(βίντεο)Ο μεν θερισμός πολύς, οι δε εργάται ολίγοι

Ἔλεγεν οὖν πρὸς αὐτοὺς· ὁ μὲν θερισμὸς πολύς, οἱ δὲ ἐργάται ὀλίγοι.

Δεήθητε οὖν τοῦ κυρίου τοῦ θερισμοῦ, ὅπως ἐκβάλῃ ἐργάτας εἰς τὸν θερισμὸν αὐτοῦ.

Ὑπάγετε· ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω ὑμᾶς ὡς ἄρνας ἐν μέσῳ λύκων.

Μὴ βαστάζετε βαλάντιον, μὴ πήραν, μηδὲ ὑποδήματα, καὶ μηδένα κατὰ τὴν ὁδὸν ἀσπάσησθε· εἰς ἣν δ’ ἂν οἰκίαν εἰσέρχησθε, πρῶτον λέγετε·

εἰρήνη τῷ οἴκῳ τούτῳ καὶ ἐὰν ᾖ ἐκεῖ υἱὸς εἰρήνης, ἐπαναπαύετε ἐπ’ αὐτὸν ἡ εἰρήνη ὑμῶν·

εἰ δὲ μήγε, ἐφ’ ὑμᾶς ἀνακάμψει…

καὶ θεραπεύετε τοὺς ἐν αὐτῇ ἀσθενεῖς, καὶ λέγετε αὐτοῖς·

ἤγγικεν ἐφ’ ὑμᾶς ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ».

Κατά Λουκάν ι στ.2-8)

Ο Πειρασμός της Παγκόσμιας Θέασης (επανάληψη)

Τα όσα ακολουθούν είναι επανάληψη αρχικά,   από την   ιστοσελίδα του Κυπριανού Χριστοδουλίδηhttp://kyprianoscy.blogspot.com/2009/07/blog-post_08.html 
 και   παλιότερη ανάρτηση της Σαλογραίας στο http://salograia.blogspot.com/2009/08/o.html

Σχολιάζει και η ταπεινότητά μου

Σαλογραία
........................................................................
Κυπριανός Χριστοδουλίδης

Απόφοιτος της Ιατρικής σχολής Παν.Αθηνών με ειδίκευση στην Παθολογία.


Νήψη και ιστορικότητα► Τετάρτη, 8 Ιούλιος 2009

Η σχέση με τον Θεό

Επειδή σήμερα οι περισσότεροι των χριστιανών νομίζουν ότι πρέπει να έχουν σχέση με τον Θεό
(ένας έγραφε ότι "η σχέση με τον Θεό δεν σταματάει στην Εκκλησία.
Εκεί αρχίζει κατ’ εμέ.
Σ' αυτή τη σχέση δεν υπάρχει ανάπαυση" και ένας άλλος,πάνω στο ίδιο μοτίβο, έλεγε:
 "αυτό που μετράει στην Εκκλησία δεν είναι η σοφία, τα συγγραφικά χαρίσματα ή ορθή ιστορικά έκθεση - καλά και αυτά, αλλά δευτερεύοντα - αλλά η σχέση των συγγραφέων με τον Θεό.)
 θα πρέπει κάποιος επιτέλους να τους πει πόσο πλανώνται, αν αυτό το νομίζουν σωστό ή το πιστεύουν. Η πλάνη τους φαίνεται και από τη σχέση που ψάχνουν να βρούν μεταξύ των αντιεξουσιαστών-αναρχικών και των υποτιθέμενων ομοίων με αυτούς χριστιανών "αντιεξουσιαστών".

Ο χριστιανός είναι ο αντιεξουσιαστής κατά της εξουσίας του κοσμοκράτορος του κόσμου τούτου
(του αιώνος του απατεώνος) το τέλος του οποίου θα είναι η έλευση της Δευτέρας Παρουσίας.

Οι κοσμικοί αντιεξουσιαστές είναι κατά της κοσμικής εξουσίας για να εγκαταστήσουν μια διαφορετική ,αλλά κοσμική πάλι,εξουσία.
Ποια η σχέση του ενός με το άλλο ;


Ο χριστιανός δεν έχει σχέση με το Θεό.
Ο χριστιανός είναι με το Θεό και αυτό το "είναι με τον Θεό", σημαίνει κοινωνία με τον Θεό, κατά το αποστολικό "θείας φύσεως κοινωνοί" (: "όσοι δε έλαβον αυτόν,έδωκεν αυτοίς εξουσίαν τέκνα Θεού γενέσθαι,τοις πιστεύουσιν εις το όνομα αυτού,οι ουκ εξ αιμάτων,ουδέ εκ θελήματος σαρκός,ουδέ εκ θελήματος ανδρός,αλλ΄εκ Θεού εγεννήθησαν".
Για περισσότερα, βλέπε Πέτρου Β΄, και υπόμνημα στίχων 3-4).

Υστερόγραφο. Μη σε παραξενεύει,αναγνώστη,η φωτογραφία.
 Η σχέση που σου ζητούν να δημιουργήσεις με τον Θεό είναι για τα σκουπίδια, είναι αφίσα.

Αναρτήθηκε από Κυπριανός Χριστοδουλίδης στις 4:04 πμ

12 σχόλια:
...................................................................................
Στα σχόλια, εκεί και τότε τον Ιούλιο του 2009...

Σαλογραια είπε:

Φίλτατε Κυπριανέ

όπως έγραφα και κάπου αλλού, ο τρομερός πειρασμός που περνάμε όλοι οι δήθεν μορφωμένοι και δήθεν χριστιανοί σήμερα, κατά την ταπεινή μου άποψη είναι ο
Πειρασμός της Παγκόσμιας Θέασης...

Όπως το αντιλαμβάνομαι, πρόκειται για τον ισχυρότερο πειρασμό που περνάει η ανθρώπινη ψυχή από Κτίσεως κόσμου, γιατί όποιον αγγίζει αυτός ο πειρασμός, τείνει να α π α ξ ι ώ ν ε ι-
να μ η δ ε ν ί ζ ε ι , ό λ α τα βιώματα και ό λ ε ς τις εμπειρίες και να τις κατατάσσει
με βάση, επιστημονικά δήθεν δεδομένα και κοινωνιολογικές μελέτες οι οποίες
μ ι κ ρ α ί ν ο υ ν απερίγραπτα τη μεταφυσική διάσταση και πραγματικότητα των γεγονότων, σε σχέση με την κρίση του Θεού, αυτήν που επι αιώνες διδάσκονταν οι άνθρωποι ότι διέθεταν...

Μέσα στο κλίμα του πειρασμού αυτού, όλα φαίνονται να χάνουν την βαρύτητα , την αξία και το νόημά τους...

Την κόλαση του νού που προκύπτει, απο την πνευματική εμπειρία αυτού του πειρασμού, μόνο όποιος την έχει βιώσει ως γεύση αποδόμησης λόγου-νοήματος εξ αιτίας της πλεονάζουσας πληροφορίας και αμαρτίας της αργολογίας που μας έχει πανταχόθεν κυκλώσει


μπορεί να την καταλάβει...

Σωτηρία δεν βλέπω, πάρεξ να κλειστεί ο καθένας σε ένα νοητό σπήλαιο, με όσο γίνεται λιγότερη πληροφορία, και εκεί στη μόνωση να εστιαστεί στο έργο της προσευχής και εις ουδέν έτερον...μήπως και γλυτώσει...

