ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!-Αναστάσιμον Μήνυμα, Εκκλησία Γ.Ο.Χ. Ελλάδος

..........................................................................................................

Παντὶ τῷ πληρώματι τῆς Ἐκκλησίας

«Σήμερον πᾶσα κτίσις ἀγάλλεται καὶ χαίρει, ὅτι Χριστὸςἀνέστη

 καὶ ᾅδης ἐσκυλεύθη»

«Αὕτη ἡ ἡμέρα ἥν ἐποίησεν ὁ Κύριος, ἀγαλ­λιασώ­μεθα καὶ εὐφρανθῶ­μεν ἐν αὐτῇ»!

 
 

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά·

          Κατὰ τὴν ἁγίαν Λαμπρὰν καὶ Φωτοφόρον σημερινὴν ἑορτήν, ἡ χαρὰ καὶ ἀγαλλίασις τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου ἡμῶν πληροῖ τὰς καρδίας πάντων τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, ὥστε νὰ συνενώνουν τὰς δοξολογίας αὐτῶν μετὰ τῶν ἐν Οὐρανοῖς Ἁγίων Ἀγγέλων, ἀλλὰ καὶ μεθ’ ὅλης τῆς κτίσεως, εἰς ὑμνωδίαν ἄπαυστον καὶ εὐχαριστίαν ἄφατον!

          Ἡ λαφυραγώγησις τοῦ ᾅδου καὶ ἡ Νίκη τῆς Ζωῆς ἐπὶ τοῦ θανάτου ἐν τῷ Ἀναστάντι Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Σωτῆρι ἡμῶν, προοιμιάζει τὴν κλητὴν καὶ ἁγίαν Ἡμέραν, τὴν βασιλίδα καὶ κυρίαν: Ἑορτῶν Ἑορτή, Πανήγυρις Πανηγύρεων, Πάσχα Κυρίου Πάσχα!...

* * *

          Ὅμως, τί προηγήθη τῆς Χαρᾶς ταύτης; Τὸ Μυστήριον τοῦ Σταυροῦ: «Ἰδοὺ γὰρ ἦλθε διὰ τοῦ Σταυροῦ Χαρὰ ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ»!

          Ὁ Κύριος ἡμῶν ἠπείγετο ἵνα τελειώσῃ τὸ Ἔργον τῆς Σωτηρίας ἡμῶν καὶ προέλεγε συχνάκις τὸ θεῖον Αὐτοῦ Πάθος, τὸν Σταυρὸν καὶ τὴν ἔνδοξον Ἀνάστασιν Αὐτοῦ. Ἐπορεύθη πρὸς τὸ Πάθος «ἑκουσίᾳ βουλῇ», πιὼν τὸ «Ποτήριον» τοῦ θανάτου ἐν ὑπακοῇ, διὰ νὰ λυτρώσῃ ἅπαν τὸ ἀνθρώπινον ἐκ τῆς ἁμαρτίας, τοῦ διαβόλου καὶ τοῦ θανάτου. Ἐξέπνευσεν ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ ἀληθῶς καὶ ἐγνώρισε τὴν «φθορὰν» τοῦ θανάτου, ἤτοι ἐχωρίσθη ἡ ἡνωμένη ὑποστατικῶς μετὰ τῆς Θεότητος Ψυχὴ Αὐτοῦ ἐκ τοῦ ἡνωμένου ἐπίσης ὑποστατικῶς μετὰ τῆς Θεότητος Σώματος Αὐτοῦ, κατασκηνώσας οὕτως ἐν τῷ θεοδέγμονι Τάφῳ «ἐπ’ ἐλπίδι».

          Διότι, δὲν ἐγκατελείφθη ἡ Ψυχή Του εἰς ᾅδην, οὐδὲ ἡ Σάρξ Του εἶδε διαφθοράν. Τὸ μὲν Δεσποτικὸν Σῶμα ὕπνωσε μικρὸν ἐντὸς τοῦ Τάφου, χωρὶς νὰ πάθῃ διαφθορὰν καὶ διάλυσιν, ἡ δὲ Ψυχὴ Αὐτοῦ μετέβη εἰς ἅδην διὰ νὰ ἐλευθερώσῃ τοὺς ἀπ’ αἰῶνος δεσμίους αὐτοῦ!

