Κριτικές προσεγγίσεις-Ευρωπαικό και Αμερικανικό Θέατρο-Φιλόλογος Θεατρολόγος Χριστίνα Κόκκοτα

........................................................................
.........................................................................



Γράφει ο Τάκης Μαρτάτος 

[...]

Το εξώφυλλο του βιβλίου κοσμεί αφίσα του εμβληματικού γερμανικού θεάτρου «Berliner Ensemble» για το έργο «Καλός Άνθρωπος του Σετσουάν» (Βερολίνο 1953). Πρόκειται για το 4ο βιβλίο της γνωστής καθηγήτριας φιλολόγου – θεατρολόγου Χριστίνας Κόκκοτα, το οποίο περιλαμβάνει δημοσιευμένα κριτικά σημειώματα της για θεατρικές παραστάσεις και έργα του Ευρωπαϊκού και Αμερικανικού θεάτρου.

Το βιβλίο όπως αναφέρει το σχετικό δελτίο Τύπου, επιχειρεί μια κριτική προσέγγιση σε έργα και παραστάσεις του Ευρωπαϊκού και δευτερευόντως του Αμερικανικού θεάτρου, που παρατίθενται με κριτήριο την ένταξή τους σε περιόδους της ιστορικής εξέλιξής τους (Μεσαιωνικό θέατρο, θέατρο της Αναγέννησης, Γαλλικός Κλασσικισμός, Θέατρο των ιδεών, του Μεσοπολέμου, Μπρεχτικό και Θέατρο του Παραλόγου μέχρι τις εναλλακτικές μορφές του θεάτρου τον 20ο αιώνα, μέσα από τη δραματουργία του Μπερνάρ Μαρί Κολτές, της Σάρας Κέην, του Πήτερ Μπρουκ).

Ιδιαιτέρου ενδιαφέροντος, αποτελούν οι ενότητες της Δραματοποιημένης Ευρωπαϊκής λογοτεχνίας και των Θεατρικών Μονολόγων – δύο τάσεων, που ανθοφορούν στη σκηνή του θεάτρου στις μέρες μας –οι θεατρικές συνθέσεις, που επιχειρεί η συγγραφέας αλλά και η καταχώρηση παραστάσεων του Ευρωπαϊκού Θεάτρου στο πλαίσιο του θεσμού «Πάτρα, Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης 2006», («Θεία Κωμωδία» του Δάντη σε μορφή μονολόγου, «Το τέλος Καρναβαλιού» του Κάρλο Γκολντόνι, «Ηρακλής» του Χάϊνερ Μύλλερ, «Τα μυστικό της χάρης της Ιωάννας της Λωρραίνης» του Σαρλ Πεγκύ).

Με το βιβλίο αυτό από τις γνωστές Αθηναικές εκδόσεις «Οδός Πανός», ολοκληρώνεται μια σειρά, που άρχισε το 2012 με το Αρχαίο Θέατρο (Ι) και συνεχίσθηκε το 2014 με το Νεοελληνικό Θέατρο (ΙΙ).

Η Χριστίνα Κόκκοτα που παρακολουθεί με ζωηρό ενδιαφέρον και την επιστημονική γνώση και άποψη του θεατρολόγου και κριτικού, θεατρικές παραστάσεις, έχει αφήσει την σφραγίδα της ως καθηγήτρια φιλόλογος στο Πρότυπο Λύκειο Πατρών (έχει πλέον συνταξιοδοτηθεί από τη δουλειά της στη μέση εκπαίδευση) και παλιότερα στο Κλασικό λύκειο, ενώ γράφει εδώ και χρόνια θεατρικές κριτικές και σημειώματα που έχουν δημοσιευτεί τόσο στον τοπικό Τύπο όπως στην εφημερίδα «Πελοπόννησος» όσο και στον Αθηναικό. Η κ. Κόκκοτα έχει τελειώσει και το τμήμα θεατρικών σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών.

Έχει γεννηθεί στην Πάτρα και σπούδασε Φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και αργότερα Θεατρολογία στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών με καθηγητές τη Pούλα Πατεράκη, τον Μιχαήλ Μαρμαρινό και την Αμαλία Μουτούση.

