Τετάρτη 22 Μαΐου 2019

...πονηρευτήκαμε τώρα -στα ύστερα του κόσμου- για τα τρόλια και τα καρακόλια...


Αποτέλεσμα εικόνας για τρολ


Επειδή όσο ζω 
μου αρέσει να επιμορφώνομαι και να μαθαίνω

(τι άλλο να πράξει καρακαηδόνα  
ενδιαφερόμενη να ξορκίσει το Αλτσχάιμερ; 
τα πιάτα τα πλένει πια το ρομπότ...) 

υποθέτω  (χαχα...)

ότι και σε σένα συμβαίνει το ίδιο, ω λατρεμένο, 
δια τούτο, παραθέτω το παρακάτω αρθράκι... 
(παρότι σκυλοβαριέμαι  τα πολιτικά)

...κομμάτι  που αλίευσα προσφάτως στο διαδίκτυο. 

Με πρωινό φιλί που πιάνει το σκουλήκι
εύχομαι  έξτρα φώτιση 
πριν ρίξουμε το ρημαδοψηφοδέλτιο 
στις κάλπες, την ερχόμενη Κυριακή
αμήν και γένοιτο!

Ευανθία η Σαλογραία
........................................................................................................
..............................................................................................................


Ο πόλεμος των trolls - Πώς ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ μάχονται στα... αλώνια του διαδικτύου | tanea.gr


Καλικάτζαροι

Ο πόλεμος των trolls - 

Πώς ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ μάχονται στα... αλώνια του διαδικτύου

Ενα οργανωμένο «σώμα» από troll ξεκίνησε επί Νέας Δημοκρατίας αλλά η έλευση του ΣΥΡΙΖΑ στα υπόγεια του Μαξίμου έδωσε διαφορετική διάσταση στη στρατιά των προπαγανδιστών της κυβερνητικής γραμμής.





Γράφει ο Βασίλης Κανέλλης 


Οταν την περασμένη εβδομάδα ο Αλέξης Τσίπρας μιλούσε για μια… μεταδημοκρατία όπου τα μέσα ενημέρωσης έχουν στοχοποιήσει την κυβέρνησή του, προφανώς και δεν είχε συμπεριλάβει τα troll του Διαδικτύου.
Τον ανηλεή πόλεμο των «καλικαντζάρων» του ανώνυμου Ιντερνετ που έχει στρατευτεί από τα μεγάλα κόμματα ως μέσο προπαγάνδας, διαστρέβλωσης της πραγματικότητας, αποδόμησης του αντιπάλου και τελικώς εξόντωσης της αλήθειας.
Η πραγματικότητα είναι ότι ένα οργανωμένο «σώμα» από troll ξεκίνησε επί Νέας Δημοκρατίας αλλά η έλευση του ΣΥΡΙΖΑ στα υπόγεια του Μαξίμου έδωσε διαφορετική διάσταση στη στρατιά των προπαγανδιστών της κυβερνητικής γραμμής. Φοιτητές που ήταν κοντά στο κυβερνών κόμμα προσελήφθησαν για να κάνουν αυτή τη δουλειά με αποτέλεσμα κάποια στιγμή να υπάρχουν 70 και 100 άτομα σε μια βάρδια προκειμένου να «χτυπάνε» τον πολιτικό αντίπαλο, να ενισχύουν τη γραμμή του Μαξίμου και να παίζουν διαδικτυακό «ξύλο» με τους απέναντι.

