Η εικονική παρουσία, ως αδικαιολόγητη απουσία από το σχολείο της ζωής.

Άρθρο Δημητρίου Νικ. Δασκαλάκη, Δικηγόρου Αθηνών.

Δυστυχώς η σημερινή κατάσταση που βιώνει η πατρίδα μας είναι ανθρωπίνως αθεράπευτη. Μου αφηγήθηκε πρόσφατα ένας καλός φίλος, ότι ο δεκαεξάχρονος γιος του, μαθητής της α΄ λυκείου, συνέταξε με πολύ προσωπικό μόχθο και κόπο ένα κείμενο, το οποίο αναφερόταν στις αρνητικές επιπτώσεις της διαδικτυακής διδασκαλίας στην ψυχική υγεία των μαθητών και καλούσε τους συμμαθητές του να το υπογράψουν, προκειμένου να συμφωνηθεί σε συλλογικό επίπεδο τάξης η αποχή από την τηλεκπαίδευση (ή καλύτερα τηλεκοροϊδία) για το χρονικό διάστημα μόλις πέντε εργασίμων ημερών.

Δυστυχώς, επί συνόλου 25 παιδιών της τάξης, δεν βρέθηκε κανένας μαθητής να προσυπογράψει ένα κείμενο που λογικά θα έπρεπε να απηχεί τις απόψεις όλων των μαθητών και συνιστά καρπό του προσωπικού μόχθου άλλου παιδιού. Οι δισταγμοί και οι προφάσεις των υπολοίπων μαθητών για να δικαιολογηθεί η άρνηση της υπογραφής του κειμένου περίσσεψαν. Ποιος είναι ο σημαντικότερος λόγος που λειτούργησε ανασταλτικά για την υπογραφή του κειμένου; Η καταγραφή της απουσίας από το διαδικτυακό μάθημα. Φοβισμένα παιδιά φοβισμένων γονέων που διαβιούν σε μια φοβισμένη και υποταγμένη κοινωνία.

Οι μέχρι πρότινος ανυπάκουοι έφηβοι υπακούουν στον φόβο της καταγραφής της απουσίας τους από το διαδικτυακό μάθημα. Η αδικαιολόγητη απουσία από το μάθημα της πραγματικής σχολικής ζωής δεν φαίνεται να απασχολεί τους σημερινούς εφήβους.

Η διαδικασία της κοινωνικοποίησης, η καλλιέργεια της φιλίας, η ανάπτυξη διαπροσωπικών σχέσεων που επιτυγχάνονται μέσα στην σχολική κοινότητα υποβαθμίζονται συνειδητά και παραθεωρούνται στον βωμό της σκοπιμότητας δηλ. να μην χαθεί η σχολική χρονιά. Χάνεται ολόκληρη η σχολική ζωή που εμπεριέχει το γέλιο, το πείραγμα, το τραγούδι, την εκδρομή, ακόμη και το σκασιαρχείο και οι έφηβοι τρέμουν στην ιδέα της καταγραφής της απουσίας τους από το διαδικτυακό μάθημα στο οποίο είναι μόνο εικονικά παρόντες, ενώ στην πραγματικότητα είναι απόντες, κατά την φυσική τους παρουσία, από τον στίβο της σχολικής ζωής.

Κατά λογική παραδοχή, οι μαθητές έπρεπε να κόπτονται για την απουσία τους από την πραγματική σχολική ζωή, εκείνοι όμως ενδιαφέρονται περισσότερο για την «άχαρη και άγευστη παρουσία τους» στον ψηφιακό «θαυμαστό κόσμο» της κ. Κεραμέως.

Ο φόβος της απουσίας από μια διαδικτυακή εικονική τάξη, αντί να καταστεί αντικείμενο ειρωνικής διακωμώδησης, μεταβάλλεται σε σοβαρό λόγο αναστολής για την ανάπτυξη κάθε αποφασιστικής και γόνιμης πρωτοβουλίας.