Γράφει κριτική θεάτρου από το 1992, τα τελευταία δηλαδή σχεδόν 25 χρόνια. Κείμενά της φιλολογικού και θεατρικού περιεχομένου αλλά και ευρύτερου προβληματισμού έχουν δημοσιευθεί στις εφημερίδες Πελοπόννησος και Tα Nέα και στα περιοδικά Αχαϊκά και Πολύπτυχο.

Έχει δώσει διαλέξεις στο πλαίσιο των φιλολογικών βραδινών της Εταιρίας Λογοτεχνών Nοτιοδυτικής Ελλάδας αλλά και του Φεστιβάλ Σατιρικού Θεάτρου «Mώμος ο Πατρεύς». Mε εισηγήσεις της έχει συμμετάσχει σε διεθνή συνέδρια με οργανωτικούς φορείς την Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας (Cultural Cross Fertilization of Southern Italy and Western Greece through History), την Ένωση Νέων Καλλιτεχνών Πάτρας (Τέχνη και Kριτική), τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Αχαΐας, τη Δημοτική Πολιτιστική Επιχείρηση του Δήμου Πατρέων και το Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών (Παράρτημα Πάτρας).

Η Χριστίνα Κόκκοτα έχει υπάρξει και μέλος του Δ.Σ. του ΔH.ΠE.ΘE. Πατρών, της Καλλιτεχνικής Επιτροπής του Φεστιβάλ «Θεσμός Αρχαίου Δράματος», κριτικών επιτροπών στους Πανελλήνιους Πολιτιστικούς Μαθητικούς Αγώνες ενώ διατελεί μέλος της Ένωσης Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών και της Συντακτικής Επιτροπής του περιοδικού Αχαϊκά.

Η Χριστίνα Κόκκοτα έχει γράψει τα βιβλία «Θεατρικό Αναλόγιο», «Κριτικές Προσεγγίσεις Ι, αρχαίο ελληνικό θέατρο» και «Κριτικές Προσεγγίσεις ΙΙ, Νεοελληνικό θέατρο».

Το ενδιαφέρον στοιχείο με τα βιβλία της αυτά είναι πως πέρα από το γεγονός ότι είναι χρήσιμα και για αρχειακούς λόγους υπενθύμισης παραστάσεων, ημερομηνιών και συντελεστών της κάθε δουλειάς και της καλλιτεχνικής απήχησης που είχε, παράλληλα χρησιμεύουν και ως εργαλείο σπουδής και μάθησης για σπουδαστές των θεατρικών σπουδών, υποκριτικής, φιλολογίας αλλά και για τους απλούς λάτρεις του θεάτρου.

Η Χριστίνα Κόκκοτα με ξεχωριστό μεράκι και αγάπη για το θέατρο, φροντίζει να παρακολουθεί όσες περισσότερες παραστάσεις μπορεί προκειμένου να ενημερώνεται η ίδια αλλά και για να μεταφέρει τις εντυπώσεις της στο κοινό. Μάλιστα το ενδιαφέρον της είναι εξίσου μεγάλο και για τις θεατρικές προσπάθειες ερασιτεχνικών ομάδων.

Επιμέλεια: Τ. Μαρτάτος

...................................................................................................

....................................................................................................

Kαι να μην ακούω ρομαντικούς αναστεναγμούς του είδους: "Αααχ! Αν δεν είχα παντρευτεί τον Τάκη και είχα παντρευτεί το Λάκη πόσο πιο ευτυχισμένη θα ήμουνα! (επανάληψη)

επανάληψη

( Σημείωση:Το  ύφος του σκύλου, εκφράζει την ψυχική μου διάθεση
καθώς γράφω αυτές τις σειρές,  ω ευλαβικέ αναγνώστα...)
....................................................................................
....................................................................................

Και να μην ακούω λατρεμένο,

ρομαντικούς στεναγμούς του είδους:

-Ααααχ!

Αν δεν είχα παντρευτεί το Τάκη
και είχα παντρευτεί τον Λάκη, 
πόσο καλύτερα, 
τώρα θα ήμουνα!

