Το δάκρυ του Ιησού(Σάββατο του Λαζάρου)

 

πηγή: Τρελογιάννης

π. Χερουβείμ Βελέντζας

Σήμερα η αγία μας Εκκλησία εορτάζει 

το θαύμα της έγερσης του Λαζάρου, 

όπως μας το περιγράφει ο ευαγγελιστής Ιωάννης. 

Βλέπουμε τον Χριστό να αποκαλύπτει με θαυμαστό τρόπο την παντοδυναμία Του: αντιστρέφει την πορεία του θανάτου, 

αναδομεί την σάρκα του τετραήμερου Λάζαρου 

και τέλος ανασταίνει εκ νεκρών τον φίλο Του. 

Αξίζει ωστόσο να σταθούμε 

σε μια λεπτομέρεια της διήγησης του Ευαγγελίου: 

όταν ο Ιησούς οδηγήθηκε στον τάφο του φίλου Του

 και άκουσε από την Μάρθα να Του λέει:

 «Κύριε, ήδη όζει» [=μυρίζει]

 και ατένισε τον λίθο

 που έφραζε την θύρα του μνήματος, 

τότε εδάκρυσε και οι παρευρισκόμενοι σχολίασαν:

«ίδε πώς εφίλει αυτόν» [=κοίτα πώς τον αγαπούσε!].

Τούτο το δάκρυ του Ιησού δεν είναι τόσο απλό όσο φαίνεται,

 γιατί ο Χριστός δεν ήταν απλά ένας φίλος του Λάζαρου 

και δεν πήγε απλά να δει τον τόπο που τον έθαψαν,

αλλά είναι ο σαρκωθείς Λόγος του Θεού 

που πήγε στην Βηθανία 

με σκοπό να αναστήσει τον Λάζαρο, 

όπως φαίνεται ξεκάθαρα 

μέσα από την διήγηση του ευαγγελιστή Ιωάννη. 

Με δεδομένα λοιπόν ετούτα τα στοιχεία,

 ο Ιησούς δακρύζει. 

Είναι η μοναδική φορά 

που στην ζωή Του δάκρυσε. 

Και το δάκρυ αυτό είναι θεανθρώπινο, 

αφού ο Ιησούς Χριστός 

είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος.
 

Δακρύζει λοιπόν ως άνθρωπος, 

γιατί πραγματικά αγαπά πολύ τον φίλο Του,

γιατί νιώθει θλίψη για τον χωρισμό.

 Δακρύζει και ως Θεός, 

γιατί βλέπει τον θάνατο να κυριεύει τα πλάσματά Του, 

την δημιουργία Του να φθείρεται, 

την θλίψη να ταλαιπωρεί τους ανθρώπους, 

την απελπισία να τους καταβάλλει. 

Δακρύζει γιατί βρίσκεται μπροστά σε μια πραγματικότητα

που ο ίδιος δεν έκαμε, 

γιατί βλέπει την έσχατη μοίρα του ανθρώπου 

που είναι δέσμιος της αμαρτίας, της φθοράς και του θανάτου.

Έξω από το μνήμα του Λάζαρου, βρίσκεται ο Θεός.

 Μέσα στο μνήμα είναι ο θάνατος, η φθορά, η σαπίλα. 

Έρχεται δηλαδή τρόπον τινά ο Θεός 

πρόσωπο με πρόσωπο, με τον προαιώνιο εχθρό Του. 

Είναι η ώρα της πρώτης μεγάλης αναμέτρησης 

ανάμεσα στην Ζωή και τον θάνατο.

 Γιατί μέχρι τώρα 

η καταδίκη του θανάτου συνόδευε όλους τους ανθρώπους. 

Ο λίθος μετακινείται. 

Μα πριν προλάβει η οσμή του θανάτου να σκορπίσει στον αέρα,

 ο Ιησούς φωνάζει: «Λάζαρε, δεύρο έξω!».
 

Το θαύμα έχει γίνει. 

Η Ζωή

 έχει καταγράψει την πρώτη της νίκη. 

Σύντομα, με την πορεία του Χριστού στον Άδη

 και την Ανάστασή Του, 

θα επιτευχθεί ο οριστικός θρίαμβος

 και θα καταλυθεί το κράτος του θανάτου. 