8 Ιούλιος 2009 8:27 πμ
..................................................................................

Κυπριανός Χριστοδουλίδης είπε:

"ο τρομερός πειρασμός που περνάμε όλοι οι δήθεν μορφωμένοι και δήθεν χριστιανοί... είναι ο Πειρασμός της Παγκόσμιας Θέασης."

Πολύ ενδιαφέρουσα η σκέψη αυτή

8 Ιούλιος 2009 9:29 πμ

aob είπε...

Κυπριανέ, μέρες θέλω να σου κάτι αλλά με 'σταματούσε' η "επιλογή προφίλ"... τώρα που απέκτησα θα σου κάνω την ερώτηση.

Λοιπόν, είσαι της άποψης πως όλοι από το Άγιο Όρος είναι για να φεύγουν, εκτός από τους της Εσφιγμένου, μιας και όλες οι Μονές μνημονεύουν τον π. Βαρθολομαίο;;;
Ή λάθος κατάλαβα τα περί αδειάσματος των Εκκλησιών από τους πιστούς λόγω μνημόνευσης αιρετικών επισκόπων;;

Αλήθεια, μακάρι να το πήρα στραβά γιατί 'κάτι' έχει ο λόγος σου κι αυτό δεν ταιριάζει!

Καλησπέρα

8 Ιούλιος 2009 10:06 πμ
......................................................................

Κυπριανός Χριστοδουλίδης είπε...

Για τον aob

Οι Μοναχοί του αγίου Όρους καλά θα κάνουν να συζητήσουν με τους Εσφιγμενίτες αποβλέποντας στην ορθοτόμηση της αλήθειας, που την έχουν εγκαταλείψει εδώ και χρόνια, και όχι να προσπαθούν να τη συμβιβάσουν με την αιρετική νεο-ορθοδοξία.
Έχουν αφήσει τους ακαδημαϊκούς πρωτεργάτες της τελευταίας στο απυρόβλητο, για να αλωνίζουν και να διαφθείρουν τον λαό του Θεού.

Πού,και πότε, είδαμε κριτικές στις ακατανόητες γραφές της ακαδημαϊκής θεολογίας στα μέσα της δημοσιότητας; Γιατί αυτή η σιωπή όλα αυτά τα χρόνια; Ήταν τόσο σοφά και Ορθόδοξα όλα αυτά που έγραφαν;
Λοιπόν. Πριν αδειάσουν οι Εκκλησίες, καλό είναι οι νήφοντες και οι ασκητεύοντες, να μαζευτούν και να δώσουν τη λύση. Και αν θέλουν βοήθεια, θα βρεθούν πολλοί, που δεν είναι "ταλιμπάν" και "μουτζαχεντίν", να τους βοηθήσουν.

8 Ιούλιος 2009 11:02 πμ
..........................................................................

Σαλογραια είπε...

Να επεκταθώ λιγάκι;

Σκέψου ότι μέχρι ν’ ανακαλυφθούν τα αερόστατα και τα αεροπλάνα, το πολύ πολύ που μπορούσε να δει κάποιος ήταν η θέα απο την κορυφή ενός υψηλότατου όρους...και βέβαια αυτή η θέα ήταν εικόνα απο μακριά, ανθρώπων, σπιτιών, ποταμών, λόφων, ορέων..

Δεν μπορούσε ο παρατηρητής να δει τα πρόσωπα των ανθρώπων που κατοικούσαν σε αυτή τη μεγάλη ακτίνα, και βέβαια ήταν αδύνατον να γνωρίζει λεπτομέρειες για τον προσωπικό βίο εκάστου.

Δεν υπήρχαν τότε η πλανερή επιστήμη της ψυχολογίας, της στατιστικής και οι τρομακτικές έρευνες γύρω απο τον εγκέφαλο.

Σήμερα με την εφεύρεση του αεροπλάνου, του διαστημόπλοιου και της τηλεόρασης, μπορούμε να βλέπουμε τα πάντα απο ψ η λ ά,

από μ α κ ρ ι ά και απο κ ο ν τ ά συνάμα,

και αυτή η πρωτόγνωρη για την ιστορία της ανθρωπότητας εμπειρία, τ ρ ο π ο π ο ι ε ί

τα αισθήματα και τα συν-αισθήματα, εντός της ψυχής και επηρεάζει κατ' επέκτασιν ολοκληρωτικά την π ο ι ό τ η τ α των

λ ο γ ι σ μ ώ ν μας.

Σκέψου, μέχρι τον καιρό του Κοπέρνικου, τότε που οι άνθρωποι πίστευαν στην πλειονότητά τους ότι το σύμπαν ήταν γεωκεντρικό και ότι ο ήλιος περιστρέφεται γύρω απο τη γη, είχαν μια ά λ λ η αίσθηση μ ε γ έ θ ο υ ς και ι ε ρ ό τ η τ α ς προσώπων και τόπων και καταστάσεων.

Το πρώτο πλήγμα στον εγωκεντρισμό της, η ανθρωπότητα, το δέχτηκε με το έργο του Κοπέρνικου Περί της Περιστροφής των Ουρανίων Σωμάτων, όπου εκεί ο σοφός άνθρωπος - προφανώς είχε πεισθεί από τον αρχαίο Αρίσταρχο το Σάμιο- μας έδωσε μια άλλη άποψη για το περιβάλλον ημάς σύμπαν, και τις αποστάσεις μεταξύ των Ουρανίων σωμάτων...

Ενας βασιλεύς τον καιρό του Μεσαίωνα, σίγουρα νόμιζε ότι ήταν κάτι πολύ σπουδαίο ο ίδιος
ως μ έ γ ε θ ο ς και ως ε ξ ο υ σ ί α και σίγουρα- φτιάχνοντας ασυνείδητα το Θεό κατ' εικόνα του- το θεωρούσε και λίγο φυσικό ο μέγας Θεός , να ασχολείται με τον μέγα βασιλέα.

Και ο κάθε απλός άνθρωπος, στο σπίτι του, στο χωράφι του, ένιωθε λίγο πολύ ως κέντρο του σύμπαντος, αφού δεν μπορούσε να έχει συνείδηση των μεγεθών που εκτείνονταν πέρα απο τα όρια της δικής του δραστηριότητας.

Όταν νιώθει κάποιος σπουδαίος και κέντρο του σύμπαντος , δ ε ν το βρίσκει παράλογο το κήρυγμα της ενανθρώπισης του Θεού Λόγου για να τον σώσει.

Θεωρεί ότι έχει και αυτός κάποια αληθινή αξία ως μ έ γ ε θ ο ς που του ταιριάζει κάπως, τέτοια τιμή, τη βρίσκει, ίσως, λ ο γ ι κ ή τέτοια τιμή.

8 Ιούλιος 2009 11:21 πμ
.................................................................................

Σαλογραία είπε...

