Η δύναμη του ιερού λειψάνου του Αγίου Βαβύλα ενόχλησε το δαιμόνιο που "προφήτευε", στον ειδωλατρικό ναό του Απόλλωνα

Τη αυτή ημέρα και η μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος Βαβύλα.
Για το πρόσωπο του Αγίου Βαβύλα, γράφει  ο αγιώτατος επίσκοπος Νικόλαος Βελιμίροβιτς στο Πνευματικό του ημερολόγιο:
[...]

 Συνήθως η δύναμη ενός αγίου μετά το θάνατό του είναι πολλαπλάσια απ' όση ενόσω ζούσε.
"Γι αυτό μας άφησε ο Θεός τα λείψανα των αγίων" λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος  στην ανυπέρβλητη ομιλία του για τον Άγιο Βαβύλα.

Ο Άγιος Βαβύλας ετάφη στην πόλη της Αντιοχείας. 

Εκείνο τον καιρό ο αυτοκράτορας Γάλλος -αδελφός του Ιουλιανού του Παραβάτη-βασίλευε μαζί με τον Κωνστάντιο, τον γιο του Κωσταντίνου του Μεγάλου.

Ο Γάλλος είχε τη θεϊκή έμπνευση να πραγματοποιήσει τη μετακομιδή του σκηνώματος του αγίου Βαβύλα στα περίχωρα της Δάφνης, όπου έκτισε ένα μικρό παρεκκλήσι και εναπέθεσε εκεί τα λείψανα του αγίου μάρτυρος.  

Σ' εκείνο το σημείο υπήρχε ένας περίφημος ναός του Απόλλωνα όπου, κατά την ειδωλολατρική παράδοση, μία παρθένος μεταμορφώθηκε σε δαφνόδεντρο για να σωθεί από το "θεό" Απόλλωνα που την καταδίωκε με αχαλίνωτο σαρκικό πάθος. Εκεί λοιπόν, βρισκόταν το είδωλο του Απόλλωνα το οποίο, σύμφωνα με το θρύλο, μπορούσε να μαντεύει το μέλλον οιουδήποτε ανθρώπου. Όμως, επειδή  κοντά στο ναό αναπαυόταν το λείψανο του Βαβύλα,  ο δαίμονας πίσω από το είδωλο σίγησε, φιμώθηκε και έπαψε πια να λέει μαντείες. 

Όταν αργότερα ο αυτοκράτορας Ιουλιανός ο Παραβάτης ξεκίνησε τον καταστροφικό του πόλεμο εναντίον των Περσών, επισκέφθηκε το ναό του Απόλλωνα για να συμβουλευτεί  το είδωλο, σχετικά με την έκβαση του επικείμενου πολέμου. 

Το δαιμόνιο απάντησε έντρομο πως αδυνατούσε να δώσει σαφή απάντηση "εξαιτίας του νεκρού" που κείτονταν σε μικρή απόσταση από το σημείο. 
Αναφερόταν ασφαλώς στον άγιο Βαβύλα, το άγιο σκήνωμα του οποίου είχε φιμώσει το δαιμόνιο.

Αμέσως ο Ιουλιανός διέταξε να επιστραφούν τα λείψανα πίσω στην Αντιόχεια. 
Μόλις όμως απομακρύνθηκαν τα άγια λείψανα του μάρτυρος, έπεσε φωτιά απ'  τον ουρανό  και κατέκαψε τον ναό του Απόλλωνα , ολοσχερώς και για πάντα!

Ο Ιουλιανός προήλασε εναντίον των Περσών και τότε ο βλάσφημος βίος του έφτασε σε φρικτό τέλος.

Τόση ήταν η μετά θάνατον δύναμη του μάρτυρος του Χριστού! 

Φίμωσε το δαιμόνιο, έκανε να κατέλθει πυρ εξ ουρανού , κατέστρεψε τον ειδωλολατρικό ναό και τιμώρησε τον παραβάτη αυτοκράτορα με ατιμωτικό θάνατο.
[...]

(Από το δωδεκάτομο και πολύτιμο έργο, του εν αγίοις αναπαυομένου Σέρβου  επισκόπου Νικολάου Βελιμίροβιτς, με τίτλο : Ο ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΑΧΡΙΔΟΣ, τόμος Σεπτεμβρίου, σελίδες 40-41, εκδόσεις ΆΘΩΣ )
....................................................................................................
....................................................................................................