Από τούτη τη στιγμή ανατέλλει η ελπίδα και της δικής μας ανάστασης, 

που σε λίγες ημέρες θα γίνει βεβαιότητα, πίστη, γεγονός. 

Αρκεί να έχουμε την ταπείνωση

να ακολουθήσουμε τον Ιησού 

στην δύσκολη ανάβαση στο Γολγοθά. 

Μετά, σίγουρα θ’ ανατείλει το φως της Αναστάσεως!

πηγή Νεκρός για τον κόσμο

Γιατί δεν διαθέτουμε πνευματική δύναμη σήμερα; επειδή καταφρονήσαμε της νηστείας τη δύναμη.

Σκιουράκι, φαγανιάρικό μου

Κοίταξε αν προλάβεις  απόψε, τα περί δίαιτας ή νηστείας
και μερικά άλλα
απ' το βλογάκιον,  ακόμη.

Πάρτυ, δυστυχώς, κάνουν οι κολασμένοι  εξαποδοί, κάθε φορά
που σε γαστριμαργικά όργια, μάς παρασέρνουν.

Μακάρι να το θυμάμαι...

Σαλογραία 

Η σπάνια ορχιδέα που ανθίζει κάτω από το έδαφος

Πηγή:Τρελογιάννης

Το 1928 ο Jack Trott, Αυστραλός στην καταγωγή, αποφάσισε να κάνει μια βόλτα γύρω από το κτήμα του στο Wheatbelt στη δυτική Αυστραλία. Μια ρωγμή στο έδαφος, ανάμεσα στα δέντρα που καλλιεργούσε, παρακίνησε το ενδιαφέρον του και αποφάσισε να σκάψει λίγο για να δει τι υπήρχε εκεί. Οι πρώτες σκέψεις του αφορούσαν σε κάποιους βολβούς που φύτρωναν ή σε μια ζημιά που ενδεχομένως είχε κάνει κάποιο τρωκτικό. Στις πρώτες φτυαριές, ο Jack μύρισε κάτι πολύ όμορφο, καθώς μια εκπληκτική ευωδιά πλημμύρισε την περιοχή.


Έσκαψε λίγο παραπάνω και ανακάλυψε ένα μικρό λουλούδι, ή καλύτερα ένα νέο είδος ορχιδέας. Στην ουσία το φυτό αναπτύσσεται και ανθίζει κάτω από το έδαφος και όταν φτάσει στην ολοκλήρωση της άνθισης ορισμένα πέταλα φαίνονται δειλά δειλά πάνω στο χώμα. Η «υπόγεια ορχιδέα», όπως ονομάστηκε, αποτελεί ένα από τα πλέον σπάνια φυτά στον κόσμο, ιδιαίτερα ευπαθές λόγω της παράδοξης ανάπτυξής της, ενώ μόλις 100 φυτά παραμένουν σήμερα στην άγρια φύση. Τα λουλούδια της είναι ιδιαίτερα αρωματικά και φέρουν υπόλευκη απόχρωση, ενώ η επιστημονική ονομασια του είδους είναι Rhizanthella gardneri. Αξίζει να σημειωθεί ότι εμφανίζεται σήμερα μόλις σε πέντε σημεία της δυτικής Αυστραλίας, τα οποία παραμένουν μυστικά.

Γερμανοί κτηνοβάτες, παπόφιλοι, οικουμενιστές πρακτοράκοι, σαλεμένες γριές, και οι ζωόφιλοι γεννιούνται ή γίνονται;

(Απ' τη... δημοτικότητα των Ορθοδόξων γιαγιών)

 ω αφηνιασμένο μου...

διάβασα σήμερα στο μπλογκ Αντιπαρακμή 

για τη διαμαρτυρία των κτηνοβατών  της Γερμανίας 

που ζητάνε κι  αυτοί οι...κακόμοιροι τα...δικαιώματά τους(!)

-Φρίκαρα, εντελώς! 

Εντάξει! 

