O π. Γεώργιος Μεταλληνός για το 1821

.....................................................................................................
.....................................................................................................


Από το πόνημα του Τάκη Σταματόπουλου"Ο Εσωτερικός Αγώνας" 

... Οι καθολικοί λοιπόν, και στον καιρό της Φραγκοκρατίας και της Τουρκοκρατίας ακόμα, 
καταπίεζαν σκληρά τούς Όρθόδοξους, 
για να τούς αναγκάσουν νά αλλαξοπιστήσουν.

Ακόμα και κατά την επανάσταση, όπως θα δούμε παρακάτω, αν και λιγώτεροι, 
με την ενίσχυση πού τούς παρείχαν οι πρόξενοι των ξένων Δυνάμεων και η γαλλική προστασία, εξακολουθούσαν να κακομεταχειρίζουνται τούς Όρθόδοξους 
και νά αντιδρούν με πείσμα στον εθνικόν αγώνα.

Στα νησιά του Αιγαίου και πρό πάντων στίς Κυκλάδες, 
(όπου ήσαν πολλοί Καθολικοί), υπήρχε μια ιδιότυπη κατάσταση, 
πού παρόμοιο της δε βρίσκουμε στην άλλην Ελλάδα, 
δηλ. ο μεγάλος διαχωρισμός και τό μίσος, ανάμεσα στους Ελληνες Καθολικού
και τούς Όρθόδοξους. 

Και τό βαθύ και αγεφύρωτο αυτό χάσμα, τό δημιούργησεν η Παπική προπαγάνδα. 

Κατάφερε τούς Καθολικούς, πού ήσαν και αυτοί Ελληνες και μιλούσαν τά ελληνικά 
(εξόν άπό τούς προύχοντες πού οι περισσότεροι ήσαν απόγονοι των Φράγκων), νά μισούν τούς Όρθόδοξους περισσότερο κι άπό τούς Τούρκους. 

Και τό θλιβερό αποτέλεσμα (πού είναι πολύ διδαχτικό και αξίζει ιδιαίτερα νά τονιστεί) είναι, 
ότι ό θρησκευτικός φανατισμός, έκαμε τούς Ελληνες Καθολικούς, νά γίνουν φιλότουρκοι. 

Κι' ακόμα τούς άλλαξε σέ τέτοιο βαθμό, τό εθνικό τους φρόνημα, ώστε όχι μόνο νά μή λάβουν μέρος στήν επανάσταση, αλλά νά καταντήσουν προδότες της ίδιας της πατρίδας. 

Κι' αυτό πιστοποιήθηκεν, όταν άρχισ’ η επανάσταση:
«Η υπέρ της ελευθερίας φωνή — γράφει ο Σ. Τρικούπης — αντήχησε καθ' όλας τάς Κυκλάδας
και πολλάς τών Σποράδων. 
Μόναι αί καρδίαι των του δυτικού δόγματος Ελλήνων εκώφευσαν. 

Έφάνη κατά τήν περίπτωσιν ταύτην υπό τήν μορφήν του δόγματος τούτου όλη η ασχημοσύνη του φανατισμού προτιμήσαντος τήν ημισέληνον, του σταυρού, και τήν δουλείαν, της ελευθερίας. 

Ουδείς τών έν Πελοποννήσω και τη στερεή Ελλάδι Ελλήνων πρεσβεύει τό δυτικόν δόγμα. Ένδεκακισχιλίους του δόγματος τούτου περιείχαν αί τέσσαρες νήσοι του Αιγαίου, Σύρα, 
Τήνος, Νάξος και Σαντορίνη. 

Εξαιρουμένων δέ πολλά ολίγων φανέντων αληθών Ελλήνων επί του αγώνος, οι λοιποί και αντείπαν και αντέπραξαν φανερά και κρυφίω ς, και σχέσεις έλαβον μυστικάς προς τούς εχθρούς του Εθνους, και χαραν μεγάλην ασυστόλως έδειξαν επί ταις αποτυχίαις τών ομογενών (π.χ. όταν έμαθαν τήν καταστροφή και τις σφαγές της Χίου εχόρευαν από τή χαρά τους!)...

Τόσην δέ κλίσιν έδειξαν προς τούς Τούρκους οι δυτικόφρονες έν γένει και κατ' εξοχήν οι της Σύρας, ους εύτύχησεν η Επανάστασις, και τόσον ολίγην πεποίθησιν είχον έπί τή εύοδώσει του εθνικού αγώνος, ώστε συνεισέφερον διπλούς φόρους, τούς μέν έξ ανάγκης χάριν τών Ελλήνων, τούς δέ έκ προαιρέσεως χάριν τών Τούρκων».

Το πράγμα δέν επιδέχεται καμιάν αμφισβήτηση. 

Αλλος σύγχρονος ιστορικός, ο Φιλήμων, γράφει γιά τήν αντεθνική στάση τών Καθολικών:

 «Οι έτερόδοξοι αντεβοήθουν τοις Τούρκοις, 
εδώ μέν παρεμβάλλοντες μυρία προσκόμματα, εκεί δε σιτίζοντες φρούρια πολιορκούμενα, 
και πανταχού, όπου άν ήδύναντο, κατασκοπεύοντες και προδίδοντες παν Ελληνικόν κίνημα... 

Κατά τόν αγώνα είδομεν Τούρκους στρατεύοντας μετά των Ελλήνων 
ουχί δέ και Λατινοδόξους Ελληνας του Αιγαίου, οπλιζομένους υπέρ της κοινής πατρίδος».

Ακόμα και μετά τόν αγώνα, ενώ οι Τούρκοι έπαψαν τά μίση, 
οι Καθολικοί Έλληνες, εξακολουθούσαν νά μισούν τούς ομοφύλους τους 
(Βλ. και Σπηλιάδη: «Έκ των τοιούτων Δυτικών Ελλήνων υπήρξαν και τινες, οι οποιοι εστελλον τροφάς εις τούς Τούρκους τής Εύβοιας κα της Κρήτης και ώδήγουν ώς ναυαγοί τούς Τουρκικούς στόλους εις εκείνα τα μέρη», Απομνημονεύματα», τ. Α', α. 556).

Και ο Κυκλαδίτης ιστορικός Δ. Πασχάλης, είναι εξ ίσου κατηγορηματικός: 

«Οι Καθολικοι καίτοι πάντες σχεδόν Ελληνες τό γένος και τήν ελληνικήν γλώσσαν λαλούντες
 λόγω μόνον της διαφοράς του θρησκεύματος εκώφευσαν είς τήν φωνήν της πατρίδος και έτηρησαν πράγματι άντεθνικήν στάσιν καθ’ όλην τήν διάρκειαν του άγώνος.

Αμέσως λοιπόν, μόλις άρχισ' η επανάσταση, εξεδήλωσαν οι Ελληνες Καθολικοί τήν αντίδραση, 
με τήν άρνηση τους νά αναγνωρίσουν την Ελληνική Διοίκηση και να της πληρώνουν φόρους, ενώ με προθυμία και χωρίς νά τούς αναγκάζει κανείς έπλήρωναν στους Τούρκους!

