Bαριές κουβέντες-Κοσμάς Βίδος

Μοσχαναθρεμμένο μου

το χαμογελαστό  κύριο  Κοσμά Βίδο

δεν τον γνωρίζω προσωπικά, 

όμως τον διαβάζω με ευχαρίστηση  όποτε τον πετυχαίνω

μη σου πω ότι αγοράζω το ΒΗΜA τις Κυριακές 

για τον συγκεκριμένο και άλλους δυο τρείς που αρθρογραφούν

με άψογα ελληνικά και ενδιαφέρουσες απόψεις, εκεί. 

Δεν έχω - θα σημειώσω-   ιδέα  για ποιο λόγο σάλταρε το δύσμοιρο

τις  περασμένες μέρες

από τη γέφυρα του Ρίου στην Πάτρα

- λες να έπεσε και θύμα του φαινομένου

 που περιγράφει παρακάτω  ο δημοσιογράφος; 

ο Θεός μόνο μπορεί να γνωρίζει,

αλλά  μετά το σοβαρό κείμενο του Κοσμά,  

κοίτα- αν έχεις χρόνο-  και την σαλεμένη  μου  ανάρτηση, 

αυτήν  με τίτλο:

Τον καιρό που ακόμα...τόσες αυτοκτονίες δεν είχαμε

Σε ασπάζομαι νοερά

και η Παναγιά  να μας φυλάει απ'  τις κακές λάμιες

που τρέφονται με αθώο αίμα- πάντα καλά κρυμμένες- 

στο Στοιχειωμένο  Δάσος των Φθονερών.

Σαλογραία

....................................................................

....................................................................

ΚΟΣΜΑ ΒΙΔΟΥ- ΒΑΡΙΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ 

Συνέβη προσφατα. 

Ο Αντώνης, έπειτα από μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδο
της ζωής του

κατά την οποία έκανε αγώνα για να αδυνατίσει 

(ήταν υπέρβαρος και για να κατέβει από τα 180 κιλά στα 100

χρειάστηκε εγχειρήσεις, υποστήριξη από ψυχολόγο, 

καθημερινή άθληση και εξαντλητική δίαιτα),

αποφάσισε να κοινοποιήσει τα αποτελέσματα
 της προσπάθειάς του

στους ανά την υφήλιο διαδικτυακούς φίλους του,
γνωστούς και αγνώστους,

ανεβάζοντας μια φωτογραφία του, 

για να εισπράξει ανάμεσα στα επαινετικά σχόλια

και το σχόλιο κάποιου Petris: 

«Eίσαι ακόμη αηδιαστικά χοντρός! 

Σταμάτα να τρως, γουρούνι!».

Πώς αντιδράς σε μια τέτοια επίθεση; 

Αγνοώντας επιδεικτικά τον γάιδαρο, υποθέτω, 
και ευχόμενος τα 80 κιλά
που είχες χάσει 
να τα βρει αυτός στον δρόμο του
και να τα φορτωθεί για πάντα. 

Οταν, όμως, δεν είσαι στα καλύτερά σου, αισθάνεσαι ανασφαλής,
έχεις άγχος για την εικόνα σου και εισπράττεις τέτοια απαξίωση,
τα πράγματα μπορεί να γίνουν πολύ δυσάρεστα και επικίνδυνα. 

Τον φίλο μου, ο Petris, με τη γενναιόδωρη καρδιά
και την καλή κουβέντα, 
τον πήγε αρκετές εβδομάδες πίσω στη δίαιτά του
και τον έκανε να κλειστεί ακόμη περισσότερο στον εαυτό του 
– αυτό, βεβαίως, μεταφράζεται σε επιμήκυνση
των συναντήσεων με ψυχολόγους,
γυμναστές, παθολόγους και διαιτολόγους, 
επιπλέον έξοδα, επιπλέον αγωνία, μελαγχολία και θλίψη. 

Ενας ανόητος παραλίγο να τινάξει στον αέρα προσπάθειες μηνών, 
βλάπτοντας έναν καλό άνθρωπο
ο οποίος το μόνο που ζητούσε ήταν λίγη ενθάρρυνση. 