Αντί οι νέοι να αγωνιστούν και να παλέψουν ώστε να κερδίσουν την πραγματική σχολική ζωή, συμβιβάζονται με την κατάθλιψη, τον εκνευρισμό και την ψυχική κούραση του διαδικτυακού μαθήματος περνώντας ατελείωτες ώρες μπροστά στην οθόνη του κινητού ή του ηλεκτρονικού υπολογιστή και αρνούνται να αντιμετωπίσουν την ζοφερή πραγματικότητα, ότι η εικονικότητα απορροφά την πραγματική ζωντανή διδασκαλία της σχολικής αίθουσας, με την αλληλεπίδραση καθηγητών και μαθητών. Η διαδικτυακή παρακολούθηση των μαθημάτων θα μεταβληθεί στην νέα κανονικότητα. Η οθόνη του υπολογιστή και του κινητού μετατρέπεται σε ψηφιακό κελί κάθε τρυφερής εφηβικής ψυχής και η διαδικτυακή αίθουσα διδασκαλίας σε ψηφιακό στρατόπεδο εγκλεισμού αγέλαστων, ψυχικά κουρασμένων και θλιμμένων παιδιών.

Τα παιδιά θα μεγαλώσουν, θα γίνουν ενήλικες και όταν θα «γυρίζουν» νοερά πίσω στον χρόνο, δεν θα έχουν μνήμη σχολικής ζωής, θα έχουν στερηθεί τα βιώματα, τις εμπειρίες και την χαρά της εκπαιδευτικής κοινωνικοποίησης και συμμετοχής.

Πρέπει να σταματήσουμε να τρέφουμε αυταπάτες. Ο φόβος έχει εισχωρήσει σε κάθε μορφή κοινωνικής συμβίωσης και δράσης. Τα περισσότερα παιδιά δεν φοβούνται τον κορωνοϊό, φοβούνται τις απουσίες.

Στην Ελλάδα του 2021, όλοι κάποιον ή κάτι φοβούνται. Με τόσο συσσωρευμένο φόβο, δεν υπάρχει ελπίδα. Κάνει κάποιος την αρχή και δεν βρίσκεται κανένας να ακολουθήσει. Αντιθέτως μπορεί να χλευαστεί και να περιφρονηθεί. Σε ιστορικά όμως κρίσιμες περιόδους όπως είναι η σημερινή, κάθε αδικαιολόγητη απουσία και κάθε εφησυχασμός θα λάβει την «ένδικο μισθαποδοσίαν».

Αποτελεί δυστυχώς θλιβερή πραγματικότητα ότι ζούμε σε ένα βαθύ, ψηλαφητό σκοτάδι πνευματικής υποδούλωσης. Ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός ευαρεστείται όμως με πνευματικά γενναίους και ελεύθερους ανθρώπους. Ανθρώπους με ψυχή, πίστη, αξίες και ιδανικά. Συνιστά τραγική διαπίστωση ότι οι άνθρωποι ακόμη και όταν αποφασίσουν να καταφύγουν στο Θεό, πάλι ο φόβος θα είναι η αιτία που θα έχει παρακινήσει την καρδιά τους.

Οι άνθρωποι θυμούνται τον Θεό μόνο όταν βρεθούν σε κατάσταση φόβου, πανικού και αδυναμίας. Χάθηκε η πνευματική αρχοντιά καθώς και η ελεύθερη, η απαλλαγμένη από τον φόβο, βούληση του ανθρώπου. Πονάει η ψυχή κάθε αδούλωτου και ελεύθερα σκεπτόμενου ανθρώπου για την κατάντια του λαού μας. Άνθρωποι σκυφτοί, μασκοφορεμένοι, κατάντησαν είλωτες στις προσωπικές τους φοβίες. Η μάσκα δεν «προστατεύει» μόνο την υγεία, κυρίως προστατεύει την μακροημέρευση κάθε απολυταρχικής εξουσίας από τις ανεπιθύμητες αντιδράσεις των δούλων που θα τολμήσουν να σηκώσουν κεφάλι διεκδικώντας ένα μέλλον με ελπίδα και όνειρα. Ο άνθρωπος που δεν ορίζει το πρόσωπό του, αδυνατεί να ορίσει και την μοίρα του. Κάθε άνθρωπος ο οποίος σε όλες τις εκφάνσεις του δημόσιου βίου του φορά μάσκα, ομολογεί έστω και ανεπίγνωστα, προς κάθε κατεύθυνση: «Φοβάμαι τον κορωνοϊό, φοβάμαι την επιβολή του προστίμου, φοβάμαι την απουσία και συμμορφώνομαι».

Με την μάσκα διαρκώς στο πρόσωπό του ο σημερινός πολίτης κραυγάζει μονότονα και απελπιστικά: ΦΟΒΑΜΑΙ ΚΑΙ ΥΠΟΤΑΣΣΟΜΑΙ.

