Εγγραφή- Νικηφόρος Βρεττάκος

 Εγγραφή

Διαβάζω το πρωί τις ειδήσεις-γιομάτες κηλίδες
αίματος οι σελίδες. Κοιτώ τους ανθρώπους
έξω στο δρόμο να πηγαίνουν και νάρχονται
φορτωμένοι ο καθένας τους κατά διάφορο τρόπο
τη μοίρα του. Ακώ τις κραυγές
που θα έβγαζαν αν συντιόντουσαν άξαφνα
μ' έναν δίκαιο Θεό. Βλέπω τον ήλιο μετά
κι όταν δύει εκείνος τη νύχτα, που μοιάζει,
συχνά, με πλαγιά της ανοίξεως, σελίδα
που τρέμει αλαφρά  και διαβάζεται, απ' όλα
τα πλάσματα, χωρίς γνώση και γλώσσα.

Κ' η αλήθεια τ' ουρανού και της γης
αποτυπώνεται στους στίχους μου όπως
ο πόνος του Χριστού στην εικόνα.

Νικηφόρος Βρεττάκος
(Από τη συλλογή "Τρία Φύλλα"- τόμος Β, σελ. 431)

Περί των οκτώ πειρασμών των μοναχών και των λαϊκών χριστιανών

Πατέρες και αδελφοί,

Ο μοναχός και ο αγωνιστής χριστιανός είναι πνευματικοί μαχητές σε κάθε στιγμή της ζωής τους από την γέννηση μέχρι τον θάνατο τους.
Είναι όμως ανάγκη να γνωρίζουμε την τέχνη αυτού του αοράτου πολέμου
και από ποία μέρη έρχεται εναντίον μας ο νοητός εχθρός.

Ο άγιος Μελέτιος ο Ομολογητής μας λέγει ότι ο πειρασμός έρχεται από έξι σημεία εναντίον μας, ενώ ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης γράφει από οκτώ, δηλ. από επάνω και από κάτω, από δεξιά και αριστερά, από εμπρός και πίσω και από μέσα και έξω.
Στην συνέχεια θα ομιλήσουμε εκτενέστερα για τον πολυμερή αυτόν πόλεμο του διαβόλου με την βοήθεια του Πανάγαθου Θεού.

1. Ο από επάνω πειρασμός:

Είναι δύο ειδών: Το πρώτο συμβαίνει όταν αρχίζουμε να κάνουμε μία αδιάκριτη και απερίσκεπτη άσκηση που υπερβαίνει τις δυνάμεις μας,
όπως επί παραδείγματι: υπερβολική νηστεία, συνεχή αγρυπνία, πολλές μετάνοιες, και άλλες υπερβολικές ασκήσεις.

Αυτή η άσκηση έχει ως αποτέλεσμα να αδυνατίζει το σώμα μας και να αδυνατούμε να εργασθούμε τις αρετές του Χριστού. Συγχρόνως ταράζεται ο νους μας γιατί δεν αναπαύεται σ’ αυτού του είδους τις ασκήσεις.

Το δεύτερο είδος πειρασμού συμβαίνει όταν ερευνούμε την Αγία Γραφή χωρίς να διαθέτουμε την ανάλογη πνευματική ηλικία και κατάσταση με αποτέλεσμα, εάν κάποιος δεν ευρεθεί να μας χαλιναγωγήσει, θα φθάσουμε στην τρέλλα, την αίρεση και την βλασφημία του Θεού.
Η Αγία Γραφή είναι η απύθμενη θάλασσα της σοφίας του Θεού και απ’ αυτό το νερό εμείς πρέπει να βγάλουμε όσο είναι δυνατόν και απαραίτητο για να ανακουφισθούμε από την πνευματική μας δίψα. Απ’ αυτό το νερό ο άνθρωπος βγάζει με τον κουβά και απ’ αυτόν στην κανάτα και από εκεί παίρνει με ένα ποτήρι να δροσισθεί και δεν προσπαθεί με μία φορά να βγάλει το νερό της σοφίας του Θεού έξω, διότι δεν έχει τα κατάλληλα εργαλεία και υπάρχει βεβαίως ο φόβος να πνιγεί. Έτσι πνίγηκαν πολλοί ερευνητές των Γραφών λόγω της υπερηφάνειας των και έγιναν αρχηγοί αιρέσεων και οδήγησαν μαζί με τους εαυτούς των χιλιάδες ψυχές στον Άδη.