Ηλεκτρονικό έγκλημα δεν είναι και αυτό;

Πρόκειται για φαινόμενο που εξαπλώνεται: 
το Internet χάνει τον εκπαιδευτικό-ψυχαγωγικό χαρακτήρα του
και μετατρέπεται σε μια αρένα
όπου καθένας εκδηλώνει την πιο θλιβερή, αποτρόπαια,
ποταπή πλευρά του. 

Το παρατηρώ καθημερινά σερφάροντας στο Facebook, 
με τα ειρωνικά, αγενή και απαξιωτικά σχόλια, 
με τους καβγάδες και την εκδικητική διαγραφή διαφόρων «φίλων»
που δεν είναι φίλοι.

Το παρατηρώ στις κακεντρεχείς αναφορές
που διαβάζω στις σελίδες «κοινωνικής κριτικής»,
στις «συναντήσεις» μου 
μέσα στις εκατοντάδες σελίδες επικοινωνίας
με ανθρώπους που συνδιαλέγονται
ξερνώντας χολή. 

Που μοναδικό στόχο έχουν
να προσβάλουν, 
να θίξουν, 
να εξευτελίσουν, 

ακόμη και να καταστρέψουν τον άλλον, 

εκτονώνοντας με αυτόν τον εύκολο τρόπο 
τα απωθημένα τους, 

τη σκοτεινιά της ψυχής τους.

Κάτι τέτοιο συμβαίνει σε μεγάλο βαθμό
και με τα σχόλια που αναρτώνται κάτω από τα άρθρα μας
στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας «Το Βήμα»
και σε άλλες ειδησεογραφικές σελίδες:
ορισμένοι αναγνώστες (;), κρυμμένοι πίσω από ψευδώνυμα
και ψεύτικες διευθύνσεις e-mail, 

παρεμβαίνουν όχι για να ανοίξουν διάλογο, 

έστω διαφωνώντας μαζί μας, 

αλλά για να μας βρίσουν χυδαία, 

για να απαξιώσουν τη δουλειά μας,

για να ζητήσουν την απόλυσή μας... 

Παρόμοια φαινόμενα στα μπλογκ φίλων, 

με διάφορους άσπονδους followers

να επιτίθενται με κάθε ευκαιρία

και με τη χάρη οχιάς. 

Θύμα ενός από αυτούς έπεσε και ο Αντώνης, 

για να ανακαλύψει ότι μέσα στο σκοτεινό δάσος

τα φθονερά ερπετά και ο κακός λύκος

εξακολουθούν να παραμονεύουν. 

Σε ένα δάσος, αυτό της σύγχρονης κοινωνίας
  της πληροφορίας, 
γοητευτικό πάντα, αλλά και γεμάτο κινδύνους, 

στα μονοπάτια του οποίου περιφερόμαστε γεμάτοι ενθουσιασμό, 

οι αφελείς, 
ώσπου να διαπιστώσουμε
ότι απομακρυνθήκαμε από το ξέφωτο

και βρεθήκαμε σε εχθρική περιοχή.

Οι ειδικοί προειδοποιούν: 
θέλει μεγάλη προσοχή η εκδρομή. 

Το διάβασα και σε ένα άρθρο, μερικές ημέρες
 μετά το ατυχές περιστατικό με τον φίλο μου. 

Το cyberbullying, δηλαδή η χρήση των τεχνολογιών
του Διαδικτύου

για να προσβάλεις, να μειώσεις, να βλάψεις, 
να κακοποιήσεις
τους άλλους, 

θεωρείται από τις μάστιγες της σύγχρονης κοινωνίας. 

Πρόκειται για φαινόμενο
που έχει πάρει διαστάσεις επιδημίας, 

με τα θύματά του να οδηγούνται ακόμη
και στην αυτοκτονία. 

Αυτό, επειδή κάποιος ανεγκέφαλος ξέσπασε επάνω τους
τα απωθημένα του

την πιο ακατάλληλη στιγμή, 
όταν δεν ήταν έτοιμοι να αμυνθούν, 

δεν είχαν αντοχές για να αντιδράσουν.