Αδυσώπητη μάχη

Οσο πλησιάζουμε προς τις εκλογές αυτός ο πόλεμος είναι πραγματικά πολύ σκληρός. Ισως ζούμε μια από τις χειρότερες περιόδους της πολιτικής ζωής, μια… μεταδημοκρατία όπου κυριαρχούν τα fake news, η λάσπη, η διαστρέβλωση και ουδείς λαμβάνει υπόψη του τις αληθινές διαστάσεις ενός θέματος.
Μάλιστα, κι εδώ είναι το τραγικό, η πολιτική που χαράσσεται μέσα στην ημέρα από τα troll κάθε κόμματος, γίνεται και επίσημη θέση.
Βουλευτές για παράδειγμα, τόσο του ΣΥΡΙΖΑ όσο και της ΝΔ κάνουν «κόπι πάστε» αναρτήσεις από ανώνυμα trolls, ακόμη κι αν πρόκειται για ψεύτικη είδηση. Πιο χαρακτηριστική ήταν η γκάφα του ευρωβουλευτή Μανώλη Κεφαλογιάννη να δείξει φωτογραφία ενός υπουργού της χούντας λέγοντας ότι είναι ο πατέρας του Πρωθυπουργού.
Μια φωτογραφία που διακινήθηκε παλαιότερα από ανώνυμους λογαριασμούς σε μια προσπάθεια να αποδειχθεί η σχέση της οικογένειας Τσίπρα με τους δικτάτορες.
Τις τελευταίες ημέρες, κι όσο πλησιάζουμε προς τις κάλπες, παρατηρείται κατακόρυφη αύξηση της ενεργοποίησης παλαιών λογαριασμών στα social media. Στρατευμένων troll επί της ουσίας που ενεργοποιήθηκαν (με 0,60 ευρώ το μήνυμα ή και περισσότερο) προκειμένου να βάλουν πολλά… διαδικτυακά γκολ στον αντίπαλο. Η μάχη είναι αδυσώπητη και μπορεί μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα να κατακλύσει το Ιντερνετ με τρολαρίσματα. Ειδικά όταν η επικαιρότητα βοηθάει σ' αυτό.

Πώς λειτουργεί

Ολη η μάχη δίνεται για να δημιουργηθούν οι λέξεις - κλειδιά και να μπουν στην treding list. Μια λέξη ή μια φράση που γίνεται δημοφιλής, ένα hashdag που γίνεται trend σημαίνει ότι διαβάζεται και σχολιάζεται από πολύ κόσμο.
Κι εδώ έρχονται οι ψεύτικοι λογαριασμοί οι οποίοι μπαίνουν, κάνουν tweet και ανεβάζουν ψηλά το συγκεκριμένο θέμα. Οσο μεγαλύτερος είναι ο όγκος των tweets και των retweets, όσο πιο γρήγορα δημοσιεύονται και όσοι περισσότεροι άνθρωποι αλληλεπιδράσουν, τόσο η μάχη έχει νικητή.
Και μη νομίζετε ότι είναι δύσκολο να φτιάξετε ψεύτικους λογαριασμούς. Χιλιάδες τέτοιοι λειτουργούν, φτιάχνοντας το «βαθύ κράτος» του Ιντερνετ. Και είναι σχεδόν πάντα trolls, δηλαδή προωθούν πολιτική προπαγάνδα.
Για παράδειγμα, παρατηρήθηκε «έκρηξη» της δραστηριότητας συγκεκριμένων λογαριασμών από τη μία πλευρά, όταν αποκαλύφθηκαν οι χλιδάτες διακοπές του Αλέξη Τσίπρα στη θαλαμηγό.
Μηνύματα όπως «ήμουν κι εγώ στο κότερο», ο «Τσίπρας ο σκαφάτος», «έχω και κότερο πάμε μια βόλτα», εν ριπή οφθαλμού γέμισαν το Διαδίκτυο. Οπως και οι αντίστοιχες «φτιαγμένες» φωτογραφίες που δείχνουν τον Πρωθυπουργό ναύτη ή κροίσο, με πούρο στο χέρι, χρυσές αλυσίδες αλλά και τις φωτογραφίες του Τσε και του Αρη δίπλα.
Τη μάχη εκείνες τις ημέρες κέρδισαν τα «γαλάζια» troll καθώς οι φιλοκυβερνητικοί λογαριασμοί, επίσημοι και ανεπίσημοι, πάγωσαν αρχικά.
Ομως, δεν άργησαν να πάρουν τη ρεβάνς οι «κόκκινοι» χρήστες του Facebook και του Twitter.
Η θέση του Κυριάκου Μητσοτάκη για την 7ήμερη λειτουργία επιχειρήσεων, σε συνεννόηση με τους εργαζόμενους, ήταν το «μάννα εξ ουρανού» για την κυβέρνηση. Και το καλύτερο «δωράκι» στα διαδικτυακά καλικαντζαράκια που δεν ενδιαφέρονται άλλωστε για την αλήθεια. Το photoshop πήρε φωτιά, ο πρόεδρος της ΝΔ μεταμορφώθηκε σε Λουδοβίκο ενώ η γραμμή που δόθηκε ήταν ξεκάθαρη: «Δείξτε πόσο νεοφιλελεύθερος είναι ο Μητσοτάκης. Πείστε τους χρήστες ότι η ΝΔ θα μας κάνει όλους να δουλεύουμε 7 ημέρες την εβδομάδα».
Το ίδιο έγινε φυσικά και με την πρόταση Μητσοτάκη για αγορά ιδιωτικών υπηρεσιών στα δημόσια νοσοκομεία. Τα πληκτρολόγια πήραν φωτιά, κομματικοί στρατοί «όπλισαν» από ψεύτικους λογαριασμούς και ο πρόεδρος της ΝΔ έγινε… πωλητής του δημόσιου συστήματος υγείας.
Τα… γκολ διαδέχονται το ένα το άλλο, γι' αυτό και η δήλωση Τσίπρα ότι είναι πιο κοντά στον Χριστό μέσα σε λίγα λεπτά τον… μεταμόρφωσε σε ιερωμένο ή στον Ιησού πάνω σε σταυρό.