Σήμερα 4/17 Σεπτεμβρίου στα 2019 η Ορθόδοξη Εκκλησία που ακολουθεί το Πάτριο Εκκλησιαστικό Εορτολόγιο, στην Ελλάδα, στο Άγιον Όρος, στα Ιεροσόλυμα, στη Ρωσία, τη Σερβία κ.λπ.τίμησε τον Άγιο Προφήτη Μωυσή και Θεόπτη

Σήμερα 1/14 Σεπτεμβρίου, η αρχή της Ινδίκτου, ήτοι του νέου εκκλησιαστικού έτους

Η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος (Νίκαια , 325) 
καθιέρωσε την 1η Σεπτεμβρίου 
ως έναρξη 
του εκκλησιαστικού έτους. 

Ήδη για τους Εβραίους ο Σεπτέμβριος ήταν η αρχή του έτους,
καθότι ήταν ο μήνας του τρύγου, της συγκομιδής των καρπών
και της προσφοράς ευχαριστιών στο Θεό. 
(Έξοδος, 23, 16)

Την ημέρα αυτή, αρχή της Ινδίκτου, ο Κύριος Ιησούς Χριστός 
εισήλθε στη συναγωγή στη Ναζαρέτ (Λουκ. 4, 16-21)
άνοιξε το βιβλίο του προφήτη  Ησαία 
και ανέγνωσε τους παρακάτω λόγους:

Πνεύμα Κυρίου επ' εμέ, ού είνεκεν έχρισέ με. ευαγγελίσασθαι πτωχοίς απέσταλκέ με, ιάσασθαι τους συντετριμμένους την καρδίαν, κηρύξαι αιχμαλώτοις άφεσιν και τυφλοίς ανάβλεψιν, καλέσαι ενιαυτόν Κυρίου δεκτόν και ημέραν ανταποδόσεως τω Θεώ ημών, παρακαλέσαι πάντας τους πενθούντας
(Ησαίας 61,1-2).

Ο μήνας Σεπτέμβριος είναι σημαντικός  στην ιστορία 
της Χριστιανοσύνης και για έναν ακόμη λόγο: 
αυτόν τον μήνα ο μέγας αυτοκράτορας Κωνσταντίνος νίκησε 
τον εχθρό της χριστιανικής πίστεως Μαξέντιο.

Μετά απ' αυτή τη νίκη του, ο Κωνσταντίνος έδωσε θρησκευτική ελευθερία στους Χριστιανούς , σε όλη τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία (σ.τ.μ. το 313 με το διάταγμα των Μεδιολάνων).

Για πολύν καιρό, σε όλο τον χριστιανικό  κόσμο, το πολιτικό έτος συμβάδιζε με το εκκλησιαστικό έτος και ξεκινούσε την 1η Σεπτεμβρίου. 

Πολύ αργότερα άλλαξε το πολιτικό ημερολόγιο  
και μεταφέρθηκε η αρχή του ενιαυτού  την 1η Ιανουαρίου. 

Αυτό καθιερώθηκε πρώτα στη δυτική Ευρώπη 
και ύστερα στη Ρωσία, επί βασιλείας Πέτρου του Μεγάλου.

(από το σπουδαιότατο,  12τομο,   Πνευματικό ημερολόγιο 
με τίτλο : Ο ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΑΧΡΙΔΟΣ , 
του  Σέρβου -εν αγίοις αναπαυομένου- επισκόπου, 

Νικολάου Βελιμίροβιτς,

τόμος Σεπτεμβρίου, εκδόσεις ΑΘΩΣ )

Ένα μικρομέγαλο θαύμα του Αγίου Φανουρίου (επανάληψη)

(Επανάληψη από το https://salograia.blogspot.com/2013/09/blog-post_9.html)
...........................................................................................
...........................................................................................

Επειδή το γνωρίζεις

-ω, απ' τον εγκόσμιο, μονοδιάστατο ορθολογισμό
αποπροσανατολισμένο  μου-

ότι με τα θαύματα των αγίων, 
με δέρνει, παιδιόθεν 

(αλλά και προϊόντος του γήρατος
 τα τελευταία χρόνια)

μια  έξτρα πώρωση,

σήμερα,  θα σου περιγράψω εν συντομία

ένα  μικρομέγαλο θαύμα,  του  Αγίου Φανουρίου

-Μικρομέγαλο θαύμα;

Τι είδους τίτλος είναι αυτός πάλι, ω τρελοτάτη μου;

Εντάξει, το μικρό θαύμα, το καταλαβαίνω.