Για άλλη μια φορά ο άνθρωπος ο μικρόνους και μικρόψυχος 
παίρνει το δώρο, τις δυνατότητες
που του παρέχει η εξέλιξη της πληροφορικής, 

και αντί να το χρησιμοποιήσει προς όφελός του

το μετατρέπει σε όπλο με το οποίο πυροβολεί αθώους. 

Και αν «στους νικημένους της ζωής επιτρέπεται να ξαλαφρώνουν το μέσα τους

με τις πικρές τους γλώσσες» (Σαίξπηρ, «Τίτος Ανδρόνικος»), 

είναι απίστευτο το πόσο κακό μπορούν να κάνουν
οι «νικημένοι»

τώρα που το δηλητήριο δεν το σταλάζει
η γλώσσα τους, 

αλλά το πληκτρολόγιό τους, 

και που εύκολα, με το πάτημα του Enter, 

το διαχέει σε όλον τον κόσμο.

Παραμένω εκστατικός μπροστά στις δυνατότητες 
που μου δίνει το Internet στη δουλειά

και στη ζωή μου γενικότερα, 
είμαι χαρούμενος που μπορώ να το χρησιμοποιώ.

Την ίδια στιγμή, όμως, προβληματίζομαι και θλίβομαι
 για την απαράδεκτη χρήση

που κάνουν ορισμένοι – δεν είναι λίγοι –, ευάλωτος κι εγώ όπως όλοι μας
στο cyberbullying, στην κακεντρέχεια και στον φθόνο, 
όπως εκδηλώνονται με το πάτημα ενός κουμπιού, 
με την αποστολή ενός μηνύματος γραμμένου σε greeklish. 

Τόσα χρόνια από τότε που ήμουν παιδί, 
όλο και πιο δυνατά τα φώτα που ανάβουν γύρω μου, 
και όμως, το δάσος μοιάζει πιο σκοτεινό από κάθε άλλη φορά.

ΚΟΣΜΑΣ  ΒΙΔΟΣ

Δημοσιεύθηκε στο BHMagazino την Κυριακή 10 Μαρτίου 2013
..................................................

Υστερόγραφο.

Το πρώτο σχόλιο που ακολούθησε μετά τη σημερινή  ανάρτηση
μου θύμισε και την περίπτωση ενός 23χρονου. 
Γιος αυτός, μιας εξαιρετικής, παιδικής φίλης.

Το αγόρι ως μαθητής, ψηλός και όχι υπέρβαρος.

Ξαφνικά , ως φοιτητής, από πίτσες;  από μπύρες;  παραπάχυνε. 

Άρχισε  να αισθάνεται χάλια, και αποφάσισε
να αδυνατίσει με χειρουργική επέμβαση.

Διάλεξε  ένα από τα καλύτερα ιατρικά κέντρα της Αθήνας.

-Βρε μην πας! φώναζαν  οι δικοί του, ανησυχώντας.

Αυτός  σαν σκοτεινός, της ζωής του  πειρατής, 

κράταγε το μαχαίρι της απόφασης, 

αμίλητος, μέσα στα δόντια. 

-Κάλλιο νεκρός παρά χοντρός!

-Καταραμένος  ο κοινωνικός ρατσισμός!

- Άξιος, φημισμένος  κι ο χειρουργός,

 όμως...

ήρθε  η ώρα η κακή, οι μήνες οργισμένοι ....

Εξ αιτίας της επέμβασης, το παλικάρι, στα 23 του, φυτό απέμεινε.

Ας κάνουμε, παρακαλώ, μια προσευχή, ικετεύει η μάνα του.

- Για το Θαύμα της ίασης.

Σαλογραία

.......................................
Υστερόγραφο του Υστερογράφου

Διάβασε αν θες,  περιστεράκι μου,
και τις 3 παλιότερες ανάρτησεις μου: 

Τις θεωρώ όλες συνδεόμενες με το θέμα 
του ψυχικού πόνου, που στις ακραίες εκφάνσεις του
οδηγεί (ο πόνος αυτός)  σε πράξεις οργής, μείζονες.