Πότε καταγράφηκε στις ιστορικές δέλτους η περίπτωση ενός φοβισμένου λαού που ξεσηκώθηκε; Ποιος λαός μπόρεσε να διεκδικήσει ποτέ το δίκιο του όντας νικημένος από τον εσωτερικό φόβο της ασθένειας; Ποιος λαός αντιστάθηκε ποτέ μασκοφορεμένος; Ποτέ και κανένας. Για να διαδηλώσει και να διαμαρτυρηθεί ο λαός θα πρέπει πρωτίστως να νικήσει τον έμφυτο φόβο που του προκαλεί ο ισχυρότερος αντίπαλος. Τώρα όμως η σημερινή κατάσταση διαγράφεται απείρως δυσκολότερη. Ο πολίτης καλείται να αντιμετωπίσει ένα διπλό εχθρό και τον εσωτερικό φόβο του «αόρατου εχθρού» που κατατρώει τα σωθικά του και τον εξωτερικό φόβο της αντιπαράθεσης με την αστυνομική αυθαιρεσία και καταστολή. Όσο οι άνθρωποι ζούνε, πορεύονται και «αναπνέουν» με την μάσκα στο πρόσωπό τους, η κρατική εξουσία μπορεί να κοιμάται ήσυχη ότι κανείς δεν θα αμφισβητήσει την κυριαρχία της. Θα συνεχίζει με αμείωτη ένταση και μεθοδικότητα να επιτίθεται στις ατομικές ελευθερίες των φοβισμένων και μασκοφορεμένων πολιτών.

Ο πολίτης αποδεχόμενος σιωπηρά και φοβικά τον έλεγχο επί του ανθρωπίνου προσώπου, παρέχει το δικαίωμα στο κράτος στο όνομα της ιατρικής επιστήμης, να ασκεί δια των ελεγκτικών του οργάνων, κυριαρχική βιοεξουσία και να ρυθμίζει κατά τρόπο απόλυτο την ζωή των ανθρώπων.

Σήμερα το αδυσώπητο και ολοκληρωτικό κράτος ελέγχει εξουσιαστικά ένεκα του καλλιεργούμενου φόβου των πολιτών τον δημόσιο χώρο, δεν θα αργήσει όμως πολύ η στιγμή που θα επιδιώξει και τον έλεγχο της ιδιωτικής σφαίρας του πολίτη.

Δεν αντιλαμβανόμαστε εμείς οι πολίτες ότι διατρέχουμε τον μεγάλο κίνδυνο να αλωθεί και το «τελευταίο κάστρο» των θεμελιωδών ατομικών δικαιωμάτων, δηλ. το άσυλο της κατοικίας, εντός του οποίου ο άνθρωπος, προστατευμένος από τα αδιάκριτα βλέμματα και απαλλαγμένος από τον φόβο της παρακολούθησης, αναπτύσσει και απολαμβάνει την ιδιωτική και οικογενειακή του ζωή. Αν κάποιος έλεγε πριν από μερικά χρόνια ότι τα μικρά παιδιά θα τρέχουν στο προαύλιο του δημοτικού σχολείου φορώντας μάσκα, και οι δάσκαλοι θα τα παρατηρούν, όταν δεν συμμορφώνονται, όλοι θα τον χαρακτήριζαν γραφικό και αλλοπρόσαλλο. Σήμερα όμως αποτελεί θλιβερή πραγματικότητα.

Αν σήμερα κάποιος ισχυριστεί ότι σε λίγα χρόνια, η εγκατάσταση καμερών εντός των κατοικιών θα απαιτηθεί για λόγους ασφάλειας και επιτυχούς αντιμετώπισης της βιοτρομοκρατίας, πολλοί ίσως θα μειδιάσουν με ευγενική συγκατάβαση. Σε λίγα χρόνια όμως μπορεί να συνιστά φυσιολογική πραγματικότητα που δεν θα παραξενεύει και δεν θα ενοχλεί κανέναν.

Πάντοτε το κράτος για την υλοποίηση του σχεδιασμού της ολοκληρωτικής διακυβέρνησης, θα εκμεταλλεύεται «καταστάσεις δημόσιας ανάγκης» τις οποίες θα υποστηρίζει με νομιμοφανή επιχειρήματα αξιοποιώντας παράλληλα την τηλεοπτική προπαγάνδα, ώστε να αποσπά την συναίνεση και την πειθάρχηση των πολιτών στην συρρίκνωση των ατομικών τους δικαιωμάτων, αποκλείοντας ταυτόχρονα με κατασταλτικές και αυταρχικές μεθόδους κάθε μορφή οργανωμένης κοινωνικής αντίδρασης και αντίστασης.