          Ἡ μετὰ τρεῖς ἡμέρας ζωοποίησις τοῦ Σώματος Αὐτοῦ διὰ τῆς ἐπανόδου τῆς Ἀχράντου Αὐτοῦ Ψυχῆς, ἤτοι ἡ Ἀνάστασις Αὐτοῦ, δὲν ἔγινεν ὡς κατόρθωμα διὰ τὸν Ἑαυτόν Του, ἀλλὰ διὰ νὰ παραπεμφθῇ τοῦτο τὸ ἀγαθὸν «εἰς ὅλην τοῦ ἀνθρώπου τὴν φύσιν» (Ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας).

* * *

          Διὸ καὶ ἡ κοινὴ εὐφροσύνη τῶν θείων Προσώπων τῆς Ἁγίας Τριάδος διὰ τὴν ἐπιτέλεσιν τῆς Σωτηρίας ἡμῶν, εἶναι κοινὴ εὐφροσύνη τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, μεταδιδομένη εἰς ἕκαστον τίμιον Μέλος Αὐτῆς.

          Ἅπαντες οἱ τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας «σκιρτῶντες ὑμνοῦμεν τὸν Αἴτιον, τὸν μόνον εὐλογητὸν τῶν Πατέρων Θεὸν καὶ ὑπερένδοξον», διὰ τὴν «νέκρωσιν τοῦ θανάτου», διὰ τὴν «καθαίρεσιν» τοῦ ἅδου καὶ διὰ τὴν ἀπαρχὴν τῆς «ἄλλης βιοτῆς», ἤτοι τῆς αἰωνίου.

          Αἱ ὠδῖνες τοῦ θανάτου ἐλύθησαν, ὁ θάνατος δὲν χωρίζει ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ Χριστοῦ, δὲν ἀπερχόμεθα πλέον εἰς τὸν σκοτεινὸν ἅδην, ἀλλ’ εἰς οὐρανίους καὶ φωτεινὰς μονάς, εἰς αἰώνιον διαμονὴν πλήρη παντὸς ἀγαθοῦ!

* * *

          Ἀλλ’ ὅμως, βιοῦμεν ταῦτα πάντα ἀπ’ ἐντεῦθεν ὡς ἀρραβῶνα αἰωνίου κληρονομίας; Πιστεύομεν ὀρθοδόξως καὶ ἀκαινοτομήτως καὶ φυλάσσομεν τὰς ἁγίας Ἐντολάς, ὥστε νὰ ἀξιωθῶμεν τῶν ἀναστασίμων δωρεῶν;

          Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν προτρέπεται ἕκαστον ἡμῶν, ὡς εἰς τὸν φίλον Αὐτοῦ Δίκαιον Ἁβραάμ: «εὐαρέστει ἐνώπιον ἐμοῦ καὶ γίνου ἄμεμπτος»! Ὁ δὲ Ἀδελφόθεος Ἰάκωβος ἀναφωνεῖ εἰς πάντα πιστόν: «ἄσπιλον ἑαυτὸν τηρεῖν ἀπὸ τοῦ κόσμου»!...

          Ἡ Χαρὰ τῆς Ἀναστάσεως καὶ ἡ βίωσις τῆς ἀναστασίμου Ἐλπίδος, ἀποτελεῖ συνάρτησιν τῆς ὀρθῆς ἡμῶν Πίστεως (Ὀρθοδοξίας) καὶ τῆς ἐμπράκτου ἀποδείξεως καὶ ἐπαληθεύσεως αὐτῆς εἰς τὴν ζωὴν ἡμῶν  (Ὀρθοπραξίας). Ἀναλόγως τῆς Μετανοίας ἡμῶν, τῆς νίκης ἐπὶ τῶν παθῶν, τῆς καθάρσεως ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας, τῆς ἀπελευθερώσεως ἐκ τῶν δεσμῶν τοῦ πονηροῦ, τῆς ἀξίας καὶ συχνῆς μεθέξεως τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων, λαμβάνομεν τὴν Χάριν καὶ Χαρὰν τῆς νίκης τῆς Ἀναστάσεως ἐπ’ ἐλπίδι ζωῆς αἰωνίου.