2)Δική μου είναι η εκδίκηση
3)Η δυσκολία του Πάτερ ημών 
1)Ασύλληπτη τρεπτότητα...ή πόσο εύκολα σπάει της ψυχής το τζαμάκι

(Σε παραξενεύει το ...ανακάτωμα της αρίθμησης; 
χαχα... μα δεν είμαστε σοβαρό μπλογκάκι, εδώ μέσα 
της τρελλής γίνεται -για Όνομα!)

Σαλο-γραία 

(ο τόνος στο γραί - παρακαλώ, 
το βρίσκω πιο...μεγαλόπρεπο!)

;-)

Τον καιρό που οι άνθρωποι πίστευαν ακόμα ότι υπάρχει Αιώνια Κόλαση τόσες αυτοκτονίες δεν είχαμε...

Επιμένω και ας με κοιτάς -μοντέρνε θεολόγε μου- με περιφρόνηση, δε με νοιάζει.

Επιμένω  για :Το γελοίον και μάταιον της αυτοκτονίας 
και μεις δεν θα πεθάνουμε ποτέ, κουφάλα νεκροθάφτη!

Τον καιρό που ακόμη οι άνθρωποι πίστευαν
πράγματι ότι υπάρχει η Αιώνια Κόλαση
των Βασάνων και του Ατελεύτητου Πόνου,
όπως μας φοβέριζαν οι παπάδες και όπως παιδαγωγούσαν 
τα παλιά χρόνια οι σοφές, αγράμματες γιαγιάδες μας
τον καιρό εκείνο, επιμένω, 
ό,τι και να τράβαγαν οι χριστιανοί σε αυτήν 
εδώ τη ζωή, ακόμα και του λιναριού τα πάθη 
να βίωναν,
το άντεχαν στο Όνομα του Θεού, 
το άντεχαν με τη Δύναμη της Κυράς Παναγίας
και Δεν αυτοκτονούσαν- με την καμία!

Από τη στιγμή που και η Ορθόδοξη Ελλάδα,
διολίσθησε είτε στην ολοφάνερη απιστία
είτε  στις μύριες αιρέσεις,
στις μύριες περί ψυχής και  περί Θεού
λανθασμένες δοξασίες, και βλαπτικές εμπειρίες, 
και ο σωτήριος, πνευματικός  Φόβος,
περί του τι θα μας περιμένει 
μετά τον προσωπικό μας θάνατο,
έδωσε τη θέση του, σε μια ψευδή  ελπίδα,
αστήρικτη και ακαταλόγιστη, 
ελπίδα δήθεν ότι μετά... την αυτοκτονία
θα είμαστε  καλύτερα(!)


-οι αυτοκτονίες πήραν την ανηφόρα.

-Βοηθούντος και του ΑμερικανοευρωπαΪκού σινεμά, 
που βλακωδώς τόσο θαυμάζεις,
βεβαίως, βεβαίως!

-Κάθε τόσο, νέοι, γέροι, στις ταινίες, 
τι μας τρίβαν στα μούτρα;

Τα σημειωματάκια του αυτόχειρα:

"Μαμά, μπαμπά, γιαγιά, θείε, αδερφέ, σύντροφε
σας... αγαπώ, αλλά...πρέπει να το κάνω"

-Τους... αγαπάς; Μην ξεράσω! 

-Πόσο, εγω-κεντρικό και υπνωτισμένο copy- paste 
κάνεις ακόμη και στα ανεγκέφαλα τσιτάτα
των σεναρίων; 

-Ας έγραφες τουλάχιστον, κάτι πρωτότυπο!
Μπορεί να θρηνούσαν λιγότερο.

(Είμαι τόσο λυπημένη αυτή τη στιγμή, που δεν ξέρω τι σούρνω...)

"Σας... αγαπώ αλλά...πρέπει να κόψω το λαιμό μου..."

-Προτιμότερο να έκοβες τις γεμάτες πένθος, νυχάρες σου
-εγώ λέω! 

"Σας... αγαπώ..."

-Βρε άει πάγαινε από δω χάμου
που τους αγαπάς! 
που ...πρέπει να το κάνεις,
λες και δεν υπάρχει άλλη λύση, για Όνομα!