Εκείνος-ο Λάκης ντε- ήταν μεγάλος, ανεκπλήρωτος  έρωτας!

-Κούνια που σε κούναγε, και τρομάρα να ΜΗ σου έρθει,
πού θα ήσουνα καλύτερα!

-Για πήγαινε πέρα-δώθε, λίγο το κεφάλι να ξελαμπικάρεις!

-Όλα του γάμου δύσκολα, κυρία μου, κι η νύφη γκαστρωμένη!

Κι αν δε βάλεις πλάτη στο γάμο σου(ξέρεις τι πάει να πει πλάτη;) με γαϊδουρινές υπομονές
θα σε χορέψει ο διάβολος στο ταψί, περιστεράκι μου, και θα σε στείλει άναυλη
εις το πυρ το εξώτερον, χωρίς να το καταλάβεις!

-Γιατί το γράφεις  αυτό, μωρή  Σαλογραία;

-Για τ' αντί που ΄χει δυο τρύπες!
Με εκνευρίζεις! 
Είναι ερωτήσεις αυτές νυχτιάτικα, μέσα στο έρεβος;
Θέλεις  να μ' εξοντώσεις;
Είναι περασμένη η ώρα πρέπει  να πάω να κοιμηθώ,
να πάρω δυνάμεις- σαν του αλόγου την ουρά έτρεχα όλη τη μέρα!

Θα σου πω μόνον τούτο, που μας τόνιζε  κάποτε μια καλή ψυχολόγος
η οποία πήρε και διαζύγιο τελικά διότι έπεσε και η ίδια
ακριβώς μέσα  στην ίδια παγίδα
από την οποία,
εμάς τους  φιλομαθείς ακροατές της
προσπαθούσε να προφυλάξει,
μάλιστα μάλιστα!

-Αυτό το χάρισμα που είδες στο Τάκη  και τον ερωτεύτηκες, 
ακριβώς αυτό το ίδιο στοιχείο προσωπικότητας, 
μετά από πάροδο κάποιου χρονικού διαστήματος, ο Εξαποδώς

(δεν μίλαγε για Εξαποδώ η ψυχολόγος, δική μου έκφραση είναι, 
αυτή δεν πίστευε ότι υπάρχουν εξαποδοί, γι αυτό την "πάτησε")

θα στο παρουσιάσει με άλλα χρώματα κι αρώματα, 
και θα το φανερώσει στα μάτια σου, ακριβώς αντίθετο, 
προκειμένου  να σε λωλάνει, να σε χωρίσει, ρε βόδι μου, πρόσεχε, σου φωνάζω!

Ας πούμε ότι σου άρεσε ο Τάκης κυρίως διότι τον εύρισκες, έλεγες, δυναμικό
και δουλευταρά που γέμιζε με λεφτουδάκια το πορτοφόλι του.

Γι αυτό ένιωσες για τον Τάκη  σιγουριά, βαθύ θαυμασμό
και τον παντρεύτηκες.

Έκανες μαζί του και δυο τρία κουτσουβελάκια,
ζωή να χουνε τα μωράκια μου.

-Μετά από λίγο χρόνο γάμου, όμως τι προκύπτει;
Να σου εξηγήσω, ώστε το σκεπτικό μου να το συλλάβεις

(και ύστερα, για τον κόπο μου,  που  εξήγησα,
θα πάω να με κεράσω μια κομματάρα γιαουρτόγλυκο
το έφτιαξα χτές,
να ξεπικραθώ-η καλτάκα-
διότι πολυυυύ  με φαρμακώνεις  με τα ταγκαλάκια
που βλέπω και σε  φλερτάρουν,
και συ κάθεσαι σα χάνος και τα προσέχεις).