Άπό έγγραφο, πού εστειλ' ο έπαρχος Τήνου Σπυρίδων, γράφοντας στά 1822 στήν «Προσωρινήν Διοίκησιν Ελλάδος», βλέπουμε, ότι οι Καθολικοί «μή άναγνωρίζοντες τήν Έλληνικήν Διοίκησιν ουδέν απέδιδον, καίτερ έχοντες τά πλέον εύκαρπα μέρη». 

Τό πράγμα επιβεβαιώνεται και άπό πίνακα, πού ευρήκε ο Ν. Αρμακόλλας, στ’ αρχεία της Επισκοπής των Καθολικών στήν Ξυνάρα της Τήνου, όπου φαίνεται, ότι υπήρχαν συνολικά 2.193 οικογένειες. Άπό αυτές οι 850 ήσαν Λατίνοι και οι 1343 Όρθόδοξοι. Και όλη η άξια των χτημάτων ήταν 412.523 άσπρα. Τά χτήματα τών Λατίνων είχαν αξία 220.000 άσπρα, ένώ σ' αναλογία με τους αριθμούς έπρεπε νά έχουν 159.893 άσπρα. 

Οι πλουσιότεροι λοιπόν ήσαν οι Καθολικοί, όπως έγραφε και ό Επαρχος 
και όμως δέν έδιναν τίποτε γιά τήν επανάσταση!

Με τήν προθυμία τους όμως νά πληρώνουν φόρο στους Τούρκους κι' όχι στήν Έλλ. Διοίκηση, παρουσίαζαν τά νησιά, ότι δέν ήθελαν τήν επανάσταση και αμφίβολη τήν ελληνικότητα τους, όπως τονίζει ο Δ. Κόκκινος: «...πλήν ελαχίστων, που έδείχθησαν πραγματικοί Έλληνες κατά τον αγώνα, οι άλλοι (Καθολικοί) αντέδρασαν όσον ημπόρεσαν και κρυφά και φανερά, προσεπάθησαν νά εμφανίσουν τάς νήσους των ώς άντιστρατευομένας εις τήν έπανάστασιν και πολλοι άπό αυτούς έδρασαν ώς πραγματικοί εχθροί, εφοδιάζοντες πολιορκούμενα τουρκικά φρούρια, κατασκοπεύοντες τούς Έλληνας, και εξακολουθούσαν νά καταβάλλουν τον πρός τούς Τούρκους φόρον και κατά τήν διάρκειαν της επαναστάσεως, παρουσιάζοντες κατ' αύτόν τον τρόπον άμφίβολον τήν ελληνικότητα τών νήσων των».

Αργότερα μάλιστα, οι Καθολικοί ξεθαρρεμένοι με τήν έξοδο του τούρκικου στόλου, δέν ήθελαν νά δώσουν με κανένα πλέον τρόπο τά εθνικά δικαιώματα ώς Έλληνες, ένώ με προθυμία μεγάλη εξακολουθούσαν νά πληρώνουν στούς Τούρκους.

Σ' αύτό τούς ενίσχυσαν και οι πλοίαρχοι της Γαλλίας και Αγγλίας. Ό Δεγρανμπρέ, διοικητής της φρεγάδας «Σαλαμάνδρα», απαγόρευε «κατά διαταγήν άνωτέραν» στον έπαρχο της Νάξου, Φώτη Καραπάνου, νά εισπράξει τά δέκατα άπό τούς Γκραικολατίνους, γράφοντας του, κοντά στ' άλλα: «Οι καθολικοί Λατίνοι Ελληνες ή και άλλοι, προστατεύονται υπό της Γαλλίας... Θά σας εμποδίσω διά της βίας, του νά φορολογήσετε οπωσδήποτε τά υπάρχοντά των». Και απειλούσε, ότι θα τον έδιωχνε στήν Υδρα. Και ο Άγγλος διοικητής της κοβέρτας «η Μεδίνα», απαγόρευε στόν έπαρχο Άξιώτη, στή Σύρα νά φορολογεί υπηκόους Άγγλους, πού έμπορευόντουσαν εκεί, «θά είσθε ατομικώς υπεύθυνος (του έγραφε στίς 22 του Όκτ. του 1823), και ύποκίνδυνος ίδίως».

Κι' επειδή οι Καθολικοί και με δική τους πρωτοβουλία και γιατί ακόμα τούς παρακινούσαν οι πρόξενοι και οι πλοίαρχοι τών ξένων δυνάμεων, άρνιόντουσαν νά πληρώσουν τούς φόρους, ο Παπαφλέσσας υπουργός τών Εσωτερικών, έστειλε (9 Ιούνη του 1823) προκήρυξη στους Έλληνες της Δυτικής Εκκλησίας, όπου τούς τόνιζε, ότι υπάρχουν «πολλά Έθνη, έκαστον τών οποίων συνίσταται άπό θρησκευτάς διαφόρων διδασκαλιών, οιτινες με όλον τούτο είναι είς εν Έθνος συνδεδεμένοι». Π.χ. η Γερμανία, η Όλλανδία, Γαλλία έχουν Ευαγγελικούς, Καθολικούς και άλλων διαφόρων διδασκαλιών χριστιανούς, και όμως αποτελούν εν και μόνον Εθνος» τό καθένα τους. «Και σεις λοιπόν — συνεχίζει — οι χριστιανοί της Δυτικής Εκκλησίας, οσοι είσθε γεννημένοι είς τήν Ελλάδα, είσθε αχώριστοι άπό τό Εθνος μας. Έάν έκατηχήθητε άπό ίερείς της Δυτικής Εκκλησίας έπαύσατε τάχα νά είσθε του αυτού Έθνους με τούς, όσοι έκατηχήθησαν άπό ιερείς τής Ανατολικής Εκκλησίας; Μή γένοιτο! Αλλο Εθνισμός, και άλλο θρησκεία. Και σεις είσθε Ελληνες, και ύπόκεισθε άπαρασάλευτα είς τά αυτά εθνικά χρέη, και έχετε τά αυτά εθνικά δικαιώματα, καθώς και οι τής Ανατολικής Εκκλησίας χριστιανοι. Οθεν σας συμβουλεύομεν πατρικώς νά γνωρίσετε τά όποια έχετε πρός τήν κοινήν Πατρίδα χρέη, νά ύπόκεισθε ευπειθώς είς τούς νόμους του Εθνους μας, νά πληρώνετε το δέκατον τών προϊόντων τής ιδιοκτήτου γης σας και τάς λοιπάς νομίμους συνεισφοράς, ώς και οι λοιποι Έλληνες».

Γιά τον ίδιο λόγο, έγραφε και ο Δ. Υψηλάντης στον Επαρχο Εύάγ. Μαντζαράκη στην Θήρα: «Έκ του γράμματος τών εφόρων βλέπω, ότι οι Λατίνοι συμπατριώται σας ετόλμησαν νά άρνηθώσι το χρέος τής αναλόγου φορολογίας. Δέν τούς έπρεπε διά θρησκευτικάς διαφοράς νά αναισθητώσι εις τά πολιτικά χρέη των και νά φέρωνται είς τήν ίεράν πατρίδα ώς εχθροί. Πασχίσατε λοιπόν νά τούς δώσετε νά καταλάβουν ότι είναι συμπατριώται, ομογενείς και ότι είναι χρέος των και χριστιανικόν και πολιτικόν νά αγαπούν τήν πατρίδα, νά συνεισφέρουν είς τάς κοινάς χρήσεις της και ώς αδελφοί και τέκνα τής αυτής μητρός νά συναγωνίζωνται προθύμως υπέρ τής ελευθερίας της».

