Κυριακή των Αγίων Πάντων,"ων ουκ ην άξιος ο κόσμος" ....

Ανοιχτή επιστολή προς πάντα δια-μαρτυρόμενον ( "συντηρητικόν" ) ιερέα, της Κρατικής Ελλαδικής Εκκλησίας, με αφορμή τη σύγκληση της "Μεγάλης" συνόδου εν Κρήτη...

«Οὐ πᾶς ὁ λέγων μοι Κύριε Κύριε, εἰσελεύσεται εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ...

                                   ... καὶ τότε ὁμολογήσω αὐτοῖς ὅτι οὐδέποτε ἔγνων ὑμᾶς»

Πάτερ,

Επειδή έχουνε φτάσει στα χέρια μου από προωθήσεις φίλων διάφορα δημοσιευμένα κείμενά σας σχετικά με την λεγομένη "Μεγάλη Σύνοδο"  στα οποία λίγο πολύ ζητάτε γνώμες, ας πω κι εγώ δυό λόγια για να βάλουμε κάποια πράγματα στη θέση τους και να δούμε τη θέση και τη στάση σας.

Συγχωρέστε με εκ των προτέρων για το απότομο του ύφους, δεν είμαι έτσι, ούτε είχα καμμία πρόθεση και διάθεση να εμπλακώ, αλλά οδηγείτε σε σύγχυση δικούς μου ανθρώπους και, είναι και απότομα τα γεγονότα και η ολιγωρία σας και πρέπει να υπερασπιστώ την πίστη μου έργοις και όχι μόνο λόγοις όπως κάνετε εσείς. Είμαι συνεννοήσιμος άνθρωπος, αλλά τα λόγια και οι πράξεις σας (οι μη-πράξεις σας για να είμαι ακριβής) στα περί της πίστεως δεν επιτρέπουν πλέον μισόλογα.

Είναι πολύ ενδιαφέροντα αυτά που γράφετε, αλλά παίζουν στην πιάτσα και είναι γνωστά εδώ και 100 χρόνια. Και παρόλο που είναι γνωστά εδώ και 100 χρόνια, το ιερατείο της Εκκλησίας των μισθωτών ποιμένων και εραστών του Οικουμενισμού (ναι, αυτούς που ξεφωνίζει ο Κύριος και σας πιάνει κι εσάς μέσα) ποιεί την νήσσαν.

Το αυτό παρατηρώ και στα κείμενά σας, καθώς και σε κείμενα και ομιλίες άλλων ανησυχούντων ορθοδόξων με προχωρημένες γνώσεις στα θεολογικά, εκκλησιολογικά και κανονικά θέματα. Εκκλησιολογικώς όμως τα κείμενα αυτά δεν πατάνε καλά. Πού τη βρήκατε αυτή την εκκλησιολογία, δεν καταλαβαίνω. Περιστρέφονται γύρω από διαμαρτυρίες, διαπιστώσεις, αντριέματα και φιγούρες. Αλλά δεν βλέπω να καταλήγετε στο "δια ταύτα". Τι θα κάνετε εντέλει; Τι προτείνετε ως λύση; Ο λύκος είναι μέσα στο μαντρί κι εσείς ακόμα το σκέφτεστε; Ακόμα διαμαρτύρεστε; Ακόμα καταστρώνετε σχέδια; Ακόμα ευχολόγια; Ακόμα "θά";  Ακόμα περιμένετε καποιον άλλον να κάνει κάτι; Περιμένετε μήπως ουρανοσημία;

 Και το μυαλό και τους Ιερούς Κανόνες γιατί μας τα έδωσε ο Κύριος;

 Ο π. Σάββας Αντύπας εδώ και καιρό είχε πεί πολύ εύστοχα "Μη χωρίσης, αλλά μοίχευε" (https://www.youtube.com/watch?v=hOQh0epp63Y). Ωραίο το τσιτάτο, ωραίες οι διαπιστώσεις, αλλά τι έκανε; Συνεχίζει τη μοιχεία; Έτσι φαίνεται. Εξάλλου η μοιχεία και η απιστία έχουν την ίδια ρίζα, όπως λένε και οι Πατέρες. Καλά είπε ο Κύριος "γενεά πονηρά και μοιχαλίς". Μπορείτε όμως να καταλάβετε πως, ό,τι και να λέτε είσαστε σε κοινωνία με την αίρεση εδώ και 100 χρόνια; Αντε να πούμε από το 1948 (ΠΣΕ) ή το 1965 (άρση ακοινωνησίας) επισήμως.

Εσείς, πώς υλοποιείτε τις εντολες του Θεού; Εχετε γεμίσει τον αέρα και το δίκτυο με λόγια και ατέρμονα κείμενα. Τί προσπαθείτε να κρύψετε στα ατέλειωτα κατεβατά και τις αναλύσεις σας; Λάβετε υπ' όψιν σας ότι τα κείμενα αυτά τα διαβάζουν και άνθρωποι που ξέρουν ότι 1+1 κάνει δύο και πως τα φωνήεντα είναι εφτά.