          Ἐκ τοῦ κενοῦ Μνημείου ἐξεπήγασεν Ἐλπὶς καὶ Χαρά, καὶ πηγάζει ἀείποτε Εἰρήνη,  Συμφιλίωσις, Ἕνωσις ἐν Ἀληθείᾳ καὶ Ἀγάπῃ, Κοινωνία ζωῆς, πρόγευσις τῶν Ἐπουρανίων!

* * *

 Τέκνα ἐν Κυρίῳ Ἀναστάντι ἀγαπητὰ καὶ περιπόθητα·

          Μόλις προσφάτως, ὁ Κύριος ἡμῶν ἠξίωσεν ἡμᾶς ὅπως γευθῶμεν μίαν πρώτην Ἀνάστασιν, διὰ μέσου τῆς δωρεᾶς τῆς Ἑνώσεως ἐν τῇ Γνησίᾳ ἡμῶν Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ Ἀδελφῶν ἄχρι τοῦδε κεχωρισμένων, ἐκ τῶν ἐγγὺς καὶ τῶν μακράν, πρὸς ἐνίσχυσιν τῶν δεσμῶν τῆς Ἀληθείας καὶ Ἀγάπης, ἐν ἐλπίδι καταισχύνης τῆς οἰκουμενιστικῆς αἱρέσεως καὶ ἀποστασίας εἰς τοὺς ἀποκαλυπτικοὺς χρόνους ἡμῶν. Εἴθε ἡ ἀναστάσιμος ἐμπειρία αὕτη νὰ εὐλογηθῇ καὶ νὰ διευρυνθῇ ἔτι περισσότερον, οὐδεὶς δὲ νὰ ἐμμείνῃ δέσμιος εἰς τὸν ᾅδην τῶν ἐμπαθειῶν τοῦ κόσμου τούτου τῆς φθορᾶς, τῆς διαιρέσεως, τῆς ἀπομονώσεως καὶ τῆς ἀποσυνθέσεως.

          Ἡ ἀναστάσιμος ἡμῶν Ἐλπὶς εἴθε νὰ καταυγάζῃ τὴν Ἐκκλησίαν ἡμῶν καὶ νὰ ὁδηγῇ τὰ διαβήματα πάντων ἡμῶν εἰς τὸν ἀσφαλῆ λιμένα τοῦ ἁγιασμοῦ καὶ τῆς σωτηρίας, εἰς δόξαν Πατρός, Υἱοῦ καὶ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀμήν!

Χριστὸς Ἀνέστη! Ἀληθῶς Ἀνέστη!

Ἅγιον Πάσχα 2014

Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ

Ὁ Ἀρ­χι­ε­πί­σκο­πος

†  Ὁ Ἀ­θη­νῶν ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΣ  

Τὰ Μέλη

†  Ὁ Ἀτ­τι­κῆς καὶ Δι­αυ­λε­ί­ας ΑΚΑΚΙΟΣ

†  Ὁ Θεσ­σα­λο­νί­κης καὶ Δη­μη­τρι­ά­δος ΜΑΞΙΜΟΣ

†  Ὁ Λα­ρί­σης καί Πλα­τα­μῶ­νος ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ

†  Ὁ Εὐ­ρί­που καὶ Εὐ­βο­ί­ας ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ

†  Ὁ Πει­ραι­ῶς καὶ Σα­λα­μῖ­νος ΓΕΡΟΝΤΙΟΣ

†  Ὁ Ἀτ­τι­κῆς καὶ Βοι­ω­τί­ας ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

†  Ὁ Το­ρόν­το ΜΩΫΣΗΣ

†  Ὁ Ἀµερικῆς ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ

†  Ὁ Ἔτνα ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

†  Ὁ Ὠρωποῦ καὶ Φυλῆς ΚΥΠΡΙΑΝΟΣ

†  Ὁ Χρι­στι­α­νου­πό­λε­ως ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ

