ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΠΟΝΤΊΩΝ ...Την πατρίδα μ' έχασα

100 χρόνια από την Γενοκτονία του Μικρασιατικού Ελληνισμού

 

19 Μαϊου, Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας Ποντίων

.....................................................................................................
......................................................................................................

Aπό την ιστοσελίδα "Τρελογιάννης"  κοπυπάστωσα
το κείμενο που υπογράφει 
ο Θανάσης Κ.

Η Γενοκτονία των Ποντίων δεν είναι απλώς μια «μέρα Μνήμης».. 

Είναι φωνή της συνείδησης του Ελληνισμού. 

Που μένει ζωντανή όλες τις μέρες του χρόνου. 

Αλλιώς δεν υπάρχει «συνείδηση»…

Δεν είναι μόνον η επίσημη Τουρκία που αρνείται τη Γενοκτονία, όπως είναι φυσικό άλλωστε…

Είναι και άλλοι, ακόμα και μέσα στην Ελλάδα.

Γι’ αυτό καλό είναι να τους θυμίσουμε συνοπτικά μερικά γεγονότα:

* Πρώτον δεν πρόκειται για απλή «εκτόπιση πληθυσμών» (υπάρχει και αυτό, βέβαια)…

Δεν πρόκειται μόνο για «εθνοκάθαρση» (υπάρχει και αυτό βέβαια).

Δεν πρόκειται απλώς για «εγκλήματα πολέμου» που έγιναν κατά τη διάρκεια των μαχών ή εξ αιτίας τους.

Αν μόνο αυτά είχαν συμβεί, πάλι θα ήταν πολλαπλό έγκλημα, αλλά στην περίπτωσή μας είναι πολύ πέρα απ’ αυτά.

Είναι Γενοκτονία, γιατί υπήρξε συστηματική και οργανωμένη προσπάθεια εξόντωσης μιας εθνικής πληθυσμιακής ομάδας.

Και συγκεντρώνει όλα τα ιστορικά και νομικά χαρακτηριστικά για να θεωρηθεί και επίσημα Γενοκτονία…

* Δεν «προέκυψε» ως αποτέλεσμα Ελληνοτουρκικού Πολέμου. 

Δεν ξεκίνησε το 1919 με την άφιξη ελληνικού εκστρατευτικού σώματος στη Σμύρνη.

Ξεκίνησε τέσσερα ολόκληρα χρόνια νωρίτερα!

Όταν μαίνονταν ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος, στον οποίο η Ελλάδα δεν συμμετείχε ακόμα, έτσι κι αλλιώς…

Κι όταν η Τουρκία που είχε συμμαχήσει με τις «Κεντρικές Δυνάμεις» έχανε από την Ρωσία που ανήκε στην Αντάντ. Και οι ήττες του τουρκικού στρατού αποδόθηκαν στον Ποντιακό Ελληνισμό κι άρχισαν οι Τούρκοι να καίνε χωριά και να συλλαμβάνουν τους Έλληνες Πόντιους της περιοχής. Τους οποίους του εξόντωναν στη συνέχεια σε πορείες θανάτου.

Κι όχι μόνο νέους μάχιμους άνδρες, αλλά και γυναίκες και παιδιά και ηλικιωμένους. Κανείς δεν γλίτωνε…

Το επαναλαμβάνω: Η Ελλάδα τότε δεν είχε καν πάρει μέρος στον Πόλεμο.

* Τρίτον, δεν ήταν καν ένα «περιστατικό», έστω και αιματηρό, που θα μπορούσε να αποδοθεί σε υπέρ-αντίδραση κάποιων «ακραίων» της εποχής σε στιγμές – και υπό τη φόρτιση – της εθνικής τους ήττας.

Κράτησε οκτώ χρόνια! Και δεν συμμετείχαν μόνο «άτακτοι». 

Συμμετείχε το ίδιο το Τουρκικό κράτος. Και οι επίσημες αρχές του.

Και δεν το λένε αυτό μόνο οι Έλληνες και οι οργανώσεις των Ποντίων σήμερα. Το βεβαιώνουν και πλήθος διπλωματικές πηγές της εποχής και από τα δύο στρατόπεδα του τότε Πολέμου. Για την ακρίβεια οι πιο επιβαρυντικές για την Τουρκία αποδείξεις της Γενοκτονίας που έγινε τότε είναι από Αυστριακές διπλωματικές πηγές (χώρας που τότε ήταν σύμμαχός της Τουρκίας) και από Αμερικανικές πηγές (χώρας που τότε ΔΕΝ συμμετείχε στον Πόλεμο)

Υπάρχουν βέβαια, και πολλές άλλες τέτοιες πηγές τρίτων χωρών. Όλες απολύτως επιβαρυντικές για την Τουρκία συνολικά – όχι για κάποιους «ακραίους»…

Τα «εγκλήματα Πολέμου» γίνονται μια στιγμή από κάποιον τρελαμένο διοικητή που χάνει ο ίδιος τον αυτοέλεγχό του ή χάνει το έλεγχο του τμήματός του και σκοτώνει γυναικόπαιδα αμάχων αδιακρίτως.

Όταν ο εξολόθρευση ενός ολόκληρου πληθυσμού κρατάει οκτώ χρόνια και γίνεται συστηματικά, αυτό ΔΕΝ λέγεται πια «έγκλημα Πολέμου», λέγεται πια –καραμπινάτη – Γενοκτονία!

Τίποτε λιγότερο…

* Ο αριθμός των θυμάτων εκείνα τα 8 χρόνια – σε τρείς φάσεις μάλιστα – φτάνει τις 353 χιλιάδες, σε ένα συνολικό πληθυσμό Ποντίων που έφτανε τότε τις 650 με 800 χιλιάδες. Δηλαδή κοντά στους μισούς εξοντώθηκαν επί τόπου – οι περισσότεροι βασανιστικά.

Αν αυτό δεν είναι Γενοκτονία τι είναι;

Τα θύματα ολόκληρου του Μικρασιατικού Ελληνισμού τότε ήταν πολύ περισσότερα: Πιθανότατα ξεπερνούν τις 550 χιλιάδες! Και ο Ελληνισμός της Μικράς Ασίας ήταν πολύ μεγαλύτερος. Ξεπερνούσε κατά πολύ τα 2 εκατομμύρια.

Από αυτούς έφτασαν διωγμένοι στην Ελλάδα περί το 1,5 εκατομμύριο το 1922-23.

Αλλά γύρω στις 550 χιλιάδες εξοντώθηκαν συνολικά.

Και μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ακόμα έσπευσαν να σωθούν προς την αντίθετη κατεύθυνση, προς την Γεωργία και τη Ρωσία – και την Σοβιετική Ένωση που δημιουργήθηκε τότε. 