Το μεγάλο, το θαυμάζω επίσης.

Αλλά το "μικρομέγαλο", με μπέρδεψε.

-Θα  το καταλάβεις  στο τέλος, μη βιάζεσαι.

Λοιπόν, έχουμε και λέμε:

Μια ωραία πρωία, ξαφνικά,  

λαβαίνω στο κινητό  ένα γραπτό μήνυμα

απ' τη λατρεμένη  πρωτοξαδερφή μου
(οι πατεράδες μας Παναγόπουλοι, αδέρφια), τη Μίκα:

"Ευανθούλι μου, που να σ’τα λέω!  

μας κλέψανε το αμάξι τη νύχτα!

Το είχαμε σταματημένο λίγο πιο κάτω απ' το σπίτι.

Πήγαμε να το πάρουμε σήμερα το πρωί.
Άφαντο!
Φτερά είχε κάνει!

Έσκασε ο Κώστας μου!"

................................

Ο Κώστας να σου  εξηγήσω να καταλάβεις, είναι ο σύζυγος.

της ξαδερφής μου- να το πω παλιομοδίτικα-το "στεφάνι" της!

Στενοχωρήθηκα.

Γράφω με τη σειρά μου  στο κινητό, 
τη θεούσική μου, πλην, 
την επάνω στο χριστιανικό βίωμα αιώνων, 
στηριγμένη απάντηση:

"Μικάκι μου, μη στενοχωριέστε για την κλοπή.

Άμα θέλει, σας το βρίσκει το αμάξι

ο άγιος Φανούριος!

Παρακαλέστε τον.

Τάξτε του και μια Φανουρόπιτα.

Του αρέσουν τρελά οι πίτες, το έχω τσεκάρει!"

...................................................................
Εσύ τώρα εδώ, περιστεράκι μου, θα χλευάσεις, 
θα ειρωνευτείς,
θα μου πεις ότι ζω στο Μεσαίωνα, 
ότι δεν μπορείς να καταλάβεις:

"πώς και  τα θαύματα πετιούνται κάθε τόσο
ξαφνικά, σαν ποπκόρν, στα μούτρα σου"

τα γνωστά,
που κάθε τόσο, μου σούρνεις,

τα μύρια χάχανα τα δικά σου,
τα τρώω στη μάπα κάθε τόσο,

συνήθισα πλέον.

Δε σου θυμώνω.

Ο Κύριος μας δίδαξε να μην κρατάμε κακία στους είρωνες.
Μπορείς , λοιπόν, να καγχάζεις με μένα,  ελεύθερα.

Αγνοώ τα σαρκαστικά σου ενδόμυχα,
και προχωρώ στην αφήγηση του αληθινού περιστατικού μου, 
απτόητη.
....................................................

Τον άγιο Φανούριο, λοιπόν, ευλαβώς,
που έχει ειδικότητα στην ανεύρεση των χαμένων...
........................................................................

(Μάλιστα μάλιστα! και οι άγιοι...αναπτύσσουν  "ειδικότητες"
γιατί σου κάνει εντύπωση, παρακαλώ;

Άνθρωποι "σάρκα φορούντες και τον κόσμο οικούντες", 
σαν και μας, δεν ήταν και αυτοί κάποτε;

Δεν είχαν κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά;

Όχι ότι δεν μπορεί να βοηθήσει σε κάθε πρόβλημα
ο κάθε άγιος με τη δύναμη του Αναστάντος Ιησού Χριστού, 
και βέβαια μπορεί, 
αλλά συχνά οι άγιοι, 
μας συνδέουν μαζί τους,
και με τον Επουράνιο Βασιλέα, 
κάνοντάς μας και μικρές
ή μεγάλες, ιδιαίτερες χάρες, 
εφόσον αυτές οι χάρες συντελούν  προς 
της αθάνατης ψυχής μας, 
το αιώνιο συμφέρον.)
............................................................................