†  Ὁ Μα­ρα­θῶ­νος ΦΩΤΙΟΣ

†  Ὁ Πόρ­τλαντ ΣΕΡΓΙΟΣ

†  Ὁ Φιλίππων ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

†  Ὁ Μεθώνης ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

†  Ὁ Νόρα ΜΙΧΑΗΛ

†  Ὁ Λούνης ΣΙΛΟΥΑΝΟΣ

†  Ὁ Γαρδικίου ΚΛΗΜΗΣ

†  Ὁ Βρε­σθέ­νης ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ

†  Ὁ Θε­ου­πό­λε­ως ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ

†  Ὁ Φωτικῆς ΑΥΞΕΝΤΙΟΣ

Αναδημοσίευση από http://entoytwnika1.blogspot.gr/2014/04/blog-post.html

Πηγή:Kυπριανός Χριστοδουλίδης

Το θείον σημείον του Αγίου Φωτός και δεν πα' να κουρεύονται οι αντίδικοι- για μένα έχει πάντα σημασία η αξιοπιστία του μάρτυρα...

Παραπολυαγαπημένο  μου

από δυο τρείς, αυτόπτες και αυτήκοους μάρτυρες, 
που συνάντησα σ' αυτό τον πρόσκαιρο βίο, 
(προ της κοσμοϊστορικής εμφανίσεως, του you tube)
απεκόμισα  τη βεβαιότητα περί της θεϊκότητας
του Σημείου του Αγίου Φωτός.

Ο ένας από αυτούς τους μάρτυρες, 
υπήρξε ο ορθολογιστής δάσκαλος πεθερός μου, 
ο Γεώργιος Παναγ. Κουτσούκος 
που επισκέφτηκε τον Πανάγιο Τάφο, 
πριν λίγα χρόνια σε ώριμη ηλικία, μαζί με την καλή του γυναίκα.

(Τον έχω και βιντεοσκοπήσει να αφηγείται την εμπειρία του, 
κάποτε, θα σου τη δείξω)

Ο δεύτερος, δικός μου αξιοπιστότατος μάρτυρας,  

υπήρξε μια εκλεκτή  φίλη, δικαστίνα 

( γνωρίζεις, λόγω επαγγέλματος,

 πόσο καχύποπτοι τυγχάνουν οι δικαστές) 

που βρέθηκε στα Ιεροσόλυμα με το σύζυγό της  

έζησαν  την υπερφυσική εμπειρία 

πάθαν μεγάααλο ταράκουλο  και έκτοτε,  η ζωή τους  όλη

- εν Χριστώ Ιησού- μεταμορφώθηκε!

Δεν θα πω περισσότερα μέσ' στα άγρια χαράματα, με την τσίμπλα στο μάτι.

Θα γράψω  μόνο ότι αφού ο Λατρεμένος Χριστός Αναστήθηκε, 
εμείς, οι έχοντες στη Θεϊκή Δύναμη Εκείνου, όλη  την ελπίδα μας, 
μπορούμε ακόμη και το φρικαλέο, τον προσωπικό μας  θάνατο, 
να τον κοιτάμε κατάματα, 
δίχως να τον φοβούμαστε
βγάζοντάς του  κοροϊδευτικά τη γλώσσα 
και κάνοντάς του: "μπδδδδ!"

Σε ασπάζομαι τρις 
και  εύχομαι απ' τα βάθη της  καρδιάς μου

-ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ! 

Ευανθία η Σαλογραία εν Πάτραις 

"ΑΙ ΓΕΝΕΑΙ ΠΑΣΑΙ..."

ΟΙ ΕΠΤΑ ΦΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΤΑΥΡΟ.

Του εν αγίοις ευρισκομένου επισκόπου Νικολάου Βελιμίροβιτς
................................................................................................

Θέλετε να µάθετε τη σηµασία εκείνων των επτά φράσεων

τις οποίες είπε ο Κύριος πάνω στον σταυρό. 