Τη σημερινή εποχή που η κάθε κουτσή Μαρία και η κάθε Σαλογραία έχει την εμπειρία της Παγκόσμιας Θέασης(δια των ταξιδίων με αεροπλάνο, και δια της χρήσεως δορυφόρων και τηλεοράσεων ) πολιτισμών, πληθυσμών, γεωγραφικών εκτάσεων, χαρακτήρων, αμαρτιών ανθρώπων και δημοσιοποιημένων κρύφιων μυστικών συμπεριφοράς -που κάποτε οι άνθρωποι είτε δεν γνώριζαν ότι υπήρχαν είτε ντρέπονταν να τα ξεστομίσουν και στον πνευματικό τους- τη σημερινή εποχή , λέω, το κήρυγμα της Ενανθρώπισης του Σωτήρος Ιησού Χριστού, ξ ε π έ φ τ ε ι στις συνειδήσεις των ανθρώπων, όχι ως το Ευ -αγγέλιον, όχι ως το Χαρούμενο Αγγελμα μιας Λύτρωσης απο την Πτώση που μπορεί να αποκτηθεί δια της εφαρμογής των Εντολών και δια της Ορθής Παραδοθείσης Πίστεως, αλλά ξεπέφτει ως μια α δ ι ά φ ο ρ η πληροφορία, που δεν έχει τη δύναμη να εμπνεύσει και να συγκινήσει σχεδόν κανένα...

Και το μεγαλύτερο επίτευγμα σε οποιοδήποτε εγκόσμιο χώρο ξαφνικά χάνει το μέγεθός του και θεωρείται α σ ή μ α ν τ ο έως μηδενικό και οι άνθρωποι περιφέρονται αφενός με έναν εγωκεντρισμό τερατώδη- λόγω πολιτισμικού επιπέδου και μόρφωσης- αφετέρου δε με ένα αυξανόμενο συν-αίσθημα, μιζέριας (κατά κόρον χρησιμοποιείται η λέξη μιζέρια στις μέρες μας) καθώς και με ένα αυξανόμενο αίσθημα
μ α τ α ί ω σ η ς, που εύκολα μπορεί να τους οδηγήσει είτε στα ναρκωτικά, είτε στην επιλογή της αυτοκτονίας, μόλις η εμπειρία της ψυχικής ερήμωσης ή του σωματικού πόνου, γιγαντωθεί μέσα του

8 Ιούλιος 2009 11:22 πμ
................................................................................

Κυπριανός Χριστοδουλίδης είπε...

Σαλογραία,

Μήπως θέλεις να πεις ότι ο τότε παλαιός "μικρόκοσμος" ευνοούσε την αποδοχή της θείας ενανθρωπήσεως και ότι ο σημερινός "μακρόκοσμος" την αποκλείει λόγω μεγέθους (αναφέρομαι στον πειρασμό της παγκόσμιας θέασης σε συνδυασμό με την "επέκταση" που κάνεις);

8 Ιούλιος 2009 11:38 πμ
.......................................................................

Σαλογραία είπε...

ΚΥΠΡΙΑΝΕ ΜΟΥ

Ακριβώς αυτό θέλω να πώ:όχι ότι γίνεται συνειδητά αυτό. Ασυνείδητα σχεδόν γίνεται.

Παρατηρώ τον εαυτόν μου, πόσο απόλυτη και βέβαιη ήμουν σε νεαρή ηλικία για πολλά πράγματα, πώς τα βλέπω ό λ α διαφορετικά τώρα...

Εκείνο που με τρομοκρατεί είναι που οι σημερινοί 20άρηδες, έχουν μια ματιά νερόβραστη χειρότερη από αυτήν του πενηντάχρονου εκπεσόντος ιερέα, του δυστυχισμένου, για τον οποίο κάναμε εκτενή συζήτηση τις προηγούμενες μέρες...

Πώς θα αντέξουνε αυτά τα παιδιά σε τόση πίεση προς το μ η δ έ ν που ασκείται απάνω τους;

Ο π. Σεραφείμ Ρόουζ, αυτά τα είχε προβλέψει και τα είχε σχολιάσει απο τη δεκαετία του 1960.

Ηταν πολύ πιο μπροστά απο πολλούς θεολογούντες της εποχής μας, μα ζούσε ο άνθρωπος πορευόμενος πάνω στα ίχνη των παλαιών αγίων...χωρίς τεχνολογικές διευκολύνσεις...εν συνειδήσει!


Το έκανε για να προφυλάξει το νού του...

Τώρα άμα οι ιερομόναχοι μπαίνουν στο Ιντερνετ, κάθε τόσο κατεβαίνουν στις πόλεις και βλέπουν τυφλεόραση και τις γιγαντοαφίσες με τις κορμάρες, πώς να μη θολώσει το ματάκι τους και να ξεσαλώσουνε τα χρυσά μου;

Αχ! ΟΙ ΙΕΡΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΞΕΝΙΑ.

ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ!

ΚΑΝΕΙΣ, ομως ΔΕΝ δείχνει να το ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ...

8 Ιούλιος 2009 11:49 πμ
......................................................................................

Σαλογραια είπε:

@aob

Λυπούμαι που θα το πω αλλά όπου πίπτει ά φ θ ο ν ο χρήμα, το Αγιο Πνεύμα πηγαίνει μακρινό περίπατο και αργεί να επιστρέψει...

Τι υπαινίσσομαι;

Πολλά και διάφορα...

Κάποια άλλη φορά ίσως...:-)

8 Ιούλιος 2009 12:13 μμ
.................................................................................

Κυπριανός Χριστοδουλίδης είπε:

Σαλογραία,

Εδώ που έχουμε φτάσει,καλό οι υπαινιγμοί να αποφεύγονται. Ας μην γινόμαστε αφοριστικοί και με διάκριση, να δηλώνουμε εκείνους τους υπαινιγμούς,που είναι καταφανείς.

8 Ιούλιος 2009 12:30 μμ
................................................................

Σαλογραία είπε:

Αγαπητέ μου Κυπριανέ :-)

Οι υπαινιγμοί είναι το Άλας της Γης...

Εσύ πρώτος στα γραψίματά σου τους χρησιμοποιείς κατά κόρον και ο Κύριος υπαινικτικά μίλησε εν Παραβολαίς...

Εντάξει όμως, για να μη σε λυπήσω, δεν θα πώ τίποτε περισσότερο...

Καλό σας βράδυ

8 Ιούλιος 2009 12:55 μμ
..............................................................................

Σαλογραια είπε...

Αναφερόμενη λίγο ακόμη στον Πειρασμό της Παγκόσμιας Θέασης θα σου θυμίσω τον Πειρασμό του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, όταν ο Εξαποδώς τον ανέβασε σε τόπο υψηλότατον και του έδειξε απάσας τας Βασιλείας του Κόσμου του καιρού εκείνου και του είπε αλαζονικά- διότι δεν ήξερε και με Ποιον ακριβώς έχει να κάνει:

-Θα σου δώσω όλη την επίγεια εξουσία, αν πέσεις και με προσκυνήσεις!

Ας το διαβάσουμε και στο κατά Ματθαίον κεφ. δ στιχ.8-10.

Πάλιν παραλαμβάνει αυτόν ο διάβολος

εις ό ρ ο ς υ ψ η λ ό ν λ ί α ν

και δείκνυσιν αυτώ π ά σ α ς τας βασιλείας του κόσμου και την δ ό ξ α ν αυτών και λέγει αυτώ: ταύτα πάντα σοι δώσω, εάν πεσών προσκυνήσης μοι.

Και τι απάντησε ο Κύριος;

Δεν είπε:
-Άει στο διάλο, Διάολε, όπως θα έλεγε η Σαλογραία, αλλά είπε κοσμίως,

"ημίν υπολιμπάνων υπογραμμόν" συμπεριφοράς και λόγου:

(αλίμονό μου, η μαύρη Κόλαση με περιμένει την αθυρόστομη!)