Στήν αντίδραση τών Καθολικών στήν επανάσταση και στήν άρνηση τους νά πληρώνουν φόρους, συντέλεσαν -πολύ και οι πρόξενοι τών ξένων δυνάμεων, τής Γαλλίας, τής Αυστρίας και τής Αγγλίας, πού ήσαν φανατικοι τουρκόφιλοι και αντιδρούσαν με πείσμα στήν επανάσταση. Οι Αγγλοι μάλιστα πρόξενοι στήν Ελλάδα, έλεγ' ο Π. Π. Γερμανός «ήσαν Τούρκοι απέναντι τών Ελλήνων».

"Ολοι τους αυτοι οι πρόξενοι τών ξένων δυνάμεων «οι όποίοι — κατά τον Δ. Πασχάλη — όλοι σχεδόν ήσαν εντόπιοι του δυτικού δόγματος, λησμονούντες όμως τήν έλληνικήν καταγωγήν των και τυφλοί έκ τής μισαλλοδοξίας», κατάτρεχαν φανερά τήν επανάσταση, παρακινούσαν τον πληθυσμό νά μήν πληρώνει φόρους στήν Έλλ. Διοίκηση, νά μήν υπηρετεί στο ελληνικό ναυτικό και στρατό και νά προσκυνήσει στους Τούρκους. Ακόμα κυκλοφορούσαν και κίβδηλα νομίσματα και έτσι «γινόταν παραχάραξη τών ελληνικών».

Στή Μύκονο και στή Σύρα, «ο Επαρχος δέν ύψωσε τήν Έλληνικήν σημαίαν, διότι οι πρόξενοι και οι πράκτορες τών ξένων δυνάμεων δέν επέτρεψαν».

Κι' όταν ο τούρκικος στόλος πλησίασε στή Σαντορίνη, οι Δυτικοί ύποπρόξενοι έκαμαν επίσκεψη στον ναύαρχο του Μεχμέτ 'Αλή «κομίσαντες αύτώ πλούσια δώρα». Και ο Αγγλος άντιπρόξενος στήν Πάρο, έτρεξε νά χαιρετίσει τον Καπετάν Πασα, όταν έφτασ' έκεί.

Ό Παπαφλέσσας έχοντας ύπ' όψη του, ότι ο Γάλλος πρόξενος στήν Τήνο «παραβαίνει τά χρέη του και τολμά νά λάβη έπιρροήν είς τά πράγματα του Εθνους» κατάγγελνε στο Εκτελεστικό Σώμα τις παραβάσεις του προσθέτοντας: «τής αυτής διαθέσεως είναι και οι λοιποί έν Ελλάδι πρόξενοι τών Ευρωπαϊκών Αυλών». Γι' αυτό, πρότεινε νά παρθούν μέτρα. Και ο Γεν. Γραμματέας του Εκτελεστικού κοινοποίησε σχετικήν εγκύκλιο, τονίζοντας ανάμεσα στ' άλλα: «...ότι ένώ αυτοί κυρίως πρόξενοι δέν είναι, η Ελληνική Διοίκησις, διά νά άποφύγη πάσαν δυσαρέσκειαν, απεφάσισε νά τούς αναγνώριση ώς τοιούτους... Και κυρίως πρόξενοι άν ήσαν πλειότερον έπρεπε νά περιορίζωνται είς τά του ύπουργήματός των και νά μή τολμούν παντάπασιν νά ανακατεύονται είς τά Ελληνικά πράγματα»

συνεχίζεται
πηγή:
skinious.blogspot. -koukfamily.blogspot

Ιωάννης Καποδίστριας -Η Θυσία

.....................................................................................................

Για το Αρχείο του κάθε Έλληνα:

11 Ιανουαρίου 1828 ο Καποδίστριας απεβιβάσθη στην Αίγινα. 

Ο Γ. Τερτσέτης στα
«Απόλογα για τον Καποδίστρια» 

περιγράφει συνομιλία του Κυβερνήτη με τον
Γεωργάκη Μαυρομιχάλη:

«Είναι καιροί πού πρέπει να φορούμε όλοι ζώνη δερματένια
 και να τρώμε ακρίδες και μέλι άγριο. 

Είδα πολλά είς την ζωή μου, αλλά σαν το θέαμα
όταν έφθασα εδώ εις την Αίγινα δεν είδα τί παρόμοιο ποτέ, 
και άλλος να μην το ιδή… 



«Ζήτω ο κυβερνήτης ο σωτήρας μας, 
ο ελευθερωτής μας!»

εφώναζαν γυναίκες αναμαλλιάρες, 
άνδρες με λαβωματιές πολέμου, 
ορφανά κατεβασμένα από τις σπηλιές.

Μαυροφορεμένες γυναίκες, γέροντες
μου εζητούσαν να αναστήσω τους πεθαμένους τους, 
μανάδες μου έδειχναν εις το βυζί τα παιδιά τους 
και μου έλεγαν να τα ζήσω 
και ότι δεν τους απέμειναν παρά εκείνα κι εγώ
και με δίκαιο
μου εζητούσαν όλα αυτά, 
διότι εγώ ήλθα και σεις με προσκαλέσατε να οικοδομήσω,
να θεμελιώσω κυβέρνησιν
και κυβέρνησις και ως πρέπει ζει, 
ευτυχεί τους ζωντανούς, ανασταίνει και αποθαμένους
διατί διορθώνει την ζημία του θανάτου
και της αδικίας. 

Δεν ζει ο άνθρωπος, 
ζει το έργο του, καρποφορεί, 
αν ο διοικητής είναι δίκαιος, 
αν το κράτος έχη συνείδησι, 
ευσπλαχνία, μέτρα σοφίας.

“…Ώς ψάρι εις το δίχτυ σπαράζει είς πολλούς κινδύνους ακόμη
 ή ελληνική ελευθερία. 

Μου εδώσατε τους χαλινούς του κράτους.

Τίνος κράτους; 

Μετρούμε
είς τα δάκτυλα, την επικράτειάν μας.

Τ’ Ανάπλι, την Αίγιναν, Πόρο, Ύδρα, Κόρινθο, Μέγαρα, Σαλαμίνα. 

Ο Ιμπραΐμης κρατεί τα κάστρα
και το μεσόγειο τηςΠελοποννήσου, ο Κιουτάγιας την Ρούμελη, 
πολλά νησιά βασανίζονται από αυτεξούσιο στρατό καί από πειρατείαν, 
τα δύο μεγάλα πολεμικά καράβια μας
είναι αραγμένα ξαρμάτωτα εις τον Πόρο, 
η Αθήνα έφαγε πέρυσι τους ανδρειότερους των Ελλήνων. 

Που το θησαυροφυλάκιον του έθνους;

Ακούω επουλήσατε και την δεκατία του φετεινού έτους
πρίν σπαρθή ακόμα το γέννημα, ο τόπος είναι χέρσος, 
σπάνιοι οι κάτοικοι, σκόρπιοι είς τα βουνά και εις τα σπήλαια. 