Αυτοί υπέστησαν αργότερα, άλλες δραματικές διώξεις. Από τους Σοβιετικούς πλέον…

Αλλά οι 550 χιλιάδες Ελληνισμού της Μικράς Ασίας αφανίστηκαν εκεί, στις πατρογονικές εστίες τους!

Κι από αυτούς πάνω από μισούς ήταν Έλληνες Πόντιοι, των οποίων η Γενοκτονία ξεκίνησε πολύ πριν τον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο το 1919-22.

* Κάποιοι θέλουν να το ονομάσουμε όλο αυτό απλώς «εθνοκάθαρση»…Αλλά «εθνοκάθαρση» – δηλαδή βίαιο εξαναγκασμό να φύγουν – υπέστησαν το 1,5 εκατομμύριο του Μικρασιατικού Ελληνισμού που έφυγε και ήλθε στην Ελλάδα.  Οι 550 χιλιάδες συμπατριωτών μας ΔΕΝ έφυγαν! «Έμειναν» εκεί! Γιατί τους σκότωσαν συστηματικά και σχεδιασμένα…

Κάποιοι θέλουν να θυμόμαστε αυτούς που σώθηκαν, αλλά να ξεχάσουμε αυτούς που δολοφονήθηκαν.

Τέτοια φρικαλεότητα!

* Την Γενοκτονία των Ποντίων δεν την «ισχυρίζονται» μόνο οι Ποντιακές οργανώσεις.

Την αποδέχεται ως αδιαμφισβήτητο γεγονός η Διεθνής Ένωση Μελετητών Γενοκτονιών (ΙAGS), δηλαδή ό,τι πιο έγκυρο υπάρχει στο κόσμο.

Την έχουν αναγνωρίσει επίσης, επισήμως, πέραν από τα Κοινοβούλια της Ελλάδας και της Κύπρου, η Αρμενία, η Σουηδία, η Αυστρία, ορισμένες Ομόσπονδες δημοκρατίας της Ρωσίας, εννιά από τις μεγαλύτερες Πολιτείες των ΗΠΑ ευθέως (και κάποιες ακόμα εμμέσως), η Βουλή της Νότιας Αυστραλίας και της Νέας Νότιας Ουαλλίας, και πολλοί δήμοι μεγάλων πόλεων όπως της Βιέννης, της Οτάβας και του Τορόντο κλπ.

Ενώ υπάρχουν επιπροσθέτως πλήθος Νομοθετικά σώματα σ’ όλο τον κόσμο, όπως για παράδειγμα η Γερουσία των ΗΠΑ, που έχουν αναγνωρίσει ευρύτερα την Γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας εκείνη την εποχή, περιλαμβάνοντας μέσα φυσικά και τη Γενοκτονία των Ποντίων.

* Υπάρχουν και κάποιοι που προσπαθούν να δημιουργήσουν σύγχυση σε ό,τι αφορά τον τελικό αριθμό των θυμάτων:

Εντάξει, μας λένε, αλλά δεν σκοτώθηκαν τότε 353 χιλιάδες Πόντιοι, τα πραγματικά θύματα είναι περί τις 100 χιλιάδες!

Και δεν ντρέπονται…

Αναφέρονται σε πηγές όπως ή καταγγελία του Μητροπολίτη Τραπεζούντος Χρύσανθου Φιλιππίδη, το 1916. Ο οποίος αναφερόταν στα θύματα μόνο της περιοχής του και μόνο ως το 1916..

Και στις υπόλοιπες περιοχές του Πόντου;

Και τα επόμενα χρόνια όταν υπήρξαν άλλα δύο μεγάλα κύματα αφανισμού των Ποντίων και αργότερα του Ελληνικού στοιχείου συνολικά;

Αυτοί δεν μετράνε;

Μόνο ο Αμερικανός Πρέσβης στην Τουρκία Henry Morgenthau κατέγραψε και στοιχειοθέτησε σφαγές Ελλήνων Ποντίων από το 1919 ως το 1921 στις περιοχές της Σαμψούντας της Μπάφρας και του Ααζάμ που έφταναν το 70% με το 90% του τοπικού πληθυσμού.

Και οι υπόλοιποι δεν γλίτωσαν. Οι περισσότεροι εκτοπίστηκαν στα «ενδότερα» όπου βρήκαν τον θάνατο με σκόπιμες κακουχίες και βασανιστήρια. Όταν δεν εκτελούταν επί τόπου εν ψυχρώ…

Αληθινή Γενοκτονία!

Ο κόσμος το ’χει τούμπανο κι εμείς το «συζητάμε» ακόμα…

Και κάποιοι εξακολουθούν να μας λένε ότι ήταν «συνωστισμός» όλα αυτά.

Ή ό,τι «κι εμείς κάναμε τα ίδια».

Ε λοιπόν, όχι ! Δεν ήταν «συνωστισμός»! Κι ούτε κάναμε εμείς «τα ίδια». Ούτε καν συγκρίσιμα. Ούτε τότε, ούτε πιο πριν, ούτε ποτέ.

Σε πολέμους υπάρχουν ακρότητες.

Πολλές φορές και αντεκδικήσεις.

Αλλά Γενοκτονία δεν κάναμε ποτέ εμείς!

Λίγοι τις έκαναν στους τελευταίους δύο αιώνες, τουλάχιστον…

Κι όσοι τις έκαναν, τουλάχιστον τις αναγνώρισαν. Ζήτησαν και συγγνώμη. Και ντρέπονται σήμερα. Κουβαλάνε το σύνδρομο της «ιστορικής ενοχής». Κάτι είναι κι αυτό…

Εδώ έχουμε μια χώρα – την Τουρκία – που το αρνείται! Δεν ζητάει καμία συγγνώμη. Μάλλον μας… απειλεί ότι θα το ξανακάνει! Στην Δυτική Θράκη, ή στα νησιά του Αιγαίου, ή και στην Κρήτη ακόμα – κι αυτό το ακούσαμε τελευταία.

Κι από κοντά έχουμε και δικούς μας εδώ, που επίσης αρνούνται – και σήμερα – τη Γενοκτονία του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας!

Και βγάζουν και βιβλία στα ελληνικά με τα οποία διαδίδουν τα ψέματα της Τουρκικής προπαγάνδας. Και ήθελαν να τα περάσουν και στα σχολεία μας!

Αυτοί είναι χειρότεροι! Γιατί δολοφονούν για δεύτερη φορά τον Μικρασιατικό Ελληνισμό. Χτυπώντας κατευθείαν στο μόνο που δεν πεθαίνει: Στη Μνήμη!

Αυτήν θέλουν να αλλοιώσουν και να αμαυρώσουν…

Τελικά, να εξαλείψουν!