Οι Εξαποδοί, παιδί μου,
που μας παρακολουθούν αδιαλείπτως
και παίζουν ελεεινού τύπου βιντεοταινίες μέσ' στην ανώριμη  κεφαλή μας,
μετά από κάποιο χι ψι,  χρόνο γάμου, 
θα σου παραμορφώσουν αυτό το αρχικό στοιχείο που σε είλκυσε,
δηλαδή θα σου παραμορφώσουν  την δυναμικότητα του Τάκη με τέτοιο τρόπο,
που θα τον φανερώσουν στα μάτια σου σαν όχι πλέον ως θαυμάσια  δραστήριο,
αλλά, θα τον ζωγραφίσουν  σαν σκληρότατο σύζυγο,
αναίσθητο  σατράπη και άνθρωπο
που δεν μπορεί ο ...ντραμπούκος  να καταλάβει τις ανάγκες σου,
για ...ποίηση παραδείγματος χάρη!

-Εδώ αρχίζει η ύπουλη μεταγαμιαία κατάσταση.

Αρχίζει το σαράκι των υπόγειων λογισμών
και μολύνει  της ψυχής το υπέδαφος.

Έτσι αν "τυχαία" συναντήσεις στα 45 σού ή άντε και στα 50 σου τον παλιό τρυφερό, συνεσταλμένο συμμαθητή, τον Λάκη ντε, που σε πολιορκούσε και τραύλιζε απ' το τρακ του  στο Λύκειο
αλλά που εσύ δεν τον διάλεξες,
διότι είχες ήδη  καβατζώσει τον Τάκη
που σε πήγαινε  κι  ερημικές βολτίτσες  με τη Μερτσέντες του μπαμπά του,
ενώ ο Λάκης  δεν οδηγούσε ούτε πατίνι,
τότε, πολύ πιθανόν, να αρχίσεις μετά τον πρώτο φιλικό καφέ,
να  περιγράφεις στο Λάκη,
δειλά, ευγενέστατα,  δακρύβρεχτα και παραπονεμένα
τη δυσβάστακτη...σκληρότητα του Τάκη σου.

Ο Λάκης θα σε ακούσει οπωσδήποτε με μια βαθύτατη κατανόηση
και βέβαια θα αναστενάξει:

 -Αχ! Πόσο σε καταλαβαίνω, γλυκιά μου!

Θα σου πιάσει τότε το χέρι.
Ίσως  του πιάσεις το πόδι.

Φιλικά πάντα.

Και θα κραταιωθούν, βήμα-βήμα,  αμφοτέρων οι πονεμένες  εξομολογήσεις
και η  εκατέρωθεν παρηγόρια.

Υποφέρει- αφηγείται  κι αυτός- βουβά, χρόνια τώρα,  με τη Γερμανίδα την Άγγελα
που πήγε και παντρεύτηκε -ο ανώριμος- 
και που παρόλο το υπέροχό  της όνομα,
η Άγγελα τού προέκυψε σωστός  "διάολος ξιδάτος"
κατά τη φράση   της μακαρίτισσας της μανούλας μου, της Καλλιρρόης-στ'άγια η ψυχούλα της.

Αυτά τα νοσταλγικά και εξομολογητικά
θα πείτε  στο πρώτο, αθώο ραντεβού για καφέ,
με τον παλιό συμμαθητή απ' το Λύκειο,
τον  ιππότη που "ξέρει πάντα πώς να φέρεται πώς  να μην πληγώνει μια κυρία"
το  Λάκη ντε, ονειροπαρμένο μου!

Τώρα αν οι διαόλοι σκουντήξουν την υπόθεση με απατηλές προβολές  λίγο περισσότερο-
των σεξουαλικών ορμονών συνεργουσών το κατά δύναμη-
ε τότε, κλάφτα Χαράλαμπεεεε
λίγο αγαθιάρα να είσαι, με τίποτα το διαζύγιο δεν το γλιτώνεις!

Έπειτ'  απ' τον τρίτο ραντεβού για  καφέ,
έχετε συμπλέξει ερωτικώς τους ...μηρούς σας,
και μετ' ου πολύ, τον έχεις παρατήσει σύξυλο τον Τάκη,
αρπάζεις το ρομαντικό τον Λάκη
και κάνεις με κουφέτα και άνθη μυγδαλιάς, ένα νέο ξεκίνημααα!