Το δημόσιο είναι πλακωμένο από δυο εκατομμύρια λίρες στερλίνες
χρέος, άλλα τόσα ζητούν οι στρατιωτικοί, 

η γη είναι υποθηκευμένη είς τους Άγγλους δανειστάς,

ανάγκη να την ελευθερώσωμε με την ίδια απόφασι 
ως την ελευθερώσαμε καί από τα άρματα του Κιουτάγια και του Αιγυπτίου.

Δεν λυπούμαι, δεν απελπίζομαι, 
προτιμώ αυτό το σκήπτρο του πόνου
καί των δακρύων παρά άλλο. 
Ο θεός μου τάδωσε, το παίρνω, 
θέλει να με δοκιμάση.

Είμαι από τη φυλή σας, είς ένα μνήμα μαζί με σας θα θαφτώ, 
ό,τι έχω, ζωή,περιουσία, φιλίες είς την Ευρώπην, 
κεφάλαια γνώσεων αποκτημένα
από τόσα θεάματα και ακροάματα συμβάντων του κόσμου είς τάς ημέρας μου, 
τα αφιερώνω
είς την κοινήν πατρίδα…

Κατεβαίνω πολεμιστής είς το στάδιον, 
θα πολεμήσω ως κυβέρνησις, 
δεν λαθεύομαι τον έρωτα των προνομίων πού είναι φυτευμένες είς ψυχές πολλών, 
τα ονειροπολήματα των λογιωτάτων, ξένων πρακτικής ζωής, 
το φιλύποπτο, κυριαρχικό και ανήμερο αλλοεθνών ανδρών. 

Η νίκη θα είναι δική μας, αν βασιλεύση είς την ακαρδίαν μας
μόνο το αίσθημα το ελληνικό, 
ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης.”

ΠΠ

Πηγή:Olympia

Τόσο Μαμμάκυθοι* ήταν αυτοί οι Ρωμιοί που έμειναν υπόδουλοι στους Τούρκους τετρακόσια και βάλε χρόνια;

Απορίες πολλές...

Δεν με έκαναν να  υποπτευθώ αυτές τις ερωτήσεις,

ποτέ των ποτών οι δάσκαλοι, ούτε στο δημοτικό,

ούτε στο Λύκειο, μα ούτε και στο Καποδιστριακόν- για Όνομααα!

-Πόσο βλάκας μπορεί να είναι ένας άνθρωπος που δήθεν μορφώνεται;

-Πολύυυυ! Απίστευτα πολύ, γραιοτάτη μου!

Πώς οι Γενίτσαροι π.χ. που τους  άρπαζαν απ' τις αγκαλιές

των συντετριμμένων μανάδων τους,

αθώα Ρωμιόπουλα 8 -20 ετών- και μικρότερα-

πώς -λέγω- αυτά τα παιδιά, τα κατάφερναν οι Τουρκαλάδες,

να ξεχάσουν τις οικογένειες,

την  χριστιανική θρησκεία,  ν' ασπαστούν τον Μωαμεθανισμό

και να κόβουν τα κεφάλια των δικών τους ανθρώπων, υπακούοντας

στις δαιμονικές διαταγές  "ανωτέρων";

Πώς τα πλημμύριζαν  φανατίλα υπέρ  του  μεγάλου Σουλτάνου;

-Ήταν μόνο, οι απειλές και ο φόβος ;

-Τι μέθοδο "παιδαγωγική" άραγε, 

οι παμπόνηροι, διεστραμμένοι  στρατιωτικοί των Τούρκων,

απέναντι στους μικρούς -μελλοντικά-Γενίτσαρους ακολουθούσαν;

Έπαιζε μήπως  ρόλο σε αυτή τη λήθη,

και  η σεξουαλική μύηση-διέγερση, των ανήλικων χριστιανόπαιδων,

απ' τους Μουσουλμάνους  ενήλικους, αρρενοβάτες εκπαιδευτές τους;

Έπαιζε, άραγε,  καταλυτικό ρόλο
η τελετουργική  δέσμευση της χημείας του σώματός των  ρωμιόπουλων,

με τη χρήση ναρκωτικών ουσιών (του οπίου π.χ.);

Μια πρώτη καίρια   απάντηση στην απορία μου έδωσε ο θεό-τρελος Κώστας Ζουράρις.

(Δηλώνω υπόχρεη στον κύριο καθηγητή- η σοκαρισμένη γριά παρθεν-ώπη!)

Μια δεύτερη απάντηση στη χρόνια  απορία μου, παρουσιάζει  ο Ρουμάνος V. Georgiou

και σου παραθέτω   το σύνδεσμο της παλιότερης ανάρτησης

Με τα μάτια καρφωμένα στους φονιάδες προκειμένου  να διαβάσεις το μικρό,

πλην συγκλονιστικό  απόσπασμα, απ' την ιστορία της Ρουμανίας

και τη στάση  των Ρουμάνων μανάδων,  απέναντι στους Γενίτσαρους φονιάδες..

Επίσης,

βιβλίο για το θεσμό του Χαρεμιού, με  τίτλο:"Χαρέμι"

γραμμένο από την Γαλλίδα Αλεβ Λυτλ Κρουτιέ (εκδόσεις Ωκεανίδα)

με ενημέρωσε εκτός των άλλων και  για τη χρήση μαστουρωτικών ουσιών

σε μόνιμη βάση απ' το Σουλτάνο, τις χανούμισσες, 

τους ευνούχους, τους παλατιανούς  και όχι μόνον.

(Εννοείται,  όλα τούτα  τα κολασμένα, 

αποσιωπεί πλήρως το δημοφιλές,

πλην, αισθητικά απόλυτα προσεγμένο, τουρκόφωνο σίριαλ

για το Σουλειμάν το Μεγαλοπρεπή,

σίριαλ που καθηλώνει τα πλήθη

στη μικρή οθόνη, μήνες τώρα,

με εκατομμύρια τηλεθεατές ανά τον κόσμο)

Κατόπιν αυτών  των ελαχίστων αναφορών στο παρελθόν

πραγματικά, θεωρώ άξιον,  τρισμέγιστον,

το θείον  θαύμα της επανάστασης του 1821.

Συγκινούμαι τα μάλα, καλέ,  και γω η χαμένη,

και  δεν μπορώ παρά να ανεμίσω 

στον αέρα της διαδικτυακής ελευθερίας,

τα λάβαρα της ψυχής μου

αλαλάζοντας  μαζί με τους άλλους.

-Ζήτω το 1821!

-Ζήτω η Ρωμηοσύνη!

-Ζήτω το Έθνοςςςςςςςςςςς!

(Μακάρι, να ζήσουμε, να το ενθυμούμεθα! )

........................................................................................................
* Μαμμάκυθος : κωμική λέξις καταστάσα παροιμιώδης 
και σημαίνουσα τον ηλίθιον,χονδροκέφαλον 

(Λεξικόν Αρχαίας Ελληνικής Σταματάκου)
..............................................................................................................................

Το δημοτικό  που ακολουθεί υπήρξε το λατρεμένο,

του πατέρα μου, Γιώργη Παναγόπουλου. 

