Τρίτη, 30 Νοεμβρίου 2010

Η απόσταση μεταξύ των σωμάτων(ποίηση) Κική Δημουλά

....Η απόσταση μεταξύ των σωμάτων
δεν είναι κανόνας του χορού
είν'ο βραδύς ψαλμός της προσέγγισης
το αμήν της βαθύφωνης έλξης....

Κική Δημουλά
(απ' τη Συλλογή "Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως)

Κυριακή, 28 Νοεμβρίου 2010

Η διανομή -ποίηση Ν. Βρεττάκου


Η διανομή
 
Το πιθανότερο είναι πως δε θα με ρωτήσει κανείς
τι την έκαμα την ψυχή μου. Όμως, εγώ
χρωστώ μιαν απόκριση πριν κλείσω τον έμμετρο
μονόλογό μου.
                             Λοιπόν,
Την ψυχή μου την έκοψα με οδυνηρό ψαλίδι σε μικρά
φύλλα, μικρά χαρτιά, αστραπές μικρές
και τη μοιράζω στους περαστικούς.
 
Ν. Βρεττάκος

Σάββατο, 27 Νοεμβρίου 2010

Γιώργος Καραμπελιάς και Κώστας Ζουράρις συζήτηση για νέο βιβλίο Ζουράρι


Untitled from Άρδην - Ρήξη on Vimeo.

Περιστεράκι  μου

βρήκα αυτό το βίντεο  σήμερα, το παρακολούθησα   και... δεν  απο-λωλάθηκα!

Αν θες να καταλάβεις τους λόγους, άκουσέ  το  με προσοχή και υπομονή απ' την αρχή μέχρι το τέλος- τρώγοντας, αν θες , και κανα ηλιόσπορο.

Θα λάβεις μεγάλη ωφέλεια   απ' τα σποράκια του ηλίανθου βεβαίως , αλλά κυριότατα θα δυναμώσεις   απ' τα σποράκια των σκέψεων!

Σαλογραία

Τετάρτη, 24 Νοεμβρίου 2010

Σύντομη αφήγηση περί (μη) απόλαυσης φαγητού

Πολυαγαπημένο μου

σήμερα θα σου εξομολογηθώ ότι άργησα απίστευτα  να καταλάβω ποια είναι η μία  μεγαλύτερη μετά το σεξ (που δεν παχαίνει κιόλαςσωματική ανθρώπινη απόλαυση.

-Διατί υπήρξα again and again  τόοοσον ζώον;

-Λόγω προβληματικής   παιδικής ηλικίας, και βιωμάτων  -ρε βόδιιιι!

-Βιωμάτων;
Δηλαδή;
Τι εννοείτε μανδάμ Σαλογραία μουουου!!!;

 -Δεν ήτο ιερά και απαραβίαστος, και χαρωπή,  η ώρα του οικογενειακού φαγητού εν τη πατρική υμών οικία;

(Εδώ η  γραία  γουρλώνει τα μάτια  και πέφτει τ'ανάσκελα που έλεγε η μάνα της- βαστώντας  την κοιλιά της απ' τα γέλια- χτυπιέται, κοπανιέται λίγα δευτερόλεπτα, μετά σηκώνεται, τινάζει με αξιοπρέπεια-πάνω απ'όλα-  το μακρύ  φουστάνι, κάθεται απέναντί μου, χαλαρή- σαν μην μεσολάβησε το προηγούμενο... σαλεμένο  σκηνικό- και συνεχίζει):

-Ιερά και απαραβίαστος η ώρα του οικογενειακού φαγητού εν τη πατρική μου  οικία;
Χαχαχα! ας ξαναγελάσω με γεύση κινίνου στα χείλη,  αυτήν την φοράν...αχ λατρεμένο!

Όστις  δεν το έχει ζήσει,  δεν το έχει νιώσει  το οδυνηρότατο σκηνικό.

Πώς δηλαδή,  στήνεται, ώρες με τις ώρες,  μεσημέρι με το μεσημέρι, βδομάδα με τη βδομάδα, μήνα με το μήνα, χρόνο με το χρόνο,  και πώς σου κατασκευάζει αρνητικά εξαρτημένα ανακλαστικά πάνω στο θέμα της λήψης τροφής- το βεβαίωσε και ο μακαριτάκος ο Παβλώφ ότι υπάρχουν- περιγράφοντας  εκείνα τα κλασσικά, ντε, με τους σκύλους, τα κουδούνια και τις μπριζόλες, πειράματά του.

