Σαλογραία

Της Γύφτισσας - Γιώργη Παυλόπουλου

2012-01-27T15:35:00.001+02:00

Της Γύφτισσας

Στην Ανθή

Είπα σε μια Γύφτισσα
θέλω να γίνω γύφτος
να σε πάρω

Μπορείς μου λέει να φας για βράδυ
χόρτα πικρά χωρίς αλάτι
κι έπειτα να πλαγιάσεις;

Μπορώ της λέω

Μπορείς μου λέει να πλαγιάσεις
χωρίς να κλαις από το κρύο
πάνω στην παγωμένη λάσπη;

Μπορώ της λέω

Μπορείς μου λέει πάνω στη λάσπη
να μου ανάψεις το κορμί
και να το κάνεις στάχτη;

Αυτό κι αν το μπορώ της λέω

Μπορείς μου λέει τη στάχτη μου
να τη ρίχνεις στο κρασί σου
για να μεθάς πολύ να με ξεχνάς;

Όχι αυτό δεν μπορώ της λέω

Γύφτος δε γίνεσαι μου λέει.

Γιώργης Παυλόπουλος
(Από τη συλλογή ΛΙΓΟΣ ΑΜΜΟΣ εκδόσεις ΝΕΦΕΛΗ)
.........................................................................................

Απορώ-του Γιάννη Μακριδάκη-Αφιερωμένο στη μνήμη του Θόδωρου Αγγελόπουλου

2012-01-27T12:03:00.001+02:00

Αγαπημένο μου
κάποια ευγενής ψυχή, έστειλε το παρακάτω κείμενο.
Δεν γνωρίζω το συγγραφέα του. Αυτά που λέει όμως, εκφράζουν και μένα.
Γι αυτό, σ' το παραθέτω, και συ κάνε τις δικές σου προεκτάσεις και σκέψεις.

Εύχομαι για τον καθένα μας μια μέρα, άξια για την αιωνιότητα.

Σαλογραία

................................................................................................................................

Απορώ

του Γιαννη Μακριδακη

Απορώ.

Δεν έχουν σκεφτεί ποτέ τον ενδεχόμενο θάνατο;
Απορώ ειλικρινά.
Τι κάνουν, τι παριστάνουνε καθημερινά οι άνθρωποι αυτοί;
Ντυθήκανε με γραβάτες και σακάκια, πιάσανε και θέση ψηλά, στην εξουσία επί των ανθρώπων και νομίζουνε τι; Πως είναι ανώτεροι; Από ποιον;
Μα τον θεό δεν καταλαβαίνω τίποτα.
Πώς γίνεται να συμβαίνει όλο αυτό σκέφτομαι, κι αν είμαι εγώ, ο βλαξ, σε δρόμο παλαιό κι αδιέξοδο αναρωτιέμαι.
Αν έχω μείνει τόσο πίσω και δεν έμαθα κάτι που ξέρουνε αυτοί, διότι σαν αιώνιους κι αθάνατους τους θωρώ να φέρουνται. Ειλικρινά απορώ και δεν ξέρω ποιόνε να ρωτήσω.

Κάθε απόγευμα βγαίνω και περπατάω με τούτο το ερώτημα να γυρνοβολά βασανιστικά μες το μυαλό μου σα σκυλί που το δέσανε με σκοινί κοντό στο δέντρο και φύγανε οι αφέντες του για μέρες.

Ανεβαίνω στο βουνό, ύστερα παίρνω την όχθη του χείμαρρου, φτάνω ίσαμε κάτω, στην αμμουδιά της ακροθαλασσιάς, βαδίζω και σκέφτομαι, σκέφτομαι, μα απάντηση δεν βρίσκω.

Ρουφάω αχόρταγα τη χειμωνιάτικη φύση γύρω μου, καρφώνω το βλέμμα μου στον ήλιο που γέρνει στο βάθος του Αιγαίου, ακούω τα πουλιά να φτερουγίζουνε τρομαγμένα μέσα από τις βατιές και τους σκίνους σε κάθε μου βήμα, τ' αεράκι μου χαϊδεύει το πρόσωπο, σκύβω, με τον σουγιά μου ξεχωρίζω ένα άγριο ραδίκι από τη ρίζα του, το χώνω στη τσάντα μου και κοιτάζω ψηλά, στο Θεό σαν την όρνιθα που μόλις ήπιε, νιώθω τόσο μικρός, αισθάνομαι τόσο πολύτιμο της ζωής το δώρο, που μ' έστειλε εδώ, σ' αυτόν τον όμορφο κόσμο να χαρώ το θαύμα της πλάσης γύρω μου, να γίνω ένα μαζί της για όσο διάστημα κρατήσει κι εμένα το φωσάκι μου, ανασαίνω από το βάθος των πνευμόνων μου αχόρταγα αλλά με δέος και, ξάφνου, μου ρχεται πάλι η ίδια σκέψη στο μυαλό κι απορώ ειλικρινά.

Πως ζούνε αυτοί οι άνθρωποι; Με ψευδαισθήσεις περνάνε μια ζωή ολάκερη ή έχουνε το βοτάνι της αθανασίας κι εγώ δεν τ' ανακάλυψα ακόμα;
Μα οι σοφοί γερόντοι του χωριού δεν θα το ξέρανε κι αυτοί; Δε θα μου το αποκαλύπτανε; Τόσα μου λένε σαν τους ρωτώ για τα φυτά και τις σπορές.
Είναι στραβόξυλο, λέγανε προχτές εκεί στον καφενέ για ένανε γνωστό τους, μα η φωτιά πλησιάζει. Έτσι λέγανε και ήτανε σίγουροι γι' αυτό. Πως θα τον ισιώσει η φωτιά τον στριμμένο άνθρωπο. Όλα τα στραβόξυλα τα ισιώνει. Η φωτιά. Ο θάνατος.
Η μόνη βεβαιότητα. Μια έκπληξη για όλους.
Αυτό λένε οι σοφοί.

Μα οι άλλοι; Οι μεγάλοι; Ποτέ τους δεν τον σκέφτονται;
Μπας και δεν τους αφορά στ' αλήθεια;
Απορώ κάθε μέρα και πιο πολύ ακούγοντας τα λόγια τους, βλέποντας τις ζωές τους. Άνθρωποι σαν εμένα μου φαίνονται στην όψη.
Κι ας μην πατάνε πια σε χώμα κι ας μη φορούν τα ρούχα μου τα τριμμένα απ' τη δουλειά στα γόνατα.
Άνθρωποι είναι όμως, που βάλανε ψηλά καπέλα και πήρανε ρόλους σημαίνοντες δήθεν, που δείχνουν να νομίζουνε πως είναι απάνω απ' όλους κι όλα οι καημένοι και σπαταλάνε το δώρο της ζωής διαπραγματευόμενοι συμφωνίες σοβαρές, λένε, για την πορεία του κόσμου!

Μήπως πρέπει να τους λυπηθώ;

Άλλο ερώτημα γεννιέται, δεν θ' αντέξω.

Μπορεί να πρέπει να τους λυπάμαι λοιπόν.

Διότι μάλλον δεν είναι με τα καλά τους.

Έχουνε τυφλωθεί από κάτι ή μάθανε τόσο στραβά τον κόσμο από τα μικράτα τους ακόμα.

Μα καλά, ποτέ δεν νιώσανε τους ψυχωμένους που ήρθανε κατά καιρούς να υμνήσουνε με τα έργα τους την ομορφιά του κόσμου τούτου και το μεγαλείο της ψυχής, που ήρθανε να θυμίσουνε συνάμα την ταπεινή, την τιποτένια ουσία του ανθρώπου;

Ειλικρινά απορώ. Πως γίνεται ένας άνθρωπος να έχει περάσει μισόν αιώνα αναπνοών επί της γης και να μην έχει νιώσει τη μικρότητά του.

Το τσακ της μιας στιγμής που θα τον κάνει παρελθόν. Και φέρεται ως τύραννος, ως εξουσιαστής υποταγμένος στην ψευτιά μιας παράλληλης στη μόνη αλήθεια πλαστής πραγματικότητας, μες στην οποία ζει και νομίζει πως κυβερνά τα πάντα.

Τελικά μάλλον τους λυπάμαι. Όχι μάλλον. Σίγουρα. Αύριο θ' ανέβω ψηλά στην κορφή και θα κραυγάσω.

Σας λυπάμαι ρε, θα κραυγάσω.

Ίσως κάποιος νιώσει.

(Αφιερωμένο στη μνήμη του μεγάλου δημιουργού Θόδωρου Αγγελόπουλου που έφυγε μ' ένα τσακ για να δείξει και με την τελευταία πνοή του ό,τι προσπάθησε να δείξει με το έργο του. Το μεγαλείο της ταπεινότητας και την ταπεινότητα του μεγαλείου).

Πηγή: http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/aporo-toy-gianni-makridaki

"Μέτρησα τα χρόνια μου και...."-του Μάριο ντε Αντράντε

2012-01-26T22:19:00.000+02:00

Ένα ποίημα του Μάριο ντε Αντράντε*

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα,

ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος
ζωής απ' ότι έχω ζήσει έως τώρα...
Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις
πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν
λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.
Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά,
νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει
κανείς πουθενά.
Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη
χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.
Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.
Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι
εγωισμοί.
Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.
Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να
οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.
Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα
μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο...
μετά βίας για την επικεφαλίδα.
Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις
επικεφαλίδες.
Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται...
Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα...
Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.
Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.
Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.
Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.
Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.
Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια
Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την
ειλικρίνεια.
Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.
Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των
ανθρώπων...
Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως
μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.
Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η
ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.
Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν...Είμαι
σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ' όσες έχω ήδη φάει.
Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με
τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.
Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι
εσύ...»