Μόνο που η Μνήμη είναι Ταυτότητα, Αξιοπρέπεια και Υπερηφάνεια…

Και τα τρία πηγές, του πνεύματος Ελευθερίας!

Τότε σκότωσαν τους ανθρώπους μας…

Τώρα επιχειρούν να δολοφονήσουν το Φιλελεύθερο πνεύμα του λαού μας!

Αυτό που μας κράτησε ενωμένους και όρθιους…

Δεν θα τα καταφέρουν!

Η Μέρα Μνήμης δεν υπενθυμίζει μόνο όσα συνέβησαν στον παρελθόν.

Υπογραμμίζει κι αυτά που δεν πρέπει να επιτρέψουμε στο μέλλον!

ΥΓ Κατά τα άλλα απολαύστε τα… τουρκικά σίριαλ που αφθονούν πια στα ελληνικά κανάλια!

Τελικά δεν είναι να το πολύ-συζητάμε:

Θα σωθούμε όσοι το αξίζουμε κι όσοι το παλεύουμε.

Οι υπόλοιποι δεν έχουν «σωτηρία»…

Θανάσης Κ.

...................................................................................

...................................................................................

Λόγος στήν ἡμέρα μνήμης τῆς Γενοκτονίας τῶν Ἑλλήνων τοῦ Πόντου

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Συναχθήκαμε σήμερα ἐδῶ νά διαδηλώσουμε 

πιστότητα  στή μνήμη τῆς Γενοκτονίας  τῶν Ἑλλήνων τοῦ Πόντου.

Ἐπιτρέψτε μου νά ὑπογραμμίσω: Ἡμέρα μνήμης δέν σημαίνει ἡμέρα συναισθηματικῆς ἁπλῶς ἐκτόνωσης. Θρηνοῦμε τή δολοφονία 353.000 Ἑλλήνων ἀπό τίς στρατιωτικές καί παραστρατιωτικές δυνάμεις τοῦ τουρκικοῦ κράτους, στά πλαίσια κεντρικῆς πολιτικῆς ἀπόφασης καί μεθοδικά σχεδιασμένης στρατηγικῆς. 

Ἡ ὀδύνη εἶναι ἀνεξάλειπτη καί ἀφόρητη, 

ἀλλά μόνη ἡ ὀδύνη μένει πάντοτε ἄγονη.

Ἔχει  νόημα νά διασώζουμε τή μνήμη τῆς  Γενοκτονίας τῶν Ἑλλήνων τοῦ  Πόντου, ἄν ἡ ἐγρήγορσή μας εἶναι  ἱστορικά γόνιμη. 

Ἄν δηλαδή ἔχει ἔμπρακτες συνέπειες πού ἐγγυῶνται γιά  τό μέλλον τόν αὐτοσεβασμό μας  καί τή συλλογική μας ἀξιοπρέπεια. Τουλάχιστον, νά μήν συνεργήσουμε νά ἀπαλειφθοῦν ἀπό τήν πανανθρώπινη συνείδηση τά ὅρια ἀνάμεσα στόν πολιτισμό καί στή βαρβαρότητα, στήν ἀνθρωπιά καί στήν κτηνωδία.

Στόν  Πόντο ἄνθισε, γιά εἰκοσιοχτώ ὁλόκληρους αἰῶνες, ἕνας πολιτισμός— ὄχι ἡ φυλή ἁπλῶς ἤ τό γένος τῶν Ἑλλήνων. Ὁ ἴδιος ἐκεῖνος πολιτισμός πού κόμισε στήν ἀνθρωπότητα τήν ἔκπληξη, γιά πρώτη φορά, τῆς κριτικῆς σκέψης, δηλαδή τή βάση τῆς ἐπιστήμης καί τῆς ἔρευνας. 

Κόμισε, γιά πρώτη φορά, τήν ἐκδοχή τῆς συλλογικότητας ὡς κοινοῦ ἀθλήματος προκειμένου νά «ἀληθεύει» ὁ βίος, τοῦ ἀθλήματος τῆς πολιτικῆς. 

Δίχως αὐτό τόν πολιτισμό ἡ ζωή τῶν ἀνθρώπων σήμερα, σέ καθολική κλίμακα, θά ἦταν ἄλλη. Ἡ Γενοκτονία τοῦ ποντιακοῦ Ἑλληνισμοῦ στοιχειοθετεῖ, πρωταρχικά, ἔγκλημα ἀπέναντι σέ ἕναν πολιτισμό μέ πανανθρώπινη ἐμβέλεια.

Δέν πρόκειται γιά μεγαλόστομη ρητορεία. 

Ὁ ξεριζωμός τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀπό τόν Πόντο, κοιτίδα πανάρχαιη  τοῦ ἀνθρώπινου πολιτισμοῦ, θά εἶχε σήμερα τό ἀνάλογό του, ἄν ἐξαλείφονταν οἱ Γάλλοι ἀπό τό Παρίσι, οἱ Βρετανοί ἀπό τήν Ὀξφόρδη, οἱ Γερμανοί ἀπό τή Χαϊδελβέργη —τί θά σήμαινε ἕνα τέτοιο γεγονός γιά τή σύνολη ἀνθρωπότητα, ἔστω καί χωρίς τήν κτηνωδία τῶν ἀπαγχονισμῶν, τῶν βιασμῶν, τῶν ἀνασκολοπισμῶν, τῶν πυρπολήσεων. 

Πόντος χωρίς Ἑλληνισμό σημαίνει ἐξάλειψη καί διακοπή τῆς συνέχειας μιᾶς πληθυσμικῆς παρουσίας ταυτισμένης μέ πρόταση πολιτισμοῦ πού ἐνδιαφέρει πανανθρώπινα.

Τιμοῦμε τή μνήμη τοῦ μαρτυρικοῦ ποντιακοῦ  Ἑλληνισμοῦ στό ποσοστό πού διασώζουμε τήν ἐπίγνωση τῆς πρότασης πολιτισμοῦ πού ἐνσάρκωνε. Οἱ Ἕλληνες τοῦ  Πόντου ἦταν ζωντανό κατάλοιπο τῆς οἰκουμενικῆς δυναμικῆς τοῦ Ἑλληνισμοῦ προτοῦ αὐτή νά ὑποταχθεῖ στόν ἐθνικιστικό ἐπαρχιωτισμό καί ἀλλοτριωθεῖ σέ βαλκανικό περιθώριο τῆς Εὐρώπης. Τότε, πρίν ἀπό τούς δυό παγκόσμιους πολέμους, ὁ Ἕλληνας, ὅπως ἔγραψε ὁ Ἐλύτης, «ἀνάσαινε ἀκόμα τόν ἀέρα μιᾶς περίπου αὐτοκρατορίας. 

