀπὸ τοὺς φιλοσόφους καὶ τοὺς δεινοὺς συζητητᾶς, μὲ τὴ διαλεκτική τους, θὰ μπορέση νὰ συζητήση, ἢ κἂν νὰ καταλάβη αὐτὰ ποὺ λέμε ἐμεῖς οἱ μωροί, ἐμεῖς ποὺ δὲν γνωρίζουμε τὰ μαστορικὰ γυρίσματα τῆς διαλεκτικῆς, ἐμεῖς οἱ ἀπαίδευτοι ἀνατολίτες, κι᾿ ὄχι κατὰ βάθος ἐμεῖς, ἀλλὰ αὐτὰ ποὺ λέγει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον μὲ τὸ στόμα μας;» 

Καὶ παρακάτω γράφει: «Σοφίαν δὲ λαλοῦμεν ἐν τοῖς τελείοις, σοφίαν δὲ οὐ τοῦ αἰῶνος τούτου, οὐδὲ τῶν ἀρχόντων τοῦ αἰῶνος τούτου, τῶν καταργουμένων». Ποιοὶ εἶναι οἱ ἄρχοντες τοῦ αἰῶνος τούτου, οἱ καταργούμενοι, παρὰ οἱ φιλόσοφοι κ᾿ οἱ ρήτορες κ᾿ οἱ ἄλλοι λογῆς-λογῆς μαστόροι τῆς κοσμικῆς λογοτεχνίας, ποὺ τὰ σκοτεινὰ φῶτα τους, λένε οἱ τυφλοὶ διδάσκαλοι τοῦ λαοῦ πὼς χρειάζονται στὸ χριστιανό, σὰν νὰ μὴν τοὺς φθάνη τὸ φῶς τοῦ Εὐαγγελίου, ποὺ λέγει «ἂν τὸ φῶς ποὺ ἔχουνε μέσα τους (οἱ τέτοιοι) εἶναι σκοτάδι, τὸ σκοτάδι τοὺς πόσο πρέπει νὰ εἶναι;» 

Λοιπόν, κατὰ τὸ πνεῦμα «τοῦ αἰῶνος τούτου τοῦ καταργουμένου» ἑορτάζουνε καὶ δοξάζουνε καὶ τὸν ἅγιον Βασίλειον, ὄχι σὰν ἅγιον καὶ ἀγωνιστῆ τῆς ἀληθινῆς θρησκείας, ἀλλὰ σὰν συγγραφέα «καλλιεπῶν συγγραμμάτων», «σοφὸν ἠθικολόγον καὶ παιδαγωγόν, λάτρην τῆς ἑλληνικῆς σοφίας». 

Ἀλλὰ πόσο σύμφωνος εἶναι ὁ ἅγιος μὲ κείνους ποὺ τὸν δοξάζουνε γιὰ τὴν ἑλληνομάθειά του καὶ γιὰ τὴν ἐκτίμηση ποὺ εἶχε στὴν ἀρχαία σοφία, τὸ φανερώνουνε τὰ παρακάτω λόγια ἀπὸ μία ἐπιστολὴ ποὺ ἔγραψε στὸν Εὐστάθιο ἐπίσκοπο Σεβαστείας: «Ἐγώ, γράφει, ἀφοῦ ξόδεψα πολὺν καιρὸν στὰ μάταια πράγματα, κι᾿ ἀφοῦ ὅλη σχεδὸν τὴ νεότητά μου τὴ χάλασα μὲ τὸ νὰ κοπιάζω γιὰ πράγματα ἀνώφελα (ἀδιαφόρετα), καταγινόμενος νὰ μελετῶ τὰ μαθήματα τῆς «παρὰ τοῦ Θεοῦ μωρανθείσης σοφίας», ἐπειδὴ κάποτε ξύπνησα σὰν νὰ κοιμόμουνα σὲ βαθὺν ὕπνο, καὶ ἄνοιξα τὰ μάτια μου στὸ θαυμαστὸ φῶς τῆς ἀληθείας τοῦ Εὐαγγελίου κ᾿ εἶδα καλὰ πὼς ἤτανε ἄχρηστη «ἡ σοφία τῶν ἀρχόντων τοῦ αἰῶνος τούτου τῶν καταργουμένων», ἀφοῦ ἔκλαψα πολὺ γιὰ τὴν ἐλεεινὴ ζωή μου, παρακαλοῦσα τὸ Θεὸ νὰ μὲ χειροκρατήση γιὰ νὰ φωτισθῶ στὰ δόγματα τῆς εὐσέβειας. Καὶ πρὶν ἀπ᾿ ὅλα προσπάθησα νὰ ἀποκτήσω κάποια ἠθικὴ διόρθωση, ἐπειδὴ εἶχε πάθει μεγάλη διαστροφὴ ἡ ψυχή μου ἀπὸ τὴ συναναστροφή μου μὲ τοὺς κακοὺς ἀνθρώπους. 