2. Ο από κάτω πειρασμός:

Από κάτω έρχεται ο πειρασμός και μας πειράζει με την ακηδία και οκνηρία για την επιτέλεση των έργων της αρετής και των εντολών του Θεού.
Ένα παράδειγμα: Όταν κάποιος είναι δυνατός και υγιής στο σώμα και εκ προθέσεως αποφεύγει τις δουλειές ή τα διακονήματα της Μονής, τα οποία είναι ανάλογα των δυνάμεων του. Ή ένας λαϊκός, ο οποίος δεν θέλει να κοπιάσει για τα έργα των αρετών, την νηστεία, την αγρυπνία, την υπηρεσία και βοήθεια του πλησίον, την προσευχή κ.λ.π. Με την αδιαφορία ή οκνηρία μας αυτή στερούμε από την ψυχή μας τον μισθό των πνευματικών έργων, επειδή δεν κοπιάζουμε στην εφαρμογή των θείων εντολών. Καθένας από εμάς λοιπόν, έχουμε καθήκον να ανεβαίνουμε τις πνευματικές βαθμίδες των αρετών, γνωρίζοντας ότι η μέση και διακριτική οδός είναι η βασιλική, διότι τα άκρα είναι του διαβόλου.

3. Ο εκ δεξιών πειρασμός:

Αυτός ο πειρασμός πάλι είναι δύο ειδών: Το πρώτο είδος είναι, όταν εργασθούμε τα καλά έργα με κακό σκοπό, ενώ το δεύτερο είναι, εάν δεχθούμε την εμφάνιση των δαιμόνων με την μορφή αγγέλων και αγίων, ή με την μορφή του Χριστού, της Θεοτόκου και άλλων ουρανίων μορφών. Ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος λέγει ότι «οι δαίμονες της κενοδοξίας και υπερηφάνειας εμφανίζονται στους αδυνάτους στον νου ως προφήται».

Ενώ ο Απόστολος Παύλος μας δείχνει στην Β' προς Κορινθίους (11,14) ότι: «ό σατανάς μετασχηματίζεται εις άγγελον φωτός».

4. Ο εξ αριστερών πειρασμός:

Από τα αριστερά μας πειράζει ο διάβολος όταν γνωρίζουμε την αμαρτία, αλλά με την θέληση μας αποφασίζουμε να την εκτελέσουμε.

Ένα παράδειγμα: Κάποιος γνωρίζει ότι είναι αμαρτία να κλέπτει, να πορνεύει, να μεθά, να βλασφημεί τα Θεία, να εκδικείται τον πλησίον του ή να κάνει οποιοδήποτε άλλο κακό έργο. Παρ’ όλα όμως αυτά αφήνει τον εαυτό του να νικηθεί από την αμαρτία με την θέληση του και εις γνώσιν του. Οπότε, όταν εμείς γνωρίζουμε την αμαρτία και όμως την επιτελούμε είτε με τον νου, τον λόγο, το αίσθημα ή την πράξη, τότε πειραζόμεθα εξ αριστερών.