Οἱ δυνατότητές του νά κινηθεῖ χωρίς διαβατήριο γλώσσας καλύπτανε μεγάλα μέρη τῆς Ἰταλίας καί τῆς Αὐστρίας, ὁλόκληρη τήν Αἴγυπτο, τή νότια Βουλγαρία, τή Ρουμανία, τή Ρωσία τοῦ Καυκάσου καί, φυσικά, τήν Κωνσταντινούπολη μέ τήν ἐνδοχώρα της, ὥς κάτω, κατά μῆκος τοῦ Αἰγαίου, τή λεγόμενη στίς μέρες μας νοτιοδυτική Τουρκία».

Καί προσθέτει ὁ ’Ελύτης: «Εἶναι, τό ξέρω δύσκολο νά ἀξιολογεῖς τό σημερινό μολύβι σάν χθεσινό χρυσάφι». Ὅμως, πρέπει νά προσθέσουμε, ἀλλοίμονο ἄν πάψει τό χρυσάφι νά μετράει τήν ποιότητα τῆς ζωῆς ἀκόμα καί σέ χρόνια μολυβένιου λήθαργου.

Ἴσως  σήμερα ἕνα παιδί πού τελειώνει  τό ἑλληνικό σχολειό νά ἀγνοεῖ ἀκόμα  καί τό ποῦ βρίσκεται γεωγραφικά ὁ Πόντος, ποῦ ἡ Τραπεζούντα, ποῦ ἡ Σινώπη, ἡ Κερασούντα, ἡ Ἀμισός, ἡ Ἀμασεία, ἡ Ἀργυρούπολη, ἡ Οἰνόη, ἡ Παναγία ἡ Σουμελᾶ. Νά ἀγνοεῖ ὅτι ἐκεῖ ἀνθοῦσε ἐπί αἰῶνες ἕνας γεμάτος σφρίγος Ἑλληνισμός καί ὅτι ἔφτασε κάποια στιγμή πού ἀποτέλεσε αὐτόνομο ἑλληνικό κράτος.  

Τουλάχιστον ὅμως νά μήν ἀγνοεῖ τό σημερινό Ἑλληνόπουλο ὅτι ἔξω ἀπό τά ὅρια τοῦ ἐπαρχιώτικου ἑλλαδικοῦ κρατισμοῦ, ὁ Ἑλληνισμός τοῦ Πόντου εἶχε κατορθώσει ἐπιτεύγματα πού σήμερα μόνο θαυμάζουμε οἱ κατά ὑπηκοότητα Ἕλληνες, ὄντας ἀνίκανοι νά τά πραγματώσουμε. 

Ἀνυπέρβλητο ἐπίτευγμα ἡ ἀπό θέσεως ἰσχύος, καί γι’ αὐτό δημιουργική, συνάντηση τοῦ ποντιακοῦ (καί γενικότερα τοῦ μικρασιατικοῦ) Ἑλληνισμοῦ μέ τά ἐπιτεύγματα τῆς εὐρωπαϊκῆς Νεωτερικότητας. Λειτούργησε στίς χαμένες αὐτές κοιτίδες τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἡ πανάρχαιη ἀφοβία τῶν Ἑλλήνων νά προσλαμβάνουν ὁτιδήποτε καί ὁπουδήποτε χωρίς νά ὑποτάσσονται στό πρόσλημμα. Ἀφομοίωναν στίς δικές τους ἀνάγκες καί στούς δικούς τους στόχους θησαυρίσματα ἀλλότριων πολιτισμῶν —δέν ἀλλοτριώθηκε ὅμως τότε ἡ ἑλληνική αὐτοσυνειδησία καί ἑτερότητα ἀπό τέτοιες προσλήψεις.

Ἡ ἀλλοτρίωση κυριάρχησε μόνο στό ἑλλαδικό κρατίδιο, ὅπου ἡ ἑλληνικότητα βιώθηκε (και βιώνεται) σάν ἐξουθενωτική μειονεξία, ἀφοῦ μιά ξιπασμένη διανόηση πότισε (καί ποτίζει) αὐτόν τόν λαό, ὥς τό μεδούλι, μέ τή βεβαιότητα ὅτι εἶναι δεύτερος, καθυστερημένος, ὑπανάπτυκτος σέ σύγκριση μέ τά «πεφωτισμένα καί λελαμπρυσμένα τῆς Ἐσπερίας ἔθνη».

Στόν  ποντιακό καί μικρασιατικό Ἑλληνισμό  —τουλάχιστον σέ περιοχές ἀπό τίς  ὁποῖες σώζονται τεκμηριωμένες μαρτυρίες— ἦταν ἀδιανόητο στά ἑλληνικά δημοτικά σχολεῖα νά μήν ὑπάρχουν εἰδικοί  δάσκαλοι γιά τή μουσική καί τά γαλλικά.

Ὑπῆρχαν ἀκόμα καί γαλλόφωνες ἑλληνικές ἐφημερίδες, τό δέ θέατρο τῆς Τραπεζούντας, ὅπως καί αὐτό τῆς Σμύρνης, συναγωνιζόταν σέ ποιότητα καί ἐπίπεδο τά θέατρα τῶν πρωτευουσῶν τῆς Εὐρώπης. 

Καί ὅμως αὐτός ὁ δημιουργικός ἐξευρωπαϊσμός δέν ἔθιγε στό παραμικρό τήν ἑλληνική πολιτιστική ἰδιαιτερότητα, τήν καύχηση γιά τήν εὐγένεια καί τήν ἀρχοντιά τῆς ἑλληνικῆς καταγωγῆς. Σέ ἐξόφθαλμη ἀντίθεση μέ τόν ἑλλαδικό Ἑλληνισμό, ὅπου, κάθε βῆμα ἐξευρωπαϊσμοῦ σήμαινε, κατά κανόνα, μίμηση καί πιθηκισμό τῆς Ἐσπερίας, ταπεινωτική ἀλλοτρίωση καί ἀνίατη μιζέρια μειονεξίας.

Θρηνοῦμε  γιά τή Γενοκτονία τῶν Ἑλλήνων  τοῦ Πόντου ἀλλά δέν υἱοθετοῦμε τόν ρόλο τοῦ θύματος —θά ἦταν ἡ εὔκολη λύση φυγῆς ἀπό τίς  ἱστορικές προκλήσεις. 