...τον παρακάλεσε, λοιπόν,  τον άγιο Φανούριο  πάραυτα, το Μικάκι μου,

αλλά ο σύνευνος Κώστας, καλού- κακού,

ως ανήρ λογικός και τετραγωνισμένος

είπε να ενημερώσει και την Ασφάλεια.

Τηλεφώνησε αμέσως  στην Τροχαία επίσης.

 Και απεφάνθησαν σοβαρώς, οι υπεύθυνοι:

-Θα κάνουμε, βεβαίως, ό,τι μπορούμε για να βρεθεί το αμάξι σας

Αλλά...μην το δένετε και κόμπο...μάλλον για ψύλλους στ’άχυρα

σε κοτζά Αθήνα θα ψάξουμε...

Έκαναν, ό,τι μπόρεσαν, πράγματι.

-Δε βρέθηκε τίποτε.

Πέρασε μια μέρα, δυο μέρες, τρεις μέρες,

τέσσερις μέρες, πέντε μέρες, έξι μέρες,

εφτά μέρες...

-Έλεος, μανδάμ, έλεος, 
το βιβλίο της Γένεσης θα ξαναγράψουμε;

-Εντάξει, εντάξει! 
Μην εκνευρίζεσαι, θα συντομεύσω. 

Πέρασε, τελικά, χρυσούλι μου, 

ολόκληρος ενάμισης μήνας!

-Ενάμισης μήνας;

-Μάλιστα. 

Μπορεί και δυο μήνες! 

-Άφαντο τ’αυτοκίνητο!

Όσο περνάγαν οι μέρες,

Οι ελπίδες για την ανεύρεση του κλαπέντος

γινόνταν φτερά περιστερήσια, στον άνεμο.

(Για να είμαι ειλικρινής, και μη προς κακοφανισμόν σου, 

που εξηγούσαν κι οι παλιές φυλλάδες, 
ευλαβικέ μου αναγνώστα,

με τόσα κλεμμένα τροχήλατα,  

μου φάνηκε κάπως αυτονόητο το ότι ο Άγιος Φανούριος

δεν είχε καιρό να ασχοληθεί και με  της ξαδέρφης μου, το ζήτημα.)

Και η Τροχαία του Νέου Κόσμου (εκεί εχάθη το αμάξι),

είχε σηκώσει,  πλέον,  ψηλά τα χεράκια της,

-Λυπούμεθα αγαπητοί. 

Ψάξαμε, ξαναψάξαμε.

Χαμένο το αμάξι σας.

Να αγοράσατε άλλο!

-Να αγοράσουνε άλλο; 

-Με τέτοια κρίση; 

- Θ'αστειεύονται βέβαια!

Στενοχωρήθηκε ο Κώστας. 

Πλάνταξε ελαφρώς  το Μικάκι μου,
αλλά...είπαν  να  πάρουν απόφαση

την απροσδόκητη απώλεια, και συνέχισαν τα δρομολόγια

για τις δουλειές τους, χρησιμοποιώντας τη συγκοινωνία,

άντε και κάποιο ταξί

στην ανάγκη.

.............................................

Είχαν περάσει ενάμισης μήνας "στο νερό", 

μπορεί

έως και δυο μήνες

( ημερολόγιο, επακριβώς, δεν εκράτησα).

Ένα πρωί, ο ξάδερφος Κώστας, πήρε ταξί από το Νέο Κόσμο

διότι έπρεπε να φτάσει στο Μεταξουργείο, για κάτι επείγοντα.

Στην Αθήνα, γινόταν κάποια συγκέντρωση.

Κλεισμένοι οι δρόμοι.

Το γνωστό χάος.

Ο ταξιτζής αποφάσισε να κινηθεί περιφερειακά-λέει- από Ν. Κόσμο

και με τον ξάδερφο Κωστή ως επιβάτη, κάνοντας κάποια παράκαμψη 

βγήκαν  στη Γέφυρα του Πουλόπουλου.

Τοις πάσι γνωστόν,  να σχολιάσω ότι οι φίλτατοι ταξιτζήδες,

εκτός από οδηγοί, συχνά αναλαμβάνουν

και άτυπα χρέη ψυχαναλυτή, 

κουράροντας επ'ολίγον

(για όσο διαρκεί η κούρσα τους,

 και χωρίς έξτρα χρέωση- προς τιμήν τους!)

εξοργισμένους ή στενοχωρημένους πελάτες.