5. Ο εκ των έμπροσθεν πειρασμός:

Μας πειράζει από εμπρός ο διάβολος όταν μας παρουσιάζει σκέψεις και φαντασίες για έργα τα όποια δήθεν θα μας συμβούν στο μέλλον.
Ένα παράδειγμα: Όταν θορυβούμεθα ότι θα έλθει εναντίον μας κάποιος κίνδυνος, κάποια παγίδα ή ασθένεια, ότι θα ξεσπάσει κάποιος πόλεμος, ότι θα δυσφημισθούμε από τους άλλους, θα γίνουμε πτωχοί, μας ταράζει κάποιος ότι δεν θα επιτύχουμε στις εξετάσεις ή σε κάποιο άλλο έργο.
Όλα αυτά μας τα φέρνει ο νοητός εχθρός στον νου μας με σκοπό να μας ταράξει και να μας κλονίσει με αυτά που νομίζουμε ότι θα έλθουν εναντίον μας. Γι’ αυτούς τους λογισμούς ας προσέχουμε τα λόγια του Σωτήρος που λέγει: «Μη ουν μεριμνήσητε εις την αύριον, η γάρ αύριον μεριμνήσει τα έαυτής, αρκετόν τη ημέρα η κακία αυτής» δηλ. μη μερμνάτε ….φτάνει η στεναχώρια της ημέρας. (Ματθ. 6,34). Δεν δόθηκε σ’ εμάς από τον Θεό να γνωρίζουμε ούτε μία ώρα πέραν της παρούσης ώρας τι θα γίνει.

Οπότε σε τέτοιου είδους πειρασμό να λέγομε: «Ας γίνει το θέλημα του Κυρίου».

6. Ο εκ των όπισθεν πειρασμός:

Πειραζόμεθα εκ των όπισθεν όταν οι δαίμονες μας ενοχλούν στον νου μας με αυτά τα έργα που κάναμε στο παρελθόν, όταν είμασταν παιδιά ή νέοι και με τις αμαρτίες που κάναμε. Η μνήμη μας πολύ συχνά βοηθεί την φαντασία μας στα κακά που κάναμε, προπαντός όταν περάσαμε την ζωή μας χωρίς προσπάθεια για την φρούρηση και κάθαρση του νου με την νοερά προσευχή: «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησον με τον αμαρτωλό».

Οι Πατέρες λέγουν ότι τόσο ανόητη είναι η φαντασία, ώστε εάν ένας άνθρωπος αντίκρισε στην νεότητα του μία ωραία γυναίκα με εμπάθεια και έλθει ο καιρός να πεθάνει αυτή και ίδει την νεκροκεφαλή της, εν τούτοις η φαντασία του, του υπενθυμίζει το ωραίο πρόσωπο της, όταν ζούσε. Γι’ αυτό ονόμασαν οι Πατέρες την φαντασία «γέφυρα του διαβόλου», επειδή καμιά αμαρτία δεν περνά από τον νου και την αίσθηση παρά μόνο από την γέφυρα της φαντασίας.
Οπότε, Πατέρες και αδελφοί, για να νικήσουμε στον πόλεμο αυτό, έχουμε μεγάλη ανάγκη από την νοερά εγρήγορση και προσοχή, την μνήμη του θανάτου, των βασάνων της κολάσεως και της ακαταπαύστου νοερής προσευχής.

7. Ο εκ των έσω πειρασμός:

Πειραζόμεθα από μέσα μας με τον ερεθισμό των παθών, τα οποία εξέρχονται από την καρδιά μας, κατά τον λόγο του Σωτήρος, που λέγει: «εκ γαρ της καρδίας εξέρχονται διαλογισμοί πονηροί, φόνοι, μοιχείαι, πορνείαι, κλοπαί, ψευδομαρτυρίαι, βλασφημίαι» (Ματθ. 15,19). Η Αγία Γραφή μας λέγει ότι «βαθεία είναι η καρδία παρά πάντα» (Ίερεμ. 17,9), επειδή απ’ αυτή πηγάζουν όλες οι κακίες στον άνθρωπο που δεν την φυλάγει με την προσευχή και την μετάνοια, αλλά και απ’ αυτή πηγάζουν πάλι, όλες οι αρετές σ’ αυτόν που την καθαρίζει με τα δάκρυα της μετανοίας και την συντριβή.

Οπότε απαλλασσόμεθα από τα πάθη της καρδίας μας με την ακατάπαυστη προσευχή και τα δάκρυα της μετανοίας.