Λοιπόν, αφότου θυμάμαι τον εαυτόν μου, περιστεράκι μου για μένα η ώρα του φαγητού υπήρξε μια κ ό λ α σ η!

Βεβαίως για να αποφεύγω αυτή την κόλαση, έβγαινα ενίοτε  στο δρόμο με κανα ψωμοτύρι στο χέρι και το έτρωγα παίζοντας "κουτσό" με τις καλές φιλενάδες,  όμως...όλο και κάποια στιγμή, αναγκαζόμουν να μπω στο σπίτι για φαγητό, διάβασμα-ελάχιστο-και ύπνο,  το μεσημέρι , ή το βράδυ.

Η μάνα μου- ευτυχώς που δούλευε κιόλας- τότε  με  έβλεπε- και με... περιάδραχνε!

-Ελα εδώ να σε περιαδράξω-με αγριοκοίταγε.

Το "περιαδράξω", βεβαίως και  δεν ακουγόταν με ευχαρίστηση απ' το μισόκουφο αυτάκι μου

(ναι, από τότε, γιατρέ μου, είχα ένα αυτί μισόκουφο, το έπαθα  από φρικτά επώδυνη παιδική ωτίτιδα, ήτις εγκαίρως δεν θεραπεύτηκε.)

Δεν το είχα ψάξει σε λεξικό, αλλά η εμπειρία, μου εξηγούσε πολύ καλά, της λέξης  το οδυνηρό νόημα.

Ο τούρμπο  πατήρ  έλειπε και αυτός σε "δουλειές"τον περισσότερο καιρό, ήταν χαμένος, τηλέφωνα δεν είχαμε - τρέχα γύρευε- εν πολλοίς αυτός όλο και κάτι γλύτωνε από γυναικομουρμούρα, σε μένα όμως-το μοναχοπαίδι και τον άτυπο ψυχοθεραπευτή της μανούλας...

- Αλίμονο και γραψαλίμονο!

Η μαμά ψυχοθεραπεύονταν  ασυνείδητα,  κάνοντας -με ιδία έμπνευση- screaming therapy που λένε οι πσυχίατροι-  κατ'εξοχήν και κυρίως στην ώρα του  φαγητού!

Καθόμουν, που λες,  να φάω, το έρημο,  και ενώ είχα μπροστά μου το πιάτο με το λιτό έδεσμα, ρύζι-και των κινέζων- ή πατάτες ή μακαρόνια-όλα τα ...θρεπτικά - η μανούλα -δι ασήμαντον αφορμήν άρχιζε τον "εξάψαλμο".

Κάθε φορά, η αφορμή ήταν και άλλη.

 Κάθε φορά η ευρηματικότητα της φαντασίας της, ανεξάντλητη...

-Βρέ τέρας της Κοινωνίας Των Εθνών,(ΚΤΕ όπως είναι σήμερα ο ΟΗΕ περίπου) μωρή άχρηστη, μωρή άταρη -που ό,τι πιάνεις σου πέφτει από τα χέρια -  όρνιο, καθίκι κωθώνι, δεν σου είπα, μωρήηηη, ότι το ποτήρι με το νερό ΔΕΝ  το βάζουνε ,μωρή, στην άκρη του τραπεζιού, γιατί μπορεί να το σπρώξεις,να πέσει να σπάσει και τι θα γίνει, μωρή, άμα σπάσει το ποτήρι; θα κινδυνέψουμε από τα γυαλιά και δεν έχω, μωρή χαμένη, λεφτά να πάρω άλλο ποτήρι, αει να χαθείς και  να χάνεσαι, ζώον ε ζώον, απρόκοφτη, ανοικοκύρευτη, γαιδούρα  ε γαιδούρα , που δε σέβεσαι τον κόπο μου, κτήνος , ίδια μωρή είσαι, όλόϊδια  με τον πατέρα σου, τον Παναγή από τα Μέγαρα, το νταβατζή το... σκατάααα!!!!