Τελικά ποιοι κερδίζουν;

Εμπειροι αναλυτές του φαινομένου των troll προσπαθούν να δουν κατά πόσο ο πόλεμος που διεξάγεται καθημερινά επηρεάζει τους χρήστες των social media. Και ως προς την πολιτική τοποθέτησή τους στα γεγονότα αλλά και ως προς την επιλογή του κόμματος που θα ψηφίσουν.
Υπάρχουν εκείνοι που πιστεύουν ότι τελικά οι διαδικτυακοί καλικάντζαροι λίγο μόνο επηρεάζουν την κοινή γνώμη. Υπάρχουν κι άλλοι, όμως, που εκτιμούν ότι ο βομβαρδισμός μηνυμάτων και φωτογραφιών από τη μία ή την άλλη πλευρά τελικά μπορεί να γείρει την πλάστιγγα.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι στον ανώνυμο κόσμο του Διαδικτύου τα trolls παίζουν τον ρόλο του δούρειου ίππου. Μόνο που η Τροία είναι η Δημοκρατία.


και τι είναι παρακαλώ ο αντιρατσισμός για τη Σώτη;



Αποτέλεσμα εικόνας για Σώτη τριανταφύλλου

Ο αντιρατσισμός 
είναι η σύγχρονη μορφή του ρατσισμού
την οποία επινόησε η αριστερά
για να στιγματίζει τους διαφωνούντες
και να προωθεί θετικές διακρίσεις.

Σώτη Τριανταφύλλου

(Από άρθρο στα ΝΕΑ 18-19 Μαίου 2019,
με τίτλο: Πώς το Κατάρ 
χρηματοδοτεί το Ισλάμ στην Ευρώπη)

Τρίτη 21 Μαΐου 2019

Καλλιτεχνικός οργανισμός Ποντίων Αθηνών, Μπράβο παιδιά!

Δευτέρα 20 Μαΐου 2019

Τι είναι παρακαλώ ο ρατσισμός για τον κύριο Κούρτοβικ;



Ρατσισμός 
είναι κάτι ακόμη πιο αποτρόπαιο  
από όσο φαντάζονται οι αντιρατσιστές 
γιατί δεν αντιλαμβάνονται
τον αντιρατσιστικό ρατσισμό 
στις γραμμές τους. 

Δημοσθένης Κούρτοβικ

 Î‘ποτέλεσμα εικόνας για το νέο αντιλεξικό νεοελληνικής χρηστομάθειας

(Απ' το νέο  βιβλίο του
 ΤΟ ΝΕΟ ΑΝΤΙΛΕΞΙΚΟ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΧΡΗΣΤΟΜΑΘΕΙΑΣ )

Αποτέλεσμα εικόνας για το νέο αντιλεξικό νεοελληνικής χρηστομάθειας

Ψηφίζουμε πολιτική ανυπαρξία

Αποτέλεσμα εικόνας για Χρήστος Γιανναράς
Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς 