Ο Κώστας συνέχιζε- κι ας είχαν περάσει  τόσες ημέρες

- συνέχιζε  με την κλοπή του αμαξιού του,  να αισθάνεται λυπημένος.

Ξεκίνησε, για πολλοστή φορά, 

από ενδόμυχη ψυχολογική πίεση ωθούμενος,  

να εξιστορεί την εμπειρία 

με το χαμένο του όχημα, 

στον υπομονετικό ταξιτζή

στον οποίο είχε αναθέσει εκείνη την κούρσα.

Ο ταξιτζής,  άκουγε, κουνώντας το κεφάλι, 

δείχνοντας ευγενικό ενδιαφέρον.

Επειδή το κέντρο, εκείνη τη μέρα,  

ήταν "κατά τα ειωθότα", που θα σχολίαζε και ο Παπαδιαμάντης 

όπως συνήθως δηλαδή, αποκλεισμένο, 

το ταξί, κατευθύνθηκε ζητώντας ταχύτερη έξοδο  από  δευτερεύοντες δρόμους.

Την περιοχή  διέσχιζε με κανονική ταχύτητα ο οδηγός, προσέχοντας τα φανάρια.

Ο Κώστας κοιτώντας αφηρημένα  απ' το παράθυρο, όπως το ταξί προχωρούσε,

συνέχιζε ... να  μονολογεί επάνω το πρόβλημά  του, το ανέλυε, 

εμβάθυνε, καταλαβαίνεις:

ο καθένας στην πίκρα  του, ψάχνει έναν ώμο, 

έστω και δανεικό,

προκειμένου  

έστω για δευτερόλεπτα, 

την απώλειά του, να μπορέσει να την πενθήσει...

Ξαφνικά,  και ενώ το ταξί πέρναγε ήσυχα, μπροστά

από δυο τεράστιους  σκουπιδοντενεκέδες του Δήμου,

ο τόνος της φωνής  του Κώστα, υψώθηκε

και ο ταξιτζής άκουσε  έκπληκτος,

τον επιβάτη του, να φωνάζει:

-Παναγία μου και Χριστέ μου, ο Θεός να  με ευλογεί! 

Μπροστά βλέπω το κλεμμένο αυτοκίνητό μου!

-Θα αστειεύεσαι βέβαια!  κάγχασε  ο ταξιτζής, με  την απίστευτη δήλωση.

Πιθανόν να  φαντάστηκε πως  ο επιβάτης του,

απ' την γενικότερη   κρίση που μαστίζει τον τόπο μας, 

άρχισε να σαλτάρει!

-Τι λες ανθρωπέ μου, που αστειεύομαι! 

ανέβασε κι άλλο  τους τόνους, σε ημιέξαλλη, πλέον κατάσταση- ο ξάδερφος.

-Κοκκάλωσέ το, το... τιμημένο,  εδώ, επί τόπου! 

Πάτησε πάραυτα  τρομαγμένος το φρένο ο ταξιτζής και πράγματι!

Το κλεμμένο προ δυο περίπου μηνών,

καλοσυντηρημένο  αμάξι του Κώστα,  βρισκόταν εκεί!

Μπροστά τους.

Τους ατένιζε.

Ακίνητο. Σκουροπράσινο. Άδειο. Ακέραιο. Φιλικότατο.

-Χαράς Ευαγγέλια που δεν περιγράφονται!

Κατεβαίνουν και οι δύο, ο ένας πρόσεχε το αυτοκίνητο 

ο άλλος καλούσε την Τροχαία.

Επάνω του ο Κώστας, μέχρι εκείνη την ώρα, 

κουβάλαγε, την άδεια οδήγησης 

με το νούμερο του αμαξιού, του χαμένου.

Ευτυχής, ανέμιζε, τώρα, εις επίρρωσιν των λεγομένων του, το δίπλωμα, 

έδειχνε με το δάχτυλο, μία  το νούμερο του αυτοκινήτου, επάνω στην άδεια, 

μία το ίδιο νούμερο μπροστά στον προφυλακτήρα του ανευρεθέντος,  

το έδειχνε σχεδόν χοροπηδώντας με ενθουσιασμό, με έξαψη μικρού παιδιού,

μπρος στον ταξιτζή που δεν πίστευε στα ματάκια  του, και διασκέδαζε αφάνταστα

βλέποντας το ξεσάλωμα του πελάτη. 

