ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΑΚΟΥΣΕΙΣ από την αρχή ως το τέλος τη ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΘ. ΔΗΜΗΤΡΗ ΓΑΚΗ "ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΠΟΛΛΑ ΔΕΙΝΑ. ΝΑ...

H παιδεία ως πρίσμα

Ο Κώστας Γεωργουσόπουλος 
Στην φωτό, 

[κραταιός φιλόλογος -συγγραφέας 
και ό,τι άλλο μπορείς να φανταστείς...
...πω πω είναι και φτυστός στη μέση ηλικία του,  
με τον συχωρεμένο μπαμπούλη μου, 

Ευανθία η Σαλογραία ]

............................................................................

............................................................................

ΓΡΑΦΕΙ

Κώστας Γεωργουσόπουλος

Tο έχω πριν πολλά - πολλά χρόνια αφηγηθεί το γεγονός, μια προσωπική ριζιμιά εμπειρία που με αναστάστωσε και δεν έπαψε έκτοτε να επανέρχεται και να λειτουργεί ως οδοδείκτης στην ηθική, πνευματική και την πολιτική μου καθημερινότητα.  

Στη διάρκεια της χουντικής λαίλαπας δίδασκα σε ιδιωτικό σχολείο που ο ιδρυτής του ήταν έξοχος φιλόλογος, μαθητής του Συκουτρή και πεντακάθαρος δημοκράτης, και στη θεωρία και στην πράξη, ιδιαίτερα στην παιδαγωγική. 

Οταν η χούντα απέλυσε πολλούς και έξοχους πανεπιστημιακούς, ο Αντώνης Μωραΐτης προσέλαβε πολλούς απολυμένους και τους ανέθεσε να οργανώσουν σεμινάρια επιστημονικής ενημέρωσης νέων επιστημών, νέων μεθόδων και νέων εφαρμογών, ώστε οι διδάσκοντες στο σχολείο να προικίσουν τους μαθητές τους με άγνωστες, έως τότε, προοπτικές σπουδών ή να τους κατευθύνουν υπεύθυνα προς εγχώρια ή ξένα Πανεπιστήμια που μυούσαν τους τροφίμους τους στις νέες ιδέες και μεθόδους.

Ενας από τους απολυμένους που προσελήφθη ήταν ο σπουδαίος μαθηματικός, καθηγητής στο Αθήνησι, Γεράσιμος Λεγάτος. Ως μαθητής είχα φοιτήσει σε πρακτικό Λύκειο και είχα την τύχη, στην εποχή του Εμφυλίου, να μάθω μαθηματικά από τον σπουδαίο ειδικό και συγγραφέα μαθηματικών προχωρημένων θεμάτων. Ετσι, η έλευση στο σχολείο του Λεγάτου με κατέστησε ευτυχή συνομιλητή με, εκτός των άλλων, ένα σημαντικό δάσκαλο που είχε κατορθώσει να μεταδίδει περίπλοκα μαθηματικά προβλήματα με τρόπο σχεδόν παιγνιώδη.

Μια μέρα που είχα κενό δύο ωρών στο πρόγραμμα με κάλεσε να τον ακολουθήσω στις επισκέψεις του στις τάξεις του σχολείου, Δημοτικού, Γυμνασίου,  Λυκείου που, εκείνες τις ώρες, είχαν Μαθηματικά.

 Ξεκινήσαμε από τη δευτέρα τάξη του Δημοτικού, παιδιά 7 - 8 ετών. 

Και ο μέγας εκείνος δάσκαλος, αφού ζήτησε άδεια από τον διδάσκοντα να πει μια «ιστορία» στα παιδιά, τον άκουσα άναυδος να αφηγείται μια επίσκεψη στο Τουρκολίμανο με τον εγγονό του. 

Είπε, λοιπόν, στα μαθητούδια πως, καθώς κατέβαινε από τον κεντρικό δρόμο προς το Τουρκολίμανο, ο εγγονός του του είπε: «Παππού, κοίτα πόσες βάρκες, κότερα, καΐκια είναι στο λιμανάκι». «Και τι παρατηρείς»; του λέει. «Παππού, άλλα σκάφη έχουν ένα πανί, άλλα δύο, άλλα τρία και άλλα κανένα». «Και πριν φτάσουμε να τα μετρήσουμε», του λέει, «μπορείς από δω πάνω να μου πεις πόσα έχουν τρία, πόσα δύο και πόσα ένα πανί»; 

Το παιδί άρχισε να υπολογίζει και να υποθέτει πως δέκα σκάφη είχαν δύο, δεκαπέντε, τρία, είκοσι, ένα, τριάντα, κανένα ή τρία σκάφη, τρία, δύο σκάφη, δύο, είκοσι σκάφη, ένα, σαράντα, κανένα πανί ή... 