Προσωπικώς  υπάρχω ως  γρια  μούμια- το παραδέχομαι απολύτως-ποτέ δεν το έκρυψα

πρώτη εγώ- ω λατρεμένε της γριας  μάνας σου- άγνωστε, πρακτοράκο μου, 

πρώτη -η ίδια, κι από την πρώτη στιγμή που κυκλοφόρησα 

στον ψηφιακό πλανήτη του διαδίκτυου- 

σου τόνισα -σε ανύποπτο χρόνο- ότι τυγχάνω, "βάβω",

επειδή, πάνω από όλα,  ήλπιζα -στοιχειωδώς- εσύ  να με σέβεσαι, 

αλλά...πού τέτοια τύχη, απ' τα άμυαλα, πρακτορικά  νιάτα- τής σήμερον!

;-) 

Στα παλιά χρόνια που μεγάλωσε η αφεντιά μου, 

τους γέρους, ξέρεις, 

τους σέβονταν οι νεότεροι,  

απροϋπόθετα,

είτε έπαιρναν σύνταξη σε καιρό κρίσης, 

είτε όχι!

(Η ίδια πάντως, δουλεύω ακόμη, 

σε πικραίνω το ξέρω, όμως..η αλήθεια, να λέγεται...) 

;-)

-Λοιπόν; πού σταματήσαμε;

Σταματήσαμε

στα δικά μου, "έρημά μου νιάτα".

Τότε που  δεν είχαμε ζήσει -ακόμη- την κάθετη  απαξίωση της γριάς 

όπως τη βιώνουμε  σήμερα, 

που μόνο και μόνο, για τη μίζερη  σύνταξή της, ξαναλέω, 

τη μάζεψαν λάχα- λάχα,( πατρινό ιδιόλεκτο- το ξεπατίκωσα)

την επέστρεψαν -τουτέστιν, απ' το γηροκομείο όπου την είχαν παραπετάξει- 

την επέστρεψαν :

-Μάνα!  ξανά-μανά"-  στο σπίτι!

"Χριστιανικά" πλέον τα  συναισθήματα των νεότερων-ω του θαύματος! 

γιων-νυφάδων-  αγάπησαν απροσδοκήτως τη γραία που τους μεγάλωσε

ωσαύτως  το γέρο, πατέρα-πεθερό τους,

και τους φέραν 

ευγνωμόνως-μάλλον-

στο σπίτι  

ανάμεσα στα εγγονάκια, 

κοιτάζοντάς  τους εφεξής,  

με φροντίδα

ώστε να κρατηθούν τα κούσαλα-θέλοντας και μη θέλοντας-στη ζωή,

πάση δυνάμει,

μήπως- με τη μαυροσύνταξη εκείνων των αιωνόβιων- 

επιβιώσουν όσο γίνεται

 και οι λοιποί  της οικογένειας- οι φερέλπιδες άνεργοι... 

;-(

-Ααααχ! Μην ξεφεύγω. Μην ολοφύρομαι.

Στο θέμα μου πάλι.

Δεν ήθελα, πρακτοράκο μου, επαναλαμβάνω, επ'ουδενί

να φαντασιώνεσαι  ότι ήμουν μια κουκλάρα ξανθιά ή και καστανή, 

με πλούσια κάλλη και να μου κολάζεσαι νοερά- α πα παααα! 

Γι αυτό σου το εμπιστεύτηκα

(εγώ εσύ και όλος ο ιντερνετικός κόσμος, χαχα...) 

ότι ήμουν αρχαίας τεχνοτροπίας,  γραία.

-Σαλή γραία.

-Όχι δια Χριστόν σαλή-ούτε κατά διάνοιαν.

-Λάθος κατάλαβες.

-Απλώς και απολύτως σαλή. Μουρλή για δέσιμο κοινώς. 

-Σκέτη σαλή-σαχλή. 

-Χωρίς κέτσαπ. 

-Χωρίς μουστάρδα.

Μάλλον σαν καφές  εσπρέσσο -πριν μεταμορφωθεί σε καπουτσίνο με κρέμα και ζάχαρη, 

με εννοείς; 

-Μακάρι να εννοήσεις, αλλά κιτρινιασμένο, σε βλέπω...

-Δεν θα τολμούσα-για λόγους χριστιανικής συνείδησης- να βγω στις ρούγες του διαδίκτυου, 

αν τύγχανα  ζωντανός πειρασμός, 

ξανθιά ή καστανομελάχροινη, 

με ...προσόντα..