(όντως έγινε "σκατάς" μερικές δεκαετίες αργότερα όταν της άλλαζε με χριστιανική αγάπη και  αφοσίωση- πραγματικά αγόγγυστα και θαύμαζα-  τα πάμπερς τότε που τη φρόντισε  τριάμισι χρόνια κατάκοιτη)

τον αλήτηηηη! που μου 'φαγε τη ζωή μου την κατάστρεψε, μαύρη η ώρα και η στιγμή που πήγα και τον παντρεύτηκα, ανάθεμα την ώρα που τον παντρεύτηκα, ανάθεμαααα!

Έτσι γινόταν πάντα.
Ξεκίναγε από το μοναχοπαίδι της,  την ασήμαντον αφορμήν και καταλήγαμε στο
(μή Ορθόδοξον ) ανάθεμα!

(να δώσω σημαντικές αφορμές για μάλωμα ούτε κατά διάνοιαν ούτε κατα φαντασίαν, περιστεράκι μου...άψογη στα περί  ηθικής, άψογη στα σχολεία μου...αλίμονο, αν έδινα αφορμή και σε τέτοια θα με ανασκολόπιζε ευχαρίστως η καλή η γυναίκα, με  τα τέρατα της οργής που την παίδευαν...)

 Καταλήγαμε, λοιπόν,  στου πατέρα μου το ανάθεμα σε φοβερές "ευχές" και  κατάρες "να γκρεμοτσακιστεί ο παλιάνθρωπος- όπου γυρίζει με το αυτοκίνητο με τις γκόμενες, να μη σώσει να ξαναγυρίσει πίσω να γλυτώσουμε!"

Όλα αυτά, τα φοβερά- με τσιρίδες  που ακούγονταν ένα χιλιόμετρο τουλάχιστον μακριά από το σπίτι και με έκαναν να ντρέπομα αφορητα να θέλω να ανοίξει η γη να με καταπιεί,
 εκτοξεύονταν μπροστά σε ένα πιάτο γιαχνιστές πατάτες, ή λίγο ρύζι πιλάφι, σπάνια λίγο κοτόπουλο...

Καταλαβαίνεις , λοιπόν, ακόμα και συ,  ανυποψίαστε, μεγαλωμένε με πλούσια γονεϊκή αγάπη, περαστικέ, ευλαβικέ αναγνώστη, γιατί το στομάχι μου δενόταν σαράντα κόμπους, γιατί χόρταινα τρώγοντας μόνο τρεις μπουκιές και μετά έφευγα τρέχοντας , έξω απ' το σπίτι, να βρω τις καλές φιλενάδες, ή τα περιστέρια μου, επάνω στη γέρικη  ελιά, να τους δώσω -και να πάρω από τα γουργουρητά τους - μια σταλιά τρυφερότητα που εκφραζόταν με φιλικά τσιμπηματάκια τους πάνω στα παιδικά, τρυφερά δάχτυλά μου...

(Ω ναι...τα περιστέρια μου  με αγαπούσαν, με παρηγορούσαν
 κ υ ρ ί ω ς  γι αυτό και θρήνησα πολύ όταν λείποντας κάποιο διήμερο  -η μικρούλα με τη μαμά στην  Αθήνα- και επιστρέφοντας κατάλαβα πως  η κακιά Φρικαντέλα (βλέπε Ε.Τριβιζά)  σπιτονοικοκυρά του καιρού εκείνου -επειδή της χαλούσαν -λέει- τον κόσμο με τα πετάγματα και τις κουτσουλιές τους- αδίστακτα από προσώπου γης, και αέρος,  τα εξαφάνισε.)

Σε όλη την παιδική ηλικία και την εφηβική , τη  νεανική και αρκετό χρόνο μετά το γάμο μου- όπου με πετύχαινε ...εύκαιρη- το ίδιο σκηνικό με τη μανούλα και το γεμάτο κόμπους στομάχου,  φαί, λατρεμένο μου.

Μονάχα μια φορά είχε καλή διάθεση η μανούλα θυμάμαι.
Μια μοναδική φορά, με καλοπήρε.
Στη μικρή πόλη που μέναμε τότε, είχε πανήγυρη μέρες.

 Μαζί με τους  πάγκους των μικροπωλητών,   κάποιος πουλούσε και "γουρνοπούλα"!

(Ήτανε... δεσποινίς το γουρούνι και το ονόμαζαν έτσι; πώς πήγαινε η κλίση; ο γουρούνος , η γουρούνα και το παιδί τους η γουρνοπούλα; αδιευκρίνιστη η απορία μου από τότε πλανάται...ωστόσο συμφώνησα να φάμε  το χοιρινούλι).