Κάθε ἐτήσια σύναξη στή μνήμη τοῦ ποντιακοῦ ὁλοκαυτώματος ὀφείλει νά διαδηλώνει ἀνυποχώρητη ἐμμονή στήν αὐτοσυνείδητη ἑλληνικότητα πού σάρκωσε ὁ ποντιακός Ἑλληνισμός. Ἑλληνικότητα ὄχι συναισθηματική, ἰδεολογική καί ρητορική, ὄχι φτήνεια δημαγωγίας καί ἐθνικιστικῆς καπηλείας. Ἐμμονή στήν ταυτότητα πολιτισμοῦ τῶν Ἑλλήνων. Δηλαδή, στή διαχρονική ἑνότητα τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας. Στήν πρωτογενή ἑλληνική ταυτότητα τῆς πολιτικῆς ὡς κοινοῦ ἀθλήματος σχέσεων κοινωνίας. Στήν ἑλληνική ἐμμονή σέ μεταφυσικό ἄξονα νοήματος τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης καί συνύπαρξης, στή βεβαιότητα ὅτι τό κατόρθωμα τῆς δημοκρατίας εἶναι ἀνέφικτο χωρίς ἔμπρακτο σέβας τοῦ «ἱεροῦ»: δέν γίνεται δημοκρατία χωρίς Παρθενώνα καί Ἁγιά Σοφιά.

Ὁ ποντιακός Ἑλληνισμός μᾶς κατέλειπε  μέτρα ἀρχοντιᾶς, ἀριστοκρατίας  τοῦ ἤθους —τά ψηλαφοῦμε  τά μέτρα ἀκόμα καί σέ μόνη τήν αὐτοκυριαρχημένη εὐγένεια τῶν ποντιακῶν χορῶν. Τελώντας ἐτήσια σύναξη στή μνήμη τῆς Γενοκτονίας, αὐτή τήν ἀρχοντιά θέλουμε νά σώζουμε ὡς εὔτολμο πολιτικό αἴτημα. Ἀρκετά πιά γευθήκαμε τήν πίκρα καί τήν ταπείνωση μιᾶς ἑλλαδικῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς πού προκλητικά παραθεωρεῖ τήν ἀξιοπρέπεια τοῦ ἑλληνικοῦ ὀνόματος καί τίς βιωματικές ἱστορικές μας μνῆμες. Βδελυσσόμαστε τούς ἐθνικιστικούς φανατισμούς, τή μισαλλοδοξία, εἴμαστε ἕτοιμοι (καί μάλιστα μέ ἀφελέστατες συχνά ὑπερβολές) νά συγχωρέσουμε τούς αὐτουργούς τῆς γενοκτονίας, νά συνυπάρξουμε μέ τόν γείτονα λαό εἰρηνικά. Ἀλλά εἶναι ἀνυπόφορη ὀδύνη αὐτή ἡ εὐγένεια τοῦ λαϊκοῦ αἰσθήματος νά μεταφράζεται ἀπό τίς πολιτικές ἡγεσίες σέ ἐξωτερική πολιτική ἀναξιοπρέπειας καί ραγιαδισμοῦ.

Δήλωσε  μόλις πρό ἡμερῶν ὁ πρωθυπουργός τῆς γείτονος χώρας ὅτι ἡ ἀνέγερση στήν Ἑλλάδα μνημείου γιά τή Γενοκτονία τῶν Ἑλλήνων τοῦ Πόντου προσκρούει στήν εὐαισθησία τοῦ τουρκικοῦ λαοῦ. 

Καί, γιά ἄλλη μιά φορά, δέν ἀκούσαμε ἀπό ἑλληνικά ἐπίσημα χείλη οὔτε μιά λέξη νηφάλιας καί εὐγενικῆς, ἀλλά μέ ἀξιοπρέπεια καί αὐτοσεβασμό ἀπάντησης. 

Σέ μέρα ὅπως ἡ σημερινή μνήμης καί ὀδύνης γιά τό φρικιαστικό ὁλοκαύτωμα, τήν ἐξόντωση 353.000 Ἑλλήνων τοῦ Πόντου καί τόν ξεριζωμό ἀπό τήν πατρώα γῆ ἄλλων 500.000 καταδικασμένων στήν ἐξαθλίωση τῆς προσφυγιᾶς, τό νόημα αὐτῆς ἐδῶ τῆς σύναξης δέν μπορεῖ νά εἶναι παρά μόνο μιά ρεαλιστική πολιτική δέσμευση: 

Ὅτι θά ἀποδοκιμάζουμε πάντοτε μέ τήν ψῆφο μας κάθε πολιτική ἡγεσία, ὁποιασδήποτε ἐπίπλαστης ἤ πραγματικῆς ἰδεολογικῆς ἀπόχρωσης, πού ἐπιδεικτικά παραγνωρίζει τήν εὐαισθησία τοῦ λαοῦ μας γιά τή Γενοκτονία τοῦ ποντιακοῦ καί τοῦ μικρασιατικοῦ Ἑλληνισμοῦ.

Δέν εἶναι νοητό νά ἀνεχόμαστε μιά  ἐξωτερική πολιτική πού ἤ χορεύει  ζεϊμπέκικο ἤ κουμπαριάζει μέ τήν  ἀμετανόητη καί θρασύτατη στίς ἀπαιτήσεις της ἡγεσία ἑνός λαοῦ πού μόνο καυχᾶται γιά τά φρικώδη ἐγκλήματα τῶν πατέρων του. 

Σχέσεις καλῆς γειτονίας, ναί, φιλία καί συνεργασία ὅπου εἶναι ἐφικτή, ἐπίσης. Ἀλλά, ἐπιτέλους, στή σοβαρή αὐστηρότητα καί στά ἀγέλαστα πρόσωπα τῶν ἡγετῶν τῆς γείτονος ἄς πάψουν οἱ ἕλληνες πολιτικοί νά ἀντιπροσφέρουν πληθωρικές ἐγκαρδιότητες, χασκογελάκια καί φιλοφροσύνες τῆς ἀνάγκης τοῦ ραγιᾶ νά εἶναι ἀρεστός στόν ἀφέντη. 

Πιθανόν νά εἶναι ἡ Ὑπερδύναμη πού ἐπιτάσσει τήν ἄνευ ὅρων καί χωρίς τό παραμικρό ἀντάλλαγμα ὑπερψήφιση τῆς εἰσόδου στήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση ἑνός ἀσιατικοῦ λαοῦ, ἐφιαλτικῆς ὑπανάπτυξης. Ἀλλά εἶναι καί ἀποδεδειγμένο στή διεθνή πρακτική ὅτι ἕνα κράτος πού μόνο ὑποτάσσεται στίς ἐπιταγές τῶν ἰσχυρῶν χωρίς σθένος καί ραχοκοκαλιά ἱστορικῆς καί πολιτιστικῆς αὐτοσυνειδησίας ἀπωθεῖται στό περιθώριο τῶν διεθνῶν σχέσεων, περιφρονημένο ἀπό ὅλους καί ἀνυπόληπτο.