Δεν είναι σαφείς;

Πρώτη φράση: «Πάτερ, άφες αυτοίς· ου γαρ οίδασι τι ποιούσι» (Λουκ. 23,34). 

Με αυτά τα λόγια ο Χριστός έδειξε το έλεός του απέναντι στους εκτελεστές Του, 

των οποίων η µοχθηρία δεν υποχώρησε, ούτε όταν υπέφερε στον σταυρό. 

Το δεύτερο είναι ότι βροντοφώναξε από την κορυφή του βράχου του Γολγοθά

µία αποδεδειγµένη αλλά ποτέ καλά συνειδητοποιηµένη αλήθεια, 

δηλαδή ότι αυτοί που πράττουν το κακό ποτέ δεν ξέρουν τι κάνουν. 

Σκοτώνοντας τον Δίκαιο στην πραγµατικότητα σκοτώνουν τον εαυτό τους

και ταυτόχρονα δοξάζουν τον Δίκαιο.

Καταπατώντας τον νόµο του Θεού δεν βλέπουν τη µυλόπετρα, 

η οποία αόρατα κατεβαίνει προς αυτούς για να τους συνθλίψει. 

Εµπαίζοντας τον Θεό δεν βλέπουν τα πρόσωπά τους να µεταµορφώνονται σε θηριώδη ρύγχη. 

Διαποτισµένοι από το κακό ποτέ δεν ξέρουν τι κάνουν.

Δεύτερη φράση: «Αµην λέγω σοι, σήµερον µετ’ εµού έση εν τω παραδείσω» (Λουκ. 23,43). 

Αυτός ο λόγος απευθύνεται στον µετανιωµένο ληστή στον σταυρό. 

Πολύ παρήγορος λόγος για τους αµαρτωλούς, οι οποίοι τουλάχιστον την τελευταία στιγµή µετανοούν. 

Το έλεος του Θεού είναι απερίγραπτα µεγάλο. 

Ο Κύριος εκπληρώνει την αποστολή Του ακόµα και στον σταυρό. 

Έως την τελευταία του πνοή ο Κύριος σώζει εκείνους που δείχνουν και την παραµικρή επιθυµία να σωθούν.

Τρίτη φράση: «Γύναι, ίδε ο υιός σου» (Ιωαν. 19,26). 

Έτσι είπε ο Κύριος στην Αγία Μητέρα Του που στεκόταν κάτω από τον σταυρό µέ την ψυχή σταυρωµένη. 

Και στον απόστολο Ιωάννη λέγει: «Ιδού η µήτηρ σου» (Ιωαν. 19,27). 

Αυτός ο λόγος δείχνει τη φροντίδα, που ο καθένας χρωστά στους γονείς του. 

Για δες, Εκείνος που έδωσε εντολή στους ανθρώπους: 

«Τίµα τον πατέρα σου και την µητέρα σου» (Εξ. 20,12) εκπληρώνει την εντολή Του την ύστατη στιγµή.

Τέταρτη φράση: «Θεέ µου, Θεέ µου, ινατί µέ εγκατέλιπες;» (Ματθ. 27,46). 

Αυτές οι λέξεις δείχνουν, τόσο την αδύναµη ανθρώπινη φύση, όσο και την προορατικότητα του Κυρίου. 

Ο άνθρωπος πάσχει, αλλά κάτω από τον ανθρώπινο πόνο υπάρχει ένα µυστήριο. 

Δες, µόνον αυτές οι λέξεις µπορούσαν να διαλύσουν την αίρεση, η οποία αργότερα τράνταζε την εκκλησία και η οποία λανθασµένα κήρυττε ότι η Θεία φύση υπέφερε στον σταυρό. 

Όµως, εν τω µεταξύ, ο αιώνιος Υιός του Θεού γι’ αυτό και ενσαρκώθηκε ως άνθρωπος, για να είναι ως άνθρωπος στο σώµα και την ψυχή, για να µπορέσει όταν έλθει η στιγµή να πάσχει για τους ανθρώπους και να πεθάνει για τους ανθρώπους. 