Αγόρασε, λοιπόν, η καλή μου μητέρα δυο μερίδες ξεροψημένη γουρνοπούλα, τις αλάτισε  και  τις σέρβιρε ήρεμα, πρώτη φορά στα χρονικά , να τις φάμε..

Δοκιμάζω την πρώτη μπουκια, θεόπικρη.
Δοκιμάζω τη δεύτερη, το ίδιο.
Δοκιμάζει η μανούλα την τρίτη, την έφτυσε.

Δεν ήταν της μοίρας μου να φάω γλυκό ψωμί σε τραπέζι.

Ούτε καν γλυκειά γουρνοπούλα.

 Τι είχε συμβεί;

Απάνω στη σύγχυση αντί για αλάτι , την είχε "αλατίσει" με "Κλιν"  το λευκό απορρυπαντικό της εποχής, που πουλιόταν και αυτό σε διάφανο  πλαστικό σακκουλάκι -όπως το αλάτι!

Πάλι το φαγητό  κατάντησε  πικρότατο.

"Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον" έλεγον οι αρχαίοι.

Το δικό μου φαί, έπρεπε  να είναι αλατισμένο με θλίψη, με ύβρεις και πίκρα.
.....................................................................................

Με έβλαψε, μακροπρόθεσμα,  άραγε, αυτή η εμπειρία;

Νομίζω , όχι, ευλαβικέ αναγνώστη.

Με δίδαξε πως η γονεϊκή φροντίδα δεν είναι ούτε δεδομένη, ούτε αυτονόητη.

Με κατέστησε προσεκτική.

Με έκανε  βαθύτατα ευγνώμονα για όποια  ευλογία υλική και πνευματική,  μου χάρισε  ο Τρισάγιος  Θεός,  στη συνέχεια....

Σαλογραία

Κυριακή, 21 Νοεμβρίου 2010

Faded : Συναισθηματικά ξεθωριασμένος.

Λατρεμένο μου
τις προάλλες μου έστειλες εκείνο το βίντεο με το τραγούδι που σε εκφράζει αυτόν τον καιρό.
Faded ήταν ο τίτλος του βίντεο. Το παραθέτω :



Μου έστειλες και τα λόγια σε μετάφραση.
Είναι οι αδικοχαμένοι Afghan Whigs, τραγουδάει ο μέγιστος Dulli και το Faded πάει κάπως έτσι:


"Μπορείς να πιστέψεις σε μένα, αγάπη μου.
Μπορώ όμως να πιστέψω εγώ σε σένα;
Και όσα δεν ξέρεις,
θα σε πληγώσουν μικρή μου.
Όλα όσα μπορεί
να σου κάνει το μυαλό σου.
Κι αν που και που
ξεστρατίζω
αγαπάω ν'αγαπάω
μα ο έρωτας
δεν είναι το μόνο μου έγκλημα.

Δείξε μου το δρόμο και άσε
το φως να λάμψει
τσακίσου κι ανέβα στο βουνό
(Θα σ'ανεβάσω εγώ απόψε)

Ξεθωριασμένος,

αυτό νιώθω και μένω κρυμμένος
πίσω απ'τα γαλάζια σύννεφα

(Κύριε, σήκωσε με απ'τη νύχτα
κοίταξε κάτω
και δες πόσο χάλια είμαι απόψε...)

Μπορείς να πιστέψεις σε μένα, αγάπη μου.
Μπορώ όμως να πιστέψω εγώ σε σένα;
Μακάρι να θυμόμουν τί είπες
Όταν είπα
Αρκετά
Είπες
Καλό παιδί...κακό παιδί...βλαμμένο παιδί
Και τσακίσου κι έλα δω
Μιας και ξέρω τον εαυτό μου τόσο καλά
Μην το μαρτυρήσεις ποτέ
Μπορείς να πιστέψεις σε μένα, αγάπη μου.
Μπορώ να πιστέψω σε σένα;

Το μυστικό στο τέλος θα σε σκοτώσει,
θα σε πεθάνει".
............................................................................

 Λόγια θλιμμένα.
 
Faded είναι στα αγγλικά ο ξεθωριασμένος.
 
Το τραγούδι μιλάει για κάποιον που νιώθει συναισθηματικά  ξεθωριασμένος.
 