8. Ο εκ των έξω πειρασμός:

Προέρχεται από τα πάθη, τα οποία εισέρχονται στην ψυχή μας από τις πέντε αισθήσεις ή όπως ονομάζονται τα παράθυρα της ψυχής, για τις οποίες ο προφήτης Ιερεμίας λέγει: «ανέβη θάνατος διά των θυρίδων υμών» (9,21).

Αυτές οι πέντε αισθήσεις είναι τα πέντε ζεύγη βοών με τα οποία ζούμε στην κακία και εμπάθεια και δεν θέλουμε να πάμε στο Δείπνο που μας καλεί ο Μέγας Βασιλεύς (Λουκ. 14,19). Οπότε η απόκρουση απ’ αυτά τα πάθη γίνεται με την πολυχρόνια νήψη του νου, την ακατάπαυστη προσευχή, την συντριβή της καρδίας και με το να ζητάμε με πόνο και μετάνοια την βοήθεια του Κυρίου.

Εν κατακλείδι, παρακαλώ με ταπείνωση, Πατέρες και αδελφοί, να βοηθήσετε και εμένα τον αμαρτωλό και αδιάφορο για την σωτηρία μου, με την προσευχή σας, ώστε να αισθανθώ τουλάχιστο εντροπή για τα ανωτέρω λόγια που σας είπα και έτσι να ξυπνήσω και εγώ από την αναισθησία μου και να καλώ το Όνομα του Κυρίου μας για βοήθεια μου. Αμήν.

Πηγή:Orthodox fathers

Ο Διαχρονικὸς Διδάσκαλος τῆς ᾿Ορθοδόξου Πίστεώς μας ῞Αγιος Νικόδημος ὁ ῾Αγιορείτης

᾿

(Επὶ τῇ ᾿Επετείῳ τῶν 200 ἐτῶν ἀπὸ τῆς μακαρίας Κοιμήσεώς Του) 

῾Ο Διαχρονικὸς Διδάσκαλος

τῆς ᾿Ορθοδόξου Πίστεώς μας

῞Αγιος Νικόδημος ὁ ῾Αγιορείτης

† ᾿Επισκόπου Γαρδικίου Κλήμεντος

ΠΡΙΝ ἀπὸ 200 ἀκριβῶς χρόνια, τὸ ξημέρωμα τῆς 14ης ᾿Ιουλίου τοῦ

1809, ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ στὸ ῞Αγιον ῎Ορος ἕνας ὄντως Πολυεδρικὸς

᾿Αδάμας τῆς Χάριτος, ὁ μέγας καὶ ἀσίγαστος Διδάσκαλος τῆς ᾿Ορθοδοξίας

καὶ τοῦ Γένους μας ῞Αγιος Νικόδημος ὁ ῾Αγιορείτης, σὲ ἡλικία μόλις 60

ἐτῶν.

Πρόκειται γιὰ ἕναν χαρισματικὸ Διδάσκαλο, ὁ ὁποῖος εὐεργέτησε καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ

εὐεργετῆ Μοναχοὺς καὶ Λαϊκούς, μᾶς καθιστᾶ δὲ προσιτὸ τὸ ἀπόσταγμα τῆςΑγιοπατερικῆς σοφίας ἔργῳ καὶ λόγῳ.

Κάθε Διδάσκαλος πρῶτα διδάσκεται.

῎Ετσι καὶ ὁ ῞Αγιός μας, ὁ γνωστὸς ὡς Νι-κόλαος Καλλιβούρτζης ποὺ γεννήθηκε στὴνΝάξο τὸ 1749, διδάχθηκε τὰ γράμματα σὲ Σχολὴ στὸ νησί του καὶ ἀργότερα στὴν

Εὐαγγελικὴ Σχολὴ τῆς Σμύρνης. ῾Η ἐκπληκτικὴ ὀξύνοια, φιλομάθεια, ἐπιμέλεια καὶ ἡ ἀπέραντη μνήμη του, κατέστησαν σὲ σύντο-μο χρονικὸ διάστημα κτῆμα του ἀναφαίρετο τὴν κλασσικὴ παιδεία τῆς ἐποχῆςτου.