Γιατί αν η Θεία φύση του Χριστού έπασχε στον σταυρό, θα σήµαινε ότι η Θεία φύση του Χριστού θα πέθαινε. Και αυτό ούτε καν επιτρέπεται να διανοηθούµε. 

Εντρυφήστε όσο πιο πολύ µπορείτε σ’ αυτές τις µεγάλες και φοβερές λέξεις: 

«Θεέ µου, Θεέ µου, ινατί µέ εγκατέλιπες;».

Η πέµπτη φράση: «Διψώ» (Ιωαν 19,28). Το αίµα Του έρρεε. Γι’ αυτό και διψούσε. 

Ο ήλιος ήταν κατά τη δύση του, ήδη Του χτυπούσε το πρόσωπο και µαζί µέ τα άλλα βασανιστήρια καιγόταν πολύ. Φυσικό ήταν να διψά. 

Αλλά, Κύριε, διψούσες όντως για νερό ή για αγάπη; 

Μήπως διψούσες ως άνθρωπος ή ως Θεός, ή και το ένα και το άλλο; 

Ιδού ο Ρωµαίος λεγεωνάριος σου πρόσφερε ένα σπόγγο βρεγµένο στο ξύδι. 

Μια σταγόνα ελέους, την οποία δεν αισθάνθηκες από τους ανθρώπους για τρεις ολόκληρες ώρες κρεµασµένος στον σταυρό! 

Αυτός ο Ρωµαίος στρατιώτης απαλύνει κάπως την αµαρτία του Πιλάτου -την αµαρτία της Ρωµαϊκής αυτοκρατορίας- απέναντί σου, έστω και µέ ξύδι. 

Γι’ αυτό θα αφανίσεις τη Ρωµαϊκή αυτοκρατορία, αλλά στη θέση της θα οικοδοµήσεις νέα.

Η έκτη φράση: «Πάτερ, εις χείρας σου παρατίθεµαι το πνεύµά µου» (Λουκ. 23,46).

 Που σηµαίνει ότι ο Υιός παραδίδει το πνεύµα Του στα χέρια του Πατρός Του. \

Για να γίνει γνωστό, ότι από τον Πατέρα ήρθε και όχι αυτεξουσίως, όπως Τον κατηγορούσαν οι Εβραίοι. 

Αλλά ακόµα οι λέξεις αυτές ελέχθησαν για να τις ακούσουν οι βουδιστές, οι πυθαγόρειοι, 

οι αποκρυφιστές, και όλοι εκείνοι οι φιλόσοφοι, οι οποίοι φλυαρούσαν περί µετοίκησης της ψυχής των νεκρών ανθρώπων σε άλλους ανθρώπους, ή ζώα, ή φυτά, ή αστέρια, ή µεταλλικά στοιχεία. 

Πετάξετε όλες αυτές τις φαντασίες και δείτε που κατευθύνεται το πνεύµα του νεκρού Δικαίου: 

«Πάτερ, εις χείράς σου παρατίθεµαι το πνεύµά µου»!

Η έβδοµη φράση: «Τετέλεσται» (Ιωαν.19,30).

 Αυτό δεν σηµαίνει ότι τελειώνει η ζωή. Όχι! 

Αλλά ότι τελειώνει η αποστολή η επικεντρωµένη στη σωτηρία του ανθρωπίνου γένους. 

Τελείωσε, και επισφραγίσθηκε µέ το αίµα και τον επίγειο θάνατο, το θείο έργο του µοναδικού αληθινού Μεσσία των ανθρώπων. 

Τελείωσαν τα βασανιστήρια, αλλά η ζωή µόλις αρχίζει. 

Τελείωσε η τραγωδία αλλά όχι και το δράµα. 

Στη σειρά έπεται, το µεγαλειώδες αξίωµα: νίκη πάνω στον θάνατο, ανάσταση, δόξα.

(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, 

«Δρόμος χωρίς Θεό δεν αντέχεται…», Ιεραποστολικές επιστολές Α΄, εκδ, Εν πλω,  σ. 72-75)

Πηγή:
Διακόνημα