Ποιά είναι, ποιά πρέπει να είναι η στάση των ορθοδόξων; Το παιχνίδι έχει χοντρύνει, δηλαδή τί λέω χοντρύνει, χοντρύτερο δε γίνεται. Τί έχουμε παραλάβει από τους πατέρες; Να κάνουμε διαπιστώσεις και καταγραφή προβλημάτων σε καιρό κηρυσσομένων αιρέσεων;  Ή τις διαμαρτυρίες που κάνετε; Ή το χαρτοπόλεμο στον οποίο επιδίδεστε; Λάθος κάνετε, σεβαστέ πάτερ. Δεν παραλάβαμε διαμαρτύρηση από τους πατέρες.  Μαρτύρηση παραλάβαμε. Μαρτύριο και ομολογία και αποτείχιση. Αυτά που κάνετε είναι άγνωστα στην Ορθοδοξία, είναι άλλα φρούτα, ξένα και ξινά. Να σταματήσει το δούλεμα, δηλαδή. Δε σας φταίμε τίποτα να βασανίζετε τους ανθρώπους μας που κάθονται και σας διαβάζουν και παθαίνουνε τη σύγχυση της αρκούδας με τις θολούρες σας.

Λέτε, αλλά δεν κάνετε αυτά που λέτε. Μόνο λέτε.

Και η απορία μου (η ρητορική μου απορία) είναι η εξής: Γνωρίζουμε (εσείς, αλήθεια, γνωρίζετε;) τι έκαναν ή τι θά έκαναν σε παρόμοια περίπτωση οι μεγάλοι πατέρες των οποίων τα βήματα υποτίθεται πρέπει να ακολουθούμε και τους οποίους επικαλείσθε; Γνωρίζουμε, ας πούμε, τί θα έκανε ο άγιος Νικόλαος, ο μέγος Αθανάσιος, ο μέγας Βασίλειος, ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, ο άγιος Ταράσιος, ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, ο Ιερεμίας ο Τρανός, ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης,  και τόσοι άλλοι που τους μνημονεύετε και τους λιβανίζετε και τους γεραίρετε;

Τι προτείνετε εντέλει σ' αυτή την κατάσταση που έχουμε φτάσει; Ονομάσατε αρχικά τις αιρέσεις "ομολογίες" και ύστερα  "Εκκλησίες" και τώρα μιλάτε μαζί τους επί ίσοις όροις. Συλλειτουργείτε και συμπροσεύχεσθε με όλο τον εσμό των αιρέσεων. Μέχρι και με παγανιστές συμπροσεύχεσθε. Φέρατε τον πάπα για δεύτερη φορά και αυτή μάλιστα ως αρχηγό. Δεν ακούσαμε να πείτε "εκάς οι βέβηλοι". Δεν ακούσαμε κιχ!  Αντιθέτως, τον βάλατε στη μέση σαν κοτσάνι όρθιο να δεσπόζει και να ευλογεί (τί να ευλογήσει, τρομάρα του, παρεκτός από μουσουλμάνους και προδότες;) με τους άλλους δύο τους δικούς μας εκατέρωθεν σαν μαραμένα σύκα να παριστάνουν, τί να παριστάνουν.  Κι αν είπατε κάτι, έτσι το είπατε για να αποκοιμίζετε τους μισοκοιμισμένους χριστιανούς που νομίζουν ότι με τις διαμαρτυρίες επιτελούμε το καθήκον μας στην υπεράσπιση του Ονόματος του Θεού.

Τους εμετούς των συνοδικών στην "Αγία" (αλήθεια, από πού προκύπτει αυτό;) και "Μεγάλη" (αυτό κι αν είναι ανέκδοτο) Σύνοδο των αιρεσιαρχών τους ακούτε; Αλλά και πρό αυτής, οι διάφοροι δεσποτάδες (διότι επίσκοποι δεν είναι) και θεολόγοι (τρόπος του λέγειν πιά) που λέγανε άρες, μάρες, κουκουνάρες, αλλά και πάλι μόνο λέγανε, τους ακούσατε; Πώς σας φάνηκαν; Συμφωνείτε;  Και οι αλλοπρόσαλλοι δεσποτάδες που πρωτοστάτησαν στην ημερίδα στο ΣΕΦ (23-3-2016) κατά της Συνόδου και τώρα συμμετέχουν στη Συνοδο πλέκοντάς της και εγκώμια, πώς σας φάνηκαν ;

Η ιεροσύνη σας τι θα κάνει; Θα αποτειχιστεί; Θα ακολουθήσετε το του Παύλου «Ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καὶ ἀφορίσθητε»; Το μόνο που καταλαβαίνουμε απ' όλα αυτά είναι ότι λέγανε (και λέτε), ό,τι τέλος πάντων λέτε, μόνο και μόνο για να συγκρατήσετε τον κόσμο και να μην αποτειχιστούν και χάσετε την πελατεία (όποιους καταλαβαίνουν ακόμα, διότι τους πολλούς τους έχετε διώξει από την Εκκλησία ή τους έχετε κάνει αδιάφορους). Διότι όπως φαίνεται οι ψυχές δεν σας ενδιαφέρουν. Διότι αν σας ενδιέφεραν θα νοιαζόσασταν και για τη δική σας. Δεν έχετε μάλλον καταλάβει πόσα μενταγιόν έχετε κρεμασμένα στο λαιμό σας (... καὶ νῦν πῦρ τοὺς ὑπεναντίους ἔδεται). Τα κρόσσια του επιτραχηλίου σας τα έχετε μετρήσει;

Παρακαλω ξεκαθαρίστε τη θέση σας ή κρυφτείτε στη τρύπα σας. Νυν καιρός ομολογίας και όχι φιλολογίας. Οχι άλλα λόγια. Μπουχτίσαμε.

Εύχομαι ο Θεός να σας δώσει το θάρρος να ομολογήσετε επιτέλους την αλήθεια έργοις και να λάβετε ορθόδοξη στάση (αν διατηρείτε κάτι από ορθοδοξία).