* Ποιητής, συγγραφέας δοκιμιογράφος και μουσικολόγος από τη Βραζιλία

Ιστορία περί Φιλίας

2012-01-24T22:15:00.001+02:00

Τραχανάς και για επιδόρπιο αυτή τη γιαουρτολεμονόπιτα της Εύης, ποιός θα την φτιάξει;

2012-01-24T16:50:00.002+02:00

Επειδή γινόμαστε- έγραφε κάπου και ο Σμέμαν- ό,τι τρώμε...ας προσέχουμε τι τρώμε!

Και εφόσον ζητήσες, μια ανάρτηση για να γράψουμε από κάτω συνταγές, ιδού:

Για φαγητό, γρήγορο, εύκολο και θερμαντικό-τώρα το χειμώνα- προτείνω σούπα τραχανά!

-Είναι εύκολο;
-Για μένα υπήρξε... δύσκολο κατά το παρελθόν, τώρα, όμως, δε "μασάω"! του "πήρα τον αέρα", χαχα!
-Πώς το φτιάχνει η νοικοκυρά;
-Δεν ξέρω τι κάνει η νοικοκυρά, δεν το ψάχνω σε τέτοιο βάθος, προσωπικά, πάντως -η ακαμάτρα-

( χιχι...ως ακαμάτρα, γενικότερον, με έλεγχε η μανούλα, αφού το έλεγε η μακαρίτισσα ότι είμαι ακαμάτρα, πάει και τέλειωσε- είμαι! ποιος είσαι εσύ, το αναιδές και γλωσσούδικο πλάσμα, που θα αμφισβητήσεις τη σοφία των μητρικών της ευχών και, λοιπών αρνητικών προσδιορισμών;)

πώς το φτιάχνω να σου πω:

Βάζω(για ένα πιάτο) πέντε, περίπου φλιτζάνια νερό στην κατσαρόλα να βράσουν, προσθέτω το αλάτι και πετάω μέσα,
-έτσι ρε παιδί μου , στο εντελώς ξαφνικό- ένα φλιτζάνι τραχανά, ξινούτσικο, χειροποίητο τριμμένο(κυλισμένο) -με απαλά χέρια αγάπης και τις απαραίτητες προσευχές -πάνω σε καθαρό τραπέζι ξύλινο, χωριάτικο.

(δεν ξέρω, να συστήσω πού το πουλάνε το θεϊκό έδεσμα, εμένα πεσκέσι το έφερε μια φίλη δικαστίνα, την ευχαριστώ!)

Τον πετάω μέσα, λοιπόν τον τραχανά για να βράσει πέντε περίπου λεπτά...δεν χρειάζεται περισσότερο.
Αν θέλω, προσθέτω και ένα φλιτζάνι γάλα να σιγοβράζει μαζί με τον τραχανά και το νερό, άλλα δυο λεφτά.

Μετά, κλείνω το μάτι... (της κουζίνας, ντε! όχι το δικό μου, πουλάκι μου), βάζω δυο κουταλιές φρέσκο ελαιόλαδο καλαματιανό (το καλύτερο!), ή μια κουταλιά φρέσκο βούτυρο, προσθέτω κάμποσους κύβους από τυρί φέτα, τρίβω φρέσκο πιπεράκι...και...έτοιμη η λατρεμένη σούπα που και νεκρούς ανασταίνει!

Τη σερβίρω ζεστή και όχι καυτή.
Τα καυτά (φαγιά κλπ) βλάπτουν σοβαρότατα την υγεία λένε οι γιατροί...
Να τα αποφεύγεις το καλό που σου θέλω!
.......................................

Εσύ, τώρα περιστεράκι μου, αν αγαπάς το σκόρδο, ή είσαι στα πρόθυρα κρυολογήματος, προκειμένου να ξορκίσεις το κρυολόγημα και να το κάνεις να φύγει- τρέχοντας- μακριά σου, ρίχνεις μέσ' στον κατσαρόλα και δυο τρεις ψιλοκομμένες σκελίδες σκόρδο, αφού έχεις σβήσει την κουζίνα.

Μετά...σερβίρεις και καλή όρεξη!

Βέβαια, το δικό μου... απωθημένο δεν είναι αυτός ο πανεύκολος τραχανάς που το φτιάχνει η κάθε χαζή και αφηρημένη γραία( πρόσωπα δεν κατονομάζουμε!)

Το δικό μου απωθημένο (χαχα) είναι πρώτον η θεϊκή γιαουρτολεμονόπιτα της Εύης, την οποία μήηηηνες τη ζαχαρώνω απ' τη φωτογραφίαααααα! και όλο λέω ότι θα την αποτολμήσω, αλλά ακόμη ευρίσκομαι ως ο άσωτος, περιφερομένη- εις χώραν μακράν από γιαουρτολεμονόπιτες("γιαουρτολεμονόπιτα", τι υπέροχη λεξούλα, ελαφρώς γλωσσοδέτικη και δυσεύρετη ακόμη και στο παιχνίδι της "κρεμάλας"που κάποτε, στα θρανία παίζαμε, θυμάσαι;).

Δεύτερον, πιο πρόσφατον για μένα ...απωθημένον, τυγχάνει το ανατολίτικο κιουνεφέ της Οίας στη Σαντορίνη που ψάρεψα από τη σελίδα του Σαντορινιού.

Δίνω, λοιπόν, το σύνδεσμο της Εύης, και του Σαντορινιού να τα φτιάξεις εσύ που τολμάς τα περίπλοκα, ω λατρεμένο, και περιμένω, έπειτα, να με προτρέψεις να προσπαθήσω και γω τη σχετική ανάβαση-έστω αγκομαχώντας- στα όρη της μαγειρικής και τα γλυκά βουνά της ζαχαροπλαστικής τόσον των συγχρόνων μαγείρων-δημιουργών όσο και των προγόνων μας...αμήν και γένοιτοοοο!

Κερνώντας ένα φιλί σαν ημίγλυκο κρασάκι
στης ψυχής σου το τραπέζι, έτοιμη για το παραπέρα ξεφάντωμα- τώρα , πριν πλακώσει της... αρκούδας η μεγάλη πείνα...
σε χαιρετώ, ευχόμενη σθένος εν παντί
και αγάπη για πολλές φιλό-ξενες συνάξεις στου Κυρίου το Όνομα.

Σαλογραία

ΕΙΣ ΤΑ ΠΕΡΙΧΩΡΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ - Ποίηση Κων. Καβάφη

2012-01-24T00:32:00.002+02:00

ΕΙΣ ΤΑ ΠΕΡΙΧΩΡΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ

Σαστίσαμε στην Αντιόχειαν όταν μάθαμε
τα νέα καμώματα του Ιουλιανού.
Ο Απόλλων εξηγήθηκε με λόγου του, στη Δάφνη !
Χρησμό δεν ήθελε να δώσει(σκοτισθήκαμε!)
σκοπό δεν τό χε να μιλήσει μαντικώς, αν πρώτα
δεν καθαρίζονταν το εν Δάφνη τέμενός του.
Τον ενοχλούσαν, δήλωσεν, οι γειτονεύοντες νεκροί.

Στη Δάφνη βρίσκονταν τάφοι πολλοί-
ένας απ'τους ενταφιασμένους
ήταν ο θαυμαστός , της εκκλησίας μας δόξα
ο άγιος, ο καλλίνικος μάρτυς Βαβύλας.

Αυτόν αινίττονταν, αυτόν φοβούνταν ο ψευτοθεός.
Όσο τον ένιωθε κοντά , δεν κόταε
να βγάλει τους χρησμούς του-τσιμουδιά.

(Τους τρέμουνε τους μάρτυράς μας οι ψευτοθεοί).

Ανασκουμπώθηκεν ο ανόσιος Ιουλιανός ,
νευρίασε και ξεφώνιζε:"Σηκώστε , μεταφέρτε τον,
βγάλτε τον τούτον τον Βαβύλα αμέσως.
Ακούς εκεί; Ο Απόλλων ενοχλείται.
Σηκώστε τον, πάρτε τον όπου θέτε.
Βγάλτε τον, διώξτε τον. Παίζουμε τώρα;
Ο Απόλλων είπε να καθαριστεί το τέμενος."

Το πήραμε το πήγαμε το άγιο λείψανο αλλού
το πήραμε, το πήγαμε εν αγάπη κ'εν τιμή

Κι ωραία τωόντι πρόκοψε το τέμενος .
Δεν άργησε καθόλου και φωτιά
μεγάλη κόρωσε:μια φοβερή φωτιά:

Και κάηκε το τέμενος κι ο Απόλλων.

Στάχτη το είδωλο. για σάρωμα, με τα σκουπίδια.
Έσκασε ο Ιουλιανός και διέδωσε-
τι άλλο θα έκαμνε-πως η φωτιά ήταν βαλτή
από τους Χριστιανούς εμάς. Ας πάει να λέει.
Δεν αποδείχτηκε. ας πάει να λέει.

Το ουσιώδες είναι που έσκασε.

Κων. Καβάφης

Οι πέντε ιδιότητες του μολυβιού

2012-01-17T12:20:00.003+02:00

"Το μολύβι έχει πέντε ιδιότητες, τις οποίες αν καταφέρεις να διατηρήσεις, θα είσαι πάντα ένας άνθρωπος που θα βρίσκεται σε αρμονία με τον κόσμο.

Πρώτη ιδιότητα: μπορείς να κάνεις μεγάλα πράγματα, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάς ποτέ ότι υπάρχει ένα χέρι το οποίο καθοδηγεί τα βήματά σου. Αυτό το χέρι το λέμε ''Θεό'' και Εκείνος πρέπει να σε καθοδηγεί πάντα σύμφωνα με το θέλημά Του.