Ο Λεγάτος, αφού τελείωσε την ιστορία με τον εγγονό, απευθύνθηκε στα παιδιά και τα ρώτησε πόσα σκάφη, κατά τη γνώμη τους, είχαν τρία, πόσα δύο, πόσα ένα και πόσα κανένα πανί. 

Και η έκρηξη στην τάξη ήταν εκπληκτική. Τριάντα υψωμένα χεράκια υπέθεταν «τόσα με τρία, τόσα με δύο», άλλα, «όχι τόσα με τρία, όχι τόσα με δύο, αλλά πέντε με δύο...». 

Ο Λεγάτος, γελαστός, είπε στα παιδιά ευχαριστώ για τις απόψεις τους και φύγαμε. 

Με έκπληξή μου οδηγηθήκαμε στην τρίτη τάξη του Λυκείου, στη θετική κατεύθυνση, υποτίθεται με μαθητές που προορίζονταν για τα Μαθηματικά, τη Φυσική, τη Χημεία, το Πολυτεχνείο.

Εθεσε ακριβώς το ίδιο ερώτημα. Επεσε στην τάξη θανάσιμη σιωπή (πού το δάσος των πρόθυμων χεριών των πιτσιρίκων) και τότε ένας μαθητής, που γνώριζα πως ήταν αριστούχος, σήκωσε το χέρι του, του έδωσε τον λόγο ο Λεγάτος και είπε: 

«Κύριε καθηγητά, εγώ στο φροντιστήριο έχω διδαχθεί τις διαφορικές εξισώσεις, αλλά εδώ στο σχολείο δεν έχει φτάσει ως εκεί η ύλη μας». 

«Ευχαριστώ, παιδιά», είπε ο Λεγάτος, «θα ξανάρθω, όταν διδαχθείτε τις διαφορικές εξισώσεις». Βγήκαμε από την τάξη και καταλήξαμε με έναν καφέ από το μηχάνημα στη βιβλιοθήκη του σχολείου, μια πλούσια βιβλιοθήκη. 

Ο Λεγάτος, κατηφής και νευρικός, μου είπε: «Κατάλαβες, συνάδελφε, τι εγκληματική είναι η εκπαίδευσή μας; Αυτή η ευφορία που είδαμε στα παιδάκια του Δημοτικού, με την πληθώρα των υποθέσεων και των προτάσεων, την καταντήσαμε στεγνό φορμαλισμό στα ώριμα και εύφορα, από τη φύση τους, εφηβικά μυαλά. Εντάσσουμε την καλπάζουσα ποικιλία των διαφορετικών λύσεων σε έναν τύπο, μιαν άτεγκτη φόρμα, έναν μονόδρομο και έναν δογματικό τρόπο σκέψης».

Σκέπτομαι πως και τώρα, με την εισαγωγή των υπολογιστών, πάλι στην ίδια θέση βρισκόμαστε. Γιατί και οι υπολογιστές, παρόλη τη φαινομενική τους, πολλαπλή πληροφορία και ποικιλία λύσεων, αποκλείει και απορρίπτουν ό,τι δεν έχει προγραμματιστεί. Μια εκπαίδευση που φιμώνει την ποικιλία, ακόμη και το ευφάνταστο λάθος. 

Ο Γαλιλαίος παραλίγο να καεί από την Ιερά Εξέταση που επέμενε, κόντρα στην παγιωμένη γνώση, πως η Γη γυρίζει περί τον άξονά της και ο Νεύτωνας ανακάλυψε τη βαρύτητα, όταν ένα μήλο σάπιο έπεσε στο κεφάλι του, αφού είχε βρει καταφύγιο στη δροσιά ενός δέντρου. 

Ο Ηράκλειτος ανακάλυψε την αιώνια ΑΛΛΑΓΗ, διαπιστώνοντας πως, μπαίνοντας δυο φορές να δροσιστεί στο ποτάμι, τη δεύτερη φορά, ούτε ο ίδιος, ούτε το ποτάμι, ούτε ο κάμπος ήταν το ίδιο με πριν. Ο Φλέμινγκ ανακάλυψε την πενικιλίνη, όταν, γυρίζοντας από διακοπές, διαπίστωσε πως ένα δοχείο του εργαστηρίου του με μικρόβιο είχε σπάσει και είχε χυθεί σε ένα άλλο στο άλλο ράφι, όπου τα μικρόβια είχαν ψοφήσει μέσα στη μούχλα!