Βαρεθήκαμε τα σάλια και τα μασημένα λόγια. Ηγέτης είναι αυτός στον οποίο στρέφονται όλα τα μάτια την ώρα του κινδύνου και καθοδηγεί την ομάδα του, το λαό του με ασφάλεια. Ασφάλεια για τους χριστιανούς είναι η σωστή πίστη, η άπαξ παραδεδομένη και ερμηνευμένη δια των αγίων Αποστόλων και  των Πατέρων και εσφραγισμένη υπό του Αγίου Πνεύματος δια των αποφάσεων των Αγίων Ζ΄ ή Θ' Οικουμενικών και άλλων τοπικών Συνόδων,  διότι αυτή αναρωτιέται ο Κύριος αν θα βρει ζωντανή στη Δευτέρα και Ένδοξη Παρουσία Του. Για να δώ, λοιπόν, έχετε τα κότσια να πράξετε το σωστό; Διότι, είτε σας αρέσει είτε όχι η πίστη μας αναγνωρίζει τους υπερασπιστές της στις αρένες και το μαρτύρο. Οχι στα λόγια και τις ανακοινώσεις. Δεν έχει ο ουρανός γραφείο δημοσίων σχέσεων. Έχει στεφάνους δόξης για τους μάρτυρες.

Και επειδή τα κείμενά σας είναι δημοσιευμένα, είμαι υποχρεωμένος να τοποθετηθώ κι εγώ δημοσία. Για την ώρα όμως απευθύνομαι μόνο σ' εσάς και δημοσιεύω ένα αποπροσωποιημένο μέρος του παρόντος χωρίς ονομαστική αναφορά για να καλύψω και εσάς, αλλά και να προστατέψω και να ξεθολώσω τους φίλους μου, και επιφυλάσσομαι παντός διακαιώματός μου που απορρέει από την υποχρέωσή μου απέναντι στον Πλάστη και Ευεργέτη μου να υπερασπιστώ το Όνομά Του.

Εύχομαι η Χάρις του Αγίου Πνεύματος να σας φωτίσει. Από καρδίας εύχομαι.

Με τις διαπιστώσεις σας συμφωνούμε. Αναμένουμε και τις πράξεις σας για να καταλάβουμε αν πιστεύετε αυτά που λέτε. Ο ποιήσας και διδάξας, λέει ο Κύριος. Πρώτα λέει ο ποιήσας. Ίδομεν. Κοντός ψαλμός, αλληλούϊα.

Δ.

..........................................................................

Επίσης σχετικό  σχόλιο προς Δημήτριο Κάτσουρα (κάνε "κλικ"
πάνω στο όνομά του να δεις τα περισσότερα)

Καλά τα λές αδερφέ, αλλά ο κόσμος δεν πιστεύει πια στο Θεό. Αποχαυνώθηκε. 

Τι πας και γράφεις τώρα;  Εδώ έχουμε Euro κι εσύ μιλάς για πίστη;

 Εδώ είναι σε εξέλιξη η διοργάνωση της θεάς "ΜΠΑΛΑΣ" και σύ αγωνιάς για την Ορθοδοξία;

Εντάξει, έχουμε ένα ξεπούλημα πίστεως αντίστοιχο με της πατρίδας. Εκει ΓΑΠ, Σαμαράς, Τσίπρας, κ.ά. Εδώ Βαρθολομαίος και CIA. Μια αισχρή  μειοψηφία και ένας ψευτο-πατριάρχης άνευ ποιμνίου και χαρτοφυλακίου με απύθμενο θράσος ελέω παγκοσμιοποιητών (και χρηματοδοτών του Οικουμενισμού) ονομάζει μια συνάντηση πονηρευομένων "Μεγάλη" και "Αγία" Σύνοδο. 

Καλά για το "Αγία" που μόνο του είναι το συντομότερο ανέκδοτο της χρονιάς (πού είναι το Άγιο Πνευμα, αλήθεια;) αλλά και "Μεγάλη";  

Από πού προκύπτει το "Μεγάλη" όταν το 80-90% των εκπροσώπων δεν συμμετέχει; 

Εγώ θα τους πρότεινα να την ονομάσουν "Παν-ορθό-λοξη". 

Αλλά και σύνοδος με προαποφασιμένες αποφάσεις !!! Άλλο ανέκδοτο και τούτο. 

Και πού είναι οι πνευματοφόροι πατέρες, τα κατοικητήρια του Αγίου Πνεύματος; 

Πιστεύει κανείς ότι ο εσμός της προδοσίας που μαζεύτηκε στο Κολυμπάρι έχει Πνεύμα Αγιο; 

Ή θα μας πούνε ότι το Αγιο Πνεύμα κατοικεί σε μασώνους και τις μοιχαλίδες της πίστεως κατά το λόγο του Χριστού;

 Σ΄αυτούς που κατήργησαν τη ΜΙΑ Εκκλησία του Συμβόλου της Πίστεως και ονόμασαν τις αιρέσεις αρχικώς "ομολογίες" και τελικώς "Εκκλησίες"; 

Το Άγιο Πνεύμα υπηρέτης μασώνων και μοιχαλίδων και Κύριος οίδε τί άλλο; Μαράν Αθά.

Υπογραφή: Δ.

...............................................................................

................................................................................

Και μια επανάληψη:

Ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΚΑΙ Ο ΘΥΜΟΣ-ΔΡΑΚΟΣ

Ο καθένας μπορεί να θυμώσει-αυτό είναι εύκολο.

Αλλά το να θυμώσει κανείς με το σωστό άτομο,

στο σωστό βαθμό και στη σωστή στιγμή, 

για τη σωστή αιτία και με το σωστό τρόπο

-αυτό δεν είναι εύκολο.