Διάβασα λοιπὸν τὸ Εὐαγγέλιο, καὶ σὰν εἶδα πὼς ἐκεῖ μέσα εἶναι γραμμένο πὼς συντείνει πολὺ στὴ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου τὸ νὰ πουλήση τὰ ὑπάρχοντά του καὶ νὰ τὰ μοιράση στοὺς φτωχοὺς ἀδελφούς του καὶ νὰ ζῆ χωρὶς νὰ φροντίζη καθόλου γιὰ τούτη τὴ ζωή, καὶ νὰ μὴν προσηλώνεται ἡ ψυχὴ στὰ ἐπίγεια ἀπὸ καμμιὰ συμπάθεια, παρακαλοῦσα νὰ εὕρω κάποιον ἀπὸ τοὺς ἀδελφοὺς ποὺ νὰ διάλεξε αὐτὸν τὸ δρόμο στὴ ζωή του, ὥστε, μαζὶ μ᾿ αὐτόν, νὰ ταξιδέψω καὶ νὰ περάσω τούτη τὴν περαστικὴ φουρτούνα τῆς ζωῆς». 

Ἀλλὰ ποιὸς δίνει σημασία σ᾿ αὐτὰ ποὺ λέγει ὁ Μέγας Βασίλειος; Ἡμεῖς κάναμε ἕνα δικό μας Χριστιανισμό, ἕνα βολικό, ἕναν ἀνθρωπινὸ καὶ λογικὸ Χριστιανισμό, ὅπως λέγει ὁ μεγάλος Ἱεροεξεταστὴς τοῦ Ντοστογιέφσκη, γιατὶ ὁ Χριστιανισμὸς ποὺ δίδαξε ὁ Χριστὸς εἶναι ἀνεφάρμοστος, ἀπάνθρωπος. Ἐμεῖς, ἀντὶ ν᾿ ἀνέβουμε πρὸς τὸν Χριστό, ποὺ λέγει «ἐγὼ σὰν ὑψωθῶ, θὰ σᾶς τραβήξω ὅλους πρὸς ἐμένα», τὸν κατεβάσαμε ἐκεῖ ποὺ βρισκόμαστε ἐμεῖς, καὶ κάναμε ἕνα Χριστιανισμὸ σύμφωνο μὲ τὶς ἀδυναμίες μας, μὲ τὰ πάθη μας, μὲ τὶς κοσμικὲς φιλοδοξίες μας, καὶ δώσαμε καὶ στοὺς ἁγίους τὰ προσόντα ποὺ ἐκτιμοῦμε καὶ ποὺ θαυμάζει ἡ ὑλοφροσύνη μας, τοὺς κάναμε φιλοσόφους, ρήτορας, πολιτικούς, ψυχολόγους, κοινωνιολόγους, παιδαγωγούς, ἐπιστήμονες κ.λπ. 

Ὁ μεγάλος Ἱεροεξεταστής, σαν πήγανε μπροστά του τον Χριστὸ (ποὺ πρόσταξε νὰ τὸν πιάσουνε, ἐπειδὴ ξανακατέβηκε στὴ γῆ καὶ τὸν ἀκολουθοῦσε ὁ κόσμος), τοῦ εἶπε:

«Τὸν καιρὸ ποὺ ἦρθες στὸν κόσμο ἔφερες στοὺς ἀνθρώπους μία θρησκεία σκληρή, ἀνεφάρμοστη, ἀπάνθρωπη. Ἐμεῖς τὴν κάναμε βολική, ἀνθρωπινή. Τί ξαναἦρθες νὰ κάνης πάλι στὸν κόσμο; Νὰ μᾶς τὴ χαλάσης, μόλις τὴ βάλαμε στὸ δρόμο; Γι᾿ αὐτό, θὰ διατάξω νὰ σὲ κάψουνε ἐν ὀνόματί σου, σὰν αἱρετικόν». Ὁ βολικός, ὁ ἀνθρωπινὸς Χριστιανισμός, αὐτὸ τὸ ἀνθρώπινο κατασκεύασμα, εἶναι ἡ συχαμερὴ παραμόρφωση ποὺ ἔπαθε τὸ Εὐαγγέλιο ἀπὸ τὴν πονηρὴ ὑλοφροσύνη τῆς σαρκός.
Φώτη Κόντογλου: ''Ὁ Μέγας Βασίλειος κι᾿ ὁ παραμορφωμένος Χριστιανισμός''. 
Εκ του βιβλίου ''Ασάλευτο Θεμέλιο''. Εκδόσεις Ακρίτας. 1996.