-Θρηνούν , οδύρονται , ο πρώην, οι συγγενείς , τα παιδιά, δε χαμπαριάζεις!

-Εσένα σε δέρνει... της...λωλής του αγάπης, ο χαβάαας!

-Το πιασα μανδάμ, το υπονοούμενο, πάμε στο παρασύνθημα.
Τι γίνεται μετά;


-Μετά...ζώντας με το ρομαντικό Λάκη, στην αρχή, όπως πάντα,  όλα  μέλι γάλα...
όμως...στη συνέχεια τι μπορεί να προκύψει;

Ποία μυθιστορηματική, δακρύβρεχτη εξέλιξη;

-Για πέ, τα ξέρει κι ο Κούμουλος  αλλά θέλω να μάθω και τα δικά σου.
 Με έφαγε η περιέργεια να ακούσω υπόθεση.

-Μία από τα ίδια, θα προκύψει μανδάμμμ!
 Δε θέλει ρώτημα!

Την πέφτουν ξανά-μανά  από δίπλα οι Εξαποδοί,
σου το κάνουνε το μυαλό, σούρδουλα-μούρδουλα που λέει και το Μικάκι μου,
τουτέστιν  σου ανακατώνουν το νου  με την κουτάλα των σκοτισμένων λογισμών,
γυρίζουν το μέσα τού ψυχισμού- έξω ολότελα- και τούμπαλιν-
λες και ξεπλένουν σπληνάντερο, κοκορέτσι-
και μετά, πάλι χρυσούλι  μου,  αρχίζεις- η κυρία-  και σκέφτεσαι:

-Είπαμε καλέ συ, να είναι ευγενικός και ρομαντικός  ο Λάκης αλλά...
όχι και τόσο ευγενικός ρε παιδί μου!
Τόση ευγένεια, πια,  μου έχει σπάσει τα  νεύρα! 
Αυτός δεν είναι άντρας. Δεν έχει ένα τσαγανό απάνω του.
Αυτός είναι μπίτι ...πίτουρας, σωστό μαμούχαλο, δεν τον αντέχω! 

Και αρχίζεις τώρα- η λάμια- να απαξιώνεις τον Λάκηηη!
και ξαφνικά ξεκινάς  φτού και απ' την αρχή να εκτιμάς το δυναμισμό του Τάκη-λέμε τώρα-
και αν ο Τάκης δεν ζευγάρωσε ακόμα-επειδή διαθέτει λίγο μυαλό στο κεφάλι του-
αρχίζεις να σκέφτεσαι την  επανασύνδεση με τον πρώην σύζυγο-Δόξα στον Κύριο-
και να σου πω, μανταμίτσα μου, αν το επιθυμεί  και εκείνος, αν το παρακαλούν  και τα παρατημένα μαυρόπαιδα,  το καλό που σου θέλω, πάρε τα μπογαλάκια  και γύρισε πίσω άρον- άρον σε κείνο το πρώτο σου το  στεφάνι,  πριν συμβούν τα χειρότερα...πώς; τι είπες ; 
τι μουρμουράω νυχτιάτικα και  σε ζάλισα;

-Εντάξει πουλάκι μου!...δεν θέλω να σε συγχύσω, ήθελα να προλάβω ένα κακό επερχόμενο!
Μια υπόθεση έκανα μόνο- μη δέρνεις!

Διάβασα βλέπεις χτες,  ένα σχετικό λάβ στόρυ, 
με...ενέπνευσε-  είπα να κουβεντιάσουμε.

Δεν θα επεκταθώ περισσότερο, όμως,  άμα θυμώνεις...
Νομίζω κατάλαβες.

Και αύριο μέρα  θα ξημερώσει.

Η μαύρη αλήθεια όμως είναι,
ότι όποιον και να παντρευτείς,
κατά πάσα πιθανότητα 
οι εξαποδοί θα "σου την πέφτουν" από δίπλα
για να σε κάνουν να αγανακτήσεις,
να βογγήξεις,
να  μετανιώσεις.

Βεβαιωμένο. 
Μυριάκις το βλέπουμε να συμβαίνει.