Στις Ευρωεκλογές, σε μια εβδομάδα, ψηφίζουμε τους συμπολίτες μας που θα μας εκπροσωπούν, για πέντε χρόνια, στο «Ευρωκοινοβούλιο». Πόσο επηρεάζει τα κρατικά και τα κοινωνικά μας προβλήματα η συμμετοχή είκοσι και ενός συμπολιτών μας σε αυτό τον νεόκοπο θεσμό;
Το Ευρωκοινοβούλιο δεν έχει καμιά, μα απολύτως καμιά διατακτική και εκτελεστική αρμοδιότητα – καμιά εξουσία πολιτικών αποφάσεων δεσμευτικών για τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. Δεν νομοθετεί ούτε δημιουργεί Δίκαιο. «Υποβάλλει ερωτήσεις» (!!) στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, και «συζητάει» (!!) για τη νομισματική πολιτική με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.
Το Ευρωκοινοβούλιο αποτελεί μια διακοσμητική γραφικότητα στο πλαίσιο της Ε.Ε. Ισως και μια επένδυση ελπίδων για όσους θεωρούν ελπίδα τον εφιάλτη να εξελιχθεί η Ε.Ε. σε κακέκτυπο των ΗΠΑ – κάποιο είδος ευρωπολτού, με αφανισμένες τις πολιτισμικές, χαρακτηρολογικές και ιστορικές ιδιαιτερότητες κάθε ευρωπαϊκής κοινωνίας.
Στο όνομα ελπιζόμενων οικονομικών ωφελημάτων που θα προκύψουν, αν εξαμβλωθεί η Ευρώπη σε ενιαία καταναλωτική αγορά.
Στην Ε.Ε. φανερά ηγεμονεύουν τρία διευθυντικά όργανα: Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και και (όχι εξαρχής) το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Τα στελέχη και το προσωπικό των τριών αυτών οργάνων δεν εκλέγονται με την ψήφο του Ευρωκοινοβουλίου ούτε απευθείας από τους πολίτες των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Οι πολίτες εκλέγουν μόνο το μηδενικής πολιτικής ευθύνης Ευρωκοινοβούλιο.
Για τον διακοσμητικό τους ρόλο οι ευρωβουλευτές έχουν οικονομικές απολαβές μυθικές και κοσμοπολίτικο βίο. Δηλαδή, απολαμβάνουν προνομίες υψηλών ηγετικών αξιωμάτων, χωρίς να επωμίζονται τις ευθύνες και τις διακινδυνεύσεις που συνεπάγονται τα υψηλά αξιώματα. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο οι κομματάρχες (στην Ελλάδα τουλάχιστον, ίσως και αλλού) μοιράζουν, σαν μπουναμάδες περιωπής, τις θέσεις στα κομματικά ψηφοδέλτια. Αμείβουν έτσι τη βοσκηματώδη υποταγή στον κομματάρχη, την τυφλή αφοσίωση στα ιδεολογικά προσχήματα ή και τη διαφημιστική εμβέλεια που προσδίδει στο κόμμα το όνομα και μόνο μιας διάσημης τραγουδίστριας, ενός λαοφίλητου ποδοσφαιριστή, ενός δημοσιογράφου με μορφωτική υστέρηση αλλά μεγάλη τηλεθέαση.
Και, ακριβώς, όταν είναι φτηνιάρικα τα κριτήρια επιλογής των ευρωβουλευτών από τους κομματάρχες, γίνεται περιγέλαστη και η χώρα που αφήνεται να εκπροσωπηθεί στο Ευρωκοινοβούλιο από λούμπεν βεντέτες της τηλεοπτικής δημοσιότητας. Παρ’ όλη την παγκοσμιοποίηση του μηδενιστικού αμοραλισμού που συνοδεύει τον Ιστορικό Υλισμό, είναι υπολογίσιμες ακόμα οι αντιστάσεις αυτοσεβασμού και αξιοπρέπειας του ανθρώπου στο πολιτικό πεδίο.
Θα άξιζε ίσως τον κόπο, να απογραφεί το ποσοστό των Ευρωπαίων πολιτών που θεωρούν πρωτογονισμό την καταστατική απογύμνωση του Ευρωκοινοβουλίου από κάθε πολιτική αρμοδιότητα. Θα άξιζε και να διερευνηθεί η απορία: πώς συμπίπτει, η προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας να ανατίθενται με τόση άνεση σε πρώην ή μέλλοντα στελέχη των ιδιωτικών κολοσσών του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος (Lehman Brothers, Goldman Sachs, Morgan Stanley); Συνιστούν τα ερωτήματα διολίσθηση σε αφελή συνωμοσιολογία;
Μια συναφής απορία: Γιατί οι Βρετανοί και οι Ελβετοί αρνήθηκαν, εξ υπαρχής ή καθ’ οδόν, την ένταξή τους στην Ε.Ε. – ένταξη που τόσα άλλα κράτη τη λιγουρεύονται;
Οι Βρετανοί είναι αμέσως απόγονοι μιας πρώην κοσμοκράτειρας αυτοκρατορίας. Δεν είναι πια κοσμοκράτορες, αλλά και δεν ξεχνούν αυτό που ήταν. Συντηρούν αλώβητους τους θεσμούς και τη συνείδηση του κοσμοπολίτη, αντιμετωπίζουν με διακριτική υπεροψία τους (νεόπλουτους σε πολιτική ισχύ) γραφειοκράτες των Βρυξελλών.
Οι Ελβετοί δεν έχουν ιστορικούς τίτλους «ευγενείας», γελαδάρηδες ήταν σε χώρα ορεινή, φτωχή, αλλά με φυσική ομορφιά. Αποδείχθηκαν υποδειγματικοί νοικοκύρηδες, περήφανοι για την αυτοδιοικητική δημοκρατία τους, τα ρολόγια τους, τις τράπεζές τους και την ουδετερότητα σε πολεμικές συγκρούσεις. Εφτιαξαν το πιο ζηλευτό, ίσως, κράτος στον κόσμο. Τρίγλωσσο και ανεξίθρησκο, με εκπλήσσουσα λειτουργική συνοχή.
Βρετανοί και Ελβετοί μοιάζει να κέρδισαν το στοίχημα της μετάβασης από τον ευρωπαϊκό μεσαίωνα στην ασπόνδυλη νεωτερικότητα. Οι Ελληνες δεν είχαμε τέτοιο στοίχημα να κερδίσουμε. Σαρκώναμε, για αιώνες, ένα «παράδειγμα» πολιτισμού, με πανανθρώπινη εμβέλεια. Θέλησε να αρνηθεί αυτό το «παράδειγμα» η μετα-ρωμαϊκή («the barbarian») Δύση: Να σφετεριστεί την Αρχαία Ελλάδα, να κατασυκοφαντήσει τους επίγονους «Γραικούς».
Τη συνέδραμαν καίρια οι Τούρκοι: τετρακόσια χρόνια ο Ελληνισμός είχε βγει από τη σκηνή της Ιστορίας. Συνέχισε, στο περιθώριο, να σώζει τον πολιτισμό του: κοινοτικούς θεσμούς, αρχιτεκτονική, ποίηση, φορεσιές, τραγούδια. Πιστέψαμε (αφελέστατα ή υποβολιμαία) ότι ο «εθνικισμός» της δυτικής Νεωτερικότητας θα μπορούσε να είναι η σχεδία της ιστορικής μας διάσωσης. Διαψευσθήκαμε επώδυνα με τη δολοφονία του Καποδίστρια, την οθωνική τυραννία, τη μικρασιατική τραγωδία, την απόσπαση από τον ελληνικό κορμό της Ανατολικής Θράκης και Ρωμυλίας, της Βόρειας Ηπείρου, της Κύπρου.
Σήμερα κανένας δεν απασχολείται με την ελληνική επιβίωση. Εχουμε «μετά ηδονής» αφελληνιστεί, χωρίς να εξευρωπαϊστούμε – «μικτόν είδος, γελοιώδες».
Ψηφίζουμε να εκπροσωπείται η ανυπαρξία μας ελληνωνύμως στο Ευρωκοινοβούλιο.
.........................................................................................
...........................................................................................
και το αγαπημένο μου τραγουδάκι κάτω απ' το σοβαρό πολιτικό άρθρο
Έντυπη
π