.......................................................................................................................
...............................................................................................................................


Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2017

SILENCE- Ρεσιτάλ, ο Σκορτσέζε. Βγήκα από την αίθουσα, φρικαρισμένη...(To γιατί μου άρεσε και γιατί ΔΕΝ μου άρεσε η ταινία θα το συζητήσω μια άλλη στιγμή...)



Γράφει τις σκέψεις του για την ταινία
που είδε,
ο αναγνώστης της σελίδας μου, 
Μαρίνος Ριτσούδης.

Ευανθία η Σαλογραία

..................................................................................................................
.................................................................................................................


"Αφόρητα μαύρη ταινία, πού αργά αργά, βασανιστικά, περνούσε την λεπτομερή  φωτογραφική προσέγγιση τού εξωμότη της Χριστιανικής Πίστεως, με τον γνωστό φρικτό προπαγανδιστικό τρόπο, αυτό της συχνής επανάληψης, και  τής επιβλητικής  χρήσης  τού ήχου,  τών κοντινών πλάνων, καί   τις έντονες εστιάσεις τών στιγμών της αποστασίας διά του ποδιού πάνω στις εικόνες, κλπ.

Ηταν μία εμφανής απροκάλυπτη επίθεση  στίς  αισθήσεις,  ένα ολοκληρωμένο  αντίχριστο σχέδιο, μιάς  καθηλωτικής προσέγγισης,  σε τέτοιο, παρθενικής οπτικής,  θέμα αλλαξοπιστίας γιά τον Χριστιανισμό στις μέρες μας,  πού θεωρώ ότι αυτό  ήταν τελικά και ο τελικός σκοπός  της εκστρατείας της ταινίας  του Σκορσέζε.


Μία επιβλητικά σαρωτική
προσπάθεια εθισμού  στην  αποστασία, με τον συγκεκριμένο φωτογραφικό εμμονικό τρόπο,  θεωρώ ότι σχεδιάστηκε  να αποδοθεί σε αυτή την ταινία, καθώς και το μήνυμα, "αποστάτησε για να ζήσεις", το αιώνιο ζήτημα τού διαβόλου,  και στο τέλος τέλος  ο θάνατος στήν άρνηση, όπως ήταν θάνατος και πρίν την αποστασία, καθώς οι πεθαμένοι Λατίνοι εμφανώς διέδιδαν συναισθηματικά τη θανατίλα τής αίρεσης. Και αυτό είναι ένα άλλο φρικτό γεγονός.


Ένα σημείο που μού προξένησε εντύπωση, και θεωρώ εκεί  την όλη αυθεντικότητα καί μαρτυρία  του διαβόλου στην ταινία  είναι ότι μετά την καταπάτηση ή τον εμπτυσμό  των συμβόλων,   ακολουθούσε η ενυπόγραφη άρνηση του Χριστού, και σύνταξη με τούς ετερόθρησκους βουδιστές.


Η τελική πράξη του θανάτου στο βουδισμό με το σταυρό στο χέρι, είναι ένα τρανταχτό σημείο οικουμενισμού, που αφήνεται
να αιωρείται στήν αμφισβήτηση της θολόσφαιρας μίας πιθανής  σωτηρίας.


"Κατάληξε σε εμάς, και κράτα όποια πίστη ή και σύμβολα στο θάνατό σου θέλεις"!!!


Η μεγαλύτερη  αντίχριστη πλάνη όλων των εποχών πού γίνεται σημαία  στις μέρες μας.
Τελευταίο σημείο που αγγίζει τα όρια της θολοκουλτούρας των παραγωγών,  αποτελεί  και το σύνολο των  ψευτο-διλημμάτων μέ το ένδυμα της "φιλοσοφίας",  πού θέτουν στούς θεατές αυτής της ταινίας. Μεγάλη μαεστρία εδώ στην αποχαύνωση. 