-Πάντα υπάρχει άλλη λύση!
-Πάντα! Ακούς κουφάλογο;

-Μην παρασύρεσαι απ' τα δαιμόνια που σε μισούν και λυσσάν 
να σε καταστρέψουν.

- Σε ικετεύω, φέρσου έξυπνα και Μην τους κάνεις τη χάρη!

"Πρέπει να το κάνω...σας... αγαπώ..."

-Βρε άει  από δω χάμου 
που θα τους πεις ότι τους αγαπάς 
και νομίζεις ότι θα σε πιστέψουν!

-Έ-λεος! Έλεος! Έλεος! 

-Τους βάζεις κατράμι- ενοχές μέχρι το θάνατό τους
τους κομματιάζεις
με φριχτά μαχαίρια  την καρδιά
για την απώλειά σου,
τους σπρώχνεις
να τινάξουν και αυτοί τα μυαλά τους απ'την οδύνη τους
τους σπρώχνεις
να σαλτάρουν και αυτοί από μπαλκόνια και γέφυρες
και φαντάζεσαι ότι τους αγαπάς;

-Σοβαρολογείς;

-Είσαι πολύ μακριά νυχτωμένο, 
καημένο, υπό του Αρχεκάκου Δαίμονος, 
αποπλανημένο τους...


 Ευανθία η Σαλογραία 

(τα τελευταία τριάντα χρόνια, πάντα εν Πάτραις) 

Γιάννης Τσίγκρας-Εικόνα- Eδώ-Γιάννης Κότσιρας-Αλεξάνδρεια

ΕΙΚΟΝΑ

Ευδία

Μακρινό και μισοσβησμένο
Ακούγεται σμυρνέικο μαρς
Στην προκυμαία
Το παιδί
Σε μια κορδέλα έχει δέσει ένα γλάρο                                         
Και τον ακολουθεί
Όπως το πεπρωμένο
Όπως το Χρόνο που μετριέται
Με τις
Ασημένιες
Ρυτίδες
Της θάλασσας

Γιάννης Τσίγκρας

..........................................................

ΕΔΩ

Εδώ που φτάσαμε φυσάει το Αιώνιο
Ρίχνει τα φύλλα από τις λέξεις
Ο τόπος που ακολουθεί ανθίζει 
Σαν μια ασύνθετη, απλή,υπέρλογη 
Καινούργια καλοσύνη

 Γιάννης Τσίγκρας

Εκείνο το Σαββατοκύριακο του ... άνοιξε τα μάτια!

Αρκουδάκι μου

αυτές τις μέρες έπεσε στα χέρια μου, παλιάς έκδοσης,

διασκεδαστικό-για μένα- βιβλίο της Σου Τάουνσεντ.

Θα ήθελα  να μοιραστώ μαζί σου, κάποια αποσπάσματα 

απ' τις σκέψεις του έφηβου ήρωά της.

Αφορμή  και για χαμόγελο.

Το έχουμε, νομίζω, επειγόντως ανάγκη.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι, εξάλλου, προκειμένου  

να διατυπώσει ένας ευφάνταστος χειριστής του λόγου, 

αρχαίες αλήθειες.

Σε ασπάζομαι και σου εύχομαι 

μια δημιουργική μέρα με βαθύτερη επίγνωση 

των απείρων, κρυφών ευλογιών της.

 Σαλογραία, εν Πάτραις

............................................................

"Κυριακή 12 Απριλίου

..............

Αυτό το Σαββατοκύριακο με τον Νάιτζελ μου άνοιξε όντως τα μάτια!

Χωρίς να το ξέρω,έζησα μέσα στη φτώχεια δεκατέσσερα χρόνια.

Αναγκάστηκα να υπομείνω το κατάλυμα δεύτερης κατηγορίας, 

το άθλιο φαγητό και το πενιχρό χαρτζιλίκι.

Αν ο πατέρας μου δεν μπορεί να μου προσφέρει ένα αξιοπρεπές βιοτικό επίπεδο

με τον τωρινό του μισθό, τότε θα πρέπει να αρχίσει να ψάχνει για άλλη δουλειά.