Ἀπό τή μιά μεριά καθημερινές παραβιάσεις  τοῦ ἑλληνικοῦ ἐναέριου χώρου  καί τῆς θαλάσσιας ἑλληνικῆς  ἐπικράτειας, ὠμές προκλήσεις στή  Θράκη καί στίς βραχονησίδες τοῦ  Αἰγαίου, ἁλυσιδωτή συνέχεια τῶν ἐγκλημάτων ἐθνοκάθαρσης ἀπό τόν Πόντο στή Μικρασία, καί μετά στήν Ἴμβρο, στήν Τένεδο, στήν Κωνσταντινούπολη, στή Βόρεια Κύπρο. 

Καί ἀπό τήν ἄλλη μεριά ἡ ἑλληνική κοινωνία νά ζεῖ, χρόνια τώρα, τήν ἀπροκάλυπτη ἰδεολογική τρομοκρατία πού τῆς ἀσκεῖ μιά συντεχνιακή διανόηση δῆθεν «Ἀριστερᾶς» καί δῆθεν «προόδου», στό ὄνομα ἑνός ἐκσυγχρονιστικοῦ τάχα διεθνισμοῦ.

Κατάλοιπο ἀντανακλαστικῶν τοῦ κάποτε μαρξιστικοῦ  διεθνισμοῦ, ὁ ἐκσυγχρονιστικός σήμερα διεθνισμός χλευάζει σάν σκοταδισμό καί ἀναχρονισμό κάθε αἴσθηση πατρίδας, κάθε ἀναφορά σέ παράδοση καί πολιτισμό τῶν Ἑλλήνων.

 Ἑρμηνεύει τήν τουρκική ἐπιθετικότητα σάν περίπου αὐτονόητη ἀντίδραση στόν ἑλληνικό, ὅπως λένε, ἐθνικισμό, στήν ψυχοπαθολογική φοβία τῶν Ἑλλήνων καί στό φάντασμα τῆς καχυποψίας μας: τόν «ἐξ Ἀνατολῶν κίνδυνο», φάντασμα πού τό γεννάει, λένε, ὁ πολεμοκάπηλος ἐθνοκεντρισμός μας.

Μέσα  σέ αὐτό τό κλίμα τρομοκρατίας ὅσοι τολμοῦν νά ψελλίσουν ὀδύνη γιά  τόν μεθοδικό πνιγμό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου στήν Κωνσταντινούπολη, τή συνεχιζόμενη δηλαδή ἐθνοκάθαρση, ἤ γιά τόν συστηματικό ἀφανισμό τῶν μνημείων ἑλληνικῆς συνέχειας στήν κατεχόμενη Κύπρο, ὅσοι προβάλλουν ἀντίρρηση γιά τήν ἀνεξέλεγκτη δράση καί τίς ὠμές προκλήσεις τοῦ Τουρκικοῦ Προξενείου στήν Κομοτηνή ἤ γιά τήν ψηφοθηρική ἐκμετάλλευση τῆς ἐκεῖ μουσουλμανικῆς μειονότητας ἀπό κομματάρχες καί πολιτευτές, διασύρονται στά πρωτοσέλιδα τῶν «προοδευτικῶν» ἐφημερίδων σάν «ἑλληναράδες», ἐθνοκάπηλοι, ρατσιστές.

Τελώντας  αὐτή τήν ἐτήσια σύναξη στή μνήμη  τῆς Γενοκτονίας τῶν Ἑλλήνων  τοῦ Πόντου δίνουμε νόημα στήν ἐθιμική τελετή μόνο ἄν θελήσουμε νά λειτουργήσει ὡς εὔτολμο πολιτικό αἴτημα. Ὡς ἀπαίτηση νά σεβαστεῖ ἡ ἐπαγγελματική πολιτική τίς εὐαισθησίες τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας. 

Νά πάψουμε νά ντρεπόμαστε οἱ Ἕλληνες γιά τήν ἄχρωμη, ἄοσμη, καί ἄγευστη ἀπό Ἱστορία καί πολιτισμό ἐξωτερική μας πολιτική. 

Ὄχι μόνο οἱ ἐνέργειες, ἀλλά καί ὁ λόγος ὁ πολιτικός νά ἀπηχεῖ τόν αὐτοσεβασμό καί τήν ἀξιοπρέπεια τῶν Ἑλλήνων. 

Νά ἐργασθεῖ μέ σοβαρότητα τό ἑλληνικό κοινοβούλιο ὥστε νά πληθυνθεῖ ὁ ἀριθμός τῶν χωρῶν πού θά ἀναγνωρίσουν μέ ἐπίσημες πράξεις τή γενοκτονία τοῦ ποντιακοῦ Ἑλληνισμοῦ. Νά εἶναι ἡ Γενοκτονία, ὁ ἀφανισμός τῆς ἐξωελλαδικῆς οἰκουμενικῆς ἑλληνικότητας, ἄξονας σύνεσης ἀλλά καί τόλμης τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς.

Δύσκολο νά ἀξιολογεῖς τό σημερινό μολύβι σάν  χθεσινό χρυσάφι. Στή σημερινή μέρα, κατά συμβολική σύμπτωση, ὁ ρυθμός τῆς Ἑλλάδας, καθορισμένος στανικά ἀπό τά κρατικά τηλεοπτικά κανάλια —δηλαδή ἀπό τήν πολιτική καί πάλι ἡγεσία— συντονίζεται μόνο μέ τήν καφρική εὐτέλεια τοῦ αὐριανοῦ διαγωνισμοῦ τῆς Εurovision.

Καί ἐμεῖς ἐδῶ ἐπιμένουμε νά τελοῦμε μνημόσυνο τῆς χαμένης ἀρχοντιᾶς καί εὐγένειας τῶν Ἑλλήνων τοῦ Πόντου.

Μοναδική  μας ἐλπίδα ὁ λόγος τοῦ Μακρυγιάννη.

«Ὅτι  ἡ τύχη μᾶς ἔχει τούς Ἕλληνες πάντοτε  ὀλίγους. Ὅτι ἀρχή καί τέλος, παλαιόθε καί ὥς τώρα, ὅλα  τά θερία πολεμοῦν νά μᾶς φᾶνε καί δέν μποροῦν. Τρῶνε ἀπό μᾶς καί μένει καί μαγιά».

Γι’ αὐτή τή μαγιά ἡ ἀποψινή τελετή μας.

*  Ομιλία την 19η Μαΐου 2006, την ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, στην πλατεία της Αγίας Σοφίας, στη Θεσσαλονίκη

πηγή: https://antifono.gr

Απαγορευμένη Ιστορία: Ο Αφανισμός των Εβραίων της Ευρώπης (βίντεο)

Με τον όρο ολοκαύτωμα περιγράφεται ο υποκινούμενος από το κράτος συστηματικός διωγμός και η γενοκτονία διαφόρων εθνικών, θρησκευτικών, κοινωνικών και πολιτικών ομάδων κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου από τη Ναζιστική Γερμανία και τους συνεργάτες της.