Καὶ ἐνῶ σὲ ἡλικία 26 ἐτῶν εἶναι Γραμματεὺς τοῦ ᾿Επισκόπου στὸ νησί

του, μὲ διαγραφόμενο ἕνα λαμπρὸ ἐκκλησιαστικὸ μέλλον, τότε ἀκριβῶς εἶναι

ποὺ ἀρχίζει νὰ διδάσκεται τὴν ὄντως κατὰ Χριστὸν Φιλοσοφία. Γνωρίζεται

μὲ τοὺς καταφυγόντας στὸ νησί του ῾Αγιορεῖτες Πατέρες Γρηγόριο, Νήφωνα

καὶ ᾿Αρσένιο καὶ ἔρχεται μέσῳ αὐτῶν σὲ ἄμεση ἐπαφὴ μὲ τὴν ἱερὰ ἐργασία

τῆς νήψεως καὶ τῆς ἀδιαλείπτου προσευχῆς. ῾Η Θεοδιψητικὴ καρδιά του

ἀναφλέγεται ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ καταφεύγει στὴν ῞Υδρα, στοὺς ἐξορίστους «Κολλυβάδες» ἐξ ῾Αγίου ῎Ορους ῞Αγιο Μακάριο πρώην Κορίνθου

καὶ Γέροντα Σίλβεστρο, προκειμένου νὰ πίη ῞Υδωρ Ζῶν. ᾿

Απὸ αὐτοὺς μυεῖται

στὸ νόημα τῆς γνησίας ᾿Εκκλησιαστικῆς Παραδόσεως καὶ τῆς ἀληθινῆς

ἡσυχαστικῆς καὶ εὐχαριστιακῆς ζωῆς.

῾Ο μελλοντικὸς Διδάσκαλος πλέον δὲν συγκρατεῖται. 

Καταφεύγει τὸ 1775

στὸν ἱερὸν ῎Αθωνα, στὸ Περιβόλι τῆς Παναγίας, γιὰ νὰ συνδυάση -στὸ

Κοινόβιο τοῦ Διονυσίου ἀρχικὰ- τὴν καλλιέργεια διὰ τῆς ἀσκήσεως τοῦ ἔσω

ἀνθρώπου, μὲ τὴν ῾Αγιοπνευματικὴ κοινωνικότητα διὰ τῆς λατρευτικῆς

ἐκκλησιαστικῆς τάξεως.

Καὶ μόλις μετὰ ὀλίγα ἔτη, ὁ διδασκόμενος εἰσέτι Μοναχὸς πλέον

Νικόδημος, ἀρχίζει νὰ διδάσκη μέσῳ τῆς συγγραφῆς. 

Κατόπιν προτροπῆς

τοῦ ῾Αγίου Μακαρίου Κορίνθου, ἐπιμελεῖται τὰ περίφημα κλασσικὰ ἔργα

τῆς ᾿Ορθοδόξου πνευματικότητος: τὴν Φιλοκαλία, τὸν Εὐεργετινὸ καὶ τὸ

Περὶ Συνεχοῦς Μεταλήψεως τῶν ᾿Αχράντων τοῦ Χριστοῦ Μυστηρίων.

Καὶ ἐνῶ ὁ θεῖος Διδάσκαλος διαπρέπει νεώτατος στὴν συγγραφή,

ταυτοχρόνως ὑποκαίεται νὰ γίνη Διδακτὸς Θεοῦ. 

Καὶ γνωρίζει, ἀπὸ ὅσα

ἔχει ἀναγνώσει καὶ ἀπὸ ὅσα ἔχει διδαχθῆ, ὅτι τοῦτο δὲν ἐπιτυγχάνεται εἰμὴ

διὰ ἀληθοῦς ὑπακοῆς καὶ νοερᾶς προσευχῆς. 