-Είναι κακό να νιώθεις συναισθηματικά-ερωτικά,  ξεθωριασμένος;
 
-Εξαρτάται εσύ πώς θα το δεις.
 
Εξαρτάται κυρίως π ό τ ε θα το δεις...
 
Θα το  δεις π ρ ι ν το γάμο ή μ ε τ ά ;
 
Αν το δεις πριν, η συμβουλή είναι:
 
-Βάλε τα πόδια στους ώμους και τρέχα.
 
Αν το δεις μετά,  η συμβουλή είναι:
 
- Σκάσε και κολύμπα!
 
Σαλογραία

Τη μουσική περιμένω για να πλύνω να πλύνω τα χέρια μου απ το μελάνι της μέρας. Νικ.Βρεττάκος

Σάββατο, 20 Νοεμβρίου 2010

Μονόλογος -ποίηση Ν.Βρεττάκου


Μονόλογος

Η καρδιά μου φορτώθηκε κόσμους και κόσμους
 και βάσταξε. Δάκρυα και δάκρυα
και βάσταξε. Κατακλυσμούς από φως
ουράνιο και βάσταξε. Ανασήκωσε τη σημαια
της ειρήνης ψηλά, σε κοντάρι πανύψηλο,
πάνω απ'τα πάθη, και βάσταξε.
Απ' τη μια καταιγίδες ομορφιάς
κι απ'την άλλη σκότους, και βάσταξε.

Κι είπα:Κύριε ήλιε, πώς σου φάνηκε ο δούλος σου;
Αν σου εφάνη καλός, κόψε απ' τη λάμψη σου
το χρυσό σάβανό μου και ντύσε με
ζωντανό, γιατί δεν θα πεθάνω.

Νικηφόρος Βρεττάκος

Πέμπτη, 18 Νοεμβρίου 2010

Εξήγηση

Ποτέ μην εξηγείς: οι φίλοι δεν το χρειάζονται και οι εχθροί δε θα σε πιστέψουν έτσι κι αλλιώς.

Elbert Hubbart (Αμερικάνος συγγραφέας 1856-1915)

Τρίτη, 16 Νοεμβρίου 2010

Περίσκεψη-Ν.Βρεττάκος-εικόνα αγ. Ευανθίας

Περίσκεψη
Φοβάμαι πως είσαι στον ύπνο μου. Πως είσαι ένα
όνειρο.
Πώς είσαι στην ποίηση μέσα. Πώς είσαι στα χρώματα
της εικόνας.
Πως είσαι
 μουσική
 που αναλύεται.
Πώς σέρνοντας τάχα τους ίδιους τους πέπλους της
παρουσιάζεσαι εσύ. Πως ακούγεσαι, φαίνεσαι, σάμπως
τα  μαλλιά σου, το γέλιο, τα μάτια, τα χέρια σου,
να μην είναι παρά το ίδιο το φως της,
το σχήμα, το νόημα ,η σάρκα της.

Μα η ποίηση είναι ένα διάχυτο άνθος.
Η μουσική ετελείωσε. Η εικόνα στη θέση της.
Αναρωτιέμαι ώρες-ώρες:
Υπάρχεις;

Νικηφόρος Βρεττάκος

Κυριακή, 14 Νοεμβρίου 2010

Αφιερωμένο σε όσους αγχώνονται τσάμπαααα!

Είπε κάποιος(δε θυμάμαι ποιος):

Είμαι ένας γέρος άνθρωπος που έχει  τραβήξει στη ζωή του πολλά βάσανα, τα περισσότερα από τα οποία ΔΕΝ  συνέβησαν ποτέ!

Σαλογραία

Παρασκευή, 12 Νοεμβρίου 2010

"Εγώ είμαι το πρόβλημα!" Γέρων Νίκων από Νέα Σκήτη Αγίου Όρους

Λατρεμένο μου,

σήμερα  ευλογημένος αδελφός, απ' τας Ευρώπας, μου  προώθησε   βίντεο.

Πρόκειται για  συνέντευξη  μοναχού,  του γ. Νίκωνα του Αγιορείτη που δόθηκε στον π. Χρύσανθο απ' την Πάτρα.

Σου παραθέτω  το link:
 http://www.i-m-patron.gr/news1/news_2009/121209_gerwnnmikwnlyxnst_vid.html
 και θα συμβούλευα -αν ήθελες -να την ακούσεις ολόκληρη- με υπομονή,  μέχρι το τέλος.