Στα αρχικά στοιχεία που συνθέτουν το Ολοκαύτωμα είναι το πογκρόμ της Νύχτας των Κρυστάλλων και το Πρόγραμμα Ευθανασίας T-4, τα οποία οδήγησαν στη συνέχεια στα τάγματα θανάτου και στα στρατόπεδα εξόντωσης τα οποία αποτελούσαν μαζική και κεντρικά οργανωμένη προσπάθεια για την εξόντωση κάθε μέλους των κοινοτήτων που αποτελούσαν στόχο των Ναζί.

Οι Εβραίοι της Ευρώπης ήταν τα κύρια θύματα του Ολοκαυτώματος, μέσω αυτού που οι Ναζί ονόμαζαν «Τελική Λύση του Εβραϊκού Ζητήματος». Ο αριθμός των θυμάτων του εβραϊκού πληθυσμού συνήθως προσδιορίζεται στα έξι εκατομμύρια, αν και οι τυπικές εκτιμήσεις από τους ιστορικούς για το εύρος των θυμάτων κυμαίνονται από πέντε εκατομμύρια ως και πάνω από έξι εκατομμύρια.

Εκτός από τους Εβραίους, περίπου 220.000 Ρομά και Σίντιθανατώθηκαν στο Ολοκαύτωμα (μερικές εκτιμήσεις φτάνουν ως και τις 800.000), δηλαδή το 25-50% του ευρωπαϊκού τους πληθυσμού. Άλλες ομάδες που κρίθηκαν «φυλετικά κατώτερες» ή «ανεπιθύμητες» ήταν οι εξής: Σοβιετικοί στρατιώτες και πολίτες αιχμάλωτοι σε κατεχόμενες περιοχές (περιλαμβανομένων των Ρώσων και άλλων Σλάβων), Πολωνοί μη Εβραίοι (3 εκατομμύρια Πολωνοί Εβραίοι και 2 εκατομμύρια Πολωνοί μη Εβραίοι), διανοητικά ασθενείς ή σωματικά ανάπηροι, ομοφυλόφιλοι, Μάρτυρες του Ιεχωβά, Ελευθεροτέκτονες, Κομμουνιστές και άλλοι πολιτικοί αντιφρονούντες, συνδικαλιστές, καλλιτέχνες και κάποιοι Καθολικοί και Προτεστάντες κληρικοί που διώχτηκαν ή θανατώθηκαν.

Αν συνυπολογιστούν και αυτές οι πληθυσμιακές ομάδες, ο αριθμός των θυμάτων ανεβαίνει σημαντικά. Κάποιες εκτιμήσεις τοποθετούν το συνολικό αριθμό θυμάτων του Ολοκαυτώματος στα 26 εκατομμύρια ανθρώπους, όμως τα 9 έως 11 εκατομμύρια θύματα συνήθως θεωρείται η πιο αξιόπιστη εκτίμηση.

πηγή: http://www.pronews.gr/istoria/640577_apagoreymeni-istoria-o-afanismos-ton-evraion-tis-eyropis-vinteo

"Η Mεγάλη Υπόσχεση" - Περί της Γενοκτονίας των Αρμενίων-μια ταινία μετά το "Αραράτ" -που καθηλώνει..

Η κριτική που ακολουθεί πάρθηκε
από http://www.athinorama.gr/cinema/article/i_megali_uposxesi-2524210.html

...........................................................................


Με αστρονομικό κόστος παραγωγής της τάξης των 90 εκατ. δολαρίων, η «Μεγάλη Υπόσχεση» χρηματοδοτήθηκε από τον αρμενικής καταγωγής μεγαλοπαραγωγό Κερκ Κερκόριαν, πρώην ιδιοκτήτη της MGM. Ήταν ένα έργο ζωής, αν και πραγματοποιήθηκε μετά το θάνατό του (το 2015), βασισμένο σε αληθινά γεγονότα και προορισμένο να ευαισθητοποιήσει την κοινή γνώμη πάνω στη διαβόητη γενοκτονία των ομοεθνών του. Ακριβώς όπως και η προ τριετίας «Μαχαιριά» του Φατίχ Ακίν όμως, το επικό δράμα του βραβευμένου με Όσκαρ μικρού μήκους Βορειοϊρλανδού σεναριογράφου («Εις το Όνομα του Πατρός», «The Boxer») και σκηνοθέτη («Hotel Rwanda») Τέρι Τζορτζ υποφέρει από το διδακτικό και στρατευμένο χειρισμό του «μεγάλου» θέματός του, με την πλοκή, τους διαλόγους και τους χαρακτήρες απλώς να… παρίστανται με αποκλειστικό σκοπό να προωθήσουν το μήνυμα.



Στη συγκεκριμένη περίπτωση αυτό το κουβαλά η ιστορία του νεαρού Αρμένη Μίκαελ Μπογκοσιάν, ο οποίος το 1914 φτάνει στην Κωνσταντινούπολη για να σπουδάσει στην Ιατρική. Εκεί θα γνωρίσει την όμορφη Άννα, σύντροφο ενός Αμερικανού φωτορεπόρτερ, την οποία ερωτεύεται. Τότε όμως θα ξεσπάσει ο Μεγάλος Πόλεμος και η καταρρέουσα Οθωμανική Αυτοκρατορία θα ξεκινήσει τις απηνείς διώξεις εναντίον των Αρμενίων. Έρωτες, σφαγές, πολιτικά παιχνίδια, ηρωισμοί και κάθε είδους βαναυσότητες θα παρελάσουν από ένα θεαματικό ιστορικό μελόδραμα, που δεν αφήνει ούτε ένα κλισέ τηλεοπτικής μίνι σειράς ανεκμετάλλευτο για να καταγγείλει ένα από τα μαζικότερα εγκλήματα του προηγούμενου αιώνα.
.............................................................................................
..............................................................................................


Μια ακόμη  κριτική από τον Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλο:

Κάπου ανάμεσα στο σήμερα και στο 1914, οπότε και διαδραματίζεται, μοιάζει να έχει γυριστεί η μεγαλοπρεπής σε κλίμακα και εμφατικά παλιομοδίτικη δραματική περιπέτεια του Τέρι Τζορτζ, του Ιρλανδού σεναριογράφου (Εις το όνομα του πατρός) και σκηνοθέτη (Hotel Rwanda), ο οποίος ανέλαβε να αποκαλύψει, με χολιγουντιανές διαστάσεις, τη γενοκτονία των Αρμενίων μέσα από βασικά αληθινά περιστατικά. 