Δεύτερη ιδιότητα: πότε πότε πρέπει να σταματάω να γράφω και να χρησιμοποιώ την ξύστρα. Αυτό κάνει το μολύβι να υποφέρει λίγο, αλλά στο τέλος είναι πιο μυτερό. Έτσι, μάθε να υπομένεις ορισμένες δοκιμασίες γιατί θα σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο.

Τρίτη ιδιότητα: το μολύβι μας επιτρέπει πάντα να χρησιμοποιούμε γόμα για να σβήνουμε τα λάθη. Κατάλαβε ότι το να διορθώνουμε κάτι που κάναμε δεν είναι απαραίτητα κακό, αλλά σημαντικό για να παραμένουμε στο δρόμο του δικαίου.

Τέταρτη ιδιότητα: αυτό που έχει στην ουσία σημασία στο μολύβι δεν είναι το ξύλο ή το εξωτερικό του σχήμα, αλλά ο γραφίτης που περιέχει. Έτσι, να φροντίζεις πάντα αυτό που συμβαίνει μέσα σου.

Τέλος, πέμπτη ιδιότητα του μολυβιού: αφήνει πάντα ένα σημάδι. Έτσι λοιπόν, να ξέρεις ότι ό,τι κάνεις στη ζωή σου θα αφήσει ίχνη και να προσπαθείς να έχεις επίγνωση της κάθε σου πράξης."

(Με πληροφόρησαν μετά την ανάρτηση ότι οι παραπάνω σκέψεις , διατυπώθηκαν από τον Π. Κοέλο.
Ευχαριστώ!)

Πηγή:http://toitmat.blogspot.com/2011/09/blog-post_07.html

Η χαριτωμένη φωτό του... γελαδερού μολυβιού πάρθηκε από το gnaija.net

................................................................................................

Υ.Γ. Ευχαριστώ θερμά το περιστεράκι, που μου έστειλε το παραπάνω κείμενο.

Το είχα διαβάσει παλιά και το είχα λατρέψει.

Θα ήθελα να ήξερα, και το όνομα εκείνου που το έγραψε.

Αν κάποιος γνωρίζει, ακούω...

Εδώ στην Πάτρα, σήμερα, έχει ήλιο με... κέρατα!

Για το κρύο, ντυθείτε καλά, καπέλα, μαντήλες- ό,τι προαιρείσθε τέλος πάντων- και φάτε σουπίτσες

(προς Θεού, χιχι... όχι παπαγαλόσουπες!) με μπόλικο φρέσκο σκόρδο,

ώστε να μετακομίζει αλαλιασμένος και άρον άρον, ο ιός της γρίπης- που αγαπάει, όπως και γω,

μόνο τα ακριβά τα αρώματα!

Σαλογραία

Περί πλάνης αισθήσεων σώματος και ψυχής (επανάληψη)

2012-01-16T16:35:00.030+02:00

Αγαπημένε "πολεμιστή του Φωτός"

σου ξαναθυμίζω κάποιες παλιότερες σκέψεις επάνω στο θέμα της πλάνης αισθήσεων σώματος και ψυχής

Έρχονται μέρες ζοφώδεις.

Σαλογραία

Μη καυχώ τα εις αύριον, ου γαρ γινώσκεις τι τέξεται η επιούσα(Παρ. Σολομώντος)

2012-01-15T23:03:00.002+02:00

Πολλοί σήμερα διδάσκουν ότι ο άνθρωπος μπορεί να έλθει σε γνώση του εαυτού του με την αυτοανάλυση και την ψυχανάλυση…

2012-01-09T14:55:00.012+02:00

Περιστέρι μου,

αλίευσα από το ιστολόγιο του Τρελογιάννη το παρακάτω απόσπασμα από βιβλίο του επισκόπου, κ. Ιεροθέου Βλάχου.

Στο παραθέτω προς ωφέλειαν και προβληματισμόν,
θυμίζοντάς σου, παράλληλα, σχετικό κείμενο που έγραψα εδώ, στη σελίδα μου- πριν καιρό- με τίτλο:οι παραμορφωτικοί καθρέφτες στο περίκλειστο δωμάτιο της προσωπικής εμπειρίας και η αναγκαιότητα πνευματικής καθοδήγησης, και επειδή -αν την παίρνεις και πολύ στα σοβαρά την ψυχολογία ως επιστήμη- σίγουρα, δεν θα δίνεις σημασία στις ιστορίες για ύπαρξη κακών και φθονερότατων πονηρών πνευμάτων -που ρίχνουν κατά ριπάς, διαρκώς αρνητικές σκέψεις στις διάνοιες των ανθρώπων- αν θες, διάβασε και μια προσωπική μου εμπειρία, καταγεγραμμένη παλιότερα εδώ, με τίτλο:Περί μώρας, κασίδας και λοιπών δαιμονίων .

Πριν μου συμβεί το σκηνικό, κορόϊδευα και γω ιεροκρυφίως (χι χι) όσους τόλμαγαν και ξεστόμιζαν κάτι παρόμοιο.

Τελικά, ο άνθρωπος, δ ε ν πρέπει να περιγελάει τίποτε, διότι κατά πάσα πιθανότητα, αυτό που περιγελάει θα το λουστεί, και όλα, (Ήλε μου) γίνονται για τ α π ε ί ν ω σ η, την μανούλα της γνήσιας Γνώσεως -και ουχί της ψευδεπιγράφου τοιαύτης.

Σε ασπάζομαι, ευχόμενη τα μύρια καλά, με χαρούμενη -σαν στολισμένο χριστουγεννιάτικο καραβάκι- την πολύχρωμή μου αγάπη.

Σαλογραία

Υ. Γ. Για σένα- τον σημερινό επισκέπτη που δεν έχεις ξαναμπεί σε αυτό το μπλογκάκι- θα πρότεινα επίσης, την σχετική με το θέμα της ψυχοθεραπείας ανάρτηση, με τίτλο:Η Τελετή(Rite)

Στο ρόλο του εξορκιστή, παπικού ιερέα, ο Άντονυ Χόπκινς.
.....................................................................................................
......................................................................................................
Πολλοί σήμερα διδάσκουν ότι ο άνθρωπος μπορεί να έλθει σε γνώση του εαυτού του με την αυτοανάλυση και την ψυχανάλυση.

Αλλά αυτό είναι πλάνη και μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο σε φρικτά αποτελέσματα.

Όταν κανείς αυτοαναλύεται, τότε το πιθανότερο είναι να καταλήξει στην σχιζοφρένεια.

Η ασκητική μέθοδος είναι απλή.

Επιδιώκουμε με την τήρηση του νου, με την κάθαρση και την επιστροφή του στην καρδιά δια της μετανοίας και της νοεράς προσευχής, με την τήρηση των εντολών του Χριστού, να τον ελευθερώσουμε από τις εικόνες και την αιχμαλωσία στα αισθητά πράγματα και έτσι, επιστρέφοντας στην καρδιά, να δει την ερήμωσή του, την εσωτερική.

Η γνώση του εαυτού μας γίνεται με την ενέργεια του Παναγίου Πνεύματος.

Μόνον όταν η Χάρη του Θεού με την δικά μας εργασία, φωτίσει την ψυχή, γνωρίζουμε κάθε λεπτομέρεια του είναι μας με ακρίβεια.

Γι’ αυτό η θεραπεία του νου, μας φανερώνει την ύπαρξη των παθών, οπότε φωτιζόμενοι από το γιο Πνεύμα και ενδυναμούμενοι από Αυτό, μπορούμε να πολεμήσουμε εναντίον τους.

Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου

Συζητήσεις για την ορθόδοξη ψυχοθεραπεία, τόμος γ’, σελ. 90-91.

Έκδοση Ιεράς Μονής Γενεθλίου της Θεοτόκου (Πελαγίας).
......................................................................................
.......................................................................................
Και αφού διάβασες όλα τα παραπάνω, αγαπημένο μου, νομίζω ότι αξίζει τον κόπο να δεις και το κείμενο που αλίευσα σήμερα, επίσης, από το μπλογκ του Προσκυνητή, στην ανάρτηση με τίτλο:
Πρώην δημοσιογράφος, ασκητής σε σπήλαιο, στο Άγιο Όρος.

Οι πιστοί ακόλουθοι του Εσφαγμένου Αρνίου, δεν χρειάζονται πολλούς και περίπλοκους λογισμούς, προκειμένου να ελκύσουν τη Χάρη του Παναγίου Πνεύματος.

Αρκεί ένας και μόνο, ένας επιπόνως και επιμόνως δια βίου και άχρι θανάτου, επαλαμβανόμενος, λογισμός μετανοίας:

"Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ και Λόγε του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλό" .

Αρκεί αυτός, μόνος, ο λόγος(λογισμός μαζί με συναίσθημα)
και λυτρώθηκαν, απ' το Φως της Χαράς του Εσταυρωμένου και Αναστημένου Θεανθρώπου, Σωτήρος μας.

Σαλογραία
.......................................

Το θαύμα της ύλης (επανάληψη)

2011-12-30T23:58:00.001+02:00

Το θαύμα της ύλης σε επανάληψη-αν επιθυμείς, ρίξε ματίτσα.

Μη μουρμουρίσει κάποιος:

-Τι τις θες τις επαναλήψεις, μωρή Σαλογραία;

-Α! Ποτέ μια ανάγνωση κειμένου, δεν είναι η αυτή, με την ακριβώς προηγούμενη ανάγνωση, πάλι του ίδιου κειμένου.