Αν πέσεις στην ύπουλα στημένη παγίδα, χάθηκες, λατρεμένο μου,
θα σε κλάψουν οι ρέγκες  μεθαύριο.

Πάρτυ κακό  θα οργανώσουν  οι δαιμόνοι.

Θα πουπουλομαδιούνται από στενοχώρια,
οι φύλακες άγγελοι- το γνωρίζεις.

Γι αυτό ...γρηγορείτε και προσεύχεσθε φωνάζει ο Κύριος
σε μας τα κουφάλογα...

-Θα Τον ακούσουμε;

-Το καλό που μας θέλω!

Ευανθία η Σαλογραία

(πατώντας πάνω στην υπογραφή, περιστεράκι μου
θα πεταχτείς τσουπ! στην παλιότερη ανάρτηση
με τίτλο "τηλεόραση -γάμος-καλοπέραση-διαζύγιο)

Γιατί κάποια ορθόδοξα χριστιανικά ιστολόγια "έθαψαν" την είδηση-"βόμβα", της διακοπής μνημόνευσης στον μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Άνθιμο, που ανακοίνωσε από προχθές Κυριακή ο π.Νικόλαος Μανώλης;

Θα διαβάσεις το άρθρο στη σελίδα :
http://opaidagogos.blogspot.gr/2017/02/blog-post_97.html
.....................................................................................................
.....................................................................................................

Το Συμβούλιο Επικρατείας έδωσε οριστική απάντηση ποιος είναι πρόσφυγας και ποιος μετανάστης.

Θα διαβάσεις, αλαλιασμένο μου,
την είδηση του τίτλου πατώντας στη σελίδα
του φίλου ψυχίατρου: http://evaggelatos.com/?p=4007.

Στην Πάτρα σήμερα
ξημέρωσε μια υπέροχη βροχερή συννεφιά...
και γω σε ασπάζομαι  με χαρά γλυκόπικρη
σαν το καφεδάκι που βρίσκεται δίπλα μου
αυτή τη σττγμή.

Προσπάθησε να μη  φθείρεσαι με τα κακώς κείμενα.
Αύριο  θα λάμψει  μια φωτεινότερη μέρα!

Ευανθία η Σαλογραία
...................................................................................
..................................................................................

Εφόσον ΠΑΡΑΒΙΑΖΟΝΤΑΣ τη θέλησή σου, σε φωτογραφίζουν είτε ρασοφόροι είτε λαικοί...

Σου έγραφα ΣΆΒΒΑΤΟ, 21 ΦΕΒΡΟΥΑΡΊΟΥ 2015

ευλογημένο  μου τα παρακάτω: 

Ο καλόγερος Μωυσής πάντα με κάμερα
- προέκταση του χεριού του.

Σε κάθε ακολουθία θνητούς απαθανάτιζε.

Με φλας.

-Προσευχή; 

-Ποιος μπορεί να γνωρίζει; 

Φωτογραφίζοντας, η καρδιά του αναγάλλιαζε: 

-Στο Σινά βρίσκομαι, στο Σινά!

-           Ευανθία η Σαλογραία

.........................................................................................
.........................................................................................
Και προσθέτω σήμερα, Δευτέρα  της Τυρινής εβδομάδος,
εδώ
πως η  μόνη άμυνα πλέον
εφόσον παρά τη θέλησή σου, 
σε φωτογραφίζουν 
είτε ρασοφόροι  (θε μου, θε μου)
είτε λαϊκοί 
είτε με φλας, είτε "χωρίς φλας"...

 (όπως είπε προσπαθώντας 
να δικαιολογήσει 
την απογειωμένη ασέβειά μας, 
κάποιος νομομαθής, γνωστός μου παπάς)

...σε ώρα ιερών ακολουθιών


 η μόνη άμυνα είναι...(άμα πια! )


να τους φωτογραφίζεις και συ! 

Ευανθία η Σαλογραία

(αν πατήσεις στην υπογραφή επάνω 
θα μπεις στην ανάρτηση με τίτλο: 
"Μη βρε! μη μου βγάζεις φωτογραφία! 
πτώμα αισθάνομαι σήμερα!)
...................................................................................................
....................................................................................................