-Υπαγε οπίσω μου Σατανά!

Γέγραπται γαρ, Κύριον τον Θεόν σου προσκυνήσεις και αυτώ μόνω λατρεύσεις.

Αυτός ο πειρασμός του Κυρίου, μπορεί να άγγιζε με κάποιους πιο τρόπους και τις ψυχές των απλών χριστιανών σε προηγούμενες εποχές.

Ας πούμε κάποιοι λευκοί μάγοι σχετικά κοντά στη σύγχρονη εποχή, επιθυμώντας να προσηλυτίσουν μύστες στην πλάνη τους, ως δόλωμα, προβάλλουν και την εμπειρία της θέας της γής απο ψηλά, με τη δύναμη πνευμάτων που θα ανυψώσουν το μύστη μέχρι εκεί πάνω.

Προβάλλουν επίσης ως δέλεαρ, το γεγονός ότι ο μύστης θα ανυψωθεί μέχρι το διάστημα απο τα πνεύματα τα ισχυρά και θα ακούσει και τη μουσική που εκπέμπεται απο τα ουράνια σώματα καθώς περιστρέφονται μέσα στο αχανές...

(Παρόμοιες επιχειρηματολογίες έχω ακούσει και από χρήστες ηρωίνης)

Η θέα

(μαζί με την πληροφορία που τη συνοδεύει και που σήμερα διαθέτει έναν όγκο απίστευτο)

θέλω να πώ, απο ψηλά, ασκούσε ανέκαθεν στην ψυχή μια γοητεία υπέρτατη.

Και ο Εωσφόρος γνωρίζοντάς το αυτό καλά, το εκμεταλλεύεται όσο καλύτερα μπορεί.

Ιδίως στην εποχή μας.

Ας είναι καλά οι δορυφόροι, τα αεροπλάνα, η τυφλεόραση και όλα τα μήντια.

Τα πονηρά πνεύματα είναι πιο αρχαία στην ηλικία απο το ανθρώπινο γένος και έχοντας όλα τους μεγάλη Έ π α ρ σ η και Φ θ ό ν ο μαζί, κάνουν ό,τι μπορούν για να εξοντώσουν και να εξουθενώσουν τις Εικόνες του Θεού Λόγου, που κατάφεραν να εκδιώξουν εκ του Παραδείσου...


Η πάλη Φωτός και Σκότους, θα συνεχίζεται ως τη Συντέλεια...

Ο δε υπομείνας εις τέλος εν Πίστει , Ελπίδι, και Αγάπη, ούτος και σωθήσεται, λέει η Γραφή...

Από τον Πειρασμό αυτόν, για πολλά χρόνια πολεμήθηκε με αδυσώπητους λογισμούς και η δική μου ψυχή...

Με βασάνιζε η Αριστοτελική μου λογική απο τη μία, και τα πάθη μου που ήθελαν τροφή από την άλλη...

-Τι Ορθοδοξία και πράσσειν άλογα, μου ψιθύριζε ο Κακός στο αυτί μου.

Κοίτα γύρω σου! Δε βλέπεις τι γίνεται;

Ό λ ο ι υποκρίνονται, ό λ ο ι προδίδουν, εσύ θα κρατάς τα ιερά και τα όσια , βλακόμουτρο;

Σύνελθε και σήκω να πάς καμια τσάρκα στα Παζάρια του κόσμου!

Ο Πειρασμός της Παγκόσμιας Θέασης , Κυπριανέ μου, είναι για τους νέους σήμερα αλλά και για μη στερεωμένους εν Χριστώ γέροντες, η Κόλαση των Κολάσεων.

Εξ αιτίας αυτής έπεσε ο δύστυχος ο ιερομόναχος.

Ανθρωποι συναισθηματικά υπερευαίσθητοι, με λεπτότητα λογισμών, και με πάθη έντονα μέσα τους, άνθρωποι μη λοβοτομημένοι εν Κυρίω Ιησού, χωρίς α π λ α ν ή καθοδήγηση και υ π α κ ο ή , και χωρίς ά ν ω θ ε ν μεγάλη βοήθεια και Χάρη, στο λέω για άλλη μια φορά, πως είναι

τ ω ν

α δ υ ν ά τ ων

α δ ύ ν α τ ον

να γλυτώσουν!


9 Ιούλιος 2009 12:18 πμ
..........................................................
Σαλογραία
...........................................................................................

(βίντεο)Σε σένα που τιμάς "ένα Σταυρό από καπνιά στην πόρτα της Πατρίδας..."

Οι αρχές της βασιλείας του αντίΧριστου και ο παπισμός κατά π. Σεραφείμ Ρόουζ

Το 1963 ό Ευγένιος ανέλαβε να γράψει ένα δοκίμιο για το έργο του Ντοστογιέφσκι :
«Μέγας Ιεροεξεταστής» και για το «νέο χριστιανισμό» της Ρώμης.

Άντλησε το υλικό του απ' όσα είχε ήδη γράψει για το κεφάλαιο του βιβλίου του, πού ήταν ομότιτλο: «Νέος Χριστιανισμός».

 Τελειώνοντας, σχεδίαζε να στείλει το δοκίμιο στον πατέρα Κωνσταντίνο με την ελπίδα ότι θα εκδοθεί.
Μερικές εκατοντάδες σελίδες γράφτηκαν και ξαναγράφτηκαν, έτσι ούτε αυτό το δοκίμιο ολοκληρώθηκε ποτέ, εξαιτίας των αλλαγών στη ζωή του.


Στο εισαγωγικό μέρος του δοκιμίου, ό Ευγένιος σκιαγράφησε τις αρχές της βασιλείας του αντίΧριστου, όπως περιγράφονται στα κείμενα των Πατέρων της Εκκλησίας και στα έργα των Ορθοδόξων συγγραφέων Σολόβιεφ και Ντοστογιέφσκι.

Ή θρησκεία του «Μεγάλου Ιεροεξεταστή» του Ντοστογιέφσκι - έγραψε - «είναι ή θρησκεία του επίγειου άρτου, των υλικών αγαθών.
Έχει ένα κεντρικό δόγμα: ή ευημερία του άνθρωπου ο' αυτόν τον κόσμο είναι το μόνο κοινό και αναγκαίο θρησκευτικό μέλημα όλων των ανθρώπων.


Για όποιον έχει την ικανότητα να διακρίνει την διαφορά, ένας τέτοιος ανθρωπισμός μοιάζει πράγματι με ευτελές υποκατάστατο του Χριστιανισμού- όμως δεν είναι κατά κανένα τρόπο επιφανειακός.

 Απηχεί ορισμένα απ' τα ...υψηλότερα ανθρώπινα αισθήματα και ή λογική του - από την στιγμή πού κάποιος δεχτεί την πρωταρχική βάση του συλλογισμού - είναι ακαταμάχητη.

Στην πραγματικότητα, αποτελεί το ευφυέστερο και πιο περίτεχνο υποκατάστατο για το Χριστιανισμό πού επινοήθηκε ποτέ».