Αὐτὰ τὰ ἐγεύθη, ἀλλὰ ἐπιποθεῖ

τὴν ἐντέλεια. 

Γι᾿ αὐτό, ὅταν μαθαίνη ὅτι ὁ ρῶσος Στάρετς ῞Οσιος Παΐσιος ὁ

Βελιτσκόφσκυ διαλάμπει στὴν Μολδαβία ὡς ἀπλανὴς Γέρων χιλίων

Μοναχῶν καὶ Διδάσκαλος τέλειος τῆς Νοερᾶς Προσευχῆς, σπεύδει μὲ

ἀσυγκράτητο ζῆλο εἰς συνάντησίν του, γιὰ νὰ καταριθμηθῆ στὴν ἐκλεκτὴ

Συνοδία του καὶ νὰ ἀπολαύση τῆς βιωματικῆς φιλοκαλικῆς σοφίας του.

῞Ομως, ἐμποδίζεται στὸ ταξίδι του καὶ ἐπιστρέφει γιὰ ἄσκησι, μελέτη καὶ

συγγραφὴ στὸ ῾Αγιώνυμον ῎Ορος. Μέσῳ τοῦ τεραστίου συγγραφικοῦ του

ἔργου, τὸ ὁποῖο περιλαμβάνει ἑκατοντάδα γνωστῶν τουλάχιστον πονημάτων,

ἑρμηνεύει, θεολογεῖ, ἁγιολογεῖ, ὑμνογραφεῖ, κωδικοποιεῖ, στηλιτεύει τὴν

κακοδοξία καὶ μάλιστα τὴν Λατινική, καθοδηγεῖ, νουθετεῖ, διδάσκει...

Γίνεται δὲ πόλος ἕλξεως γιὰ Κληρικοὺς καὶ λαϊκούς. ᾿Αλλά, αὐτὸς ὁ

μακάριος ἀδημονεῖ, διότι ἐμποδίζεται στὴν συγγραφὴ καὶ τὴν νοερὰ

προσευχή. 

Διδάσκει περὶ αὐτῆς τῆς εὐλογημένης καὶ θεοποιοῦ ἐργασίας αὐτὸ

ποὺ ὁ ἴδιος ἐφαρμόζει:

«῞Οταν λοιπόν, ἀδελφέ μου Χριστιανέ, τραβίξῃς τὸν νοῦνσου ἀπὸ ὅλα τοῦ κόσμου τὰ πράγματα: ἡδονάς, λέγω, καὶ δόξαςκαὶ ἀργύρια, καὶ ἐμβάσῃς αὐτὸν μέσα εἰς τὴν καρδίαν σου, καὶ

ἐκεῖ εὑρίσκων τὸν ἐν τῇ καρδίᾳ ἐνδιάθετον καλούμενον λόγον,

μὲ αὐτὸν λέγῃς τὴν μονολόγιστον ταύτην Προσευχὴν μετὰ θερμῆς

πίστεως καὶ ἐλπίδος καὶ ἀγάπης: ἤγουν τό, Κύριε ᾿Ιησοῦ Χριστὲ

Υἱὲ τοῦ Θεοῦ ἐλέησόν με, βαστῶν καὶ ὀλίγον τὴν ἀναπνοήν σου·

τότε ἀποκτᾷς τὴν φυλακὴν τοῦ νοός. Διότι ἡ θέρμη ἐκείνη, ἥτις

γεννᾶται ἀπὸ τὴν συχνὴν μελέτην τοῦ ῾Αγίου ὀνόματος τοῦ

᾿Ιησοῦ, αὐτὴ μαστίζει καὶ κατακόπτει τοὺς δαίμονας, ὡς μάχαιρα

δίστομος, καὶ δὲν ἀφίνει αὐτοὺς νὰ προσβάλουν εἰς τὸν νοῦν

σου τοὺς ἀτόπους αὑτῶν λογισμούς. ῞Οθεν εἶπεν ὁ ᾿Ιωάννης τῆς

Κλίμακος, “᾿Ιησοῦ ὀνόματι μάστιζε πολεμίους”» (῾Εορτοδρόμιον,

σελ. 19, Βενετία 1836, ἀνατύπ. Χ. Σπανός).