Το διακήρυξε εξάλλου, και ο μακαριτάκος, ο μέγας Ηράκλειτος :

-Δεν μπορείς να μπεις δυο φορές στο ίδιο ποτάμι!
............................................................
Μακάρι με το νέον οικονομικόν έτος 2012, περιστέρι μου, να αποδώσουμε στην ύλη τη θέση που της αξίζει!

(Ποια είναι η θέση που της αξίζει; Τα εξήγησε με λεπτομέρεια, ο Κύριος!)

Σαλογραία

Οι αγριόχηνες διδάσκουν τη σοφία της αλληλεγγύης (βίντεο)

2011-12-29T18:30:00.000+02:00

Ρεαλισμός-ποίηση π.Β. Θερμού(επανάληψη)

2011-12-28T11:15:00.006+02:00

Οι στίχοι που ακολουθούν, αφιερωμένοι -με ατελεύτητη εν Κυρίω αγάπη- στον εικονιζόμενο Στέφανο Κουτσούκο

Σαλογραία
........................................................
Ρεαλισμός

Πρέπει να ρίξεις πολλά όνειρα
στο πηγάδι της ζωής
για να ανεβεί το νερό της Αλήθειας

Β. Θερμός
.......................................................................................

H κατάρα της Μάλμπορο γούμαν -Μάριος Κουτσούκος

2011-12-27T20:02:00.014+02:00

Για περισσότερα επί του θέματος της κατάρας της Μάλμπορο γούμαν που έγραψε-στα δεκαεννιά του περίπου χρόνια- ο Μάριος Κουτσούκος- εδώ

-Μάριε, για όλα τα κακά και για όλα τα κακά στον κόσμο, "φταίνε"οι γυναίκες;
Οι άντρες αθώοι;
Δεν το πιστεύω!

Σαλογραία

Διαθέτει χιούμορ ο Κύριος ;

2011-12-26T10:43:00.004+02:00

Αγαπημένο μου

επειδή θα μείνεις χαλαρό, στο σπίτι σήμερα, φορώντας τας εμβάδας σου(τις παντόφλες, ρε όρνιο!- και αετό εννοώ πάντα, όταν γράφω "όρνιο" χαχα... ), είπα να σου προσφέρω -σε επανάληψη- ένα παλιό κείμενο, με τίτλο: Διαθέτει χιούμορ ο Κύριος; ως περιγραφή απόλυτα αληθινού σκηνικού που έλαβε χώραν στο "Πολύεδρο" της Πάτρας (πολυχώρος ρούχων-βιβλίων-εικαστικών γεγονότων κ.λπ, το "Πολύεδρο")
και το οποίο συμβάν, αφηγήθηκα με πολύ κέφι, κάτω από τα σχόλια των Νέων on line, σε κάποιον άγνωστό μου ψυχίατρο που υποστήριζε στη συνέντευξη- με περισσή αλαζονεία- ότι Θεός δεν υπάρχει
(κούνια που σε κούναγε, ω παντέρμε, γιατρουλάκο μου!).

Εκείνου του πσυχίατρου, η εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ"-τότε- παρουσίαζε την προσωπικότητα, μετ'επαίνων.

Σε φιλώ και σου εύχομαι ό,τι και αν γίνει, να κρατάς τη Χαρά του Χριστού στην καρδιά σου.

Δεν υπάρχει δύναμη μεγαλύτερη από τούτη τη Χαρά, πάνω στον κόσμο.

Σαλογραία
.....................................................................

Σύντομη αφήγηση περί (μη) απόλαυσης φαγητού (επανάληψη)

2011-12-23T00:45:00.002+02:00

Επειδή μου τη ζήτησες αγαπημένο μου, τη σύντομη αφήγηση περί (μη) απόλαυσης φαγητού , σε επανάληψη, στην ξαναθυμίζω, ευχόμενη, με προετοιμασία αληθινής νηστείας- εν πίστει, ελπίδι και αγάπη Κυρίου- να εορτάσεις τη Λαμπροφόρο ημέρα των Χριστουγέννων.

Σαλογραία

Ω Πανύμνητε Μήτερ, η τεκούσα τον πάντων Αγίων, Αγιώτατον Λόγον...

2011-12-21T17:30:00.002+02:00

Περί ψυχανάλυσης και σημειολογίας-Από το βιβλίο "Η ανάποδη των ανθρώπων-η μανία του Κωστή Παπαγιώργη"του Κ.Θέμελη

2011-12-18T11:30:00.000+02:00

Από τον Παράδεισο. "Καλό και κακό είναι οι προκαταλήψεις του Θεού"-είπε ο όφις.

Φρ. Νίτσε

[...]Το φίδι, "το φρονιμότατο πάντων των θηρίων επί της γης", ήξερε πολύ καλά και ψυχανάλυση και σημειολογία [....]

Γιαν Κοττ

Με τη βεβαιότητα μιας περιτομής-Αλεξανδρεύς

2011-12-17T17:17:00.006+02:00

Με τη βεβαιότητα μιας περιτομής

(προς Γαλάτας : κεφ. Ε΄στ.1-26)
...................................................

Φίλε μου, Σαύλε
σήμερα στην βδομαδιάτικη τη σύναξή μας
διαβάσαμε μεγαλοφώνως την επιστολή σου.
Στάθηκα ιδιαίτερα
στην επικριτική σου φράση για την ελευθερία
που απεμπολούμε και πως δεχτήκαμε περιτομή
αντίς γι ακροβυστία

Λες ότι δώσαμε στον Κύριο ένα δώρο πίσω
δώρο μεγάλο πληρωμένο με το τίμιο Του αίμα.
Σωστά όλα όσα λες,

μα όλοι ζητούμε βεβαιότητες έστω και με μαχαίρι στο κορμί μας.

Ποιος να αντέξει την πορεία στου ξυραφιού την κόψη;

Αλεξανδρεύς
....................................................
*Λεξιλογικά:

Ακροβυστία (η) :1) η πτυχή του δέρματος που καλύπτει τη βάλανο του πέους , συνώνυμο: ακροποσθία.2)περιληπτική ονομασία των εθνικών, αυτών που δεν είχαν υποστεί περιτομή.
Η λέξη πρωτοαπαντά στος Εβδομήκοντα(Π.Δ.Γένεσις 17,11:"και περιτμηθήσεσθε την σάρκα της ακροβυστίας υμών")
Για την αντίθεση ακροβυστίας-περιτομής είναι χαρακτηριστικά τα λόγια του Παύλου:
( Προς Κολασσαείς, 3,11:"ουκ ένι Έλλην και Ιουδαίος, περιτομή και ακροβυστία, βάρβαρος, Σκύθης, δούλος, ελεύθερος, αλλά τα πάντα και εν πάσι Χριστός") από το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας Μπαμπινιώτη σελ.109)

Γράφω για τα παιδιά(επανάληψη)

2011-12-12T18:11:00.015+02:00

Ό καθένας γράφει για τους δικούς του, ψυχοθεραπευτικούς λόγους, περιστεράκι μου.

Αν θες να θυμηθείς, για ποιο λόγο γράφει η ασχετοσύνη μου, ρίξε εδώ μια μικρή ματιά.

Σε ασπάζομαι με απαλότητα φτερών, αποδημητικού πτηνού

Πάντα εν αγάπη Κυρίου (το κατά δύναμη)

Σαλογραία
................................................................................................................................................................

Απολογία πρώην μασόνου- Αμάν! γίνονται τέτοια πράγματα;θα τρελαθώ!

2011-12-12T15:57:00.002+02:00

"Τόσο πολύ μ' αγάπησες, Κυρά, που άκουγα διπλά τα βήματά μου...πάταγα εγώ-στραβός-μεσ' στα νερά, κι Εσύ, κοντά μου!"

2011-12-12T11:27:00.003+02:00

Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός και η μαύρη τρύπα του θανάτου(επανάληψη)

2011-12-10T21:36:00.002+02:00

Παραθέτω τη σελίδα,
αν θες να την επισκεφτείς περιστέρι μου. μου:http://salograia.blogspot.com/2009/12/blog-post.html

Είναι ένα κείμενο που το έγραψα, τέσσερις μήνες μετά το θάνατο της μητέρας μου- στις 2 Αυγούστου του 2009 και τρείς μέρες, πριν το θάνατο του πατέρα μου στις 8 Δεκέμβρη του 2009.

Για τον έρωτα και το θάνατο, ο λόγος και ο πόνος, ποτέ δεν τελειώνει...

Σαλογραία

Χρέωση- ποίηση- Ν.Βρεττάκου, αφιερωμένη στη μνήμη του πατέρα μου

2011-12-08T00:14:00.013+02:00

(Στη φωτό ο πατέρας μου, Γεώργιος του Μιχαήλ - στη Μελβούρνη της Αυστραλίας, κάποτε...)

Αν θες, διάβασε και τρεις, θαυμαστές εμπειρίες του:

1)Η φανέρωση του Αϊ Γιώργη στη ζωή του πατέρα μου
2)Ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος της Εύβοιας, ακούει!
3)Ο ζωντανός Αρχάγγελος Μιχαήλ στο Μανταμάδο της Λέσβου
.................................................................................................................

ΧΡΕΩΣΗ

Το βλέμμα σου πέρασε σαν αστραπή ,
βυθίστηκε μέσα μου, διακλαδώθηκε,
διέτρεξε τα υπόγεια μου στρώματα,
τις στοές, όπου έχουν αποτεθεί,
πότε δεν ξέρω, πώς κι από ποιον,
πολύτιμα μέταλλα , όπως:Χρυσός,
τρυφερότητα, χρώματα, αγάπη.

Κι αν κοιτώ κάθε τόσο τους δείχτες
του ήλιου , μετρώ τον καιρό, είναι γιατί

μου χρειάζονται μέρες και μέρες ,

χαρτιά και χαρτιά, ν'αποσβέσω

αυτή την ουράνια μου χρέωση.