Πως οι «αιώνιοι νέοι» επέβαλαν έναν σοφτ ολοκληρωτισμό στην Παιδεία

Της Natacha Polony, Γαλλίδας πολωνικής καταγωγής, εκπαιδευτικού, δοκιμιογράφου και δημοσιογράφου που ειδικεύεται στον τομέα της εκπαίδευσης και των κοινωνικών ζητημάτων.*

Οι απόψεις τόσο των αριστερών όσο και των φιλελεύθερων δεξιών για την Παιδεία είναι ταυτόσημες. Όλοι αυτοί οι οπαδοί του «μοντέρνου» και του «καινούργιου» είναι λατρευτές του εφήμερου και υπηρέτες μίας χρησιμοθηρικής και οικονομίστικης ιδεολογίας, η οποία στερεί τους νέους από την πολύτιμη κληρονομιά των κλασσικών γραμμάτων, των σημαντικών λογοτεχνικών κειμένων και του κώδικα αξιών που δημιούργησαν τον πολιτισμό και μεταδίδονταν από τις παλαιότερες γενιές. Οι «Αιώνιοι νέοι» του κειμένου είναι η δικιά μας «Γενιά του Πολυτεχνείου».

«Με αφορμή την Πρωτοχρονιά του 2001, ένας εκπρόσωπος του κράτους εκθέτει τους λόγους για τους οποίους μπορούμε να ελπίζουμε σε έναν καλύτερο κόσμο. Γράψτε την ομιλία του». Αυτό το θέμα δόθηκε στις εξετάσεις των γαλλικών για το μπακαλορεά του 2001. Εδώ έχουμε μίαμακάρια κατήχηση του να «γιορτάσουμε τον κόσμο όπως είναι». Η γραμμή που επικρατεί είναι «η χαρούμενη Αποκάλυψη». Η τέχνη να διαλαλούμε ότι όλα πάνε καλά και θα πάνε ακόμα καλύτερα. Η ευφορία προάγεται σε ιδεολογία. Όποιος δεν βλέπει αυτόν «τον καλύτερο δυνατό κόσμο» είναι ιδιότροπος. Και όποιος διαπιστώνει ότι οι νέοι που ανέλαβαν να γράψουν αυτή την απολογία της υποταγμένης εποχής μας το έκαναν σε στοιχειώδη γαλλικά και εκπληκτικά φτωχές αναφορές, πρέπει να πάει σε αναμορφωτήριο για να μάθει να μη διατυπώνει τόσο αρνητικές σκέψεις.

Οι απώλειες όμως είναι εμφανείς. Καθημερινά καταρρέουν ολόκληρα δοκάρια της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, άλλη μια αναφορά σβήνεται, άλλο ένα κείμενο ή ένας πίνακας δεν είναι πια κατανοητά για τους νέους, άλλη μια έκφραση πέφτει σε αχρησία, άλλη μια φιλοσοφική έννοια δεν θα γίνεται αντιληπτή σε όλη την ένταση και όλες τις αποχρώσεις της. Η ζωγραφική που εμπνέεται από τη Βίβλο ή την αρχαιότητα έχει πεθάνει. «Πέφτω από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη» ή «διαβαίνω τον Ρουβίκωνα» δεν σημαίνουν τίποτα σήμερα. Το να σκέφτεσαι ελεύθερα σημαίνει πλέον μόνο την ελευθερία να εκφράζεις μια τζούφια άποψη.Ακόμα και τα λατινικά ρητά και οι αναφορές στον Σιρανό ντε Μπερζεράκ ή σε άλλα δημοφιλή έργα, που υπάρχουν διάσπαρτα στις λεζάντες του Αστερίξ, έχουν γίνει ακατάληπτα για τις νέες γενιές. Αλλά όποιος τολμήσει να μιλήσει για όλα αυτά, θα καταταχθεί αυτοστιγμεί στους «οπισθοδρομικούς», τους«αναχρονιστικούς», τους «νοσταλγούς της άνισης κοινωνίας». Θα εισπράξει μια αμετάκλητη ετυμηγορία, ένα «δεν μπορείτε να το λέτε αυτό», επικριτικό και αγανακτισμένο, το οποίο σημαίνει, για όποιον ξέρει πώς να το ερμηνεύσει: «Τι σημασία έχει αν αυτό που λέτε είναι σωστό ή λάθος, κι εξάλλου δεν θα μπω καν στον κόπο να το αντικρούσω. Πολύ απλά, είναι κάτι που δεν λέγεται, κάτι αυστηρά απαγορευμένο».

