Πέμπτη 5 Νοεμβρίου 2009

Γιούρι ο κουταλοθραύστης και το κακό συναπάντημα


Θυμάμαι μια προφητεία του Αγίου Νείλου του Μυροβλύτη αναφερόμενη στους έσχατους χρόνους.
Μιλάει για την κυριαρχία της Επιστήμης και των Αντίχριστων υποβολών που θα πλανήσουν ει δυνατόν και τους εκλεκτούς.
Πώς μου ήρθε αυτό στο μυαλό;
Επειδή παρατηρώ τελευταία, ότι όλο και αυξάνονται στα προγράμματα της Τυφλεόρασης οι εκπομπές πνευματιστικού περιεχομένου, λατρεμένο μου.
Με αφορμή την επιστήμη, όλοι οι μάγοι και ψευτομάγοι, έχουνε βγει στην πιάτσα και ξεσαλώνουν.
Και τρέχουνε τα 15 χρονα, στα τηλεοπτικά στούντια- ως θεατές, και μελλοντικοί Χάρυ Πότερ- να τους θαυμάσουν και να καταχειροκροτήσουν τις-δήθεν- καταπληκτικές τους δυνάμεις.
Μας προέκυψε τώρα σε γνωστό κανάλι της Αθήνας, ένας γνωστός κουταλοθραύστης, που ανέλαβε εκπομπή, φιλοδοξώντας να αναδείξει -εκ των Ελλήνων- τον καινούργιο αρχικουταλοθραύστη της επόμενης γενιάς για να μην πηγαίνει-λέει- μωρ' αδερφούλα μου, στράφι κοτζαμάν <χάρισμα>, ήμαρτον Κύριε, απολυθήκανε οι διαόλοι και βγήκανε παγανιά και όποιονε πάρει ο Χάρος, έλεος έλεος έλεος, Ζαβαρακατρανέμια, ίλεως ίλεως ίλεως ας γίνει ο Κύριος!

Σαλογραία

Τετάρτη 4 Νοεμβρίου 2009

Το Ευρωπαικό Δικαστήριο και η απόσυρση των θρησκευτικών συμβόλων


Ανάμεσα στις τρεχάλες των ημερών στα νοσοκομεία -για συμπαράσταση αγαπημένου προσώπου- έπιασε το αυτάκι μου, σήμερα το πρωί την είδηση, στο ραδιόφωνο:
Αποφάσισε το Ευρωπαικό Δικαστήριο να αποσυρθούν από τις αίθουσες των σχολείων όλων των κρατών της ΕΟΚ όλα τα θρησκευτικά σύμβολα(δηλαδή ο Τίμιος Σταυρός του Κυρίου και κάθε θρησκευτική εικόνα) για να μη καταπατούνται-λέει- και θίγονται τα δικαιώματα των αλλοθρήσκων μαθητών!
ΔΙΩΓΜΟΣ ΕΠΙ ΘΥΡΑΙΣ!
ΣΤΩΜΕΝ ΚΑΛΩΣ!
ΣΤΩΜΕΝ ΜΕΤΑ ΦΟΒΟΥ...
Σαλογραία

Το πάθος είναι πάντα εσωτερική υπόθεση...



Θυμώνουμε τελικά, αδελφέ μου, επειδή υπάρχει μέσα μας το πάθος, και όχι διότι, κάποιος απέξω, μάς προκάλεσε.
Αυτό υποστηρίζοντας και κάποιος ψυχολόγος, δίνει το παράδειγμα με τις δυο πορτοκαλόκουπες.
Η άστυφτη πορτοκαλόκουπα συμβολίζει την ψυχή που έχει εντός της, του θυμού το πάθος.
Με την παραμικρή εξωτερική πίεση, τα ζουμιά του πορτοκαλιού θα αρχίσουν να τρέχουν στην κατηφόρα.
Η στυμμένη πορτοκαλόκουπα, είναι η ψυχή που έχει-με τη χάρη του Παναγίου Πνεύματος-αφαιρέσει τον παραλογισμό του πάθους, από μέσα της.
Όση πίεση και να ασκεί κάποιος απέξω, δεν θα καταφέρει-την ύπαρξη που νίκησε το πάθος- να την κάνει εκτός εαυτού, βγάζοντάς την, από τα ρούχα της.
Υπάρχουν ακόμα και σήμερα, παραδείγματα ανθρώπων-ευτύχησα να γνωρίσω- που προτιμούν να πεθάνουν παρά να λυπήσουν πρόσωπο, με μια τους πικρή ή οργισμένη κουβέντα...
Και προβαίνουν σε αυτή την επιλογή, από φωτισμό και από δύναμη εν Κυρίω...
Όχι εκ λύπης, ή εξ ανάγκης.
Ιλαρόν γαρ δότην, αγαπά ο Θεός...(Β Κορινθ.κεφ.θ΄.στ.7)