Από εκείνον το πρωτοάκουσα, 
λυπητερά, και υπέροχα  τραγουδισμένο.

Ευανθία η Σαλογραία

........................................................................................................

 

Κλέφτικο ηρωικό δημοτικό τραγούδι με στοιχεία μοιρολογιού

για τον πολεμιστή που έπεσε, από τον Παναγιώτη Λάλεζα.

Στο κλαρίνο, ο Κώστας Γιαννακόπουλος. Στο βιολί, ο Κυριάκος Γκουβέντας. Στο λαούτο, ο Βασίλης Σμάνης.

Ζωντανή ηχογράφηση του 2008.

Aφιερωμένο στο γερο-Κωσταντή, πολεμιστή της Μικρασίας και τον εγγονό του Κώστα που παίζει κλαρίνο στην ηχογράφηση αυτή.

Αυτή είναι η Παράδοση.

Έτσι πηγαίνει, από πατέρα σε γυιό, σε εγγονό, ζωντανή

και ατόφια.

Κυριακή Σταυροπροσκυνήσεως

Μέγιστον θαύμα! 

Το Ξύλον οράται εν ω Χριστός, σαρκί, εσταυρώθη
προσκυνεί ο Κόσμος  και φωτιζόμενος ανακράζει.

Ω του Σταυρού τη δυνάμει! και θεωρούμενος δαίμονας καίει,
και εκτυπούμενος, 
τούτους φλέγων
δείκνυται.

Μακαρίζω σε το άχραντον Ξύλον, 
τιμώ και προσκυνώ εν φόβω, 
και Θεόν δοξάζω, τον δια σου
μοι χαριζόμενον, 
ζωήν την ατελεύτητον.

( Λυχνικόν, Κυριακή Σταυροπροσκυνήσεως
από το βιβλίο του Τριωδίου εκδόσεις ΦΩΣ  σελ.238 )
..........................................................................................
..........................................................................................
Σχόλιο:

Τα συναισθήματα που μου δημιούργησε η σημερινή ημέρα
πολυαγαπημένο μου,

δεν περιγράφονται με λόγια.

Τα λόγια δεν επαρκούν!

Επικαλούμαι, λοιπόν, μόνο τη μουσική την ουράνια.

Σε ασπάζομαι τρις

βαθύτατα Ευγνώμων 

μέχρι τη Λαμπροφόρο Ημέρα της Αναστάσεως!

Ευανθία η Σαλογραία


......................................................................................................
.......................................................................................................
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Πηγή: http://christianvivliografia.wordpress.com

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

 (τῆς Σταυροπροσκυνήσεως)
(Μάρκ. η´ 34-38- θ’ 1)

[Α´ Μέρος] 

ἀπὸ τὸ βιβλίο «Καιρὸς μετανοίας»,
β´ ἔκδ., Ἀθῆναι 2012,
μετάφρ. Π. Μπότση, σελ. 139 ἑξ.
Πηγὴ ἠλ. κειμ.: «Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ»

                                         Μεγάλη ἡ δύναμη τῆς ἀλήθειας! 

Δὲν ὑπάρχει τίποτα ἱκανὸ στὸν κόσμο 

ποὺ νὰ μπορεῖ νὰ τῆς ἀφαιρέσει τὴν δύναμη αὐτή.

Ἡ θεραπευτικὴ δύναμη τῆς ἀλήθειας εἶναι πολὺ μεγάλη! 

Δὲν ὑπάρχει στὸν κόσμο ἀρρώστια ἢ νόσημα 

ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ θεραπευτεῖ ἀπὸ τὴν ἀλήθεια.

Οἱ ἄρρωστοι ποὺ ὑποφέρουν κι εἶναι ἀδύναμοι, 

ἀναζητοῦν γιατρὸ γιὰ νὰ τοὺς δώσει τὴν ἀνάλογη θεραπεία. 

Κανένας τους δὲν ψάχνει γιὰ κάποιο γιατρὸ

ποὺ θὰ τοὺς χορηγήσει φάρμακο γλυκὸ καὶ γευστικό. 

Ὅλοι τους θ’ ἀναζητήσουν κάποιον ποὺ θὰ τοὺς δώσει φάρμακο ἀποτελεσματικό, εἴτε γλυκὸ θά ’ναι αὐτὸ εἴτε πικρὸ εἴτε κι ἐντελῶς ἄγευστο. 

Ὅσο πιὸ πικρὸ εἶναι τὸ φάρμακο ποὺ σύστησε ὁ γιατρὸς

κι ὅσο πιὸ περίπλοκη εἶναι ἡ ἐξέλιξη τῆς θεραπείας, 

τόσο μεγαλύτερη ἐμπιστοσύνη ἀποκτᾶ ὁ γιατρὸς στὰ μάτια τοῦ ἀρρώστου.

Γιατί οἱ ἄνθρωποι ἀπορρίπτουν τὸ πικρὸ φάρμακο, 

μόνο ὅταν τὸ προσφέρει τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ; 

Γιατί ἀναζητοῦν μόνο γλυκίσματα ἀπὸ τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ;

 

Ἐπειδὴ δὲν ἀντιλαμβάνονται πόσο σοβαρὴ εἶναι ἡ ἀρρώστια τῆς ἁμαρτίας τους, ἐπειδὴ νομίζουν πὼς μποροῦν νὰ θεραπευτοῦν μόνο μὲ γλυκίσματα.

Ἄχ, νὰ μποροῦσαν ν’ ἀναρωτηθοῦν οἱ ἄνθρωποι

γιατί ὅλα τὰ φάρμακα γιὰ τὶς σωματικὲς ἀρρώστιες εἶναι τόσο πικρά!

 

Τὸ Ἅγιον Πνεῦμα θὰ τοὺς ἀπαντοῦσε: 

γιὰ νὰ πάρουν μία ἰδέα τῆς πίκρας πού ’χουν τὰ πνευματικὰ φάρμακα.

 

Ὅπως ἡ σωματικὴ ἀρρώστια δίνει κάποια ἰδέα γιὰ τὴν πνευματική, 

ἔτσι καὶ τὰ φάρμακα γιὰ τὶς σωματικὲς ἀρρώστιες λειτουργοῦν

 μὲ τὸν ἴδιο τρόπο, σὲ σχέση μ’ ἐκεῖνα γιὰ τὶς πνευματικές.

Οἱ πνευματικὲς ἀρρώστιες, οἱ σοβαρὲς καὶ τυχαῖες, 

δὲν εἶναι πολὺ πιὸ σοβαρὲς ἀπὸ τὶς σωματικές; 

Πῶς τότε τὰ φάρμακα γιὰ τὶς πνευματικὲς αὐτὲς ἀρρώστιες

δὲν μποροῦν νὰ εἶναι πιὸ πικρὰ ἀπὸ τ’ ἀντίστοιχα φάρμακα

γιὰ τὶς σωματικὲς ἀρρώστιες;

Οἱ ἄνθρωποι φροντίζουν πολὺ τὸ σῶμα τους. 

Κι ὅταν αὐτὸ ἀρρωσταίνει, δὲν λυποῦνται οὔτε προσπάθειες οὔτε χρόνο ἢ χρῆμα γιὰ ν’ ἀποκαταστήσουν τὴν ὑγεία του. 