Η υποχρεωτική μασκοφορία (και εντός ολίγου χρόνου ακολουθεί η επιβολή της απάνθρωπης και άκρως εξευτελιστικής διπλής μασκοφορίας) υπό το κράτος της συνεχούς τηλεοπτικής προπαγάνδας και πλύσης εγκεφάλου έχει οδηγήσει μοιραία τους πολίτες στην εξοικείωση και στην αποδοχή της μάσκας, ως απαραίτητου αξεσουάρ εξόδου. Μερικοί συνάνθρωποι μας ήδη νιώθουν ζεστασιά, όταν την φορούν ειδικά τώρα, κατά την διάρκεια του χειμώνα. Πέταξαν από την γκαρνταρόμπά τους το κασκόλ και συμβιβάστηκαν με την μάσκα. Πέταξαν τα πολύχρωμα φουλάρια και ενδύονται την μάσκα του φόβου και της υποκρισίας. Υποκρίνονται ότι όλα βαίνουν καλώς. Δεν ανησυχούν για τίποτα. Σχεδιάζουν το προσωπικό τους μέλλον, περιμένοντας στην σειρά να εμβολιαστούν, ώστε να επιστρέψουν στην νέα κανονικότητα της υποταγής και της συρρίκνωσης των ατομικών ελευθεριών.

Αντί οι πολίτες να διατρανώσουν με κάθε νόμιμο και ειρηνικό μέσο την αγωνία τους υψώνοντας κραυγή διαμαρτυρίας για το μέλλον της πατρίδας μας, απαιτώντας μια άλλη γραμμή πλεύσης σε όλα τα μείζονα εθνικά, πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα που ταλανίζουν την χώρα μας, καταφεύγουν δυστυχώς σε ψυχοφάρμακα και αγχολυτικά χάπια περιμένοντας να ακούσουν τον εκκωφαντικό θόρυβο από την πρόσκρουση στα βράχια.

Θέλετε να κάνετε την εξουσία να χάσει τον ύπνο της; Αφαιρέστε τις μάσκες από τα πρόσωπά σας! Θέλετε να κάνετε την εξουσία να «παραμιλάει»; Κυκλοφορείτε μετά τις εννέα το βράδυ! Ποιος σας εμποδίζει; Ο Φόβος. Νικήστε τον! Πώς; Αγαπώντας! Ποιον; Τον Χριστό! Με ποιο τρόπο; Με την προσευχή και με την συμμετοχή στα Ιερά Μυστήρια της Αγίας Ορθόδοξης Εκκλησίας. Αγαπήστε τους Αγίους, την Πατρίδα, τους Εθνομάρτυρες! Νικήστε το δηλητήριο του φόβου που παγώνει το αίμα και μεθύστε με το αντίδοτο που παρέχει αφειδώς το γλυκό κρασί της Αγάπης.

Κάθε άνθρωπος που αγαπάει αληθινά και θυσιαστικά βρίσκει τρόπους να υπερασπίζεται την Πίστη, τις Αρχές, τις Αξίες και τα Ιδανικά του. Ποτέ δεν είναι τόσο αργά. Αρκεί να το τολμήσουμε, κλείνοντας τα σωματικά μάτια που δειλιάζουν και ανοίγοντας τα μάτια της ψυχής στα οποία καθρεφτίζεται η αγάπη για την πατρίδα και ο πόθος για την ελευθερία, την δημοκρατία, την εθνική υπερηφάνεια.

Ο εν Χριστώ φωτισμένος νους νικά τον φόβο!

πηγή:Ιστολόγιο ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ 

Σκουλαρίκι και υποταγή

Του Γιάννη Σκαμπαρδώνη

Επί δεκαετίες οι Αμερικάνοι διαφήμιζαν γνωστό τσιγάρο με έναν cοwboy (αγελαδάρη) που φορούσε καμαρωτά την καουμπόικη στολή και με το σύνθημα: Ελάτε στην χώρα του Marlboro. Στην Ελλάδα της αυτο-περιφρόνησης και της αυτομεμψίας ποτέ κανείς δεν θα διαφήμιζε ένα σημαντικό προϊόν χρησιμοποιώντας έναν έλληνα αγελαδάρη που θα φορούσε φουστανέλα παρά μόνον ειρωνικά - γενικά όταν επιστρατεύονται επαρχιώτες για να διαφημίσουν κάτι ελληνικό, αυτό συμβαίνει με ειρωνικό τρόπο: μιλούνε ιδιωματικά, είναι γραφικοί, σε σχέση με τους - υποτίθεται - μη γραφικούς, σοβαρούς αστούς των πόλεων, που κι απ' αυτούς οι περισσότεροι είναι πρόσφατοι επαρχιώτες.