Στὸν ῞Αγιο Νικόδημο ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸν λειτουργεῖ πάντοτε σὲ

ἁρμονικὰ ἀδιάσπαστο συνδυασμὸ μὲ τὴν ἀγάπη γιὰ τὴν ὠφέλεια τῶν

ἀδελφῶν Χριστιανῶν, ὄχι μόνον τῶν συγχρόνων του, ἀλλὰ καὶ τῶν ἐπιγενο-

μένων διὰ μέσου τῶν πολυτίμων συγγραφῶν του.

῾Η ᾿Αγάπη ὅμως δοκιμάζεται. ῾Ο Κύριός μας, κατὰ τὴν διδασκαλία τῶν

῾Αγίων, ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν διάταξι τῶν Μακαρισμῶν Του, δεικνύει καθαρὰ

ὅτι ὅταν κατορθώσουμε τὸ τέλειον τῆς ᾿Αρετῆς (βλ. ἑπτὰ πρώτους, Ματθ. ε´ 3-9),

τότε ἀκολουθοῦν ὁπωσδήποτε καὶ οἱ ἐξωτερικοὶ δριμεῖς διωγμοί, ὀνειδισμοὶ

καὶ πειρασμοὶ ὡς δοκιμασία (βλ. τελευταίους δύο, Ματθ. ε´ 10-11).

᾿Εφ᾿ ὅσον ὁ ῞Αγιος ἦταν ἕνας γνήσιος ῾Ησυχαστής, ὁ ὁποῖος ζοῦσε καὶ

ἀνέπνεε Χριστόν, δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ μὴ ποθῆ νὰ ἑνώνεται συνεχῶς μὲ τὸν

Κύριο στὴν Θ. Εὐχαριστία, νὰ μὴ προσπαθῆ συνακόλουθα -πάσῃ δυνάμει-

νὰ ὑποδεικνύη τὸ πρέπον στὸ πλήρωμα τῆς ᾿Εκκλησίας ἐν γένει, καὶ νὰ μὴ

μεριμνᾶ νὰ ὑπανάπτη τὴν ἀγάπη τῶν Χριστιανῶν γιὰ τὰ θεῖα Μυστήρια.

Διδάσκει σοφά, ὅτι «καίτοι ἡ ἐξομολόγησις καὶ ἱκανοποίησις

(σημ.ἡμ.: κανόνας, προσπάθεια διορθώσεως-ἀποκαταστάσεως)

δύνανται νὰ συγχωρήσουν τὰς ἁμαρτίας, ὅμως εἶναι ἀναγκαία

καὶ ἡ θ. Μετάληψις εἰς τὴν ἄφεσιν τῶν ἁμαρτιῶν· διότι καθὼς

μιᾶς πληγῆς δυσώδους πρῶτον εὐγάνει τις τοὺς σκώληκας, ἔπειτα

κόπτει τὰ σεσηπότα μέρη καὶ ὕστερον ἐπιθέτει τὴν ἀλοιφὴν διὰ

νὰ τὴν ἰατρεύσῃ, διότι ἄν τὴν ἀφήσῃ ἔρχεται πάλιν εἰς τὴν

πρώτην κατάστασιν, τὸ αὐτὸ γίνεται καὶ εἰς τὴν ἁμαρτίαν· καὶ

ἡ μὲν ἐξομολόγησις ἐξάγει τοὺς σκώληκας, ἡ δὲ ἱκανοποίησις

κόπτει τὰ σεσηπότα, καὶ ὕστερον ἡ θεία Μετάληψις γίνεται ὡς

ἀλοιφὴ καὶ τὴν ἰατρεύει. Διότι, ἄν δὲν ληφθῇ ἡ θεία Μετάληψις,ἔρχεται πάλιν ὁ ταλαίπωρος ἄνθρωπος εἰς τὴν πρώτην κατάστασιν, καὶ γίνονται τὰ ἔσχατα τοῦ ἀνθρώπου ἐκείνου χειρότερα

ἀπὸ τὰ πρῶτα (Ματθ. ιβ´ 45)» (Περὶ τῆς Συνεχοῦς Μεταλήψεως...σελ. 72, ἔκδ. Σ. Σχοινᾶ, Βόλος 1971).