Εν κατακλείδι μεγάλο δηλητήριο αυτή η ταινία, και θα συμβούλευα την αποχή γιά εμάς τούς Ορθοδόξους, θεωρώντας τη ιδιαίτερα δηλητηριώδη, ιδιαίτερα βλαπτική, καθώς οι εικόνες της καταπάτησης των ιερών συμβόλων σε συσφίγγουν δραστικά με μία αόρατη μέγγενη στο νού, εγκλωβίζουν το υποσυνείδητο πολύ περισσότερο, και  θα παραμένουν για καιρό εντός μας, ως ένα διαφορετικό δηλητήριο, πού έχει ξεκινήσει να επιδρά στίς δυτικές  κοινωνίες,  καθώς έχει αρχίσει το τσιπάρισμα......"


Μαρίνος Ριτσούδης 

Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017

O Ευρωλιγούρης κ. Ζουράρις


Εικόνα για το αποτέλεσμα ειδήσεων
O Ευρωλιγούρης κ. Ζουράρις
Είδα και άκουσα για πρώτη φορά στη ζωή μου τον κ. Ζουράρι στο Πνευματικό Κέντρο Βραχνείκων Πατρών την δεκαετία του 80. Η αίθουσα ήταν κατάμεστη - και με όρθιους - και αυτός χωρίς χειρόγραφο μιλούσε κατά των άξεστων και βάρβαρων ευρωλιγούρηδων κάνοντας χρήση λέξεων και φράσεων της αρχαίας ελληνικής.
Ο Ζουράρις έκανε καριέρα με τέτοιες ομιλίες που οργάνωνε το ΚΚΕ Εσωτερικού. Ήμουν νέος δημοσιογράφος τότε και δεν είχα συνειδητοποιήσει την κάστα εκέινη των δημοσίων προσώπων που μόνο μιλούν αλλά είναι εντελώς ανίκανοι να πράξουν. Δηλαδή δημόσια πρόσωπα του τίποτα.
Ο Ζουράρις έκανε μια μακρά διαδρομή αμπελοφιλοσοφώντας και χωρίς ποτέ να έχει προσφέρει το παραμικρό στην κοινωνία. Πότε αποκαλύφθηκε ότι είναι κενός περιεχομένου; Όταν γονυπετής και χωρίς κανένα πρόβλημα, υποκλίνεται στους βάρβαρους ευρωλιγούρηδες ευρωλιγούρηδες και εφαρμόζει με θρησκευτική ευλάβεια τα μνημόνιά τους, έναντι ενός βουλευτικού μισθού...
Ο "αριστερός Ζουράρις" εξελέγη συνεργαζόμενος με τους ΑΝΕΛ με ένα κόμμα - σφραγίδα, που δεν έχει την ελάχιστη σ΄χεση με την κοινωνία. Δεν είναι λίγοι λοιπόν οι πολίτες που υποστηρίζουν ότι ο 76χρονος Ζουράρις απολαμβάνει τον μισθό του βουλευτή (τώρα του υπουργού) αλλά και το ποσοστό που μάλλον παίρνει από την κρατική επιδότηση σαν κόμμα "Πυρίκαυστον".
Η πρώτη του ομιλία στη Βουλή εντελώς κενή περιέχομένου: περιείχε αποσπάσματα από νεοέλληνες ποιητές, κείμενα των πατέρων της Εκκλησίας και από τον επιτάφιο λόγο του Περικλή. Κανείς δεν θυμάτια τι είπε.
Πρόσφατα ως υφυπουργός Παιδείας (και πάντα της ακινησίας, μόνο μιλά δεν πράττει) είπε το απίστευτο:
«νομίζετε ίσως ότι δεν απειλούμαστε τώρα ως χώρα, μόνο κάποια νησιά μας ζητάει ο Ερντογάν. Και να χάσουμε μερικά νησιά δεν πειράζει. Τα νησιά θα τα ξαναπαίρνουμε πάντοτε ή δεν τα ξαναπαίρνουμε. Τη γλώσσα έχει σημασία να μην μας πάρουν».
Πράγματι την γλώσσα να μην μας πάρουν. Και τον μισθό του βουλευτή. Όταν με την γλώσσα  αμπελοφιλοσοφούμε, να υπάρχουν και μερικά χιλιάρικα το μήνα για να περνάμε καλά.
Ανδρέας Χριστόπουλος

...όπως πάντα πεζοπορώντας για τη γη του ήλιου, σε χαιρετώ με το φτερό της λύπης μου...



Νικηφόρος Βρεττάκος