Αν δεν συγχωρήσουμε από τα βάθη μας- ο ένας τον άλλον- πώς θα λατρέψουμε το Σωτήρα Χριστό, εν τη Εσχάτη Ημέρα;

Σαλογραία

Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2009

Και φεύγοντας έρχεσαι-ποίηση-Ν.Βρεττάκος


(Αφιερωμένο από τη Δέσποινα στον Κώστα...)

Και φεύγοντας έρχεσαι

Τώρα το ξέρεις:τα βουνά δε μπορούνε
να μας χωρίσουν. Και φεύγοντας έρχεσαι.
Και φεύγοντας έρχομαι. Δεν υπάρχει άλλος χώρος
έξω απ'το χώρο μας . Κι ο άνεμος είναι
η αφή των χεριών μας.
Καθώς ταξιδεύουμε,
εσύ στο βορρά, εγώ προς το νότο,
κοιτώντας τον Ήλιο,
ο καθένας μας
έχει
τον άλλο στο πλάι του.

(Νικηφόρος Βρεττάκος)

Σάββατο 31 Οκτωβρίου 2009

ΟΧΙ!- Γιατί Οχι;- Γιατί ...Ετσι!


Περιστεράκια μου , κάθε που είναι η επέτειος του ιστορικού ΟΧΙ προς τη φασιστική αρβύλα, θυμάμαι το κήρυγμα ενός ενάρετου πνευματικού, σε αρχαίο μοναστήρι της Γορτυνίας.
Στη δεκάλεπτη ομιλία του, τόνισε ένα σημείο μετ'εμφάσεως και από τότε το κουβαλάω στη μνήμη, σαν πολύτιμο βίντεο.

Είπε, ότι ο πιστός στον Κύριο Ιησού Χριστό, άνθρωπος, στην λάθος συμπεριφορά(αμαρτία τη λέγαν παλιότερα) κάθε είδους- από την πιο μικρή ως την πιο μεγάλη- οφείλει- αν επιθυμεί το ψυχοσωματικό του συμφέρον- να επιδεικνύει σθεναρή αντίσταση.

Aντίσταση στην αμαρτία και έλλειψη αντίστασης στην εφαρμογή του θελήματος του Κυρίου, είναι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος της σωτηρία μας.

Εκείνος που αρχίζει να μουρμουράει:
<Ε... δεν πειράζει τούτο είναι μικρό, ε... δεν πειράζει το άλλο, ασήμαντο...>, σε σύντομο χρονικό διάστημα, με μεγάλα και ζόρικα, κινδυνεύει να μπλέξει.

Είναι ευκολότερη η πρόληψη από την όποια-των κακών-θεραπεία- και τα μικρά τα παιδιά, το γνωρίζουν.

-Γι'αυτό, αν κάποιος, σας κάνει μια ύπουλη πρόταση- όποια και αν είναι τούτη- ξεκινώντας από την αθώα- δήθεν- προσφορά τσιγάρου, λέγοντας:

-Πάρ'το! Μόνο ένα. Μόνο για μια φορά!
Για να ξέρεις πώς είναι , παιδάκι μου-μας έχεις σπάσει τα νεύρα- επιτέλους μην είσαι και τόσο ξενέρωτος!