Αν ήμουν περισσότερο φιλομαθής και λιγότερο φοβιτσιάρα...

Αποτέλεσμα εικόνας για Ρούλα Γεωργακοπουλου δέντρα πολλά δέντρα


[...]
Αν ήμουν περισσότερο φιλομαθής και λιγότερο φοβιτσιάρα, σίγουρα θα είχα πάρει από πίσω , να φτάσω μέχρι τη φωλιά τους , τους ουκ ολίγους σαλούς που είχε η πόλη μας , για τους οποίους  πάντα φυλάγαμε όλοι μας  ένα κομμάτι ψωμί. [...]

Ρούλα Γεωργακοπούλου 

από το βιβλίο της , "Δέντρα, πολλά δέντρα "- εκδόσεις Πόλις 

.........................................................................
.........................................................................


[...]

Το βιβλίο της Ρούλας Γεωργακοπούλου ήταν ένα μικρό διαμάντι, ένα ιδεόγραμμα, μια ιστορία αστεία, ευρηματική σπαρακτική. Από εκπνοή σε εκπνοή τι όμορφα και τρυφερά ένας αποχαιρετισμός ένα πέρασμα και ένα άλμπουμ λογοτεχνικών και οικογενειακών στιγμών όπου όλα ζωντανεύουν. Τόπος, άνθρωποι, ο χαμένος χρόνος, η μαμά.

Πόλυ Χατζημανωλάκη https://apodyoptes.com/2018/04/15/h-poly-hadjimanolaki-grafei-gia-ta-dentra-polla-dentra-tis-roulas-georgakopoulou-apo-tis-ekdoseis-polis/