Συνέχεια παραπονιέται, έτσι κι αλλιώς, επειδή πρέπει να πουλάει θερμοσυσσωρευτές.

Ο πατέρας του Νάιτζελ δουλεύει σαν  σκλάβος για να εξασφαλίσει

ένα άνετο περιβάλλον για την οικογένειά του.

Ίσως άν ο πατέρας μου είχε κτίσει ένα κοκτέηλ μπαρ από φορμάικα σε μια γωνιά 

του σαλονιού μας, , η μητέρα μου να ζούσε ακόμα μαζί μας. Όμως όχι.

Ο πατέρας μου τολμάει και υπερηφανεύεται  για τα εκατονταετή έπιπλά μας.

Μάλιστα! Αντί να ντρέπεται, περηφανεύεται για τις παλιατσούρες μας.

Ο πατέρας μου θα 'πρεπε να έχει διδαχτεί από την υψηλή λογοτεχνία.

Η "Μαντάμ Μποβαρύ" εγκατέλειψε τον ηλίθιο γιατρό  Μποβαρύ, 

γιατί δεν μπορούσε να ικανοποιήσει τις ανάγκες της.

(Σου Τάουνσεντ-"Το κρυφό ημερολόγιο του Άντριαν Μολ ηλικίας 13 χρόνων και 3/4" 

εκδόσεις ΆΓΡΩΣΤΙΣ 1989, σελ.73)

Τι σημαίνει ανάπτυξη αυτοπεποίθησης;

(Από "Το κρυφό ημερολόγιο του Άντριαν Μολ ηλικίας 13 ετών  και 3/4"
εκδόσεις "ΆΓΡΩΣΤΙΣ"- 1989, σελ.51)
...................................................................................

"Η μητέρα μου πήγε σε μια συγκέντρωση γυναικών με θέμα
 την ανάπτυξη της αυτοπεποίθησης.

Στους άντρες δεν επιτρέπεται η είσοδος. 

Ρώτησα τον πατέρα μου τι σημαίνει 
"ανάπτυξη αυτοπεποίθησης". 

Είπε: " Ένας θεός ξέρει, αλλά ό,τι και να 'ναι, 

εμένα δε θα μου βγει σε καλό!" 

Χάρη Βλαβιανού: Μπέκετ ή "Μπέκετ";

 ΤΟΥ  ΧΑΡΗ ΒΛΑΒΙΑΝΟΥ

Πρόσφατα είδα την αριστουργηματική ταινία Μπέκετ (1964), 

σε σκηνοθεσία Πίτερ Γκλένβιλ, 
βασισμένη στο θεατρικό του Ζαν Ανούιγ, 
με τους Ρίτσαρντ Μπάρτον, Πίτερ O' Τουλ και Τζον Γκίλγκουντ
στους ρόλους του Τόμας Μπέκετ 
(Αρχιεπισκόπου του Καντέρμπουρι, 
που δολοφονήθηκε άγρια μέσα στον καθεδρικό ναό το 1170),

του βασιλιά Ερρίκου Β' και του βασιλιά Λουδοβίκου Ζ' αντίστοιχα. 

Ανεπανάληπτες ερμηνείες και από τους τρεις κορυφαίους βρετανούς ηθοποιούς, 
ειδικά από τους δύο πρώτους 
που είναι και τα μοιραία πρόσωπα του έργου.

Το επόμενο πρωί, βυθισμένος ακόμη στη δραματική πλοκή
της υπόθεσης, 
ξανάπιασα να διαβάσω το θεατρικό του Ελιοτ Murder in the Cathedral 

(«Φονικό στην εκκλησιά» στη μετάφραση του Σεφέρη, 
«Φόνος στον καθεδρικό» 
στη δική μου - αδημοσίευτη ακόμη) 

και αναρωτήθηκα
τι έχει εν τέλει μεγαλύτερη σημασία: 
το ιστορικό πρόσωπο Μπέκετ, η ζωή του, 
η διαμάχη του με τον Ερρίκο Β' για τις σχέσεις Κράτους - Εκκλησίας, 
οι περιστάσεις της φρικτής δολοφονίας του από ανθρώπους πιστούς στον θρόνο, 
αυτός ο «athleta Christi» 
(όπως τον αποκάλεσε σε επιστολή
προς τον Πάπα Αλέξανδρο Γ'
 ο γραμματέας του) 