Νικηφόρος Βρεττάκος
.............................................................................

(και σ'αυτή τη φωτό, η Σαλογραία του Γεωργίου- στη Μελβούρνη της Αυστραλίας- κάποτε...)

Nτροπαλή εισαγωγή περί παρθενίας, παρθενορραφών και λοιπών δαιμονίων(επανάληψη)

2011-12-02T17:16:00.003+02:00

Αγαπημένα μου

επειδή, το ζητήσατε κάποιοι να το ξαναθυμίσω το θέμα, αν θέλετε, ανατρέξετε στην πρώτη ανάρτηση και διαβάστε τα σχετικά με την παρθενία.

Σας φιλώ και σας εύχομαι υγεία και φώτιση εν παντί.

Σαλογραία
............................................

Ο Κωστής Παπαγιώργης αναφέρει ένα σχόλιο του Φλομπέρ για τη γλώσσα

2011-12-02T15:10:00.005+02:00

Το βρήκα, περιστεράκι μου,
το κείμενο του Φλομπέρ,
διαβάζοντας την παρουσίαση της σελίδας "Ισόπεδος διάβασις" του Κωστή Παπαγιώργη στον Κόσμο του Επενδυτή ( Σαββάτο 12 Νοεμβρίου στα 2011)

Γράφει, λοιπόν, στον επίλογο, ο Κωστής Παπαγιώργης:

"Και η γλώσσα,
όπως λέει ο Φλομπέρ στην "Μαντάμ Μποβαρί",
ήταν σαν ραγισμένο τσουκάλι που το χτυπάμε στο ρυθμό των ανόητων τραγουδιών μας
για να χορεύουν οι αρκούδες,
ενώ μπορούμε να μετακινήσουμε τα άστρα"
................................
Ευχαριστώ τον Κωστή Παπαγιώργη για το γλωσσικό ήθος που διδάσκει μέσα από κάθε του κείμενο.
Τιμή σε όσους στη ζωή τους, όρισαν να φυλάγουν τις Θερμοπύλες της Γλώσσας, ακόμα κι αν το ξέρουν πως οι Μήδοι θα διαβούνε...

(Γηράσκω -επί της γλώσσης, ω ναι της γλώσσης- αεί διδασκομένη...)

Σαλογραία
...........................................................................................

Πόσο λεπτές οι ισορροπίες λοιπόν...και πώς η θεία Χάρη ελκύει μυστικά, έκαστο άνθρωπο;

2011-11-28T15:48:00.002+02:00

Θαυμαστή επέμβαση του Αγίου Δαυϊδ της Εύβοιας για σωτηρία Μιράζ 2000

2011-11-17T13:46:00.019+02:00

Η κουβέντα που κάναμε, τις προάλλες, ευλογημένο  μου,

με παρακίνησε σήμερα- να πιάσω το πληκτρολόγιο, προκειμένου να σου αφηγηθώ  σκηνικό    θαυμαστής σωτηρίας, συνάδελφού σου, πιλότου.

Σωτηρία υπερφυσική και ψηλαφητή, από τον μεγάλο Όσιο Δαβίδ της Ευβοίας.
...................................................................................
(Eννοείται ότι αυτού του είδους οι ιστορίες αφορούν μόνο τους ευρύνοες, τους πιστεύοντες στην Θεία δύναμη και βοήθεια.

Όσοι δεν πιστεύουν, και ζουν υλιστικά, έχοντας σκέψη πρωτόγονη- ένεκα των παθών, που συναισθηματικά τούς δεσμεύουν και πνευματικά τούς τυφλώνουν- και νεκρό να δουν μπροστά στα μάτια τους, να ανασταίνεται, δεννν θα πιστέψουν.

Το τόνισε ο ίδιος ο Κύριος στην παραβολή του Άφρονα πλούσιου και του φτωχότατου Λάζαρου.

Η πίστη και η απιστία είναι τελικά, θέμα, π ρ ο α ί ρ ε σ η ς.

Η Ορθοδοξία ή η αίρεση, είναι επίσης, θέμα προαίρεσης.

(Το θέμα της προαίρεσης το κατάλαβα, αργά, οριστικά και σε βάθος, όταν το ανέλυσε ο Σκοτ Πεκ ο ψυχίατρος στο -όχι άδικα ευπώλητον- έργον του με τίτλο: "Ο δρόμος ο λιγότερο ταξιδεμένος" απ' τις εκδόσεις του Κέδρου- αν έχεις χρόνο για διάβασμα, αξίζει, νομίζω, να τ' αγοράσεις.)

Αν, δυστυχώς, υπάρχει κωφάλαλη προαίρεση, τα π ά ν τ α θα διαστρεβλώσει και θ' ακυρώσει, χλευάζοντας.

Αν υπάρχει αγαθή προαίρεση στα βάθη τ' ανθρώπου, ο Κύριος Ιησούς, θα καταφέρει σε κείνη την καρδιά να γεννηθεί, δωρίζοντας τη δική Του, αναφαίρετη ειρήνη.)
................................................................

Πριν λίγα χρόνια, λοιπόν, καταγράφηκε το περιστατικό στην Τανάγρα της Βοιωτίας.

-Βούϊξε η βάση!

-Στο παρατσάκ αποφύγαν το έμφραγμα, οι αρμόδιοι για την ασφάλεια των πτήσεων!

Πριν το ξεκινήσω, να θυμίσω με το γνωστό ντροπαλό και χαμηλοβλεπούσικο ύφος μου, ότι
έμαθα τα θαυμαστά γεγονότα, στα μέσα, περίπου, Ιανουαρίου του 1999, από δυο φίλους Θεσσαλονικιούς, της πολεμικής αεροπορίας, με τους οποίους ένα μεσημέρι στην Πάτρα, είχαμε-αλήστου μνήμης- συνάντηση....

(υφαίναμε τότε και συνοικέσιο, που -χάριτι θεία- ετελεσφόρησε, χι χι...ω ναι! υπήρξα η ευτυχής-μην πάει στο πονηρό το μυαλό σου- έγγαμος, προξενήτρα!)

... ουχί οινοβαρή συνάντηση, ας διευκρινίσω, αδελφέ- πλήν- μετά χειροποιήτων, τερψιλαρυγγίων εδεσμάτων.

Επειδή, ναι μεν, εκ πρώτης όψεως, εσύ φαντάζεσαι ότι είμαι μια θεούσα του
κερατά, ας υποτονθορύσω, (που θα έλεγε και ο Παπαδιαμάντης) τουτέστιν, ας υποψιθυρίσω
(που σημειώνει κι ο Κωστής Παπαγιώργης) έτι και έτι εν ειρήνη, ότι τυγχάνει και η αφεντιά μου, μια κάργια μεγάαααλης καχυποψίας, ακούγοντας, θαυμάτων αφελείς διηγήσεις.

Δυστυχώς, μου αρέσει να ακούω-και να πιστεύω- τα τοιαύτα, μόνον όταν συνοδεύονται από συγκεκριμένα ονόματα, χρόνους, διευθύνσεις τηλέφωνα, και κυρίως οικονομική ανιδιοτέλεια
( μια τόσο σπάνια πιά, αρετή) του καταθέτοντος μάρτυρος, αλλέως, δεν τείνω ούς ευήκοον εις τον ομιλούντα και, μειδιώσα - όσον ευγενικότερα δύναμαι- αποφαίνομαι:

-Αγαπημένο μου, ακουσόμεθά σου πάλιν...
(ή χυδαϊστί:
-Μάγκα μου, αυτά που μας ξεφουρνίζεις, με γουρλωμένα τα μάτια , για Θεούς, αγίους και διασώσεις αλλόκοτες από του Χάρου τα δόντια, προσωπικώς,   στα παλαιότερα των υποδημάτων μου, τα έχω γραμμένα, παράτα με και ...μη μου ζαλίζεις το ...έρωτα που γράφει και ένας θερμόαιμος φίλος, όστις το μυαλό του, ακριβώς ε κ ε ί, (στο ζαλισμένο ...έρωτα ντε!) τον έχει μονίμως, χαχα...ευθυμήσαμεν).

-Ας σοβαρευτώ όμως μια στάλα.
..........................................................
Αναφέρομαι στο εν λόγω αληθινό σκηνικό, σήμερα, επειδή διαφωνώ μαζί σου -οριζόντια και κάθετα- σχετικά με κείνη την κουβέντα που είπες- την ολιγόπιστη- ότι δηλαδή, σε ώρα κινδύνου υπάρχεις μονάχα εσύ, ο εαυτός σου, δηλαδή, και δεν υπάρχει άλλος κανένας!

-Με πλήγωσες με αυτή σου, τη σκέψη.
Ποτέ να μη ξανασκεφτείς έτσι, καλέ μου.
Είναι του Εξαποδού η υποβολή, από φθόνο γεμάτη .

Ποτέ, μα ποτέ, δεν είμαστε μόνοι μας, ό,τι και αν μας συμβαίνει.

-Ο Θεός κάθε στιγμή, μάς ακούει, μας βλέπει και όποτε κρίνει πως είναι για το αιώνιο συμφέρον μας, προσφέρει δια των Αγίων Του, μεγάλη παρηγορία.

Στην αληθινή ιστορία που θα σου πω, υπήρξε ολοφάνερα (για τον παραλήπτη της εμπειρίας) διασώστης, ο μέγας ασκητής και Όσιος Δαβίδ της Εύβοιας- ας έχουμε τις πρεσβείες του.

Λοιπόν, τα συγκεκριμένα που άκουσα απ' τα εντιμότατα χείλη των φίλων πιλότων άφησαν άναυδους, πρώτα τους ίδιους, και δευτερευόντως κι εμάς -τους παραπέρα-  που κατόπιν τ' ακούσαμε.