Εσείς-αν αγαπάτε τους εαυτούς σας, να αντισταθείτε, ήρεμα, σταθερά απαντώντας:

-ΟΧΙ ευχαριστώ!
Να λείπει το... βύσσινο!

Αν πάρετε έστω και μ ί α φορά, αυξάνετε τις πιθανότητες να ξαναπάρετε, γιατί με την μία και μοναδική σας επιλογή, ανοίξατε στους νευρώνες σας, ένα καινούργιο, πλήν ουχί ευκαταφρόνητο, μικρό μονοπάτι.
Και αν πάρετε θα ξαναδοκιμάσετε(ποτέ δεν τρως ένα μόνο πατατάκι, αλλά σταματάς μόνο όταν ξεπαστρευτεί όλη η σακκούλα, το γνωρίζετε ) και μετά πάλι θα ξαναπάρετε μέχρι που θα γίνετε άθλιος δούλος στο αδυσώπητο αφεντικό- το τσιγάρο, στα εμφράγματα, στους καρκίνους του.

Και η κακή συνήθεια,σε σύντομο βάθος χρόνου θα καταστρέψει την υγεία σας, το πολυτιμότερο αγαθό, που ως προίκα, σάς δόθηκε.

Και τούτο ισχύει για κάθε φθοροποιό πράξη στην οποία υποχωρεί η άφρων ψυχή μας.

Είναι, λοιπόν, δείγμα στοιχειώδους συνέσεως, σε κάθε παρακίνηση του λογισμού για υλοποίηση της όποιας παρόρμησης, να κοντοστέκεται ο άνθρωπος εξετάζοντας: αυτή η μικρή επιλογή, τι φορτίο επιπλοκών σέρνει πίσω της και, τι συνέπειες, σε ένα άθροισμα χρόνου- προσωπικά- θα εισπράξω;

Εκείνος π.χ. που δεν έχει καπνίσει ούτε ένα τσιγάρο, που αγνοεί
π ώ ς είναι η εμπειρία του καπνίσματος, φαντάζει χωράφι,κατάφυτο από πράσινα στάχυα.

Αν δεχτεί -από περιέργεια- να πάρει έστω και ένα τσιγάρο, είναι σαν να πατάει επάνω στα πράσινα στάχυα, τσακίζοντάς τα στο έδαφος- πριν ωριμάσουν και δώσουν ευλογημένο καρπό- ανοίγοντας -σε κείνη τη γραμμή των βημάτων του- της καταστροφής, αχνό μονοπάτι.
Με το δεύτερο τσιγάρο, το μονοπάτι, γίνεται ευδιάκριτο.
Με το τρίτο τσιγάρο, ακόμη πιο έντονο.
Λίγα τσιγάρα μετά, τα στάχυα απο κείνο μέρος έχουν χαθεί, και πλέον ξεχωρίζει σκοτεινόχρωμο κάτω, το χώμα.
Αν επαναληφθεί η πράξη, στο χωράφι θα ανοίξει δρομάκι εθισμού, δρόμος- εν τέλει- έως και λεωφόρος.
Και ο κακός εθισμός, οδηγεί στην απώλεια βαθμών ελευθερίας, σε ασθένεια, σε προσωπική, μεγαλύτερη ή μικρότερη, δυστυχία μας.
.............................................................................
Αυτά είπε περίπου ο σεβαστός ομιλητής, λατρεμένα μου.

Βέβαια στην εποχή μας, οι διαόλοι έχουνε γίνει του Κερατά, δικηγόροι πανεπιστήμονες .

Σε πιάνουν αοράτως μέσα στο κεφάλι σου- εκ δεξιών και εξ αριστερών που λένε οι Πατέρες- στο πίτσι πίτσι, στην κουβέντα δήθεν, και την επιχειρηματολογία.

Και ενώ μέχρι και το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο ξέραμε οι Ρωμηοί να το βροντοφωνάξουμε το ΌΧΙ, τις τελευταίες δεκαετίες, εισήχθη από τις δυνάμεις του Σκότους, η παμπόνηρη ατάκα:

-Γιατί όχι; Χαλαρά! Μην είσαι τσιτωμένος.
-Γιατί να μη καπνίσουμε;
- Γιατί να μη πέσουμε στο αλκοόλ και στην κραιπάλη;
-Γιατί να μην αλλάξουμε όσους περισσότερους συντρόφους μπορούμε (τάχαμ) για να αποκτήσουμε πείρα;(μούτζες και τύφλες...)