Πολύ σύντομα κατέφθασε  το "Εκατό", δήλωσαν την ανεύρεση,

τηλεφώνησε  ο ξάδερφος Κώστας, περιχαρής, 

στο Μικάκι μου.

Το Μικάκι, στην κουζίνα του, ακούγοντας τα ανέλπιστα νέα, 

χτύπησε τα ταψιά  και τις κατσαρόλες της

σαν αναστάσιμες καμπάνες, χαρμόσυνες.

-Αλληλούιαααα! Εύρηκα! Εύρηκα! 

-Μεγάλε μου  άγιε Φανούριε!

Τη Φανουρόπιτα, ατάκα και επί τόπου και ανυπερθέτως

θα σου τη φτιάξω! ανεβόησε.

Ανασκουμπώθηκε.

Την έφτιαξε, 

μια σπέσιαλ

Μελιγαλιώτικης προέλευσης Φανουρόπιτα, 

ω αδελφέ εν Κυρίω,

να τρώει το Μικάκι μου  

και στα λατρεμένα παιδιά της,

ούτε μπουκιά να μη δίνει!

-Και η ζωή τραβά την ανηφόρα. 

Με σημαίες και με ταμπούρλα!

-Και με Φανουρόπιτες, σαλεμενότατη.

-Ναι και με Φανουρόπιτες!

...................................................................

Ευλαβικέ ή και ανευλαβικέ αναγνώστα μου,

σου μίλησα για μικρομέγαλο θαύμα του Αγίου στην αρχή.

Θα κατάλαβες τώρα.

Το θαύμα  είναι ίσως   μικρό θαύμα,  

για όποιον δεν έχασε ποτέ του  αμάξι

και μεγάλο, τρισμέγιστο θαύμα,  για εκείνον 

που  αμάξι   του κλέψανε

και με την επίκληση του Άγιου  Φανούριου

σε κοτζαμάν, "παλιαθήνα"... 

(που έλεγε κι  η γιαγιά Πετρού)

το κλεμμένο του  αμάξι

ο ίδιος αυτοπροσώπως και απροσδοκήτως

χιλιόμετρα μακριά από τον τόπο εξάφανισής του

το βρήκε αβλαβές και ασφαλέστατο.

.............................................................

Εκείνη την Κυριακή, συγκινημένη η Μίκα μου,

εκτός από τη Φανουρόπιτα που πήγε στο ναό

άναψε και μεγάλο κερί με συγκίνηση.

-Καλέ μου Άγιε Φανούριε,

εκ μέσης καρδίας, σ' ευχαριστούμε που μας βοήθησες

και το μηχανικό γαιδουράκι μας, το φανέρωσες!

Και η ίδια, υπογράφουσα

ως αυτήκοος μάρτυς

του αληθινού σκηνικού,

με το γνωστό ντροπαλό και χαμηλοβλεπούσικο ύφος μου, 

ομολογώ:

  

-Συχώρα με, άγιε Φανούριε,  που σε κοίταξα καχύποπτα στην αρχή αυτής της υπόθεσης.

Συχώρα με που σκέφτηκα- η ολιγόπιστη- ότι ήσουν πολύ απασχολημένος...

Δεν θα το ξανακάνω.

Το υπόσχομαι.

Με όλο το σεβασμό, 

λατρεμένε πολεμιστή του Χριστού

Άγιε Φανούριε, 

ασπάζομαι την τίμια εικόνα Σου

επειδή η αγάπη και η ευγνωμοσύνη

είτε απέναντι  σε αγίους 

είτε απέναντι  σε αγαθοποιούντες ανθρώπους

δεν είναι -ποτέ των ποτών-  μονοφύσιτισσα!

 Η εν Πάτραις  κατοικοεδρεύουσα

 Ευανθία η Σαλογραία

που στηρίζει και σε Σένα, Άγιε Φανούριε, 

τις τελευταίες  ελπίδες της ,

προκειμένου να ξαναβρεί τα μυαλά 

που εδώ και  χρόνια τα έχει χαμένα...

.............................................................

..............................................................

Μια προσευχή για τον Λαυρέντη που... τι ζητάει; τι ζητάει; μια ευκαιρία στον Παράδεισο να πάει...