Το 2000 ο Σον Κόνερι χρίσθηκε σερ, ιππότης, από τη βασίλισσα της Αγγλίας. Ο διάσημος σκωτσέζος ηθοποιός προσήλθε στην τελετή φορώντας την εθνική στολή της Σκωτίας, δηλαδή την καρό φουστίτσα μέχρι πάνω απ' το τριχωτό γόνατο, μακριές κάλτσες, γιλέκι και εκείνη την περίεργη σκωτσέζικη εσάρπα ριγμένη στους ώμους πλάγια. Μόνο γκάιντα που δεν πήρε μαζί του. Φόρεσε με τιμή την στολή της χώρας του και κάποιοι Ελληνες που σοκάρονται απ' την φουστανέλα τον θαύμασαν που φορούσε την σκωτσέζικη εκδοχή της.

Στις 7 Ιουνίου του 2015, ο Μπαράκ Ομπάμα, λόγω της συνόδου κορυφής του G7, επισκέφθηκε το Ελμάου στις Βαυαρικές Αλπεις, όπου ο κόσμος τον υποδέχτηκε ντυμένος με την τοπική του ενδυμασία: οι άντρες φορώντας πράσινα καπέλα με φτερά, θυσάνους, ή λουλούδια, δερμάτινο σορτ, τιράντες, και οι γυναίκες την θηλυκή εκδοχή της στολής, το dirndl, που το φορούνε ώς το Νότιο Τιρόλο. Ο Ομπάμα δήλωσε παιγνιωδώς στους παρισταμένους: συγγνώμη που ξέχασα να φέρω το lederhosen μου - εννοώντας την τοπική, αντρική στολή της περιοχής, που περιέγραψα παραπάνω.

Στην Ιταλία, στη Ρώμη, όλο το Βατικανό φυλάσσεται από φρουρούς ντυμένους με μεσαιωνικές στολές - ενώ στη Σιένα, στις ιπποδρομίες του Palio, κάθε οικογένεια και φατρία που παίρνει μέρος έχει τη δική της παραδοσιακή στολή, τους θυρεούς, τα ιστορικά οικόσημα και τα ψιμύθια, ενώ με ανάλογη μεγαλοπρέπεια και φιλαρέσκεια στολίζουν και τ' άλογα.

Ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, λίγο πριν πάρει την κυβέρνηση (αλλά όχι την εξουσία, όπως ξέρουμε), παραβρέθηκε σε ένα συλλαλητήριο των Παλαιστινίων στην Αθήνα όπου για να δείξει την αλληλεγγύη του φόρεσε την καφίγια (υπάρχουν φωτογραφίες στο Ιντερνετ), δηλαδή την παλαιστινιακή μαντίλα με τα κρόσσια που φορούσε μονίμως ο Αραφάτ, η οποία, πέρα από χρηστικό αξεσουάρ (προστατεύει από τις αμμοθύελλες) είναι και παραδοσιακό σύμβολο των πολεμιστών Παλαιστινίων - επειδή είχε βαφεί με αίμα σε διάφορες μάχες. Αν η καφίγια ήταν δικό μας σύμβολο, θα το λοιδορούσαμε, βέβαια, επαρκώς, ως τραπεζομάντιλο. Αλλά είναι ηρωικό, ιστορικό εξάρτημα των Παλαιστινίων, οπότε ορθώς το σεβόμαστε - όπως εξάλλου σεβόμαστε και τον εβραϊκό κιπά, που συχνά φοράει ο κυρ Γιάννης, χωρίς, δικαίως, να τον βρίσκει κιτς. Διότι «κιτς» είναι μόνο το φέσι της στολής του τσολιά. Και πάλι καλά - σκέψου να φορούσαμε εκείνη την τριχωτή μαύρη, μακρόστενη καούκα που κοτσάρουν στο κεφάλι οι εγγλέζοι στρατιώτες, πάνω απ' τις πορφυρές στολές τους και με τον δέοντα αυτοσεβασμό, βεβαίως.