χρυσούλι μου- άπαγε!

Φωτιά να πέσει να ανάψει το καντήλι, 

αν είχα επίσης,

την παραμικρότερη περιγελαστική πρόθεση

απέναντι σε όποιον άλλον

εκτός απ' τον άθλιο, αμετανόητο εαυτό μου.

;-)

Μόνο στο μάτι ενού παπά ήθελα ελαφρώς να μπω,  που έβρισκε μάλλον ...απαράδεκτα

τα περί Ορθοδοξίας  γραφόμενά μου,

και απαγόρευσε την ανάρτησή τους σε φιλική σελίδα, στο διαδίκτυο,  

χαχα..είναι απίστευτο το τι...φαντασιώσεις, 

με αφορμή τα  γραφτά των -σαν τρίο καρό- γριών

μπορεί να δημιουργεί ο διάβολος ακόμα και σε  ρασοφόρους

( Θε μου συχώρα...)

Έτσι λοιπον, μια ο... αναφουφουλιασμένος... δερβίσης από δω, 

άντε και τα παιδιά μου -τα μη του κατηχητικού από κεί-

στα εξήγησα και παλιότερα

άρπαξα το πληκτρολόγιο,  στα γνησίως  τρελαμένα χεράκια μου

άρχισα να το... γαργαλάω  

και...ό,τι προκύψει- προέκυψε! 

-Ελέησε, Κύριε!  

Το δημοσίευμα, λοιπόν, σήμερα  της Αντιπαρακμής 

για τους κατάπτυστους  κτηνοβάτες Όύννους

μου θύμισε δική μου 

παλιότερη ανάρτηση με τίτλο:

Τελικά ...ο ζωόφιλος γεννιέται ή γίνεται;

Στο θυμίζω επειδή  είπες ότι ευχαρίστως θα το διαβάσεις.

Η δική μου γενιά- το πιστεύεις;- δεν θέλω να το παινευτώ,

φτάσαμε 25 ετών και τη λέξη "αδερφή"- δεν την ξέραμε. 

Ούτε άλλες χειρότερες.

Δεν ξέραμε τι νόημα είχανε-αλήθεια στο λέω!

Σήμερα, η μόλυνση των συνειδήσεων των  ανθρώπων, 

μοιάζει  αβυσσαλέα και...

προχωράει με ταχύτητ' ασύλληπτη . 

Δεν το βρίσκω τυχαίο.

Αλίμονο στους νέους μας.

Έχουν ανοίξει  φαρδιές-πλατιές  για όλους μας,  

οι πύλες της Κόλασης.

Και οι Φύλακες των Ψυχών, αποκαρώθηκαν, σε ύπνο αμαρτίας- βαθύ.

Μονάχα η Κυρά Παναγία αγρυπνεί ακόμη.

Θρηνεί  για τα παιδιά του Υιού  της και,  οδύρεται...

επειδή  ο καιρός του Τέλους, εγγύς 

και ουδείς ο Μετανοών

ουδείς -φαινομενικώς- ο Φυλάσσων...

Σαλογραία 

"Εμείς οι ψυχοθεραπευτές, ξέρουμε ότι, οι περισσότεροι άνθρωποι που μοιάζουν με ενήλικες , είναι στην πραγματικότητα συναισθηματικά παιδιά που κυκλοφορουν μεταμφιεσμένοι σε ενήλικες " Σκοτ Πεκ

και γιατί είναι αμάρτημα μέγα η προσωποληψία;

"Ει δε προσωποληπτείτε 

(=εάν φέρεσθε μεροληπτικά)

αμαρτίαν εργάζεσθε,
ελεγχόμενοι υπό του νόμου

ως παραβάται.

όστις  γαρ

όλον τον νόμον τηρήση,

πταίση δε εν ενί
(=παραβή δε μία εντολή)

γέγονεν (=έχει γίνει)

πάντων ένοχος
(ένοχος παραβάσεων όλων των εντολών).
.....
(Καθολική επιστολή Ιακώβου  κεφ. β στ. 9-10)
.............................................................................

"ούτω και η πίστις , εάν μη έργα έχη, νεκρά εστι καθ' εαυτήν " (Καθ. επιστ. Ιακώβου κεφ. β΄ στ. 17