Πρώτα πρώτα, η ιστορία, είχε ως πρωταγωνιστή, τον συνάδελφό τους...

(μη με ρωτήσεις λεπτομέρειες για βαθμό που φέρει αυτή τη στιγμή, ιδέα δεν έχω, κι ούτε θα καθίσω τώρα να μάθω, αποστρατεύτηκε πάντως...)

...τότε, εκπαιδευόμενο ακόμη πιλότο-τον   Παναγιώτη Καπετανόπουλο.

Την περίπτωση τής διάσωσής του, την αναφέρει ονομαστικώς και το βιβλιαράκι με τα θαύματα, που διατίθεται στο Μοναστήρι του Οσίου Δαβίδ, την σήμερον, αλλά έτσι όπως το παρουσιάζουν μέσα σε δυο μόνο σειρούλες, πραγματικά δεν αποδίδει το μέγεθος,  μια κι όλη η ουσία, στις λεπτομέρειες -εκάστης περιγραφής- ενυπάρχει.

(εντάξει το κατανοώ είναι πολλά τα φοβερά, ποιο να πρωτοαφηγηθούν, κατά πλάτος;).

Θα ήταν ευχής έργο, βεβαίως, να εύρισκα τον ίδιο τον παθόντα (και εκ του απροσδοκήτου συμβεβηκότος, μαθόντα τα θεία) αλλά δεν τα κατάφερα.

Θα στα μεταφέρω, λοιπόν, όπως μου τα 'παν οι δύο του συνάδελφοι, και αν χρειάζεσαι διευθύνσεις ή τηλέφωνα επιβεβαίωσης- στείλε μου, ηλεκτρονικό ραβασάκι να στα προωθήσω ασμένως.
...............................................................

-Τι λέγαμε;
-Λέγαμε ότι ο Παναγιώτης, νέος, "γόης φιδιών και κοριτσιών", γλεντζές, λάτρης του ωραίου φύλου, και ίκαρος, δεν άφηνε ξενυχτάδικο για ξενυχτάδικο και μπουζουξίδικο για μπουζουξίδικο, στη Βοιωτία και αλλαχού, μόλις απ' τη δουλειά του, λιγάκι, χαλάρωνε.

-Τι άλλο να πράξει, ως εύελπις, νεαρός στρατιωτικός, που ήθελε να χαίρεται, τάχατες, τη ζωή, κυνηγώντας γκόμενες(" τις πρώην και τις επόμενες", κατά το λαϊκόν άσμα), στα τέλη του εικοστού αιώνα;

-Μακράν της τεστοστερόνης και ρωμαλεότητας του, οι μακριοί σταυροί, τα θυμιατά, τα λιβάνια!
Ουδεμία σχέση!

Αυτά τα άφηνε στη φουκαριάρα τη μάνα μου, που τράβαγε μαλίνα απερίγραπτη.

(...τι είναι η μαλίνα; Α! για να σου πω! μη μου "βγάζεις το λάδι" με τα φιλολογικά ερωτήματα.
Έλεος. Δεν ξέρω τι είναι η μαλίνα! Έτσι το άκουγα, από την κυρά Μαρία- τη μάνα της κολλητής μου της Δήμητρας- όταν ήμουνα μικρή αδυνατούλα και χαζή, έτσι το λέω. Δεν το έψαξα ποτέ λεξιλογικώς ίσαμε τώρα, και ό,τι καταλάβεις, κατάλαβες!)

...υπέφερε, τονίζω, η φουκαριάρα η μάνα του, μόνο με τη σκέψη ότι ο κανακάρης της,
πέταγε καθ' εκάστην στα ουράνια και διαρκώς- της μόρφαζε απειλητικώς εκ του μακρόθεν- ίδιον με παγκάκιστον Γκρέμλιν- το ενδεχόμενον -από υποψήφιος σμηναγός- ξαφνικά να προαχθεί κατεπειγόντως σε "άγγελο", ως αναγιγνώσκουν οι εκφωνούντες τα επικήδεια( προς προσφιλείς απελθόντες) σημειώματα- επ' εκκλησίαις, εν θλίψει- παρευρισκόμενοι.
( για Ονομα! τι μακρινάρι πρόταση ήταν αυτό; πάρε αναπνοή χριστιανή μου, και "σείσου από τον τόπο σου, χρουσούζα, μην κακομελετάς, τόσα παιδιά πιλοτάρουν - η Παναγία να τα φυλάει!")
.................................................................

Είχε καιρό, λοιπόν- σκεφτόταν- ο Παναγιώτης για τα πολλά αγιωτικά, ίσως, άμα γερνούσε.

Προς το παρόν, η δυνατή του σάρκα, αλλού τον έσερνε- ίδια με περήφανο αραβικό άτι εν οχεία- μόνο σεξ-άλωμα και απάνω –στους ουρανούς-φούρλαα!

-Με πιάνεις;
-Σε πιάνω. Για..παρακάτω, να δώ πού την πάς τη βαλίτσα.
-Στο αεροπλάνο θα ανεβεί η βαλίτσα, πού αλλού;
Δεν υπάρχει εξάλλου για μένα, επί γης, συναρπαστικότερο όχημα!

Μαζί με τη βαλίτσα της αφήγησης, ανέβηκε, λοιπόν,  για ειδική εκπαιδευτική πτήση και πάνυ ανυποψίαστος περί του μεταφυσικού κόσμου, ο φίλος, ο Παναγιώτης.

Από δω και κάτω θα στα πώ απλοϊκά, όπως τα θυμάμαι, διότι φαντάρος στην αεροπορία ουδαμώς διετέλεσα και ...τέλος πάντων, δε μας ενδιαφέρουν οι τεχνικές λεπτομέρειες.

Η ουσία του πράγματος, προσφέρει  όλη τη σημασία.

-Το κάνεις επίτηδες για να μου σπάσεις τα νεύρα, και καθυστερείς να μπεις στο ψητό της υπόθεσης;

-Όχι, φιλόθεε, περαστικέ ηλεκτρονικέ μου διαβάτη, δεν το κάνω επίτηδες, το ξανάπα!
Μου προκύπτει, μόνο πάψε να με συγχύζεις γιατί θα αργήσω να ξανανεβάσω άλλη ανάρτηση.
Τι λέγαμε;
Ας ξαναπιάσω τον ειρμό (έχω και μια ηλικία- με τις διακοπές παθαίνω μπλακάουτ- με νιώθεις...)
.............................................

Λέγαμε, λοιπόν, ότι όταν ανεβαίνει στο πρώτο Mιράζ 2000, ο εκπαιδευόμενος -όπως ήταν ο Παναγιώτης- τον ακολουθεί και δεύτερο Μιράζ 2000, στο οποίο επιβαίνει ο εκπαιδευτής- η παλιά καραβάνα ντε!- ο ιεραρχικά ανώτερος και αρχαιότερος.
....................................................................
Εκείνη τη μέρα, ο νεαρός που συχνά πετούσε στα σύννεφα, ένιωθε τη γη να τον έλκει.

-Όοοχι! Δεν έπαθε vertigo, περιστέρι μου!

Απλώς τον "έλκυε η γη", πέταγε δηλαδή, ασυναίσθητα, σχεδόν όλο και χαμηλότερα.

Βρισκόταν πάνω από το νησί της Εύβοιας, εκείνη την ώρα, όταν, ξαφνικά, ακούει αγωνιώδη τη φωνή του εκπαιδευτή, στην ενδοσυνεννόηση :

-Ανέβα!
Ενστικτωδώς και εν ριπή οφθαλμού, ανυψώνει ο σκάφος ενώ σχεδόν την ίδια στιγμή, τραντάζεται το πιλοτήριο από δυνατό κρότο περίεργο...

« Πουλιά θα χτύπησαν στα φτερά» σκέφτηκε αγχωμένα, συνέχισε, όμως, δίχως απρόοπτο και σε λίγα λεπτά, προσγειώθηκε ομαλά, στον αεροδιάδρομο της Τανάγρας.

Πες μου τώρα ευλαβικέ -ή και ανευλαβικέ, περαστικέ αναγνώστη αυτής της σελίδας- τι είδε βγαίνοντας, ο Παναγιώτης Καπετανόπουλος και... (κατά την προσφιλή μου έκφραση),
τού πετάχτηκαν από την έκπληξη έξω τα μάτια- ακριβώς όπως είχαν πεταχτεί
ολωνών έξω τα μάτια( και του όπισθεν ερχόμενου εκπαιδευτή του, που τον συνόδευε εκείνη τη μέρα με το δεύτερο σκάφος) -όλων αυτών που παρατηρούσαν με το στόμα ορθάνοιχτο- το σκηνικό της προσγείωσης;

-Τι είδε, μωρή Σαλογραία, για λέγε!
-Είδε, αδερφέ μου, από κάτω στην κοιλιά του αεροσκάφους( αν είναι δυνατόν Παναγία μου...) να έχει σφηνωθεί και να σέρνεται ένα δέντροοοο τεράστιο!

-Το φαντάζεσαι;
-Θέλεις να με τρελάνεις;
Τι είχε συμβεί;για εξήγα, να καταλάβω- ο άσχετος!

-Πετούσε, πουλάκι μου, πάνω απ' την Εύβοια ο χαρούμενος ίκαρος, και ενώ φαινόταν ότι ήσαν όλα "under control" -που γρυλίζουν οι πρωταγωνιστές και στα έργα-   ξαφνικά ( τη στιγμή που  του φώναξε "ανέβα"ο εκπαιδευτής) το μαχητικό, ξερρίζωσε κοτζαμάν δέντρο ολόκληρο από κάποια ραχούλα και το έσουρε, εναέρια- θε μου, θε μου- απ' την Εύβοια, μέχρι Τανάγρα!