Οι άραβες ηγέτες που έρχονται επίσκεψη στην χώρα μας ή στην Ευρώπη, έχουν την περηφάνια να μην θέλουν να αρέσουν στους Ευρωπαίους και την αισθητική τους και φορούν λευκές κελεμπίες και τουρμπάνια - ενώ οι γυναίκες τους ενδύονται επιμελώς μπούρκες, χιτζάμπ, νιτζάμπ και ωραιότατα, σέξι, κεντητά πασούμια που αναδεικνύουν τις ανάγλυφες φτέρνες τους. 

Πρόσφατα είδαμε στην Αθήνα τον Ερντογάν και την γυναίκα του η οποία φορούσε την παραδοσιακή καμπαρντίνα και την μαντίλα της - ε, λοιπόν, απ' όλα αυτά, ή τίποτε απ' όλα αυτά δεν ενόχλησε ποτέ τον βουλευτή κ. Κυρίτση, παρά μόνο, προ ημερών, οι τριάντα διαδηλωτές που ντύθηκαν με την παραδοσιακή μακεδονική στολή και κάποιοι άλλοι, χαριέντως, την αρχαιοελληνική, στο γνωστό συλλαλητήριο. 

Δήλωσε μάλιστα πως τριάντα διαδηλωτές ντυμένοι έτσι μας εκθέτουν, μας ξεφτιλίζουν στο εξωτερικό. Αλλά ο ίδιος, βουλευτής ων, φορώντας σκουλαρίκι κι έχοντας μονίμως τα πουκάμισα να κρέμονται απέξω, στην κοιλιά, μέσα στη Βουλή, δεν μας εκθέτει διεθνώς. Ούτε τον ενόχλησε ποτέ ο Ζουράρις που έμπαινε στο Κοινοβούλιο με τα πέδιλα, δεν τον πείραξε το λαχουράτο πουκάμισο του Βαρουφάκη, ούτε το πέτσινο α λα νταβατζή της Συγγρού που φόρεσε όταν πήγε στην Αγγλία. Δεν τον ενοχλούσε που ο Βαρουφάκης από μια διάθεση για διαρκή πρόκληση πήγαινε στα Γιούρογκρουπ με σηκωμένο γιακά και κιτς πουκάμισα - όχι. Το μόνο που τρέμει ο σκουλαρικάτος βουλευτής είναι μήπως εξαιτίας τριάντα ελλήνων γερόντων δυσαρεστηθούν οι Βαυαροί με τα ωραιότατα, πέτσινα βρακιά, οι καουμπόηδες Αμερικάνοι και οι Εγγλέζοι με τις μεγαλοπρεπείς, τριχωτές, μαύρες καούκες και μας κόψουνε το νερό απ' το αυλάκι. Δεν έκανε ποτέ σχετικό σχόλιο ο κ. βουλευτής με το πειρατικό ενώτιο για τη μη γραβάτα του Πρωθυπουργού η οποία έγινε διεθνές ανέκδοτο - ούτε τον ενοχλούν οι φωτογραφίες του Αρη Βελουχιώτη με τη στολή, τα όπλα και τα φισεκλίκια πάνω στα γραφεία υπουργών.

Η μόνη αγωνία του είναι μήπως παρεξηγήσουν τους τριάντα γέροντες οι ξένοι που μέχρι χτες οι σύντροφοι του βουλευτή τούς αποκαλούσαν «ιμπεριαλιστές» και «τοκογλύφους» και τους προκαλούσαν συνειδητά εμφανιζόμενοι συχνά και συνειδητά ως λέτσοι, με ξεχειλωμένα σακάκια και κόκκινα σακίδια στην πλάτη.

Τώρα, λοιπόν, ξαφνικά, ενδιαφέρεται δουλικότατα ο κ. Κυρίτσης για την ευαρέσκεια και την αισθητική άποψη των «ιμπεριαλιστών» περί της μακεδονικής, ποντιακής, ή κρητικής στολής, κι αν αρέσει στους Φλαμανδούς η φουστανέλα. 

Πάντως στον Θεόφιλο Χατζημιχαήλ άρεζε, στον Οθωνα, όπως και στον Γιάννη Τσαρούχη που την φορούσε συχνά. Παρεμπιπτόντως, δε, φορούνε τον μακεδονικό ντουλαμά και τη φουστανέλα και οι άντρες της Προεδρικής Φρουράς - μήπως να ενδυθούν κουστουμάκι Armani, ή, επαναστατική φόρμα παραλλαγής α λα Κούβα; 

Και στο μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη φορούν την φουστανέλα οι τρομεροί τσολιάδες, εκθέτοντάς μας διαρκώς στους ξένους.

Ανάρτηση από: http://geromorias.blogspot.gr