Γιατί τόση εμμονή στην τύφλωση; Γιατί τόση λύσσα για να σωπάσουν οι διαφορετικές φωνές; Η κατηγορία για «αναχρονισμό» είναι το ισχυρότερο όπλο ενάντια στα λίγα εξημμένα κεφάλια που έχουν την αλαζονεία να αμφισβητούν το επίσημο δόγμα, δηλαδή ότι η κοινωνία που φτιάχνουμε είναι «η καλύτερη δυνατή», η πιο ευτυχής που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα!...

Το να εξυμνεί τις αξίες της μια εποχή, το να αυτοανακηρύσσεται πλήρως επιτυχημένη, δεν είναι πρωτοφανές. Αλλά το να απαγορεύει, προειδοποιώντας μας εκτενώς με τον επίσημο λόγο, την έκφραση της παραμικρής αμφιβολίας είναι συνέπεια μιας ιδιαίτερα αποτελεσματικής διαδικασίας απορρόφησης της κριτικής. …

Εδώ και πάνω από είκοσι χρόνια όλες οι μεταρρυθμίσεις του υπουργείου Παιδείας είναι προσανατολισμένες προς την κατεύθυνση, της μεταμόρφωσης του σχολείου σε «τόπο ζωής», της κατάργησης των παλιών μαθημάτων, της πλήρους εγκατάλειψης οποιασδήποτε απαιτητικής διαδικασίας. Παρόλα αυτά, άτομα της αριστεράς σαν τους «Πράσινους» Philippe Meirieu και Gabriel Cohn-Bendit οργώνουν τα τηλεοπτικά πλατό και αναλώνονται σταmedia για να παραπονεθούν ότι προσκρούουν στην απάθεια τηςπλειοψηφίας. Ο αγώνας που διεξάγουν υπέρ του «μοντέρνου» παίρνει μορφή θρησκευτικής σταυροφορίας, αφού οι δυνάμεις του «κακού» και της «αντίδρασης» βγάζουν συνεχώς νέα κεφάλια σαν τη Λερναία Ύδρα.

Ποιο όπλο επιστρατεύουν κατά του τέρατος; Την ενοχοποίηση. Όποιος δεν είναι στο στρατόπεδο του «Καλού», υποστηρίζει το «Κακό», και τοποθετείται δίπλα στους αυτουργούς της αποικιοκρατίας, της δουλείας και της εξολόθρευσης των Εβραίων. Επικίνδυνο εγχείρημα για μια κοινωνία που θέλει να ζει χωρίς απαγορεύσεις το να τις επιβάλλει ακόμα περισσότερο εσωτερικεύοντάς τες. Όλοι αυτοί οι «αιώνιοι νέοι», οι υποστηρικτές του «Καλού», της «νεότητας» και του «μοντέρνου»,επινόησαν για τους σκοπούς τους τον σοφτ ολοκληρωτισμό, τη νέα θρησκευτική ηθική: μια εθελούσια δουλεία από φόβο για την «Κόλαση», από αγωνία μην τυχόν και βρεθεί κανείς στο επονείδιστο σινάφι των αντιδραστικών. «Δεν λέγεται αυτό» σημαίνει, κατ’ αρχάς, «δεν πρέπει να το σκέφτομαι».

* Απόσπασμα από το βραβευμένο βιβλίο της «Τα Χαμένα Παιδιά μας», εκδόσεις ΠΟΛΙΣ – άλλο απόσπασμα εδώ

πηγή: http://redskywarning.blogspot.gr/2017/02/blog-post_20.html