ή ο «Μπέκετ» του Ανούιγ και του Έλιοτ; 

O μάρτυρας της Καθολικής Εκκλησίας
ή η περσόνα που φιλοτέχνησαν ο δραματουργός 
και ο ποιητής;

Ποιος «Μπέκετ»: ο «αληθινός» ή ο «πλαστός»; 

Και ποιος από τους δύο
είναι εν τέλει πιο «αληθινός»; 

Αυτός που μας παραδίδουν οι ιστορικοί 
(όπως ερμηνεύει ο καθένας τους βέβαια τις πηγές) 

ή αυτός που ζωντανεύει μπροστά μας, 
παίρνει σάρκα και οστά, μέσα από τη δύναμη των λέξεων 
(και των εικόνων);

Έριξα μια ματιά στα επίσημα στοιχεία, 
στα Materials for the History of Thomas Becket, 
Archbishop of Canterbury, 
αλλά τα έκλεισα αμέσως από πλήξη. 

Στα αφτιά μου αντηχούσαν ακόμη
οι βαθυστόχαστοι και σκοτεινοί στίχοι του Ελιοτ.

Στην Α' Πράξη, για παράδειγμα, 
καθώς οι ιερείς μέμφονται τις γυναίκες στον ναό
που εκλιπαρούν τον Μπέκετ να φύγει από την Αγγλία
για να γλιτώσει τη ζωή του,
εκείνος τους απαντά με έναν λόγο
που μας προετοιμάζει για την επερχόμενη θυσία του: 

«...μιλούν για πράγματα που δεν μπορείτε να κατανοήσετε. 
/ Γνωρίζουν και δεν γνωρίζουν τι σημαίνει να πράττεις ή να πονάς. / 
Γνωρίζουν και δεν γνωρίζουν πως η πράξη είναι πόνος /
 κι ο πόνος είναι πράξη. Μήτε αυτός που πράττει πονά / 
μήτε αυτός που πονά πράττει. Και οι δύο είναι καθηλωμένοι / 
σε μιαν αιώνια πράξη, μιαν αιώνια καρτερικότητα / 
που πρέπει όλοι ν' αποδεχθούν για να γίνει κοινή θέληση / 
που πρέπει όλοι να υπομείνουν για να τη θελήσουν, / 
ώστε το σχέδιο ν' αντέξει, γιατί το σχέδιο είναι η πράξη 
κι ο πόνος, ώστε να γυρίζει ο τροχός κι όμως / 
να μένει για πάντα ακίνητος».

Η «αιώνια καρτερικότητα» είναι εδώ 
η κεντρική φράση του αποσπάσματος,

γιατί στα αγγλικά η λέξη «patience» σημαίνει και «πόνος», 
αφού η λέξη προέρχεται από το λατινικό «pati», «πάσχω». 

Οι άνθρωποι πάσχουν, υποφέρουν, 
αλλά πρέπει να υπομείνουν με καρτερικότητα την κίνηση του τροχού, 
στο ακίνητο κέντρο του οποίου στέκει ο ίδιος ο Θεός. 

Ο Ελιοτ ζητεί από τους ανθρώπους να μην πράττουν
ή να πάσχουν στη βάση των δικών τους σχεδίων, 
αλλά να ενώσουν τη θέλησή τους με αυτήν του Θεού 
«ώστε το δικό Του σχέδιο ν' αντέξει». 

Στο τέλος του κηρύγματος ο Μπέκετ λέει: 

«Ενα μαρτύριο συντελείται πάντοτε σύμφωνα με τα σχέδια του Θεού, 
λόγω της αγάπης Του για τους ανθρώπους, 
για να τους προειδοποιήσει και να τους οδηγήσει, 
να τους ξαναφέρει στον δρόμο Του. 