"Βδέλυγμα σε τόπο άγιο"... και γιατί παπά παχύ έφαγες παχιά φακή;

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Βδέλυγμα σε τόπο άγιο

Η  επιφυλλίδα επιτρέπεται να αιθεροβατεί – είναι φιλολογικό είδος, δεν πειθαρχεί στις απαιτήσεις επικαιρότητας της ειδησεογραφίας.

Στην οργάνωση και στη λειτουργία του ελλαδικού κράτους, ποια δεδομένα δεν είναι ελληνικά, δεν τα γέννησε η σοφία της ανάγκης, η εμπειρική παράδοση του Ελληνισμού; Είναι πολλά, ας ξεχωρίσουμε τρία: Ο διακοσμητικός ρόλος της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, δηλαδή το συγκεντρωτικό κράτος. Επίσης, η προτεραιότητα δάνειων ιδεολογημάτων (όχι της επιχώριας ανάγκης) στην άσκηση της πολιτικής. Και η αλλοτρίωση του εκκλησιαστικού κοινωνικού θησαυρίσματος σε «επικρατούσα θρησκεία».

Η θρησκεία συνήθως είναι θεσμοποιημένη αγοραπωλησία: κάποιοι πουλάνε, κάποιοι αγοράζουν. Πωλούνται χρηστικά ωφελιμοθηρικά προτάγματα, αγοράζονται παρηγορητικές ψευδαισθήσεις. Το κράτος κατοχυρώνει τη συναλλαγή, διότι του εξασφαλίζει λιγότερο φόρτο δουλειάς για την αστυνομία και τα δικαστήρια. Αλλοτριώνει θεσμικά σε θρησκεία (σε ατομοκεντρικό νομικισμό και ηθικοπλαστική προπαγάνδα, δηλαδή σε «κήρυγμα») την ανατροπή της θρησκείας, που είναι ο εκκλησιαστικός γιορτασμός της ζωής. 

Παραβλέπει το κράτος ότι μπροστάρηδες στη Γιορτή της Εκκλησίας είναι ο ληστής, η πόρνη, ο άσωτος. Στη θέση της τολμηρής απελευθερωτικής ανατροπής, το κράτος αντιτάσσει ένστολους υπαλλήλους της δημόσιας τάξης και του καθωσπρεπισμού.

Οι θρησκευτικοί υπάλληλοι του κράτους διαβαθμίζονται – οι υψηλόβαθμοι είναι ογδόντα δύο (82) «μητροπολίτες».

Πώς επιλέγονται; Πρέπει να είναι άγαμοι (όχι έμπειροι μοναστικής άσκησης, απλώς απάντρευτοι). Να έχουν και πτυχίο «πανεπιστημιακής» Θεολογικής Σχολής. 

Με ποια διαδικασία εκλέγονται; Μόνο με παρασκήνιο – η ψηφοφορία είναι μυστική, οι εκλέκτορες δεν αιτιολογούν την ψήφο τους. Πρόκειται για το απόλυτο της αυθαιρεσίας.

Η μετάβαση από τη βαθμίδα του «πρεσβυτέρου» (ιερέα) στη βαθμίδα του μητροπολίτη επισκόπου συνιστά υπαρκτική μετάλλαξη, κυριολεκτική – από σερνάμενη κάμπια σε χρυσοστολισμένη πεταλούδα. Το ασήμαντο, καλογεροφορεμένο «παπαδάκι» μεταμορφώνεται ακαριαία σε πρίγκηπα, γίνεται αφέντης, δεσπότης, μπορεί και τριανταπεντάρης αλλά σεβασμιότατος, όλοι γονατίζουν μπροστά του και τον προσκυνούν.

Συχνά διαχειρίζεται χρήματα πολλά, αλλά τον άνθρωπο τον αλλάζει κυρίως η δύναμη, η εξουσιαστική ισχύς, το ακαταμάχητο κύρος του αξιώματος. Και μαζί, το αιφνίδιο της ριζικής μεταβολής. Ο φτωχός, χιλιοταπεινωμένος στις σημερινές συνθήκες «παπάς», που τον έχει λιώσει η μοναξιά και η περιθωριοποίηση, «εξαίφνης» γίνεται οικοδεσπότης επισκοπικής έπαυλης, συχνά διώροφης ή τριώροφης, με κήπο, ανθοκομική ποικιλία, υπηρετικό προσωπικό, ένα ή και «στόλο» αυτοκινήτων, με οδηγό ή οδηγούς, μάγειρα, οικονόμο.