(Αριστοτέλης, <<Ηθικά Νικομάχεια>>, 

δημοσιευμένο στο βιβλίοΣυναισθηματική Νοημοσύνη

 του Daniel Goleman από τις εκδόσεις <<Ελληνικά Γράμματα>> 

Αθήνα 1996)

Ρώσοι: Θέμα εθνικής ασφαλείας να γνωρίζουμε Θρησκευτικά-Τα ακούν οι δικοί μας άθεοι κυβερνώντες;

 

Του Μανώλη Κείου 

Είναι λίγο κωμικοτραγικό αλλά είναι πραγματικότητα.

Οι Ρώσοι που ταλαιπωρήθηκαν επί χρόνια από τα δεινά του άθεου καθεστώτος του κομμουνισμού να επιλέγουν πλέον να ζήσουν χριστιανική ζωή και την ίδια στιγμή εμείς που θεωρούμαστε χριστιανικό κράτος να κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν προκειμένου να αποβάλλουμε από πάνω μας κάθε τι χριστιανικό λες και αποτελεί κάποιου είδους ρετσινιά! 

Ενώ λοιπόν στη χώρα μας έχουμε δώσει τη δυνατότητα στον κάθε ανεκδιήγητο Φίλη να παίζει με τα ιερά και τα όσια του λαού μας λειτουργώντας σαν λαγός της κυβέρνησης ποδοπατώντας το κοινό αίσθημα σε θέματα όπως το μάθημα των Θρησκευτικών, η προσευχή ή οι παρελάσεις στα σχολεία, στην Ρωσία θεωρούν τη διδασκαλία του μαθήματος ως θέμα εθνικής ασφαλείας. 

Αυτό ακριβώς δήλωσε το Νο2 του Πατριαρχείου Μόσχας Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ Ιλαρίων σε τηλεοπτική εκπομπή. 

"Η διδασκαλία της θεολογίας σε κοσμικά σχολεία είναι, κατά μία έννοια, ένα θέμα εθνικής ασφάλειας" ανέφερε χαρακτηριστικά 

Σημείωσε μάλιστα με αφορμή τα θέματα τρομοκρατίας και τις σχέσεις των φονταμενταλιστών με το ακραίο Ισλάμ πως δεν υπάρχει καμία θρησκευτική τρομοκρατία, αλλά η τρομοκρατία μπορεί να υπάγεται κάτω από θρησκευτικά συνθήματα. 

"Ως εκ τούτου, προκειμένου οι άνθρωποι να καταλάβουν τι είναι το Ισλάμ και τι πρεσβεύει ο Χριστιανισμός, και τι σημαίνει αντι-χριστιανισμός, έτσι ώστε οι άνθρωποι να κατανοήσουν ποια  η γραμμή μεταξύ εκκλησίας και αίρεσης, είναι πολύ σημαντικό να σπουδάσουν θεολογία" επισήμανε.

Επιπλέον τόνισε πως η γνώση θρησκευτικών δίνει τη δυνατότητα να διακρίνει κανείς την Εκκλησία από τις αιρέσεις. "Συνάντησα πρόσφατα μια άποψη: "Δεν με νοιάζει ποια εκκλησία, το Ισλάμ ή ο σατανισμός ή αίρεση. Είναι όλες θρησκευτικές παραδόσεις, μόνο διαφορετικές." Του απάντησα το εξής: "Νομίζω ότι είναι πολύ σοβαρό λάθος. Για παράδειγμα, μπορείτε να είστε πιστός ή άπιστος, αλλά δεν θα θέλατε να έχετε τον γιο ή την κόρη σας χτυπημένο από τη σατανική αίρεση ή από μια τρομοκρατική οργάνωση"

Κι αυτό είναι ακριβώς και η διαφορά της Ελλάδας με τη Ρωσία.

Πιστός ή άπιστος στη Ρωσία σέβεται κάποια πράγματα.

 Άλλωστε δεν είναι τυχαίο πως πρόσφατα ο πρόεδρος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ρωσία ζήτησε να αλλάξει η εθνική επέτειος της χώρας και να μεταφερθεί την ίδια ημέρα με την βάπτιση των Ρως. 

Και εδώ από την εποχή του ζιβάγκο 

μέχρι τη σημερινή της μη-γραβάτας έχουμε κάνει μόδα την αθεϊα....

πηγή: 

vimaorthodoxias.gr 

.........................................................

...........................................................

O Προκόπης Παυλόπουλος κλίνει γόνυ κατά τον Εσπερινό που διαβάζεται την Κυριακή της Πεντηκοστής για τη Δευτέρα του Αγίου Πνεύματος.Απροσδόκητη και όμως αληθινή αυτή η εικόνα!

Μπορείς να διαβάσεις περισσότερα πάνω στο θέμα, πατώντας ΕΔΩ.

Η ομογενής Σταυρούλα Γκουντάνη έκανε δωρεά 1 εκατ. ευρώ στο Παναρκαδικό Nοσοκομείο και την άφησαν… ανασφάλιστη!

© Παρέχεται από: PROTO THEMA S.A. 


Το εντυπωσιακό ποσόν του ενός εκατομμυρίου ευρώ (περίπου $1,54 εκατ. Αυστραλίας) δώρισε η ομογενής Γιαννούλα Γκουντάνη στο Παναρκαδικό Νοσοκομείο.

Πιο εντυπωσιακό, όμως, είναι το γεγονός, ότι για να γίνει αυτή η δωρεά ή ίδια ταλαιπωρήθηκε αρκετά.