Δεν συντελείται ποτέ σύμφωνα με τα σχέδια του ανθρώπου, 
γιατί ο αληθινός μάρτυρας
 είναι εκείνος που έχει γίνει όργανο του Θεού, 
που έχει χάσει τη θέλησή του μέσα στη θέληση του Θεού
και δεν ποθεί τίποτα πια για τον εαυτό του, 
ούτε καν τη δόξα του μάρτυρα». 

Ο Μπέκετ πρέπει να θελήσει ελεύθερα να γίνει μάρτυρας
(με τη διπλή έννοια του όρου), 
όχι για να κερδίσει τη δόξα του αγίου 
(που την κέρδισε τρία χρόνια μετά τον θάνατό του), 
αλλά για να επιβεβαιώσει τη θέληση του Θεού. 

Τα τέσσερα ξίφη που καρφώνονται στο κορμί του
είναι οι τέσσερις άξονες του τροχού
που έχει στο κέντρο τον ίδιο. 

Οι τέσσερις δολοφόνοι «πράττουν», 
καθώς ο Μπέκετ, ακίνητος στο κέντρο, 
«υποφέρει» ως μάρτυρας της θείας θέλησης.

Παρ' όλο που δεν είμαι πιστός, 

αυτός είναι ο «Μπέκετ» που με αφορά, 
η θυσία αυτού του «Μπέκετ» με συγκλονίζει. 

Ισως κάποιοι πουν ότι εδώ
μιλάει με προκατάληψη ο ποιητής, 
όχι ο ιστορικός, κάποιος που δεν γνωρίζει
και δεν συγκινείται από τον βίο των αγίων της Εκκλησίας. 

Ενδεχομένως. 

Αυτό όμως που ξέρω είναι
ότι επί μέρες τώρα βλέπω τον «Μπέκετ» / Μπάρτον

 να πέφτει αιμόφυρτος πάνω στις κρύες πλάκες του καθεδρικού, 
καθώς, 
ατενίζοντας με ευγνωμοσύνη τον σταυρό πάνω στην Αγία Τράπεζα, 
ψιθυρίζει:

 «Στον Παντοδύναμο τώρα παραδίδω τον δικό μου
 και της Εκκλησίας τον σκοπό». 

Πόσοι πιστοί ή θεολόγοι μπορούν να ισχυριστούν το ίδιο
όταν με κατάνυξη μνημονεύουν τ' όνομά του;

Πηγή:ΤΟ ΒΗΜΑ

Ο κ. Χάρης Βλαβιανός είναι ποιητής και διευθυντής του περιοδικού «Ποιητική».
 Διδάσκει Πολιτική Θεωρία και Ιστορία των Ιδεών στο Αμερικανικό Κολλέγιο Ελλάδος.

Ποιος είναι ο σκοπός της γλωσσικής χειραγώγησης;

[...]Ο σκοπός ... της γλωσσικής χειραγώγησης

είναι 

να "φανεί 

ο θρίαμβος των λέξεων πάνω από τα πράγματα, 

η ματαιότητα της λογικής επιχειρηματολογίας

και ο κίνδυνος της αντίστασης στο ‘ξόρκι’."

Η απειλή, είπε, είναι κάτι περισσότερο από θεωρητική.

Επεσήμανε την θανάτωση εκατομμυρίων στην σταλινική Σοβιετική Ένωση, 

κάτι το οποίο οι κομμουνιστές περιγράφουν

ως «απλά η ‘κάθαρση’ των κουλάκων» (κουλάκοι = εύποροι χωρικοί 

που θεωρήθηκαν «εχθροί του λαού», 

δηλαδή εχθροί του Κομμουνισμού).

«Πόσο εύκολο είναι να κλειδώσεις ανθρώπους 

για χρόνια 

σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας

μέχρι να αρρωστήσουν ή να πεθαίνουν, 

αν η μόνη γλώσσα που επιτρέπεται

αυτό το χαρακτηρίσει ως «αναμόρφωση», είπε ο Scruton.

«Τώρα υπάρχει μια νέα κοσμική μισαλλοδοξία

 που θέλει να ποινικοποιήσει

 την ελευθερία της έκφρασης....».[ ...] 

Πηγή:Κόκκινος Ουρανός