Την (πολλαπλή) Μεγάλη Υπόσχεση δίνει ο σπουδαστής της ιατρικής Μάικλ, όταν συναντά την επίσης αρμενικής καταγωγής όμορφη δασκάλα Άνα στην Κωνσταντινούπολη και διστάζει να τη διεκδικήσει, για να μην έρθει σε σύγκρουση με τον φίλο της, έναν Αμερικανό φωτορεπόρτερ.

 Ο Κρίστιαν Μπέιλ υποδύεται τον βαρύ, θυμωμένο και συνήθως μεθυσμένο Κρις, ο οποίος μαζεύει ενοχοποιητικό υλικό για τις φονικές και παράνομες εκκαθαρίσεις των Τούρκων και βλέπει την υπόθεση να γιγαντώνεται και ταυτόχρονα την αγαπημένη του να απομακρύνεται. Ο σκοπός είναι ιερός, ωστόσο η αποστολή διάσωσης επίπονη, ο πόνος αβάσταχτος, συνεπώς ο Τέρι Τζορτζ δεν θα μπορούσε παρά να πάρει πολύ σοβαρά την ταινία. 

Από την αρχή επέλεξε το πιο ακαδημαϊκό ύφος που έχουμε δει σε μεγάλη παραγωγή εδώ και πολύ καιρό και στην πορεία το ενδιαφέρον για το ζευγάρι εξατμίζεται (ή, καλύτερα, δεν ενδιαφέρει πραγματικά, εκτός από μια καλογυρισμένη σκηνή ζυγιασμένης προσέγγισης των δυο τους) μπροστά στο μέγεθος της εξόδου ενός λαού προς την ελευθερία. 

Πιο στρογγυλεμένο και γενικόλογο, αλλά λιγότερο τολμηρό καλλιτεχνικά από το ελλιπές Cut του Φατίχ Ακίν και το Αραράτ του Ατόμ Εγκογιάν, το φιλμ προδίδει την αδυναμία πρωτότυπης δραματικής προσέγγισης ενός τρομακτικού ιστορικού γεγονότος, ειδικά σε σύγκριση με το πολυποίκιλα τεκμηριωμένο πογκρόμ των Εβραίων. 

Αν το καλοσκεφτούμε, οι Αρμένιοι δεν έχουν κατορθώσει να αποκτήσουν μεμονωμένη ταυτότητα ως χαρακτήρες στην 120 ετών διαδρομή του σινεμά στη λαϊκή κουλτούρα και τώρα, μετά τη μαύρη επέτειο του 2015, προσπαθούν να καλύψουν το χαμένο έδαφος.

 Πηγή: www.lifo.gr
......................................................................................................................................
.....................................................................................................................................

(στη φωτό η "Άνα" από σκηνή του έργου)

Άντε να προσθέσω, έστω με καθυστέρηση
και τη δικό μου  σαλογραιίστικο σχολιάκι, 
επειδή είπες ότι το κάνεις πλάκα, κάθε που το  διαβάζεις, περιστεράκι μου:

Το σκηνοθέτη του "The Promise" τον βρήκα  "θεούλη"!

Η πρωταγωνίστριά του, εκείνος ο μίσχος λουλουδιού,
η "Άνα" φτυστή στη μορφή με τη φίλη μου,
την  Ευγενία του Πέτρου του Αγιογράφου,
μόνο που η Ευγενία είναι πολύ πιο όμορφη- η αλήθεια να λέγεται!

Το μακελειό της Γενοκτονίας των Αρμενίων που επακολούθησε, συγκλονιστικό, στις αδρές γραμμές της αφήγησής του. Εννοείται, άλλο το  να ξέρεις εγκεφαλικά ότι ξεπαστρεύτηκε ένας λαός με πολιτισμό, που δεν πείραζε κανέναν ...και άλλο το να βλέπεις, να ακούς, έστω ενδεικτικά, τα αιματοβαμμένα γεγονότα.  

Χρόνια τώρα το μουρμουράω ότι  αντί τα στεγνά βιβλία της ιστορίας στα σχολεία
θα έπρεπε να "παίζονται" στην ώρα του μαθήματος τέτοιες εργάρες
ώστε  να αφυπνίζονται οι βαριεστημένοι μαθητές...

 (εννοείται με κομμένες τις τολμηρές σκηνές-με τα βυζόμπαλα της δεσποινίδος, εις κοινήν θέαν-, που έδειξε ο σκηνοθέτης, ώστε το έργο να μπορεί  να είναι κατάλληλο και για παπάδες, επιτέλους και οι παπάδες άνθρωποι είναι κρίμα να μη μπορούνε να δούν μια καλή ταινία, κυρία μου!)

... και όχι την ώρα του μαθήματος- οι μαθητές-ακριβώς επειδή σιχαίνονται τη διδακτέα ύλη όπως τους προσφέρεται, να παίζουν με τις πορνοφωτογραφίες που κατεβάζουν στα κινητά τους.

Ομολογώ, ωστόσο ότι ακόμη δεν έχω καταλάβει -τόσον βετζετάμπλ, καλέ,η δικιά σου-
ποία ήταν ακριβώς η "Μεγάλη Υπόσχεση"
διότι αυτός ο νεαρός Αρμένης, ο φοιτητής Ιατρικής που μπλέχτηκε για τα καλά στα διάφορα ταράκουλα, πριν ξεμυαλιστεί  και φτάσει στο απροχώρητο, στις γυναίκες της ζωής του, όλο κάποια υπόσχεση έδινε. Μια υπόσχεση στη μαμά, μια υπόσχεση στη χαμηλοβλεπούσα  αρραβωνιαστικιά, μια υπόσχεση, στην άλλη τη μπιρμπίλω- τη λεγάμενη που του έκανε τα γλυκά ματάκια αργότερα και τον ξελόγιασε...ου..μπερδεύτηκα..αν κάποιος δει την ταινία και κατάλαβε ακριβώς για ποια ακριβώς υπόσχεση ομιλεί ο τίτλος της ταινίας, ας ενημερώσει παρακαλώ, και την αφεντιά μου, μη μείνω με την απορία...ευχαριστώ!

Ευανθία η Σαλογραία

(κι αν ζουλήξεις, αγαπημένο  μου, στην υπογραφή με το "ποντίκι"
θα πεταχτείς στην παλιότερη ανάρτησή μου, αφήγηση αληθινού σκηνικού
με τίτλο:" Επειδή το παιδί μας δεν είχε τα προσόντα να γίνει ραββίνος
είπαμε ας γίνει τουλάχιστον γιατρός!" 
Μεταξύ μας και γω ιατρική θα ήθελα να σπουδάσω 
αν ξαναγεννιόμουν σε αυτόν τον πρόσκαιρο κόσμο! )