Σ’ αὐτὴν τὴν περίπτωση κανένας γιατρὸς δὲν φαίνεται πολὺ ἀκριβός, καμιὰ ἰαματικὴ πηγὴ δὲν βρίσκεται μακριὰ καὶ κανένα φάρμακο δὲν μοιάζει πικρό. 

Κι αὐτὸ εἶναι ἰδιαίτερα πιὸ ἔντονο, 

ὅταν βεβαιωνόμαστε πὼς ὁ σωματικὸς θάνατος πλησιάζει.

Ἄχ, καὶ νὰ φρόντιζαν οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ

τόσο πολὺ γιὰ τὴν ψυχική τους ὑγεία! 

Ἄχ, καὶ νά ’ταν τόσο ἐπιμελεῖς στὴν ἀναζήτηση θεραπείας

καὶ θεραπευτῆ γιὰ τὴν ψυχή τους!

Εἶναι δύσκολο κι ὀδυνηρὸ νὰ περπατᾶς ξυπόλητος ἀνάμεσα στ’ ἀγκάθια. 

Ὅταν ὅμως ὁ ξυπόλητος ἄνθρωπος πεθαίνει τῆς δίψας κι ἡ πηγὴ μὲ τὸ νερὸ εἶναι μετὰ τ’ ἀγκάθια, δὲν θ’ ἀποφασίσει γρήγορα νὰ βαδίσει πάνω σ’ αὐτά, 

μ’ ὅλο ποὺ τὰ πόδια του θὰ πληγωθοῦν, γιὰ νὰ πλησιάσει στὸ νερό; 

Ἢ μήπως θὰ προτιμήσει νὰ καθήσει πάνω στὸ χλωρὸ γρασίδι

 ποὺ εἶναι πρὶν ἀπὸ τ’ ἀγκάθια καὶ νὰ πεθάνει ἀπὸ τὴν δίψα;

Κάποιοι ἄνθρωποι, ποὺ εἶναι ἄρρωστοι ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, λένε: 

«Δὲν μποροῦμε νὰ πάρουμε τόσο πικρὸ φάρμακο». 

Κι ἔτσι ὁ γιατρὸς ποὺ ἀγαπᾶ τὸ ἀνθρώπινο γένος, 

πῆρε πρῶτος τὸ φάρμακο, τὸ πικρότερο φάρμακο, μ’ ὅλο ποὺ ἦταν ὑγιής. 

Καὶ τό ’κανε αὐτὸ μόνο γιὰ νὰ δείξει στοὺς ἀρρώστους

πὼς αὐτὸ δὲν εἶναι ἀδύνατο. 

Ἀλήθεια, πόσο πιὸ δύσκολο εἶναι στὸν ὑγιῆ ἄνθρωπο

νὰ πάρει καὶ νὰ καταπιεῖ τὸ φάρμακο 

ποὺ εἶναι γιὰ τοὺς ἀρρώστους! 

Ἐκεῖνος ὅμως τὸ πῆρε, ὥστε οἱ θνητοὶ ἄρρωστοι 

νὰ ὁδηγηθοῦν στὴν ἀπόφαση νὰ τὸ πάρουν κι αὐτοί.

«Δὲν μποροῦμε νὰ περπατήσουμε ξυπόλητοι πάνω στ’ ἀγκάθια, λένε οἱ ἄνθρωποι ποὺ εἶναι ἄρρωστοι ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, 

ὅσο καὶ νὰ διψᾶμε κι ὅσο καθαρὸ καὶ νά ’ναι τὸ νερὸ ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριά». 

Κι ἔτσι ὁ Κύριος, ποὺ ἀγαπᾶ τὸ ἀνθρώπινο γένος, βάδισε ὁ ἴδιος ξυπόλητος πάνω στ’ ἀγκάθια. 

Καὶ τώρα καλεῖ ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ τοὺς διψασμένους

 στὴν πηγὴ μὲ τὸ δροσερὸ νερό.

 

«Εἶναι δυνατό, μᾶς λέει. 

Βάδισα μόνος μου πάνω στὰ πιὸ αἰχμηρὰ ἀγκάθια

καὶ πατώντας τα τὰ ἄμβλυνα, τὰ μαλάκωσα. Ἐλᾶτε, λοιπόν».

«Ἂν τὸ φάρμακο εἶναι ὁ σταυρός, δὲν μποροῦμε νὰ τὸ πάρουμε. 

Κι ἂν ὁ σταυρὸς εἶναι ὁ δρόμος, δὲν μποροῦμε νὰ τὸν βαδίσουμε». 

Αὐτὸ λένε ὅλοι ἐκεῖνοι ποὺ ἡ ἁμαρτία τοὺς ἔκανε ἀρρώστους. 

Κι ἔτσι ὁ Κύριος, ποὺ ἀγαπᾶ τὸ ἀνθρώπινο γένος, 

σήκωσε πάνω Του τὸ βαρύτερο σταυρό, 

γιὰ νὰ μᾶς δείξει πὼς κι αὐτὸ εἶναι δυνατό.

 * * *

Στὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο ὁ Κύριος, 

σ’ ὅλους ἐκείνους ποὺ ἐπιθυμοῦν νὰ σωθοῦν ἀπὸ τὸν θάνατο, 

προσφέρει τὸν σταυρό, τὸ πιὸ πικρὸ φάρμακο γιὰ τὴν θεραπεία τους.

Εἶπε ὁ Κύριος: 

«Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθήτω μοι» (Μάρκ. η´ 34). 

Ὅποιος θέλει νὰ μὲ ἀκολουθήσει, 

πρέπει ν’ ἀπαρνηθεῖ τὸν παλιὸ καὶ ἁμαρτωλὸ ἑαυτό του, 

νὰ πάρει πάνω του τὸν σταυρὸ τῶν θλίψεων 

καὶ τῶν δοκιμασιῶν καὶ τότε ἂς μὲ ἀκολουθήσει.

Ὁ Κύριος δὲν ὁδηγεῖ τοὺς ἀνθρώπους στὸ σταυρὸ πρὶν ἀπ’ Αὐτόν. 

Τοὺς καλεῖ νὰ τὸν ἀκολουθήσουν, 

ἀφοῦ Ἐκεῖνος πρῶτος κουβάλησε τὸν σταυρό. 

Προτοῦ κάνει τὴν κλήση αὐτὴ τοὺς εἶχε προειδοποιήσει γιὰ τὰ πάθη Του:

 «… δεῖ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου πολλὰ παθεῖν … 

καὶ ἀποκτανθῆναι, καὶ μετὰ τρεῖς ἡμέρας ἀναστῆναι» (Μάρκ. η´ 31). 

Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ εἶπε πὼς εἶναι «ἡ ὁδός». 

Ἔγινε ὁ πρῶτος στὰ πάθη κι ὁ πρῶτος στὴ δόξα. 

Ἦρθε γιὰ ν’ ἀποδείξει πὼς ὅλ’ αὐτὰ ποὺ οἱ ἄνθρωποι ἰσχυρίζονται ὅτι εἶναι ἀδύνατα, εἶναι δυνατά. Καὶ τὰ ἔκανε δυνατά. 

Ὁ Κύριος δὲν πιέζει τοὺς ἀνθρώπους, δὲν τοὺς ἀσκεῖ βία. 