Ή θρησκεία του «Μεγάλου Ιεροεξεταστή», όπως ισχυρίστηκε ό Ευγένιος, δανείζεται θεμελιώδεις χριστιανικές αξίες - την ειρήνη, την αδελφοσύνη, την ενότητα, την αγάπη - και τις διαστρεβλώνει για να εξυπηρετήσουν την προώθηση αμιγώς επίγειων στόχων.

Δεν καταργεί ανοικτά το Χριστιανισμό, απλώς τον επανερμηνεύει και μάλιστα τόσο διεξοδικά, ώστε ειλικρινείς Χριστιανοί οδηγούνται να εργαστούν για τούς ίδιους στόχους, όπως εκκοσμικευμένοι ιδεαλιστές οι όποιοι επιζητούν να οικοδομήσουν το δικό τους ουράνιο βασίλειο, εδώ στη γη.

Ό Ευγένιος ταύτισε τον εγκόσμιο ιδεαλισμό της σύγχρονης εποχής - απ' όπου κι αν  προέρχεται:

από «χριστιανούς», αποκρυφιστές, κομμουνιστές, ή Δυτικούς με κοσμικό φρόνημα - με μια μορφή της αρχαίας αίρεσης ή οποία ονομάζεται χιλιασμός.

Ό χιλιασμός, εκτός από το θεολογικό ορισμό του, ως συγκεκριμένη χριστιανική αίρεση,
(οι χιλιαστές πιστεύουν ότι ό Χριστός θα έρθει σύντομα στη γη και θα βασιλέψει εδώ μαζί με τούς άγιους Του για χίλια χρόνια, πριν από το τέλος του κόσμου) , αναφέρεται γενικότερα σε οποιαδήποτε εκκοσμικευμένη πίστη, προς κάποια μελλοντική εποχή τέλειας ειρήνης και ουράνιας ευλογίας
στη γη.

Ό χιλιασμός - μαζί με το μηδενισμό, του οποίου την «πιο φωτεινή πλευρά» εκφράζει - είναι το κλειδί για την κατανόηση του πνεύματος τής εποχής, διότι είναι το κομβικό σημείο γύρω απ' το όποιο πολλά ανόμοια στοιχεία θα ενωθούν.


Στις διακηρύξεις τής σύγχρονης ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας, ό Ευγένιος είδε τις πιο προφανείς ενδείξεις ενός «αναπροσανατολισμού» των χριστιανικών αξιών προς την κατεύθυνση του εκκοσμικευμένου χιλιασμού.

Ανέφερε χαρακτηριστικά την έκκληση του πάπα Ιωάννη του XXIII προς τους Ορθοδόξους Χριστιανούς να υπακούσουν στον «πνεύμα των καιρών» και την αξιοσημείωτη δήλωσή του ότι:
«Η φωνή των καιρών είναι ή φωνή του Θεού».

Επεσήμανε τα χλευαστικά σχόλια του πάπα απέναντι στην ιδέα ότι το τέλος του κόσμου μπορεί να πλησιάζει και την διεξοδική, απεναντίας, προσπάθειά του να αναπτύξει το δόγμα για μία επικείμενη «νέα τάξη στις ανθρώπινες σχέσεις».

Αντιπαραθέτοντας την βιβλική εντολή «μη αγαπάτε τον κόσμον μηδέ τα εν τω κόσμω» (Α' Ιωάννου, 2:15), ό Ευγένιος παρέπεμψε στα λόγια του πάπα Παύλου του VI:

«Θα αγαπάμε την εποχή μας, τον πολιτισμό μας, την τεχνική επιστήμη μας, την τέχνη μας, τον αθλητισμό μας, τον κόσμο μας».

Όπως ακριβώς αυτό το εγκόσμιο αίσθημα οικουμενικής αισιοδοξίας είναι μια νοθευμένη μορφή αγάπης, αλλοιωμένη σε σχέση με την αληθινή Χριστιανική αγάπη, έτσι και ή αντίληψη του λεγόμενου «νέου χριστιανισμού» περί ενότητας, είναι μια εξωτερική απλώς απομίμηση της πνευματικής και εσωτερικής ενότητας των πιστών, για την οποία μίλησε ό Κύριος.


Ό πάπας Ιωάννης ό XXIII θριαμβολογούσε, μιλώντας για την «ενότητα στην εκτίμηση και το σεβασμό απέναντι στην Καθολική Εκκλησία, πού ζωογονεί όσους ακολουθούν μη-Χριστιανικές θρησκείες».

Υπό το φώς αυτής της δήλωσης, ό Ευγένιος συμπέρανε:

 «Αν ή ανθρωπότητα καταφέρει πραγματικά, όπως ισχυρίζεται ή Ρώμη, να φτάσει σε μια ορατή θρησκευτική αρμονία επί της γης, αναμφίβολα αυτό δε θα έχει να κάνει με μια κοινή Χριστιανική Πίστη, αλλά με κάποια συμφωνία τέτοιας μορφής βασισμένη στην ανοχή και το σεβασμό».

«Ό ανθρωπιστικός ιδεαλισμός» - εξήγησε ό Ευγένιος - «είναι ότι απομένει από το χριστιανισμό, όταν συγκεκριμένα ή Χριστιανική Αλήθεια έχει εκλείψει από αυτόν.
Είναι το κοινό έδαφος στον όποιο Χριστιανοί και μη-χριστιανοί μπορούν να συνυπάρξουν σε ενότητα διότι ακριβώς επειδή πήγασε από το Χριστιανισμό και άντλησε από το Χριστιανικό δόγμα τις ειδικές αρχές του, έχει ακόμα απήχηση σε οποιονδήποτε πιστεύει πρώτα στον άνθρωπο και στην επίγεια ευτυχία.

Καθένας ό όποιος αποδέχεται αυτό το δόγμα, μπορεί να του δώσει όποιο νόημα θέλει.

Οι Χριστιανοί μπορεί να βρουν σ' αυτό την επίγεια όψη ενός δόγματος το οποίο, στην πληρότητά του, μιλά επίσης και για τον Παράδεισο- οι μη-χριστιανοί μπορούν να εντοπίσουν εκεί, ένα δόγμα για τον άνθρωπο και για μια «ανώτερη πραγματικότητα» πού δεν παραβιάζει τις δικές τους συγκεκριμένες ιδέες για το τι υπάρχει πάνω απ' τον άνθρωπο και πέρα απ' αυτόν τον κόσμο και οι αντιχριστιανικοί μπορούν να βρουν σ' αυτό, μια έκφραση παγκόσμιας σοφίας,  η οποία εξαντλεί από μόνη της τις θρησκευτικές ανάγκες του ανθρώπου.

Έτσι, με αυτόν τον τρόπο, ή Ρώμη μπορεί να γίνει ό δάσκαλος της ανθρωπότητας και ή πηγή του οικουμενιστικού ανθρωπισμού τον όποιον «κάθε καλοπροαίρετος άνθρωπος «μπορεί ν' αποδεχτεί, χωρίς να αποδέχεται και τη συγκεκριμένη Χριστιανική Πίστη από την οποία προήλθε».

Δύο χρόνια αφότου ό Ευγένιος έγραψε τα παραπάνω, στις 4 Οκτωβρίου 1965, ό πάπας Παύλος VI έκανε μία πρωτοφανή για τα ιστορικά δεδομένα προσφώνηση ενώπιον των Ηνωμένων Εθνών.