-Και δεν έγινε πίτα-όπως θα έπρεπε- ο λεβέντης! (αχ! πάλι οι προσευχές της φουκαριάρας της μάνας του!)

Και έφτασε στη βάση, ολοζώντανος, κουβαλώντας το καταπράσινο δέντρο, ως τεκμήριο αδιάσειστο, της θείας βοήθειας!

-Εντάξει, τρελοτάτη μου, με όλο το σεβασμό, και εμάς εχτύπησε η κρίση κατακούτελα, αλλά τέτοιες κουζουλάδες, δε γράφουμε!
Προσωπικώς, πιλότος δεν είμαι, μόνο πατίνι οδηγάω, κι αυτά τα θεοσκοτωμένα που αναφέρεις, δεν τα πιστεύω.

-Χα! "Σιγά μην κλάψω!" που τραγουδάει κι ο Γιαννάκης.
Αν θες, τρέχα και ρώτησε!
"Ο δρόμος είναι ανοιχτός και τα σκυλιά δεμένα" και "έκαστος, ό,τι προαιρείται τη καρδία, μη εκ λύπης ή εξ ανάγκης, ιλαρόν γαρ δότην αγαπά ο Θεός"

-Άσχετον!
Και προχωράμε...
.......................................................

Μόλις προσγειώθηκε, το Μιράζ σέρνοντας το δέντρο ολόκληρο, και βγήκε, ανυποψίαστος ο ιπτάμενος, άρχισαν καταθορυβημένοι οι ανώτεροι την ανάκριση: χαρτιά, πρακτικά, "τι έγινε, πώς έγινε, γιατί έγινε" γνωρίζεις - σε αρχεία όλα τούτα, υπάρχουν- ξέχωρα απ'τους αυτόπτες και αυτήκοους κατάπληκτους μάρτυρες.

Ο Παναγιώτης ο ίδιος, αυτοπροσώπως, είχε πάθει το σοκ των αετών των δικέφαλων.

-Υπάρχει τέτοιο ψυχιατρικό σύνδρομο, μωρή Σαλογραία;
-Δεν υπάρχει!
Το κατασκευάζω εδώ και τώρα για τις ανάγκες της ιστορίας!
Συνήθως μιλάμε για σοκ της αρκούδας, όμως αρκούδες στους αιθέρες δε βρίσκονται.
Επομένως;
-Επομένως ...
-Δεν περιγράφεται.
-Ναι.
Δεν περιγράφεται.
Ξέρει μονάχα όποιος το έζησε.
Ουδείς έτερος.

Περπάταγε, λοιπόν, ο εκπαιδευόμενος στη μονάδα, σαν αποσβολωμένος, κι όλο μουρμούριζε:
«Τι ήταν τούτο που έγινε; Θε μου και Κύριε!
Τι ήταν ετούτο που έγινε! Παρανόμως ζω!
Αχ οι προσευχές της φουκαριάρας της μάνας μου!"

-Λογικά και με βάση τις υπερευαίσθητες ισορροπίες στην πτήση, έπρεπε το αεροπλάνο να είχε γίνει "στάχτη και μπέρμπερυ" θα αποφαινόταν βαθυστόχαστα-σε μια κρίση σοβαρής σκέψης- ο εθνικός γελωτοποιός μας.

-Και όμως- χάριτι θεία- δεν έγινε!

Εκείνες τις ώρες, την άλλη ή την παράλλη ημέρα,
(δε θυμάμαι ακριβώς, έχουν περάσει και χρόνια από τον καιρό της διήγησης),
λέω, ενώ διατελούσε υπό το κράτος της μεγάλης λαχτάρας, και περιφερόταν αλαλιασμένος στη βάση, ξαφνικά τον πλησιάζει ένας υπόλογος.

Υπόλογοι, εάν ενθυμούμαι καλώς- και διόρθωσέ με, αν κάπου λανθάνω- ονομάζονται οι μηχανικοί οι επικεφαλής της ομάδας συντήρησης που φροντίζουν τα αεροσκάφη, όταν επιστρέφουν στη βάση τους.

-Τον υπόλογο αυτόν, πρώτη φορά στη ζωή του, τον έβλεπε.

Και ενώ συνήθως οι υπόλογοι βρίσκονται μέσ' στη μουτζούρα- του συγκεκριμένου υπόλογου, η στολή έμοιαζε πεντακάθαρη, εντελώς ατσαλάκωτη.

-Ξέρεις σε ποιον οφείλεις την σωτηρία σου, Καπετανόπουλε; τον ρώτησε ο άγνωστος υπόλογος, με μειδίαμα ανθρώπου, που γνωρίζει άριστα, την απάντηση, τής γενομένης ερώτησης.

-Σε ποιον οφείλω τη σωτηρία μου; επανέλαβε, μηχανικά και σαστισμένος ο νέος πιλότος.

- Στον Δαυίδ της Εύβοιας, οφείλεις τη σωτηρία σου! απάντησε εκείνος.

-Α! πήρε ανάσα , ο Παναγιώτης- σαν χαμένος- ακόμη στον κόσμο του.

Ο υπόλογος, λέγοντας τη φράση, ξεμάκρυνε.

Ο Παναγιώτης, σαν ν' αφυπνίστηκε από λήθαργο, σκέφτηκε να τον βρει, να ρωτήσει λεπτομέρειες, να πληροφορηθεί περισσότερα.

-Τι κουβέντα ήταν αυτή που ξεστόμισε; πώς του κατέβηκε;

Έτρεξε πίσω του.
Έψαξε όλη τη βάση.
Ο υπόλογος άφαντος.
Τον περιέγραψε σε κάτι συνάδελφους.
Ρώτησε όλες τις βάρδιες.
Κανείς δεν τον γνώριζε.

-Παράξενο!
Ο Παναγιώτης προσπαθούσε να δείχνει και να γίνει απόλυτα ψύχραιμος.

Στριφογύριζε στο μυαλό του η φράση, ωστόσο:

-Οφείλει- είπε ο υπόλογος- τη σωτηρία του, στον Δαυίδ της Εύβοιας.
-Ποιος ήταν, πάλι, αυτός ο Δαυίδ της Εύβοιας;

Δεν τον είχε ακούσει ποτέ του.

Βασανιζόταν με το ερώτημα, ο φίλος, που ως την ώρα εκείνη, καμία σχέση με μοναστήρια και άγιους, ( μονάχα τη Βάνα Μπάρμπα, την Άντζελα Δημητρίου, άντε και το Νταλάρα, είχε τη ευχαρίστηση να γνωρίζει).

Προσπάθησε, μάταια, άλλη μια, να βάλει σε τάξη τα ταραγμένα συναισθήματα και τις σκέψεις.

-Παρανόμως ζω, εντάξει, έπρεπε να είχα σκοτωθεί εκεί, πάνω από την Εύβοια, πράγματι!

-Άκου "ο Δαυίδ της Εύβοιας", με έσωσε!
Ό,τι προλαβαίνει, ξεφουρνίζει ο κάθε πικραμένος εδώ μέσα, μου φαίνεται- μα πού χάθηκε κι αυτός ο υπόλογος;!

Ο λογισμός, αγχωμένα, ερχόταν έφευγε, ερχόταν έφευγε, σαν νευρασθενικός νοικάρης του πάνω πατώματος, που τον φάγαν οι αϋπνίες, και τρελαίνει με το αέναο σουλάτσο, τους αποκάτω.

Σαν οίστρος περίεργος, ο λογισμός, δεν τον άφηνε να κλείσει τα μάτια, στης λήθης το βολικό μαξιλάρι.

Και πέρασε η μέρα εκείνη, η επόμενη και η μεθεπόμενη κι ο Παναγιώτης προσπαθώντας να προσαρμοστεί, να απορροφηθεί απ' την επαγγελματική του ρουτίνα- σχεδόν- τον άγνωστό του, τον Δαυίδ της Εύβοιας -τον ξέχασε
.
Σαν να ξαναγίνονταν όλα, όπως πριν το συμβάν.
Σαν να έπαιρνε πάλι η ζωή, το λογικό, τετράγωνο, υλικό, άθραυστο προσωπείο της.
Σαν να μην είχε κινδυνέψει τον έσχατο κίνδυνο πριν λίγα μερόνυχτα.

Όμως, ο Τρισάγιος Θεός που τον κάλεσε, σε επίγνωση άλλης Αληθείας, το μικρό του αρνάκι, δεν τον άφησε ήσυχο.
Τον πολιόρκησε πάλι με τη λεπτή του φροντίδα, χωρίς να του παραβιάσει της ελευθερίας τη βούληση...
..................................................................

Ἐνα βράδυ, λίγες μέρες αργότερα, και ενώ κοιμόταν βαθιά, είδε στον ύπνο του κάποιον.
-Δεν ήρθες σπίτι μου να με ευχαριστήσεις πιλότε, του είπε, ο κάποιος, με ύφος παράπονου.
-Πού είναι το σπίτι σου; ρώτησε απορώντας ο νέος, κατ' όναρ.
-Στο Μοναστήρι του Δαυίδ στην Εύβοια, εκείνος του απάντησε.
...................................................

Ξύπνησε ο Παναγιώτης, μέσα στη νύχτα απ' το ολοζώντανο όνειρο, λουσμένος στον ιδρώτα, πνιγμένος σε δάκρυα.

-Τα συναισθήματά του, δεν περιγράφονταν.
Φωτιά θεία, στην ψυχή του είχε φουντώσει.
Η καρδιά του είχε μεταβληθεί σε άκαυτη, φλεγόμενη βάτο, που όμως η αίσθηση εκείνη, περιέργως, τον δρόσιζε.