᾿Επίσης, «ἀπὸ τὴν τράπεζαν τῶν σωματικῶν φαγητῶν, ἄν

μᾶς ὑστερήσῃ τις μίαν μόνην ἡμέραν, λυπούμεθα, ἀδημονοῦμεν,

καὶ μᾶς φαίνεται μέγα κακόν· ἀπὸ δὲ τὴν πνευματικὴν καὶ

οὐρανίαν τράπεζαν τῶν θείων Μυστηρίων ἄν ὑστερηθῶμεν καὶ

μία καὶ δύο, καὶ μῆνας ὁλοκλήρους, δὲν τὸ νομίζομεν κακόν· ὤ

μεγάλη ἀδιακρισία, ἥν κάμνουσιν οἱ νῦν Χριστιανοὶ μεταξὺ σωμα-

τικῶν καὶ πνευματικῶν· διότι ἐκεῖνα μὲν μὲ ὅλην τὴν ἀγάπην

τὰ ἐναγκαλίζονται, ταῦτα δὲ οὐδόλως ἐπιθυμοῦσι» (Αὐτόθι, σελ.

76).

῞Ομως, ἡ ἄγνοια, ἡ ἀμάθεια, ἡ κακὴ συνήθεια, ἀλλὰ καὶ ἡ ἐμπάθεια

πολλῶν ἀντιτιθεμένων ἔναντι τῶν ἀνωτέρω θεοσόφων ρημάτων τοῦ ῾Αγίου,

τοῦ προεξένησαν πλῆθος διώξεων, συκοφαντιῶν καὶ διωγμῶν. ᾿

Αλλὰ ὁ ἱερὸς

Νικόδημος συγχωρῶν, ἀνεχόμενος καὶ προσευχόμενος, δὲν ἐκάμφθη, παρὰ

μόνον ἀπελογεῖτο δι᾿ ἐξόχου ῾Ομολογίας Πίστεως καὶ ᾿Αληθείας, ὥστε νὰ

ἀνακόψη τὴν φιλοκατήγορο γνώμη.

῾Ο ῞Αγιος Νικόδημος ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ, ἀφοῦ ἐδοκιμάσθη ἐπὶ πλέον

καὶ ὑπὸ ψευδαδέλφων, ὡς καὶ ὑπὸ ἀσθενειῶν, ἔχων τὸν ᾿Ηγαπημένον

Νυμφίον Χριστὸν στὰ χείλη, στὴν πνοή, στὸν νοῦ, στὴν καρδιὰ καὶ στὴν

ὅλη ἁγιασμένη καὶ Χριστοποιημένη ὕπαρξί του. 

Καὶ συνεχίζει νὰ μᾶς διδάσκη

καὶ νὰ μᾶς φρονιματίζη, γιὰ νὰ μᾶς καταστήση μετόχους οὐρανίου Δόξης

καὶ Βασιλείας. ῎Ας τὸν μελετοῦμε, ἄς τὸν ἀκούουμε καὶ ἄς τοῦ ὑπακούουμε.

᾿Αμήν!

Φυλὴ__᾿Αττικῆς

Δευτέρα, 14/27.7.2009

† Μνήμη τοῦ ῾Οσίου Νικοδήμου τοῦ ῾Αγιορείτου
Πηγή:
http://www.hsir.org/pdfs/2009/07/27/2009.07.27aAgNikodemos-09/2009.07.27aAgNikodemos-09.pdf