Είναι κουβέντα  ειλικρινής, νόστιμη, χορταστική- εν πολλοίς- σα  φρέσκο ψάρι ψημένο στη θράκα...δίπλα στη  ήρεμη  θάλασσα.

Μετά, σχολιάζουμε - εφόσον  επιθυμείς-  ό,τι προκύψει.

Σε ασπάζομαι πάντα με αγάπη... γουργουριστή, περιστερίσια!

 Η Σαλογραία της Πάτρας

Τρίτη, 9 Νοεμβρίου 2010

Ας μη πικραινόμαστε με τους αχάριστους...

Περιστεράκι  μου

αν θες διάβασε ένα παλιότερο κείμενο που σου έγραψα σ'αυτό το μπλογκάκι,  πηγαίνοντας στη σελίδα:Διάχυση ή αλλιώς έχει στεγανά η ψυχή;

Αυτή η συνειδητοποίηση περί του ότι όλα μέσα μας και τα γνωστά και τα άγνωστα,  αλληλοεπηρεάζονται, επικοινωνούν,  και φτιάχνουν την υγεία ή την ασθένεια της ψυχής και του σώματος , νομίζω θα έπρεπε να μας κάνει προσεκτικότερους προς οτιδήποτε σκεφτόμαστε, λέμε, η πράττουμε αμήν και γένοιτο

-και σταμάααατα να λυπάσαι για ένα τυφλό  που δεν εκτίμησε την προσφορά σου.

Είναι τόσο σύντομη αλλά και πολύτιμη  η επίγεια ζωή μας.
Δεν επιτρέπεται να την ξοδεύουμε πικραινόμενοι με αχάριστους.

Υπάρχουν σημαντικότερες καταστάσεις γύρω μας να προσέξουμε...

Αύριο θα ξημερώσει μια καινούργια όμορφη μέρα!
Άπειρα του Θεού τα ελέη...

Πάντα να ευχαριστείς και να το θυμάσαι!

Σαλογραία
................................................

Κυριακή, 7 Νοεμβρίου 2010

Νομίζω πως είναι πιο εύκολο να βρεις καλό δήμαρχο, παρά σύντροφο της προκοπής..

Σάββατο, 6 Νοεμβρίου 2010

Υπόθεση...


Ας κάνω μια υπόθεση γιατί- παιδιόθεν- αγάπησα την Αλήθεια.

Διότι, όπως έγραφα και κάπου αλλού, ο πατέρας μου εκ συστήματος ήταν εύκολος στα κοινωνικού τύπου ψεύδη.

Ελεγε με απίστευτη ευκολία ψέματα μικρά -δήθεν- και μεγάλα,τα έλεγε ελαφρά τη καρδία, τα κατά συνθήκη τα ονόμαζε, τα λεγε έτσι για εφέ, για φιγούρα βρ' αδερφέ, για να θαμπώνει κάποιους- κυρίως κυρίες- με αντιλαμβάνεσαι;

Απο την άλλη έκανε και συχνά σεμινάρια ειλικρίνειας:

- Εμένα θα μου λές πάντα την ΑΛΗΘΕΙΑ! βροντοφώναζε και τα γαλάζια μάτια του, αστραπές πετάγανε, τέτοιες αστραπές που απορώ πώς δεν κατουριόμουν απάνω μου όσο να φτάσω στο λύκειο..

Το εμπέδωσα, πάντως, το μάθημα περί ειλικρίνειας, μέχρι αηδίας:

Χτύπαγε ας πούμε κάποιος ανεπιθύμητος την πόρτα, γυρεύοντάς τον.

Άνοιγα-το πιτσιρίκι- και πληροφορούσα ευγενικά τον επισκέπτη-προσπαθώντας να εφαρμόσω τις εντολές του.

-Μου είπε ο μπαμπάς, να σας πώ ότι λείπει!

Ακόμα θυμάμαι τις αστραπές των γαλάζιων ματιών του...

Σαλογραία

...και το Άγιο Πνεύμα είναι η αήττητη δύναμη του Σταυρού

" Ο Πατήρ είναι η Αγάπη που σταυρώνει, ο Υιός είναι η εσταυρωμένη Αγάπη και το Άγιο Πνεύμα είναι η αήττητη δύναμη του Σταυρού"

Μητροπολίτης, άγιος Φιλάρετος Μόσχας