Και το χειρότερο;

Η ελληνική πολιτεία την άφησε χωρίς βιβλιάριο υγείας (ανασφάλιστη δηλαδή) και μόνο όταν προκλήθηκε σάλος έσπευσε να της χορηγηθεί εφ’ όρου ζωής υγειονομική περίθαλψη!

Πιο συγκεκριμένα, η κ. Γιαννούλα Γκουντάνη, η οποία επέστρεψε στην Ελλάδα, μετά από δεκαετίες στην Αυστραλία, έκανε δωρεές στο Παναρκαδικό Νοσοκομείο, στη μνήμη του συζύγου της, που ξεπερνούν συνολικά το 1 εκατ. ευρώ. Χάριν αυτών, μάλιστα, υπάρχει σήμερα ένα υπερσύγχρονο Αιμοδυναμικό Εργαστήριο στο Νοσοκομείο της Τρίπολης. Κι όμως… Η Ελληνίδα αυτή αρχικά ήταν ανασφάλιστη χωρίς βιβλιάριο ασθενείας!

Αυτό αποκάλυψε ο δήμαρχος Τρίπολης, Δημήτρης Παυλής, μιλώντας σε εκδήλωση στο Πνευματικό Κέντρο της πόλης αφού είχε λάβει την εξουσιοδότηση από την ίδια την κ. Γκουντάνη, για να το αναφέρει δημοσίως…

Λίγη ώρα μετά τη βράβευσή της που έγινε στην ίδια εκδήλωση, ο αναπληρωτής διοικητής του Παναρκαδικού Νοσοκομείου, Βενετσάνος Πονηράκος, ενώπιον του υπουργού Υγείας, Ανδρέα Ξανθού, ανακοίνωσε ότι δίνεται εφ’ όρου ζωής υγειονομική περίθαλψη στην κ. Γιαννούλα Γκουντάνη, η οποία, με τη σειρά της, ευχαρίστησε τους υπευθύνους για την απόφαση αυτή.

Η Γιαννούλα Γκουντάνη, μια αληθινή πατριώτισσα, που δούλεψε σκληρά στην Αυστραλία, προσέφερε τη δωρεά στο Παναρκαδικό Νοσοκομείο Τρίπολης, εμφορούμενη από γνήσια συναισθήματα προσφοράς.

Με αυτή την κίνηση, οι πολίτες της Αρκαδίας και των όμορων Δήμων πλέον δεν ταλαιπωρούνται με μετακινήσεις αφού τώρα το Παναρκαδικό Νοσοκομείο έχει αποκτήσει ένα σύγχρονο Αιμοδυναμικό Τμήμα στο πλαίσιο λειτουργίας του Καρδιολογικού Τμήματος, προκειμένου να γίνονται οι στεφανιογραφίες, οι οποίες έως τώρα γίνονταν μόνο στην Αθήνα.

Την εκδήλωση άνοιξε ο αναπληρωτής διοικητής του Νοσοκομείου ο οποίος μίλησε για τη μεγάλη αυτή προσφορά της κ. Γκουντάνη και για τα όσα έχει αυτή προσφέρει στο Νοσοκομείο.

Η προσφορά αυτή είναι από το υστέρημα μιας οικογένειας η οποία προχώρησε σε αυτή τη δωρεά από τον μόχθο αυτής της ζωής, όπως αναφέρει η εφημερίδα Νέος Κόσμος Αυστραλίας.

Η μεγάλη αυτή δωρήτρια του Παναρκαδικού δίνει μαθήματα αλληλεγγύης σε δύσκολους καιρούς, στους οποίους η αγάπη για τον πλησίον συχνά εκλείπει.

Ιδιαίτερα συγκινημένη ήταν η κυρία Γιαννούλα Γκουντάνη, κατά τη διάρκεια της βράβευσης της, για τη μεγάλη δωρεά που έκανε, ώστε να δημιουργηθεί Αιμοδυναμικό Εργαστήριο, στο Παναρκαδικό Νοσοκομείο της Τρίπολης.

«Σας ευχαριστώ πάρα πολύ όλους, για την τιμή που μου κάνετε. Η δική μου βράβευση είναι ο σεβασμός στο πρόσωπό μου και οι δωρεές μου να έχουν αντίκρισμα, για να βοηθήσω όλο τον κόσμο που υποφέρει,» είπε με συγκίνηση η ίδια, όταν ανέβηκε στο βήμα..

Πάντως, κάποια στιγμή, πολύ λογικά και ανθρώπινα, η κ. Γκουντάνη, εξέφρασε το παράπονο ότι «η ταλαιπωρία μου βάστηξε τρία χρόνια» μέχρι να ολοκληρωθεί η δωρεά της…

πηγή: http://www.msn.com/el-
...................................................................
...................................................................

Η γνώση του Αγίου Πνεύματος – γνώση εμπειρίας

Περιστέρι μου

το ξανάγραψα και παλιότερα  ότι η αγαπημένη μου προσευχή είναι όχι το "Πάτερ ημών"

που παρουσιάζει ακόμη  για μένα τεράστια δυσκολία, στην εφαρμογή του,

αλλά το "Βασιλεύ Ούράνιε, Παράκλητε" που μου φαίνεται πιο παρηγορητικό...

Στο κείμενο που ακολουθεί, ο λεπταίσθητος πνευματικά,  επίσκοπος  Άντονυ Μπλουμ τοποθετείται με τρόπο που μου δίνει κάτι περισσότερο να καταλάβω επί του συγκεκριμένου θέματος, γι αυτό, το κείμενό του, επιμένω σε κάθε ευκαιρία να το ξαναθυμίζω στον εαυτόν μου και σε όποιον άλλον κάνει μια περατζάδα απ' αυτήν τη σελίδα.