Ὁ Κύριος συνιστᾶ καὶ προσφέρει. 

«Ὅστις θέλει…». 

Οἱ ἄνθρωποι ἔπεσαν στὴν ἀρρώστια τῆς ἁμαρτίας μὲ τὴν ἐλεύθερη βούλησή τους. Καὶ μόνο μὲ τὴν ἐλεύθερη βούλησή τους πρέπει νὰ θεραπευτοῦν ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. 

Δὲν κρύβει τὸ γεγονὸς πὼς τὸ φάρμακο εἶναι πικρό, πολὺ πικρό. 

Ἐκεῖνος ὅμως, μὲ τὸ νὰ πάρει πρῶτος τὸ πικρὸ φάρμακο, τὸ ἔκανε πιὸ εὔκολο στοὺς ἀνθρώπους. Καὶ πῆρε τὸ φάρμακο μ’ ὅλο ποὺ ὁ ἴδιος ἦταν ὑγιής,

γιὰ νὰ μᾶς ἀποδείξει τὴ θαυμαστὴ πράξη Του. 

Ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν. 

Ὁ πρῶτος ἄνθρωπος, ὁ Ἀδάμ, ἀπαρνήθηκε τὸν ἑαυτό του

ὅταν ἁμάρτησε, ἀλλὰ ἀπαρνήθηκε τὸν ἀληθινό, τὸν πραγματικό του ἑαυτό. 

Ὅταν ὁ Κύριος ζητᾶ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους ν’ ἀπαρνηθοῦν τὸν ἑαυτό τους, 

ἐννοεῖ τὸν ψεύτικο, τὸν πλανεμένο ἑαυτό. 

Ἂς τὸ κάνουμε πιὸ ἁπλό.

Ὁ Ἀδὰμ ἀπαρνήθηκε τὴν Ἀλήθεια καὶ προσκολλήθηκε σ’ ἕνα ψέμα. 

Τώρα ὁ Κύριος ζητᾶ ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἀδὰμ ν’ ἀπαρνηθοῦν τὸ ψέμα

καὶ νὰ προσκολληθοῦν ξανὰ στὴν Ἀλήθεια, 

ἀπὸ τὴν ὁποία εἶχαν ἀπομακρυνθεῖ. 

Τὸ ν’ ἀπαρνηθεῖς τὸν ἑαυτό σου ἑπομένως σημαίνει

ν’ ἀπαρνηθεῖς τὴν ἀπατηλὴ μὴ-ὕπαρξη,

ποὺ μᾶς ἔχει ἐπιβληθεῖ στὴ θέση τῆς θεόσδοτης ὕπαρξής μας.

Πρέπει ν’ ἀπαρνηθοῦμε τὴν παγκοσμιότητα ποὺ ἔχει ἀντικαταστήσει τὴν πνευματικότητά μας, τὰ πάθη ποὺ ἔχουν ἀντικαταστήσει τὰ καλά μας ἔργα, τὸν ταπεινὸ φόβο ποὺ ἔχει σκοτίσει μέσα μας τὴ θεϊκὴ υἱοθεσία, τὸ γογγυσμό μας ἐναντίον τοῦ Θεοῦ ποὺ ἔχει ἀφανίσει μέσα μας τὸ πνεῦμα τῆς ὑπακοῆς σ’ Ἐκεῖνον. 

Πρέπει ν’ ἀπαρνηθοῦμε τὴν εἰδωλολατρικὴ λατρεία τῆς φύσης καὶ τοῦ σώματός μας. Μὲ λίγα λόγια, πρέπει ν’ ἀπαρνηθοῦμε ὅλα ἐκεῖνα ποὺ παραπέμπουν στὸ «ἐγώ» μας, καὶ ποὺ στὴν πραγματικότητα εἶναι ὁ πονηρὸς κι ἡ ἁμαρτία, ἡ φθορά, ἡ ἀπάτη κι ὁ θάνατος.

Ἂχ καὶ νὰ μπορούσαμε ν’ ἀπαρνηθοῦμε τὶς πονηρές μας συνήθειες

 ποὺ ἔχουν γίνει μέσα μας δεύτερη φύση. 

Ν’ ἀπαρνηθοῦμε αὐτὴ τὴ «δεύτερη φύση», 

γιατί δὲν εἶναι ἡ δική μας φύση ὅπως τὴ δημιούργησε ὁ Θεός, 

ἀλλὰ μία σωρευμένη καὶ σκληρυμένη φαντασία 

κι αὐταπάτη μέσα μας –

ἕνα ὑποκριτικὸ ψέμα ποὺ βαδίζει μὲ τ’ ὄνομά μας, καὶ μεῖς μαζί του. 

Τί σημαίνει ν’ ἀναλάβουμε τὸν σταυρό μας; 

Σημαίνει τὴν ἀπὸ μέρους μας ἐλεύθερη ἀποδοχὴ κάθε μέσου θεραπείας

ποὺ μᾶς προσφέρει ἡ πρόνοια τοῦ Θεοῦ, ἔστω κι ἂν εἶναι πικρό. 

Σοῦ ἔτυχαν μεγάλες καταστροφές; 

Κάνε ὑπακοὴ στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὅπως ἔκανε κι ὁ Νῶε. 

Χρειάζεται νὰ κάνεις θυσία; 

Παραδώσου στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν ἴδια πίστη ποὺ εἶχε ὁ Ἀβραάμ, ὅταν πορευόταν γιὰ νὰ θυσιάσει τὸν γιό του. 

Καταστράφηκε ἡ περιουσία σου; 

Πέθαναν ξαφνικὰ τὰ παιδιά σου; 

Νὰ τὰ ὑπομένεις ὅλα μὲ καρτερία, 

μὲ τὴν καρδιά σου προσκολλημένη στὸν Θεό, ὅπως ἔκανε ὁ Ἰώβ. 

Σ’ ἐγκαταλείπουν οἱ φίλοι σου καὶ βρίσκεσαι ξαφνικὰ περικυκλωμένος ἀπὸ ἐχθρούς; Νὰ τὰ ὑπομείνεις ὅλα χωρὶς γογγυσμό, 

ὅπως ἔκαναν κι οἱ ἀπόστολοι, 

μὲ πίστη στὸν Θεὸ πὼς ἡ βοήθειά Του εἶναι ἄμεση. 

Καταδικάστηκες νὰ πεθάνεις γιὰ τὸν Χριστό; 

Δόξασε τὸν Θεὸ ποὺ ἀξιώθηκες τέτοια τιμή, 

ὅπως χιλιάδες χριστιανοὶ μάρτυρες.

Τίποτα δὲν θὰ σοῦ ζητηθεῖ ποὺ δὲν ἔχει ξαναγίνει. 

Ἐσὺ μᾶλλον θ’ ἀκολουθήσεις τὸ παράδειγμα τῶν πολλῶν – ἀποστόλων, ἁγίων, ὁμολογητῶν καὶ μαρτύρων – ποὺ ἔμειναν πιστοὶ στὸ θέλημα τοῦ Χριστοῦ. 