Δεκα μέτρα γλώσσα, βγάνουνε τα κακομαθημένα μας, σε μανάδες και πατεράδες, σε δασκάλους, ακόμη και σε παπάδες- ω ναι, ακόμη και σε παπάδες- ας είναι καλά η Βαβυλών η μεγάλη, η Πόρνη η Τυφλεόραση που με άθλια σίριαλ, τα σιγοντάρει.

Και αν μεν οι γονείς μπορούνε να δώσουν εξήγηση, ή να σφίξουν τα χαλινάρια -όπως θα έπρεπε-ίσως συγκρατηθεί το παιδάκι.

Αν οι γονείς είναι απλοί του Θεού άνθρωποι και η εγκόσμια -η δήθεν μόρφωση- δεν τους έχει διαφθείρει;
Αν δεν διαθέτουν ευφυείς και εύστροφους λόγους, στους -ως κακή χάλαζα- επί του νού προσπίπτοντας, του Εξαποδού, αντι-λόγους;

-Πώς θα τα αντιμετωπίσουν τα ζόρικα;

Να σου πω:
Θα τα αντιμετωπίσουν με την ατάκα που την άκουγα συχνά από οικογενειάρχες -όταν ήμουνα μικρή, αδυνατούλα και χαζή- αλλά που μου τη θύμισε τις προάλλες, γνωστός βάρδος της σάτιρας, όταν - αντλώντας από προσωπικές αναμνήσεις - εκεί στο Τσαντίρι - μνημόνευσε τη μανούλα του.

Επιθυμώντας, ο ίδιος -μικρός- να κάνει κάτι στραβό- αυταρχικά η μαμά- τον εμπόδιζε και όταν ενοχλημένος από την άρνηση,δυσανασχετούσε: <Γιατί;>, η απάντηση της απλής γυναίκας, ερχόνταν αδιαπραγμάτευτη, κοφτή, απόλυτη, και στερέωνε την ψυχή του- από γκρεμούς, την προφύλαγε:

-ΟΧΙ είπα!
-Γιατί ΟΧΙ;
-Γιατί ...ΕΤΣΙ!

Αχ! ας υπήρχαν περισσότερες και σήμερα-εις πείσμα πολλών ψυχολόγων- παρόμοιες μανάδες!

Σαλογραία

Πέμπτη 29 Οκτωβρίου 2009

Ο άνθρωπος και το άλογο


Είχε ένα άλογο. Πήγε στον πόλεμο.

Δεν πέρασαν δυο μήνες που γύρισε πίσω

με κομμένο το πόδι του. Όταν τον είδε

το άλογό του, χλιμίντρισε.

Λίγες

μέρες μετά , το επιτάξανε.

Εκείνο δε γύρισε.

Κι από τότε, όταν ήθελε

να θυμηθεί κάτι αξέχαστο από

τη ζωή του, κάτι όμορφο

-Την Παναγία , το Χριστό ή τον ήλιο

παραδείγματος χάρη-

θυμόταν

αυτό το χλιμίντρισμα.

(Νικηφόρος Βρεττάκος, συλλογή Τρία Φύλλα, τόμος δεύτερος)

Δευτέρα 26 Οκτωβρίου 2009

Στο θείο Χαρίλαο, αφανή ήρωα του 1940



Οι διαστάσεις του νεκρού στρατιώτη

Δος μου το χέρι σου ν'ανέβω στη γη.
Θέλω να ιδώ τον ουρανό χαμηλότερα,
τα ουράνια φαινόμενα
γύρω απ'τα πόδια μου.
Θέλω
να συλλάβω το ύψος μου και να μάθεις κ'εσύ
πόση έκταση έπιανα, εγώ, που σκοτώθηκα,
χτες βράδυ, στο μέτωπο.

(Νικηφόρος Βρεττάκος)