Το γεγονός επαλήθευε τα όσα είχε πει ό Ευγένιος στον Γκλέμπ για τα Ηνωμένα Έθνη το 1961, την ημέρα που συναντήθηκαν για πρώτη φορά.

«Αν εξετάσουμε την προσφώνηση του πάπα στα Ηνωμένα Έθνη»- έγραψε ό Ευγένιος - «αποκαλύπτεται ένα πολύ σπάνιο γεγονός:

δεν αναφέρεται καθόλου κατά την διάρκειά της ό σκοπός της Εκκλησίας του Χριστού, ενώ το όνομα του Χριστού ακούγεται μόνο μια φορά κι αυτό, σε μια αμφιλεγόμενη πρόταση στον τέλος.

Ίσως να θεωρείται δεδομένο ότι το κοινό γνωρίζει τί εκπροσωπεί ό πάπας- πράγματι είπε:

"Γνωρίζετε την αποστολή μας". Παρακάτω όμως, διευκρινίζοντας την "φιλοδοξία" της εκκλησίας της Ρώμης, ό πάπας περιορίστηκε να πει ότι (ή Εκκλησία) εύχεται να είναι "μοναδική και παγκόσμια" - "στην πνευματική σφαίρα!"

»Μόνο για ένα λεπτό στην προσφώνησή του, έμοιαζε σαν να ετοιμαζόταν να πει ένα λόγο γνήσιου Χριστιανισμού. Αναφερόμενος στην εντολή του Κυρίου προς τούς αποστόλους Του να «πάνε και να μεταδώσουν το χαρμόσυνο μήνυμα σε όλους τούς λαούς», ό πάπας ανακοίνωσε ότι πραγματικά είχε ένα «χαρμόσυνο μήνυμα» για «όλους τούς λαούς» οι όποιοι εκπροσωπούνται στα Ηνωμένα Έθνη.

Για τούς Χριστιανούς, αυτό μπορεί να σημαίνει μόνον ένα πράγμα: το χαρμόσυνο άγγελμα της σωτηρίας, της αιώνιας ενότητα Θεώ ζωής.

Ό πάπας ωστόσο είχε ένα διαφορετικό μήνυμα, πού εξέπληξε: "θα μπορούσαμε να πούμε ότι το μήνυμά μας είναι... μια μεγαλειώδης ηθική επικύρωση του υψηλού αυτού θεσμού» αυτό προσφέρει η Ρώμη σήμερα στη θέση του Χριστιανικού Ευαγγελίου!...

»Τα ιδανικά του πάπα δεν προέρχονται από τον Κύριό μας, ούτε από τους Αποστόλους και τους Πατέρες της Εκκλησίας του Χριστού, αλλά από τούς φαντασιόπληκτους ορθολογιστές της μοντέρνας εποχής οι όποιοι έχουν αναβιώσει την αρχαίας αίρεση του χιλιασμού - το όνειρο μιας επίγειας χιλιετίας (millenium).

Αυτή ή αίρεση φάνηκε σαφώς, στην έκκληση του πάπα για μια «νέα εποχή» («new age») της ανθρωπότητας και για μια «νέα ιστορία - ειρηνική, αληθινά ανθρώπινη ιστορία, όπως την υποσχέθηκε ό Θεός στους καλοπροαίρετους ανθρώπους».

Ή Εκκλησία του Χριστού ποτέ δεν δίδαξε αυτό το περίεργο δόγμα είναι ωστόσο ένα από τα θεμελιώδη δόγματα του ελευθεροτεκτονισμού, του αποκρυφισμού και πολυάριθμων άλλων σεκτών, ακόμη και (χωρίς αναφορά στον Θεό) του μαρξισμού.

Ό πάπας χαιρετίστηκε από τον Τύπο ως «προφήτης», επειδή υιοθέτησε αυτή την σεκταριστική φαντασίωση στον κύριο σώμα του λατινικού δόγματος.


ΒΙΒΛ. Π. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΡΟΟΥΖ Η ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΤΟΜΟΣ Α

Πηγή:  http://apantaortodoxias.blogspot.com/

http://amethystosbooks.blogspot.com/2011/05/blog-post_7718.html
...........................................................................................................

Τα τρία ερωτήματα -Λέοντος Τολστόϊ

Τα τρία ερωτήματα


Λέοντος Τολστόι

Μια φορά και έναν καιρό, ένας βασιλιάς σκέφτηκε ότι αν ήξερε πάντοτε:
1) την κατάλληλη στιγμή για ν’αρχίζει κάτι, αν ήξερε ποιοι είναι:
2) οι κατάλληλοι άνθρωποι για ν’ ακούει και ποιοι είναι εκείνοι που θάπρεπε ν’ αποφεύγει και πάνω από όλα:
3) αν ήξερε πάντοτε ποιο είναι το σημαντικότερο πράγμα να κάνει,
δε θα αποτύχαινε σε ό,τι επιχειρούσε.

Και όταν του ήρθε αυτή η σκέψη, φρόντισε να διακηρυχθεί σε ολόκληρο το
βασίλειό του ότι θα έδινε σπουδαία αμοιβή σ’εκείνον που θα του μάθαινε ποια
είναι η κατάλληλη στιγμή για κάθε ενέργεια, ποιοι είναι οι πιο αναγκάιοι άνθρωποι και πως θα μπορούσε να ξέρει ποιό είναι το πιο σπουδαίο πράγμα να κάνει.

Και ήλθαν σοφοί άνθρωποι στο βασιλιά, αλλά όλοι έδωσαν διαφορετικές
απαντήσεις στα ερωτήματα.

Σ’ απάντηση του πρώτου ερωτήματος, μερικοί είπαν ότι για να ξέρει κανείς την κατάλληλη στιγμή για κάθε ενέργεια, πρέπει να φτιάξει προκαταβολικά ένα πρόγραμμα ημερών, μηνών και ετών και να το ακολόυθήσει πιστά.
Μόνον έτσι, είπαν αυτοί, θα μπορούσε να γίνει το κάθε τι στην κατάλληλη στιγμή.

Άλλοι δήλωσαν ότι θα ήταν αδύνατο ν’αποφασίσει κανείς εκ των προτέρω την κατάλληλη στιγμή για κάθε ενέργεια, αλλά αν δεν αφήσει τον εαυτό του να απορροφηθεί σε μάταιες ενασχολήσεις, θα μπορούσε πάντοτε να προσέχει τι συμβαίνει και τότε να κάνει ό,τι θα ήταν αναγκαίο.

Άλλοι πάλι είπαν, ότι όσο κι αν πρόσεχε ο βασιλιάς ό,τι συμβαίνει, θα ήταν αδύνατο σε έναν άνθρωπο να αποφασίζει σωστά ποια είναι η κατάλληλη στιγμή για κάθε ενέργεια, γι΄ αυτό θάπρεπε να έχει ένα συμβούλιο από σοφούς ανθρώπους, που θα τον βοηθούσαν να καθορίσει την κατάλληλη στιγμή για κάθε τι.

Αλλά πάλι, άλλοι του είπαν ότι υπάρχουν ορισμένα πράγματα που δε θα μπορούσαν να περιμένουν να εξεταστούν από ένα συμβούλιο και για τα οποία πρέπει κανείς να αποφασίσει αμέσως αν θα τα επιχειρήσει ή όχι.
 Για να μπορεί να όμως κανείς να το αποφασίσει αυτό, πρέπει να γνωρίζει  εκ των προτέρω τι πρόκειται να συμβεί.