Πέρσι ανήμερα του Αγίου Πνεύματος, 1η Ιουνίου 2015 και  ώρα 6 το απόγευμα, ένα τριαξονικό φορτηγό, δεν μας είδε -ενώ ήμασταν κανονικά σταματημένοι στην Εθνική Πατρών-Πύργου, περιμένονταςνα ανάψει το κόκκινο για να περάσουμε. Ο καλός φορτηγατζής, Διονύσιος ονόματι, μάς κατάλαβε το τελευταίο δευτερόλεπτο. Κάνοντας έναν απελπισμένο ελιγμό της  εσχάτης στιγμής κατάφερε να μας αφήσει ζωντανούς, "ξυρίζοντας " απλώς το αμάξι μας, από τη δεξιά του πλευρά (έμπασε μέσα λαμαρίνα και έσπασε το δεξί καθρέφτη και το πίσω δεξί φανάρι).

Το Πνεύμα το Άγιο, λοιπόν, ανέκαθεν με συγκινούσε με έναν ξεχωριστό τρόπο...

Και ευχόμουν εδώ και κάμποσα χρόνια,

να με πάρει ο Τριαδικός Θεός, την ημέρα της  εορτής Του.

Πέρσι, σαν σήμερα,

παρά κάτι εκατοστά προσπέρασης,

παραλίγο  η ευχή μου να υλοποιηθεί!

-Γι αυτό σου λέω, γραιότατη...πρόσεξε τι εύχεσαι!

Δεν είναι καιρός για ουράνια μετακόμιση, ακόμη, 

επειδή παραμένεις πνευματικά ανέτοιμη! 
Προσεύχου να σου δοθεί Μετάνοια. 

Μετάνοια και Φώτιση.

-Προσεύχομαι. Μη σμπρώχνεις. Προσεύχομαι!

Βασιλεύ Ουράνιε, Παράκλητε το Πνεύμα της Αληθείας

...........

...ελθέ, και σκήνωσον εν ημίν και καθάρισον ημάς 

από πάσης κηλίδος και Σώσον Αγαθέ, τας ψυχάς ημών...

Ευανθία η Σαλογραία

...................................................................

....................................................................

Η γνώση του Αγίου Πνεύματος – γνώση εμπειρίας

Γράφει ο επίσκοπος του Πατριαρχείου Μόσχας,  Αντονυ Μπλουμ

[…] Φυσικά υπάρχουν ένα σωρό τρόποι χρήσης του όρου «πνεύμα» μέσα στην Αγία Γραφή: το πνεύμα του Ανθρώπου, «τα πνεύματα» σε πληθυντικό αριθμό, που σημαίνουν τους αγγέλους και τους δαίμονες.

Υπάρχει επίσης και μία έννοια την οποία υποδηλώνουμε, όταν μιλάμε για το «πνεύμα» ενός έθνους, το «πνεύμα» μιας ομάδας ανθρώπων, το οποίο σε τελική ανάλυση σηματοδοτεί κάτι μη ορίσιμο και ασαφές, που όμως είναι ξεκάθαρα αναγνωρίσιμο ως συγκεκριμένο και μοναδικό. Και ίσως αυτή είναι η κατεύθυνση προς την οποία πρέπει να στοχαστούμε , όταν λέμε πως ο Θεός είναι πνεύμα, ή όταν μιλάμε για το Άγιο Πνεύμα.

Υπάρχει επίσης και μία άλλη προσέγγιση, που προέρχεται επίσης από την Αγία Γραφή και που μας οδηγεί ίσως, σύμφωνα και με τις πρώτες μου επισημάνσεις, σε μια εγγύτερη κατανόηση. Σίγουρα όλοι θα θυμάστε τη συζήτηση που είχε κάποια νύχτα ο Κύριος Ιησούς Χριστός με τον Νικόδημο, και που περιγράφεται στο ευαγγέλιο του αγίου Ιωάννη του Θεολόγου. Μπορείτε να φανταστείτε το σκηνικό. Το απόγευμα είχε ζυγώσει. Ο Χριστός και ο Νικόδημος στέκονται ή κάθονται στην ταράτσα ενός εκ των σπιτιών της Ιερουσαλήμ και βυθίζονται σιγά-σιγά στη δροσιά της νύχτας και στο σκοτάδι, που ολοένα πυκνώνει. Μιλούν για τον Θεό και ο Νικόδημος παλεύει να καταλάβει.

Ο Χριστός λέει πως ο Θεός είναι πνεύμα, και κατόπιν συνεχίζει με τα εξής λόγια: «το πνεύμα όπου θέλει πνει. και την φωνήν αυτού ακούεις, αλλ’ ουκ οίδας πόθεν έρχεται και πού υπάγει» (Ιωάν. 3,8). Ο όρος που ο Χριστός χρησιμοποίησε (η εβραϊκή λέξη ruah) αντιστοιχεί ακριβώς στην ελληνική λέξη πνεύμα και τη λατινική spiritus· και οι τρεις αυτοί όροι σημαίνουν την ανάσα του ανέμου, το αγέρι που φυσά.

Προφανώς ο Χριστός δεν υπαινισσόταν πως ο Θεός είναι, υπό μία έννοια, σαν τον άνεμο. Ο άνεμος είναι κάτι υλικό, αποτελούμενος από πράγματα υλικά, από τον αέρα. Αυτό που λέει, πρώτα απ’ όλα, είναι ότι ο Θεός, όπως και ο άνεμος. δεν μπορεί να οριστεί ως μέγεθος και ως ουσία. Δεν μπορούμε να τον αδράξουμε, μας δραπετεύει. Ο άνεμος φυσά και δεν μπορείς να τον συγκρατήσεις στα χέρια σου. Ο άνεμος φυσά και δεν μπορείς να δώσεις ένα σχήμα στο φύσημά του – δεν είναι σαν το ποτάμι που κυλά ανάμεσα σε όχθες.