Αγαπητοί αναγνώστες, πριν από πολλά χρόνια που είχα επισκεφτεί την Κύπρο και πολλοί παλιοί μου συμφοιτητές ήταν γυμνασιάρχες, γενικοί επιθεωρητές και διευθυντές σπουδών στο υπουργείο Παιδείας, με ξενάγησαν ακόμη και σε απομακρυσμένα Δημοτικά και Γυμνάσια της Μεγαλονήσου, όπου έμεινα έκπληκτος, διαπιστώνοντας πως στη σχολική βιβλιοθήκη υπήρχε και δισκοθήκη, όπου δάσκαλοι και μαθητές σπούδαζαν και μελετούσαν θέατρο, μουσική, ζωγραφική, χορό, είτε σε μαθήματα στην τάξη, είτε έχοντας την ευχέρεια να δανειστούν το υλικό και να το μελετήσουν στο σπίτι τους.

H μεγαλύτερη, όμως, έκπληξή μου ήταν, όταν με πληροφόρησαν πως δίπλα στο σύστημα των Δεσμών (4 τον αριθμό) που είχαν αντιγράψει από το ελληνικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα, υπήρχε και 5η Δέσμη, καλλιτεχνικών μαθημάτων. 

Εκεί οι μαθητές, αφού διδάσκονταν βασικά μαθήματα γενικής παιδείας (Ελληνικά, Ιστορία, Μαθηματικά, Θρησκευτικά) συγκροτούσαν επιμέρους τμήματα και σπούδαζαν τις βασικές αρχές της τέχνης: μουσική, εικαστικά,  λογοτεχνία, χορό, θέατρο. 

Μάλιστα, οι εξετάσεις τους, πέρα από το ιστορικό και θεωρητικό υλικό, περιείχε και δημόσια εξέταση εφαρμογής των τεχνών, όπου μαθητές έγραφαν, έπαιζαν, συνέθεταν και χορογραφούσαν έργα τους. 

Σε μας εδώ έγινε μια μίμηση - αντιγραφή της κυπριακής εκπαίδευσης με τη δημιουργία των Μουσικών Σχολείων που ήδη φθίνουν και απαξιώνονται.

Κοντά στα άλλα καταργείται η θεωρία και η πράξη των Τεχνών στο Λύκειο, όπου τα παιδιά, με την καθοδήγηση καλών δασκάλων, μπορούσαν να καταλάβουν πώς μια μαθηματική εξίσωση έχει μουσική δομή και μια φούγκα του Μπαχ μαθηματικό σχέδιο!

Κώστας Γεωργουσόπουλος 
(Κώστας Χ. Μύρης, το ποιητικό του ψευδώνυμο) 

πηγή: https://www.tanea.gr/print/2020/06/27/lifearts/i-paideia-os-prisma/

........................................................................................

..........................................................................................

Στίχοι:  

Κ.Χ Μύρης

Μουσική:  

Γιάννης Μαρκόπουλος

1.

Θεόδωρος Βασιλικός

Θεοσκότεινο πέλαγο και αφέγγαρη νύχτα
αιώνες ανήμεροι ταξιδεύουν στην πλώρη μας
αιώνες αλύτρωτοι αντηχούν στην ψυχή μας.

Ανοίγουν τα σύννεφα σαν ουράνια βλέφαρα
τρομάζουν τα σύμπαντα την οργή των ανέμων.
Ανοίγουν τα σύννεφα σαν ουράνια βλέφαρα
και τρέμουν τα σύμπαντα την οργή των ανέμων.

Κατεβαίνει κρυφά στον βυθό ο θεός των υδάτων
τρικυμίζει τις μέδουσες και ταράζει τα φύκια.
Αγέρας χώμα και νερό μιλούν την γλώσσα της φωτιάς
και γλώσσες πύρινες ορμούν απ’ τις σπηλιές των άστρων.

Σύντροφε ξύπνα ήρθεν η ώρα
μέσα στη μπόρα και τη φωτιά
να βρεις το νόημα και τον αγώνα
που κοιλοπόνα η γη βαθιά.

Γεώργιος Παύλος- Πολυπλοκότητα, Χρόνος, Παιδεία

Ο Βασίλης Κωνσταντούδης (δρ. φυσικός, ΕΚΕΦΕ Δημόκριτος) συζητά με τον αναπληρωτή καθηγητή Γιώργο Παύλο από το Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης για την θεωρία πολύπλοκων συστημάτων, τον Ilya Prigogine, την έννοια του χρόνου, την φυσική επιστήμη, την παιδεία, και τον άνθρωπο.