Μόνο μάγοι μπορούν να το κάνουν αυτό και γι’ αυτό, για να ξέρει κανείς την κατάλληλη στιγμή για κάθε ενέργεια, πρέπει να συμβουλεύεται μάγους.

Εξ ίσου ποικίλες ήταν οι απαντήσεις και στο δεύτερο ερώτημα.
Μερικοί είπαν ότι οι άνθρωποι που χρειάζεται περισσότερο ο βασιλιάς είναι οι σύμβουλοί του, άλλοι οι ιερείς, άλλοι οι γιατροί, ενώ άλλοι είπαν ότι πιο αναγκαίοι είναι οι πολεμιστές.

Στο τρίτο ερώτημα για το ποιά είναι πιο σπουδαία ενασχόληση, μερικοί απάντησαν ότι πιο σπουδαίο πράγμα στο κόσμο είναι οι επιστήμες.

Άλλοι είπαν ότι είναι η πολεμική επιδεξιότητα, και άλλοι πάλι ότι είναι η θρησκευτική λατρεία.

Όλες οι απαντήσεις ήταν διαφορετικές και ο βασιλιάς δε συμφώνησε σε καμιά
απ’ αυτές και σε καμιά δεν έδωσε σημασία.

Αλλά θέλοντας ακόμη να βρει τις σωστές απαντήσεις, αποφάσισε να συμβουλευτεί έναν ερημίτη πολύ γνωστό για την σοφία του.

Ο ερημίτης ζούσε σ’ ένα δάσος απ’ το οποίο δεν απομακρυνόταν ποτέ και δε δεχόταν παρά τους απλούς ανθρώπους.

Έτσι ο βασιλιάς ντύθηκε απλά ρούχα και πριν φτάσει στο κελί του ερημίτη, κατέβηκε απ’ τ’ άλογό του, άφησε πίσω τη φρουρά  και πήγε μόνος του.

‘Οταν πλησίασε ο βασιλιάς, ο ερημίτης έσκαβε τη γη μπροστά στην καλύβα του.
Όταν είδε το βασιλιά, τον χαιρέτησε και συνέχισε να σκάβει.
Ο ερημίτης ήταν άνθρωπος ασθενικός και αδύνατος και κάθε φορά που σφήνωνε την
αξίνα του στην γη για να σηκώσει λίγο χώμα, ανάπνεε βαριά.

Ο βασιλιάς τον πλησίασε και του είπε:

«Ήρθα σε σένα σοφέ ερημίτη για να σε
ρωτήσω τρία πράγματα:

-Πώς θα μάθω να κάνω το κατάλληλο πράγμα στην κατάλληλη στιγμή
-Ποιοι είναι οι άνθρωποι που χρειάζομαι περισσότερο και επομένως ποιους θα πρέπει να προσέχω περισσότερο από τους άλλους και...
-Ποιες υποθέσεις είναι πιο σπουδαίες και χρειάζονται περισσότερο προσοχή»;

Ο ερημίτης άκουσε το βασιλιά, αλλά δεν έδωσε καμιά απάντηση.
Μόνο έφτυσε στις παλάμες του και ξανάρχισε το σκάψιμο.

«Είσαι κουρασμένος», είπε ο βασιλιάς, «άσε με να πάρω την αξίνα και να
δουλέψω εγώ λίγο για σένα».

«Ευχαριστώ», είπε ο ερημίτης και δίνοντας την αξίνα στο βασιλιά κάθησε
κάτω στο χώμα.

Όταν έσκαψε ο βασιλιάς δύο αυλάκια, σταμάτησε και επανέλαβε τα ερωτήματά του.
Ο ερημίτης και πάλι δεν απάντησε, αλλά σηκώθηκε, άπλωσε το χέρι του να πάρει την αξίνα και είπε:

«Ξεκουράσου τώρα λίγο και άσε μένα
να δουλέψω λιγάκι».

Ο βασιλιάς όμως δεν του έδωσε την αξίνα και συνέχισε να σκάβει.
Πέρασε μια ώρα και άλλη μια.
Ο ήλιος άρχισε να δύει πίσω απ’ τα δέντρα και ο βασιλιάς
στο τέλος σφήνωσε την αξίνα στο χώμα και είπε:

«Ήρθα σε σένα σοφέ άνθρωπε για μια απάντηση στα ερωτήματά μου.
Αν δεν μπορείς να μου δώσεις καμιά, πες το μου να γυρίσω στο σπίτι μου».

«Να, κάποιος έρχεται τρέχοντας», είπε ο ερημίτης.
«Ας δούμε ποιος είναι».

Ο βασιλιάς γύρισε και είδε ένα γενειοφόρο άνδρα να έρχεται τρέχοντας από το
δάσος, σφίγγοντας με τα χέρια του το στομάχι του, απ’ το οποίο έτρεχε ποτάμι
το αίμα.

Όταν πλησίασε το βασιλιά, έπεσε λιπόθυμος στο χώμα βγάζοντας έναν ελαφρύ αναστεναγμό.
Ο βασιλιάς και ο ερημίτης ξεκούμπωσαν τα ρούχα του.
Υπήρξε ένα μεγάλο τραύμα στο στομάχι του.
Ο βασιλιάς το έπλυνε όσο καλλίτερα μπορούσε και το έδεσε με το μαντήλι του και με μια πετσέτα που τούδωσε ο ερημίτης.
Αλλά το αίμα δε σταματούσε να τρέχει και ο βασιλιάς ξανά και ξανά άλλαζε τον επίδεσμο, μουσκεμένο από καυτό αίμα, τον έπλενε και ξανάδενε το τραύμα.
Όταν σταμάτησε να τρέχει το αίμα, ο πληγωμένος συνήλθε και ζήτησε κάτι να πιει.
Ο βασιλιάς έφερε φρέσκο νερό και του το έδωσε.

Στο μεταξύ ο ήλιος έδυσε και άρχισε να κρυώνουν.
Έτσι ο βασιλιάς με τη βοήθεια του ερημίτη μετέφερε τον πληγωμένο στην καλύβα και τον ξάπλωσε στο κρεβάτι. Όταν ξάπλωσεστο κρεβάτι ο πληγωμένος, έκλεισε τα μάτια του και ησύχασε, αλλά ο βασιλιάς ήταν τόσο κουρασμένος απ’το περπάτημα και τη δουλεία που είχε κάνε, που κάθησε στο κατώφλι και τον πήρε και αυτόν ο ύπνος τόσο βαθιά, ώστε κοιμήθηκε συνέχεια όλη την καλοκαιριάτικη νύχτα.

Όταν ξύπνησε το πρωί, πέρασε πολλή ώρα πριν μπορέσει να θυμηθεί που ήταν, ή ποιος ήταν ο άγνωστος γενειαφόρος άνδρας που ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι και τον κοίταζε έντονα και με φλογισμένα μάτια.

«Συγχώρεσέ με», είπε ο γενειαφόρος άνδρας με μια ασθενική φωνή, όταν είδε
ότι ο βασιλιάς είχε ξυπνήσει και τον κοίταζε.

«Δε σε ξέρω και δεν έχω τίποτε να σου συγχωρήσω», είπε ο βασιλιάς.