Αυτή η ονειρώδης «μεταστοιχείωση» κερδίζεται με ένα πτυχίο Θεολογικής, που το παίρνει πια σήμερα ο πάσα ένας. 

Το μεγαλωμένο συνήθως στην ένδεια, συμπλεγματικό χωριατόπουλο, χωρίς εμπειρία και εθισμούς στην αστική συμπεριφορά, μεταφυτεύεται σε συνθήκες και όρους άρχοντα. Επίσημα δείπνα, συνεχής συγχρωτισμός με τους σκληροπετσωμένους της εξουσίας, αλισβερίσια μυθικών κονδυλίων, περίγυρος αδίστακτων κερδομανών.

Και όταν «λειτουργεί», τα παραισθησιογόνα κορυφώνονται: Ο χθεσινός «Μήτσος», «Κώτσος» ή «Παναγής» ντύνεται ακέραιη τη στολή τού άλλοτε απόλυτου μονάρχη της «οικουμένης»: Σάκο αυτοκρατορικό και μανδύα με «ουρά», μίτρα και σκήπτρο επίσης του «άρχοντος και δεσπότου βασιλέως», με τον διάκονο να του κρατάει την «ουρά». Αυτά όλα, με καταιγιστικούς τους πολυχρονισμούς και άφθονο το θυμίαμα, όχι στον καθεδρικό, της πρωτεύουσας του κράτους ναό, αλλά και στο τελευταίο κουτσοχώρι όπου ιερουργεί «δεσπότης».

Από όλα αυτά τίποτε δεν είναι ανάγκη να αλλάξει στην ιεροτελεστία, αρκεί να λείψει το ψέμα και η αφόρητη αδικία. 

Είναι πρόκληση και μάλιστα βάναυση, άνθρωποι τόσο ελάχιστων προσόντων ή και κραυγαλέα ανύπαρκτης σοβαρότητας να έχουν μεταβάλει ένα τεράστιας δυναμικής λειτούργημα σε λαχείο, που μεταμορφώνει θλιβερούς σπιθαμιαίους σε υπερευνοημένους μεγιστάνες. 

Το μυστικό για να μην χαθεί τίποτα και όλα να μεταμορφωθούν, είναι να προταχθεί η δίψα και ανάγκη για ανθρώπινη ποιότητα.

Ανοίξτε την ετήσια έκδοση «Δίπτυχα της Εκκλησίας της Ελλάδος», όπου απογράφονται τα βιογραφικά σημειώματα όλων των μητροπολιτών. Είναι ίλιγγος: για τη συντριπτική πλειονότητα, τα προσόντα εξαντλούνται στο πτυχίο της Θεολογικής και σε θητεία ιεροκήρυκα, δηλαδή αμειβόμενου προπαγανδιστή. Με αυτά τα δύο «εφόδια» γίνεσαι από πληβείος άρχοντας πολυζήλευτος. 

Ακόμα και υπουργό σήμερα δεν σε κάνουν με ένα πτυχίο και κάποια θητεία προπαγανδιστή. Δεσπότη, αν έχεις αποδείξει ότι είσαι (και θα παραμείνεις) πειθήνιος, σε χειροτονούν.

Μέσα από διαβλητές και εξοργιστικά άδικες διαδικασίες εκλογής, το «σώμα» των επισκόπων-μητροπολιτών στο ελλαδικό κρατίδιο έχει να επιδείξει (αλλά δεν το κάνει) και κάποια δείγματα εξαιρετικής ανθρώπινης ποιότητας. Είναι μια μειονότητα πολύτιμη, αλλά μάλλον ανενεργός συνοδικά. 

Θα ήταν ενδιαφέρον να μελετήσει κανείς ποιοι παράγοντες ή ποιοι συντελεστές παγιδεύουν αυτή την ποιότητα στην ατολμία. 
Είναι πρόβλημα που πιστοποιείται σε πολλούς κομβικής λειτουργίας θεσμούς στο παρακμιακό μας Ελλαδέξ.

Ασυγκρίτως οδυνηρότερη από την πλημμυρίδα της ανικανότητας και φαυλότητας, είναι η παραλυτική ατολμία της ποιότητας.

πηγή: https://www.kathimerini.gr

..................................................................................................

...................................................................................................