Απ’  την άλλη πλευρά, ο άνεμος γίνεται αντιληπτός- και γίνεται αντιληπτός ως άμεση εμπειρία. Αυτό που είναι χαρακτηριστικό με τον άνεμο είναι ότι τον γνωρίζουμε, όχι επειδή μπορούμε να τον παρατηρούμε απ’ έξω, αλλά επειδή τον αντιλαμβανόμαστε ως προσωπική εμπειρία. Αν ανατρέξετε πίσω στη μικρή περιγραφή που σας έκανα λίγο παραπάνω. σχετικά με τον Χριστό και τον Νικόδημο, οι οποίοι στέκονταν στην ταράτσα ενός σπιτιού, τυλιγμένοι από το αεράκι του δειλινού, αυτό που πραγματικά προκύπτει είναι το εξής: ο άνεμος φυσά και το γνωρίζεις επειδή η επιδερμίδα σου δροσίζεται, η ανάσα σου γίνεται πιο εύκολη και τα ρούχα σου τα βλέπεις να θροΐζουν απαλά σ’ αυτό το φύσημα του ανέμου. Γνωρίζεις στα σίγουρα πως ο άνεμος πνέει. Πλην όμως δεν έχεις ιδέα από πού έρχεται αυτή η πνοή ούτε πού θα καταλήξει. Αυτό μόνο που ξέρεις είναι πως είσαι εντός της, πως ο άνεμος σε αγγίζει -έχεις βεβαιότητα περί αυτού, επειδή αυτή η βεβαιότητα είναι προσωπική, άμεση και εμπειρική.
Αυτό είναι ένα εξαιρετικά σημαντικό πράγμα, επειδή όταν διαβάζεις αυτά που αναφέρονται στην Αγία Γραφή σχετικά με το Άγιο Πνεύμα, συναντάς αυτή τη βεβαιότητα, πως το Άγιο Πνεύμα γνωρίζεται από τον άνθρωπο μέσω της εμπειρίας και όχι με κάποιο άλλο τρόπο. Ο Χριστός γνωρίζεται ως ένα συμβάν της ιστορίας. Στέκεται απέναντί μας κατά πρόσωπο.

Είναι κάποιος που δεν ταυτίζεται με το δικό μου «εγώ»,ή με κάποιο συλλογικό «εμείς»,ακριβώς όπως και καθένας από εμάς δεν ταυτίζεται με το «εγώ» κάποιου άλλου ή κάποιας άλλης. Ο Χριστός επομένως -όχι με κάθε τρόπο, αλλά κατά κάποιο τρόπο- είναι για μας «έξωθεν». Η γνώση μας γι’ Αυτόν είναι γνώση που μπορεί να συγκριθεί με τη γνώση που αποκομίζουμε από κάθε άλλο συμβάν της ιστορίας, από ένα πρόσωπο της ιστορίας, ή μια σειρά γεγονότων που εξελίσσονται γύρω από κάποιο ιστορικό πρόσωπο. Μπορούμε να αντιδιαστείλουμε τον εαυτό μας από Εκείνον. Μπορούμε να Τον αποδεχτούμε ως Θεό μας ή να Τον αρνηθούμε, να Τον αποδεχτούμε ως Σωτήρα ή να Τον απορρίψουμε. Μπορούμε να πιστέψουμε στα λόγια Του ή να απιστήσουμε σ’ αυτά. Μπορούμε να Τον αγαπήσουμε ή να Τον αντιπαθήσουμε. Είμαστε ελεύθεροι να σχετιστούμε μαζί Του, όπως και με κάθε άλλο αντικείμενο έξω από μας.

Δεν ισχύει το ίδιο, όμως, με το Άγιο Πνεύμα, διότι το Άγιο Πνεύμα γίνεται αντιληπτό από μας μόνο εντός της εμπειρικής μας σφαίρας, κατά τον ίδιο τρόπο που και ο άνεμος τριγύρω από τον Νικόδημο ήταν μια βεβαιότητα της εμπειρίας του, όχι μια βεβαιότητα αντικειμενικής γνώσης. Καταλαβαίνω πως είναι δυνατόν να μου αντιτείνετε ότι μπορεί κανείς να μάθει πολλά πράγματα για τον άνεμο· πλην, όμως, δεν είναι αυτό το μήνυμα που θέλει να μεταδώσει η Αγία Γραφή.

Συνεπώς, η μόνη μας γνώση για το Άγιο Πνεύμα είναι η εμπειρία. Και ίσως να είναι αυτός ο λόγος που στο ευαγγέλιο του Μάρκου αναφέρεται ότι, μολονότι κάθε βλασφημία εναντίον του Χριστού μπορεί να συγχωρηθεί, η βλασφημία εναντίον του Αγίου Πνεύματος όχι. Ο Χριστός μπορεί να παρερμηνευτεί. Μπορεί να μην Τον αναγνωρίσουμε. Μπορεί να κρίνουμε λανθασμένα. Μπορεί να μην είμαστε αρκούντως ώριμοι για να Τον αποδεχτούμε, καθότι είναι έξω από εμάς και για να σχετιστούμε μαζί Του θα πρέπει να διανυθεί μία απόσταση από εμάς προς Εκείνον και από Εκείνον προς εμάς. Όμως δεν μπορούμε να αρνηθούμε κάποια εμπειρία μας που συνδέεται με το Άγιο Πνεύμα, διότι είναι δική μας εμπειρία.