«Εσύ δε με ξέρεις, αλλά εγώ σε ξέρω. Είμαι αυτός ο εχθρός σου που ορκίστηκε να
πάρει εκδίκηση από σένα, γιατί εκτέλεσες τον αδελφό του και κατάσχεσες την περιουσία του.
Ήξερα πως είχες πάει μόνος σου να δεις τον ερημίτη και αποφάσισα να σε σκοτώσω στην επιστροφή. Αλλά πέρασε η ημέρα και δεν γύρισες.
Έτσι βγήκα απ’ την ενέδρα μου και έπεσα στους φρουρούς σου και
αυτοί με αναγνώρισαν και με τραυμάτισαν.

Τους ξέφυγα, αλλά θα είχα πεθάνει απ’την αιμορραγία, αν εσύ δεν είχες φροντίσει το τραύμα μου.
Εγώ ήθελα να σε σκοτώσω κι εσύ μου έσωσες την ζωή.

Τώρα, αν ζήσω, κι αν το θέλεις κι εσύ, θα σε υπηρετήσω σαν ο πιο πιστός σου σκλάβος και θα ζητήσω απ’ τους γιους μου να κάνουν το ίδιο. Συγχώρεσέ με».

Ο βασιλιάς ήταν πολύ ευχαριστημένος που είχε συμφιλιωθεί τόσο εύκολα με τον εχθρό του και που είχε κάνει ένα φίλο και όχι μόνο τον συγχώρεσε, αλλά είπε ότι θα έστελνε τους υπηρέτες του και το προσωπικό του γιατρό να τον φροντίσουν και υποσχέθηκε να του ξαναδώσει την περιουσία του.

Αφού έφυγε απ’τον πληγωμένο ο βασιλιάς, πήγε έξω στον εξώστη και κοίταξε τριγύρω να βρει τον ερημίτη.

Ήθελε πριν φύγει, να τον παρακαλέσει ακόμη μια φορά να απαντήσει στα ερωτήματα που του είχε κάνει.
Ο ερημίτης ήταν έξω γονατισμένος και φύτευε σπόρους στ’ αυλάκια που ‘χαν σκαφτεί την προηγούμενη μέρα.

Ο βασιλιάς τον πλησίασε και του είπε:
 «Για τελευταία φορά σε παρακαλώ
απάντησε στα ερωτήματά μου, σοφέ άνθρωπε».


«Μα έχουν ήδη απαντηθεί»,είπε ο ερημίτης, σκύβοντας ακόμα στ’ αδύνατα πόδια του και κοιτάζοντας προς το βασιλιά που στεκόταν μπροστά του.

«Πως απαντήθηκαν; Τι εννοείς;», είπε ο βασιλιάς.

«Δε βλέπεις;», απάντησε ο ερημίτης.

«Αν δεν είχε λυπηθεί χθες την αδυναμία μου και δεν είχες σκάψει για μένα τ’ αυλάκια, αλλά είχες φύγει, αυτός ο άνθρωπος θα σου είχε επιτεθεί και θα είχες μετανοιώσει που δεν έμεινες μαζί μου.

Έτσι η πιο σπουδαία στιγμή ήταν όταν έσκαβες τ’αυλάκια, κι εγώ ήμουν ο πιο σπουδαίος άνθρωπος και το να μου κάνεις καλό ήταν η πιο σπουδαία δουλειά.

Ύστερα, όταν αυτός ο άνθρωπος ήρθε σε μας, η πιο σπουδαία στιγμή ήταν όταν τον φρόντιζες, γιατί αν δεν είχες δέσει το τραύμα του, θα πέθαινε χωρίς να συμφιλιωθεί μαζί σου.

Έτσι αυτό ήταν ο πιο σπουδαίος άνθρωπος και αυτό που έκανες γι’ αυτόν ήταν η πιο σπουδαία δουλειά.

Να θυμάσαι λοιπόν:

1)Υπάρχει μόνο μία στιγμή που είναι η πιο σπουδαία, το παρόν.

Είναι η πιο σπουδαία στιγμή, γιατί είναι η μόνη πάνω στην οποία έχεις κάποια δύναμη.


2)Ο πιο αναγκαίος άνθρωπος είναι αυτός μαζί με τον οποίο βρίσκεσαι, γιατί κανένας άνθρωπος δεν ξέρει αν θα(ζήσει για να ) έχει ποτέ πάρε-δώσε(και) με κάποιον άλλο.

3)Και το πιο σπουδαίο πράγμα είναι να του κάνεις καλό, γιατί μόνο γι’αυτό το σκοπό έχεις έλθει σ’αυτόν τον κόσμο!».

Πηγή:http://78dim-athin.att.sch.gr/page22/page23/files/039b0395039f039d03a4039f03a3-03a4039f039b03a303a4039f0399-2.pdf
 

Θα 'ρθει καιρός που δεν θα μπορούμε να κάνουμε τίποτε για τους άλλους...

Διάβασα πριν χρόνια αυτή τη φράση ενός στοχαστή, δυστυχώς δεν συγκράτησα το όνομα.

 Έμεινε, ανεξίτηλη  στα τετράδια της μνήμης, αγαπημένο μου.

Η φράση αναστέναζε:

 "Θα 'ρθει καιρός που δε θα μπορούμε να κάνουμε τίποτε για τους άλλους, επειδή θα έχουν φύγει...θα έχουμε φύγει..."

Γι αυτό...επειδή όλο κι όλο που κατέχουμε,   μόνο τούτη  η ανάσα,
αυτή  μόνο η απόπειρα πληκτρολόγησης, μόνον τούτο το δευτερόλεπτο
- Θα   χ α ρ ι σ τ  ε ί  το επόμενο, άραγε;
 -Όχι δεν επιθυμώ να σε τρομάξω πρωινιάτικα, μόνο να εμπεδώσω ότι ο χορηγούμενος  χρόνος,
δ ε ν είναι δικός μου-  να εμπεδώσω ότι η δύναμη δεν είναι δική μου επίσης, ότι ανα πάν δεύτερον  επίκειται η Επίσημη  Αναχώρηση για τον καθένα -είτε νέος φαίνεται, είτε γέρος φαντάζει.

Ας πράξω, λοιπόν,  αυτό το  λεφτό, το κ α λ ύ τ ε ρ ο που μπορώ   για τον όποιο πλησίον μου
- πρώτα το συγγενή, μετά και τον "ξένο"- επειδή, αλήθεια στο λέω,
 το έχω με πόνο βιώσει, με μεταμέλεια:

-Θα 'ρθει καιρός που δεν θα μπορούμε να κάνουμε τίποτα για τους άλλους γιατί θα έχουν φύγει, θα έχουμε φύγει...

Περπάτα στον αγώνα της  μέρας,  ζητώντας  επίγνωσης χαρούμενο φως,
αδαμάντινο.

Με  ένα σμάρι  χελιδόνια -φιλιά, χαιρετίζω την άνοιξη μέσα σου...

Σαλογραία  

Είναι σε όλους γνωστό ,ποιος φταίει σε έναν χωρισμό...

ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΩΡΙΣΜΟ?

Είναι σε όλους γνωστό !!!!!!

Σε έναν χωρισμό ΠΑΝΤΑ φταίνε και οι δύο.

Και αυτή, και η μάνα της....

(Ευχαριστώ το συνάδελφο Γιώργο που το έστειλε)

Σαλογραία