Μεταβολές που όζουν απαιδευσίας και ιδεολογικών εμμονών - Μπαμπινιώτης vs Γαβρόγλου

«Βλέπω πολιτική να αρέσουμε σε μερικούς μαθητές και μερικές οικογένειες που δεν θα αντιληφθούν τι συμβαίνει παρά μόνον αφού λειτουργήσει το σύστημα» τονίζει στα «ΝΕΑ» ο καθηγητής Γλωσσολογίας και πρώην πρύτανης για το νέο εξεταστικό σύστημα που παρουσίασε πρόσφατα ο υπουργός Παιδείας Κώστας Γαβρόγλου

........................................................
..........................................................

 Γράφει η Παπαματθαίου Μάρνυ

Μπορείς να διαβάσεις 
ολόκληρη τη συνέντευξη του καθηγητή Μπαμπινιώτη 
στα ΝΕΑ  πατώντας ΕΔΩ.

Γιατί να μην καταργήσουμε τελείως το σχολείο;

Το κουδούνι να χτυπάει στις εννέα, να μην δίνουν εξετάσεις, να μειωθεί η ύλη, να μπαίνουν με ελευθέρας στο Πανεπιστήμιο, να παραμένουν αιώνιοι φοιτητές. Να μην κουράζονται, να ξενυχτάνε και να πίνουν... 

Τι ωραία; Κι αν δεν πάνε καθόλου σχολείο; 

Θα μπορούν να κοιμούνται ως αργά, δεν θα κουράζονται με το διάβασμα, δεν θα στρεσάρονται με τα τεστ, δεν θα χαλάνε κι οι σχέσεις με τους γονείς στο σπίτι. Θα είναι όλοι «μια ωραία ατμόσφαιρα». Ούτε πειθαρχία και ούτε, φυσικά, τιμωρία. Τα παιδιά δεν θα χρειάζεται να προσπαθούν για τίποτα, η αριστεία θα είναι ρετσινιά και η πρωτιά κουσούρι. 

Βόλτες, έρωτες, διασκέδαση και ποτάκια...

Είμαστε ωραίοι, είμαστε και μάγκες. Περιττή η γνώση, η μόρφωση, οι σπουδές...

Μια εικόνα ανέμελης παιδικής ηλικίας όπου μόνο το παιχνίδι θα έχει σημασία, μόνον οι πλάκες θα μετράνε, ούτε αριθμητικές πράξεις, ούτε κλίσεις ρημάτων, ομαλών και ανωμάλων. Τίποτα. Θα περάσουν έτσι σε μια ανέμελη εφηβεία, χωρίς στόχους, όνειρα και ιδανικά. Δεν θα κάνουν σχέδια για το μέλλον. Θα κάθονται και η τύχη τους θα δουλεύει ή μήπως η τύχη θα τους δουλεύει; 

Λες και μετά θα τους περιμένει ένας όμορφος κόσμος αγγελικά πλασμένος, όπου αγράμματοι και αδιάφοροι για το κάθε τι, σαν τεμπέληδες σε εύφορη κοιλάδα, θα ξαπλώνουν αραχτοί, κοιτώντας το κενό (τους).

Σε μια εποχή όπου η παγκοσμιοποίηση έχει κάνει ολοένα και δυσκολότερο τον ανταγωνισμό, και οι νέοι από τη μια άκρη του κόσμου ως την άλλη βάζουν υποψηφιότητα για τις ίδιες θέσεις που βάζουν και οι Ελληνες, εμείς θα αντιπροτείνουμε «λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ΄ αγόρι μου», και σ΄ όποιον αρέσει. Είμαστε ωραίοι, είμαστε και μάγκες. Περιττή η γνώση, η μόρφωση, οι σπουδές... 

Οι αλλαγές στην παιδεία μοιάζουν για τους εκάστοτε  υπουργούς αυτής της χώρας, το ιδανικό γήπεδο για παιχνίδι -κάτι σαν παιδική χαρά. Ο δε νυν υπουργός, κύριος Γαβρόγλου, πετάει, τις πιο άκαιρες στιγμές, ιδέες για νέες εκπαιδευτικές μεθόδους που οδηγούν τα παιδιά κατευθείαν στο μηδέν, στον πάτο. Εκτός κι αν αυτός είναι ο δικός του στόχος. 

πηγή: http://www.iefimerida.gr/news/443673/giati-na-min-katargisoyme-teleios-sholeio

............................................................................................

...................................................................................................