Θα σας δώσω ένα παράδειγμα: Κάποιος στέκεται στον δρόμο παγωμένος από το κρύο και κοιτάζει μέσα από ένα παράθυρο τις φλόγες που τρίζουν σε ένα αναμμένο τζάκι. Αν είναι η πρώτη φορά που βλέπει και αποκτά εμπειρία της φωτιάς, και αν του έχουν πει ότι η φωτιά είναι κάτι που σε ζεσταίνει μέχρι το κόκκαλο, τότε αυτός θα ανασηκώσει τους ώμους του και θα πει «όχι. δεν σε ζεσταίνει – οι φλόγες χορεύουν μέσα στο τζάκι, αλλά εγώ έχω ξεπαγιάσει». Αντιθέτως, αν βρεθείτε σε ένα δωμάτιο, όπου δεν βλέπετε πουθενά φωτιά (ή έστω βλέπετε στο τζάκι φωτιά) και έχετε ζεσταθεί για τα καλά. αλλά παρόλα αυτά επιμένετε να αρνείστε πως η φωτιά σας προξένησε ζεστασιά, τότε δεν υπάρχει τρόπος να ελευθερωθείτε από το λάθος, διότι αρνείστε όχι ένα αντικειμενικό γεγονός έξω από εσάς, αλλά ένα πραγματικό γεγονός εντός σας.

Είσαστε ή τρελοί ή ψεύτες – δεν υπάρχει άλλος τρόπος να αποτιμηθεί η κατάστασή σας.
Το πρώτο συνεπώς μπορεί να είναι μια λανθασμένη κρίση, ένα σημάδι άγνοιας, μια ανικανότητα να σχετιστείς με ένα αντικειμενικό εξωτερικό γεγονός. Το δεύτερο όμως, είναι μια άρνηση, μια απόρριψη αυτού που γνωρίζεις ότι είναι αλήθεια. Έτσι, ό,τι γνωρίζουμε για το Άγιο Πνεύμα βρίσκεται εντός μας – και αυτό είναι μία αλήθεια που άπαντα σε όλη την Αγία Γραφή. Για παράδειγμα, αναφέρεται ότι το Πνεύμα που ενοικεί  στον άνθρωπο, τον διαποτίζει έως μυελού των οστέων. Το Άγιο Πνεύμα «υπερεντυγχάνει υπέρ ημών στεναγμοίς αλαλήτοις» (Ρωμ. 8, 26). Το Άγιο Πνεύμα είναι που μας διδάσκει να λέμε «Αββά ο πατήρ» (Γαλ. 4,6 και Ρωμ. 8,15). Και το Άγιο Πνεύμα -όπως αναφέρει η μετάφραση του Μόφφατ- «πλάθει και διαμορφώνει μέσα μας τη γνώση του Θεού».

Βέβαια, όλα αυτά είναι εντός μας. Κανένα από αυτά δεν είναι «έξωθεν». Προφανώς σε αυτό το σημείο η εικονολογική αναλογία αναιρείται, διότι σίγουρα μπορούμε να πούμε ότι ο άνεμος άγγιζε τον Νικόδημο στην επιδερμίδα του, όχι στην ψυχή του. Όμως πλέον μιλώ εδώ για την εμπειρία και όχι πια για τον άνεμο. Επομένως όλη η γνώση που διαθέτουμε για το Άγιο Πνεύμα προσωπικά, συλλογικά, είναι ή εμπειρική ή ανύπαρκτη. «Ανύπαρκτη γνώση» κατά μία έννοια, δεν υπάρχει: όλοι έχουμε ένα είδος αγγίγματος του Θεού. Όμως είναι εμπειρικό. Ό,τι ξέρουμε για το Άγιο Πνεύμα ως Πρόσωπο είναι δοσμένο στη γνώση μας από τον Θεό – όχι διαφορετικά. Και αυτή είναι η δυσκολία που η θεολογία αντιμετώπισε καθ’ όλη τη διάρκεια της εκκλησιαστικής ιστορίας. όποτε επιχειρούσε να μιλήσει για το Άγιο Πνεύμα. Ό,τι μπορούμε να πούμε. μπορούμε να το πούμε έσωθεν, αλλά είναι πολύ λίγο και αναφέρεται στις ενέργειές Του. Κάποια στιγμή, θα έρθουμε και σ’ αυτό το σημείο. Αυτό που μπορούμε να πούμε για το Άγιο Πνεύμα ως Πρόσωπο είναι κάτι που δεν μπορούμε να γνωρίζουμε (και που δεν γνωρίζουμε) και είναι μονάχα ζήτημα αποκάλυψης. Και αυτός είναι ο λόγος που η ανατολική θεολογία αντιτίθετο πάντοτε με οξύτητα και αποφασιστικότητα σε κάθε εγχείρημα λογικής ερμηνείας της φύσης του Αγίου Πνεύματος εντός της Αγίας Τριάδας, και που αποδέχτηκε απλά, με μια κίνηση πίστης, τον Ζωντανό Θεό, απορρίπτοντας τον Θεό των φιλοσόφων, για τον οποίο μιλά ο Απόστολος Παύλος.

(Anthony Bloom, «Η εν Θεώ ζωή μας», εκδ. Εν πλω, σ. 14-23)

πηγή: http://www.diakonima.gr/

https://simeiakairwn.wordpress.com

..........................................................................

.............................................................................