Πρέπει νὰ γνωρίζουμε καὶ κάτι ἀκόμα ὅμως, 

ὅταν ἐπιζητοῦμε τὴ σταύρωσή μας: 

πὼς ὁ Κύριος ζητᾶ τὴν σταύρωση τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου, 

ἐκείνου μὲ τὶς πονηρὲς συνήθειες, ποὺ ὑπηρετεῖ τὴν ἁμαρτία. 

Μὲ τὴν σταύρωση αὐτὴ ὁ παλιός, ὁ ζωώδης ἄνθρωπος μέσα μας νεκρώνεται. 

Κι ὁ νέος ἄνθρωπος, 

ποὺ εἶναι φτιαγμένος κατ’ εἰκόνα Θεοῦ καὶ ἀθάνατος, 

ἀναγεννιέται. 

Λέει ὁ ἀπόστολος: 

«Ὁ παλαιὸς ἡμῶν ἄνθρωπος συνεσταυρώθη…

τοῦ μηκέτι δουλεύειν ἡμᾶς τῇ ἁμαρτίᾳ» (Ρωμ. ϛ´ 6).

Ὁ σταυρὸς εἶναι βαρὺς γιὰ τὸν παλαιό, τὸν σαρκικὸ ἄνθρωπο. 

Εἶναι βαρὺς γιὰ τὸν ἄνθρωπο «σὺν τοῖς παθήμασι καὶ ταῖς ἐπιθυμίαις» (Γαλ. ε´ 24). Γιὰ τὸν πνευματικὸ ἄνθρωπο ὅμως δὲν εἶναι βαρύς. 

Ὁ σταυρὸς εἶναι «τοῖς μὲν ἀπολλυμένοις μωρία… τοῖς δὲ σωζομένοις ἡμῖν δύναμις Θεοῦ» (Α´ Κορ. α´ 18). 

Ἐμεῖς καυχιόμαστε στὸν σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ, 

στὸν σταυρὸ ποὺ φέρουμε γιὰ χάρη Του. 

Ὁ Κύριος δὲν ζητᾶ ν’ ἀναλάβουμε τὸν δικό Του σταυρό, 

μὰ τὸν δικό μας. Ὁ δικός Του σταυρὸς εἶναι ὁ βαρύτερος. 

Ἐκεῖνος δὲν σταυρώθηκε γιὰ τὶς δικές Του ἁμαρτίες

ἀλλὰ γιὰ τὶς δικές μας, γι’ αὐτὸ κι ὁ σταυρός Του εἶναι ὁ βαρύτερος. 

Ἐμεῖς σταυρωνόμαστε γιὰ τὶς δικές μας ἁμαρτίες, 

γι’ αὐτὸ κι ὁ δικός μας σταυρὸς εἶναι ἐλαφρύτερος. 

Ὅταν τὰ βάσανά μας βρίσκονται στὸ ἀποκορύφωμά τους, 

δὲν πρέπει νὰ λέμε πὼς εἶναι πολὺ μεγάλα, 

πέρα ἀπὸ κάθε ὅριο. 

Ζεῖ Κύριος καὶ γνωρίζει τὸ μέτρο τῶν πειρασμῶν μας, 

δὲν θὰ μᾶς ἀφήσει νὰ ὑποφέρουμε περισσότερο ἀπ’ ὅσο μποροῦμε. 

Τὸ μέτρο τῶν πειρασμῶν μας εἶναι ὑπολογισμένο τουλάχιστο ὅσο τὸ μέτρο τῆς μέρας καὶ τῆς νύχτας, ἢ ὅσο τὰ ὅρια τῶν ἄστρων στὴν πορεία τους. 

Ἐντάθηκαν οἱ πειρασμοί μας; 

Ἔγινε βαρύτερος ὁ σταυρός μας; 

Ἡ δύναμη τοῦ Θεοῦ εἶναι μεγαλύτερη, ὅπως μᾶς βεβαιώνει ὁ ἀπόστολος:

 «Ὅτι καθὼς περισσεύει τὰ παθήματα τοῦ Χριστοῦ εἰς ἡμᾶς, 

οὕτω διὰ Χριστοῦ περισσεύει καὶ ἡ παράκλησις ἡμῶν» (Β´ Κορ. α´ 5).

Ἡ παράκλησή μας ὅμως, πάνω ἀπ’ ὅλα εἶναι μεγάλη, 

ἐπειδὴ μᾶς καλεῖ ὁ Κύριος νὰ τὸν ἀκολουθήσουμε. 

«Ἀκολουθείτω μοι», λέει. 

Γιατί ὁ Κύριος κάνει τὴν κλήση αὐτὴ σ’ ἐκείνους ποὺ ἀναλαμβάνουν τὸν σταυρό τους; Πρῶτα γιὰ νὰ μὴν πέσουν καὶ τσακιστοῦν κάτω ἀπὸ τὸ βάρος του. 

Ἡ ἀνθρώπινη ράτσα εἶναι τόσο ὀδυνηρὰ ἀδύναμη, 

ποὺ κι ὁ ἐλαφρύτερος σταυρὸς φαίνεται βαρὺς

 στὸ δυνατότερο ἄνθρωπο, 

ἂν τὸν φέρει χωρὶς τὴ βοήθεια τοῦ οὐρανοῦ. 

Βλέπουμε 

πῶς ἀπελπίζονται οἱ ἄπιστοι

 στὸ ἐλαφρύτερο χτύπημα. 

Πῶς ἐναντιώνονται στὸν οὐρανὸ καὶ τὴ γῆ 

μὲ τὸ ποὺ θὰ τοὺς κεντήσει μία καρφίτσα. 

Πῶς παραπατοῦν δεξιὰ κι ἀριστερὰ ἀβοήθητοι, 

ἀναζητώντας κάποια στήριξη καὶ ἀρωγὴ στὸ κενὸ αὐτοῦ τοῦ κόσμου· 

κι ὅταν ὁ κόσμος αὐτὸς δὲν μπορεῖ νὰ τοὺς προσφέρει στήριξη καὶ βοήθεια, 

τότε ἰσχυρίζονται πὼς ὁ κόσμος ὁλόκληρος

 δὲν εἶναι παρὰ ἕνα κενὸ ἀπόγνωσης. 

Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ ὁ Κύριος μᾶς καλεῖ νὰ τὸν ἀκολουθήσουμε. 

Μόνο ἂν ἀκολουθοῦμε πίσω Του, 

θὰ μποροῦμε νὰ κουβαλᾶμε τὸν σταυρό μας. 

Σ’ Ἐκεῖνον θὰ βροῦμε δύναμη, θάρρος καὶ παρηγοριά. 

Θὰ γίνει σ’ ἐμᾶς φῶς στὸ σκοτεινὸ δρόμο μας, 

ὑγεία στὴν ἀρρώστια, σύντροφος στὴ μοναξιά, 

χαρὰ στοὺς πειρασμοὺς καὶ πλοῦτος στὴν ἔνδεια. 

Τὸ ἀνεξάντλητο φῶς τοῦ Χριστοῦ

μᾶς χρειάζεται γιὰ νὰ σβήσει τὸν πόνο μας

καὶ νὰ κρατήσει ζωντανὴ τὴν ἐλπίδα μας στὸ χάραμα τῆς ημέρας.

Πηγὴ ἠλ. κειμ.: «Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ 

.................................................................

.................................................................