Σηκώθηκε ευθύς, ετοιμάστηκε τάχιστα και αρπάζοντας, ό,τι μεταφορικό βρήκε μπροστά του, κοιτάζοντας χάρτες, ρωτώντας, τράβηξε για το Μοναστήρι στην Εύβοια.
Έφτασε.
Μπήκε μέσ’στον περίβολο με πόδια, τρεμάμενα.
Ρώτησε πού είναι ο ναός, να πάει να ανάψει κεράκι.
Προχώρησε.
Στάθηκε, με δέος, στο τέμπλο απέναντι.
Κοίταξε τα πρόσωπα του Χριστού της Παναγιάς, του Αγιάννη του Πρόδρομου.

Έκανε για πρώτη φορά- σε όλα τα χρόνια της αλαζονικής του νεότητας- πραγματικά και ευλαβικά το σταυρό του.

Στο τέμπλο, δίπλα στην Παναγιά, η μεγαλοπρεπής μορφή του Δαυίδ του Αγιώτατου.

Δεν μπόρεσε να κρατηθεί- κι ας ντρεπόταν να τον βλέπουν οι άλλοι να κλαίει.

Αναλύθηκε σε δάκρυα εξ εγκάτων.

Ο ταπεινότατος ασκητής τον ατένιζε σιωπηλός, πλην, φιλόστοργος, μέσ' στην ιλαρότητα και τη θεία γαλήνη.

-Αυτό το όσιο το πρόσωπο!

Το πρόσωπο του Αγίου Δαυίδ, στην αγιογραφία του τέμπλου, ολόϊδιο, με το πρόσωπο του παράξενου, άφαντου, Υπόλογου, στης Τανάγρας τη βάση, εκείνη την απίστευτη μέρα!

Στάθηκε , ώρα πολλή, ο Παναγιώτης, εν σιωπή, ευγνωμόνως...
...........................................................................
Από κείνη τη στιγμή και μετά, τίποτα πια, δεν ξαναφάνηκε ίδιο στα μάτια του.

Από κείνη τη στιγμή και μετά, το βλέμμα του Οσίου Δαυίδ στη ζωή του, σάρωσε απ' της επιθυμίας του, το τραπέζι, τη σκόνη της ματαιότητας μαζί με τη Βάνα Μπάρμπα, την Άντζελα, τα ξενύχτια στα μπουζουξίδικα, και ε ί δ ε για πρώτη φορά, ό,τι μέχρι τότε, να δεί, δεν μπορούσε.

Από κείνη τη στιγμή και μετά ο Παναγιώτης, ξεκίνησε καινούργια πορεία, με ζωηφόρο επί-γνωση.

Τα νέα δρομολόγια οδήγησαν σε μονοπάτια απο-κάλυψης νοημάτων, που μέχρι τότε, δεν διέθετε.

Ξεκίνησε επισκέψεις – αγρυπνίες σε μικρές σκήτες, στο Όρος το Άγιο, και η ζωή, κι ο θάνατος, οι άνθρωποι, κι όλη η πλάση, τυλίχτηκαν -για τη δική του συν-είδηση- απ' της Ανάστασης του Θεανθρώπου Ιησού, το Φως, την Αλήθεια...

Σαλογραία
......................................................................

Επειδή όλοι -ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ- πουλιούνται....

2011-11-12T19:55:00.010+02:00

(Η φωτό από το picturesforwords.blogspot.com)
Και μια ανάρτηση σχετική με τις εταιρείες που κυβερνούν τον κόσμο στο οι 147 εταιρείες που κυβερνούν τον κόσμο)
..............................................................

Αγανακτισμένο μου

τις προάλλες με ειρωνεύτηκες πάλι για την πίστη, που έχω.

Μου είπες ότι πουλήθηκα στο Χριστό, και άρα τυγχάνω ένα εξαιρετικά φαιδρό πρόσωπο, κατά τη νεανική σου, τη γνώμη.

Με αφορμή αυτή σου την κρίση, θυμήθηκα τον θείο τον Τάκη, τον οικονομολόγο που απεριφράστως δηλώνει, όποτε το φέρει η συζήτηση:

- Όλοι πουλιούνται!

Είναι, απλώς, θέμα τιμής!

-Το πιστεύεις;

Μάλιστα!

Όλοι-τονίζει ο έμπειρος θείος- έχουν την τιμή τους, και όσο πιο αυστηροί φτιάχνονται οι νόμοι- για της παρανομίας την πάταξιννν - τόσο πιο πολύ θ'ανεβαίνει το κασέ που απαιτείται, προκειμένου να εξαπατήσουν, οι κάθε είδους γραβατωμένοι, οικονομικονομομαθείς, μισθοφόροι.

-Η παρανομία αποκλείεται να σταματήσει, ό,τι μέτρα κι αν λάβει το κράτος-ψευδαισθήσεις- Δόξα στον Κύριο- δεν έχουμε.

Απλά θα ανεβαίνει η... ταρίφα.

Η απληστία καταδεικνύεται ως το κυρίαρχο πάθος, τής ανθρώπινης φύσης.

Δεν υπάρχει πρόσωπο απούλητο, και όποιος αυτό δεν το νιώθει, είναι στ'αλήθεια μεγάλο χαϊβάνιιιι! καταλήγει, κατηγορηματικά, ο θειούλης που ξέρει.

-Με πιάνεις;

- Σε πιάνω, καλέ, το συνέλαβα, είναι: "χαϊβάνι, χαϊβάνι, χαϊβάνι!"

Εμπεδώθηκε:

"Όλοι πουλιούνται! όλοι πουλιούνται, όλοι πουλιούνται! "

(Η επανάληψη πάντα διαπρέπει ως μήτηρ μαθήσεως! )

-Τι εννοεί, όμως, μανδάμ σαλογραία, ακριβώς, όταν λέει ότι " όλοι πουλιούνται" ;

Μου το κάνεις σαφέστερο;

-Εννοεί ότι ο ένας, προδίδει- πουλιέται για χρήματα, ο άλλος, προδίδει - πουλιέται για έρωτες και άλλος προδίδει- πουλιέται, για δόξες, έκαστος ανάλογα με της ψυχής, την βαθύτερη ευαισθησία και κλίση.

Το γράφει και το Ευαγγέλιο κυρίως: "όπου βρίσκεται ο θησαυρός σας εκεί βρίσκεται και η καρδιά σας" δηλαδή η δύναμη που κινεί όλη την ύπαρξη και δίνει νόημα στη ζωή σας.

Και ούτως, έχει το πράγμα .

Μου έμεινε αξέχαστο και ανέφερα σε σχόλιο παλιότερα, αυτό που διάβασα στο βιβλίο με τίτλο:"Στα άδυτα της Μοσάντ"- εδώ και λίγα χρονάκια.

-Τι έγραφε ο πρώην μυστικός πράκτορας και συγγραφέας, εκεί, το θυμάσαι;

Εξηγούσε ότι προκειμένου η Μοσάντ να προσεγγίσει και να "ρίξει" υψηλά ισταμένους, παρατηρεί- προηγουμένως- προσεκτικότατα, τι πάθος σέρνει από τη μύτη, τον κάθε σπουδαίο λεγάμενο.

Παρατηρεί, λοιπόν, τι γουστάρει τρελά, ο καθείς, και στο βάθος.

Ψοφάει , ας πούμε, για όβολα;

Ρίχνει στο θύμα λεφτά με τη σέσουλα- ξέρεις-δεν ξέρεις - τι είναι η σέσουλα;

-Ξέρω, κυρά μου, προχώρα!

-Ωραία! Αν γουστάρει λεφτά, λοιπόν, τον μπουκώνουνε στα λεφτά, με τη σέσουλααα!

-Αν δε γουστάρει λεφτά και βουρλίζεται για γυναίκες;

-Του ρίχνει από δίπλα, όλα τα ονειρεμένα ουρί του Παράδεισου, και το μυαλό τού το ξανεμίζουν οι λάμιες.

-Κουνάει, ο δικός τους, το μαντηλάκι για... άντρες;

Ρίχνει από δίπλα τον Άδωνι(όχι αυτόν με την τσιριχτή φωνή, βρε, για Όνομα! Εννοώ τον Αδωνι, τον αρχαίο!).

-Γουστάρει παιδιά, το καθίκι-ο παιδέρας;

Του σερβίρει φρέσκια- απ' τα ανθρώπινα σκλαβοπάζαρα- την ανήλικη Φιλιππίνα- καπάκι.

-Ξεψυχάει για δόξα;

Απλώνει μπροστά απ' τη μύτη του -το σε γυαλιστερό περιτύλιγμα- ξελογιαστικό της δόξας, υπέροχο έδεσμα.

Και το κνώδαλο -το θύμα- πάντα τσιμπάει.

Και η Μοσάντ πετυχαίνει πάντα τους στόχους.

-Μπράβο, βρε, στη Μοσάντ!

-Μπράβο της. Το καπέλο, τής βγάζω!

-Και η Μοσάντ, μάς πετάει έξω τα μάτια!

Και βέβαια, όταν δεν της χρειάζεται πια ο ...πελάτης, τον ξαποστέλνει στην ...ανακύκλωση.

Όλα προχωράν παστρικά, και αθόρυβα- ίδια με γάτας βελούδινα πέλματα.

-Είπαμε: Έχει έκαστος την τιμή του, αρκεί να το ψάξεις το θέμα, λιγάκι.

Το βεβαιώνει πάντα μεθ'όρκου και ο θείος ο Τάκης.

Ούτως εχόντων των πραγμάτων, λοιπόν, αγαπημένο μου, μπορείς να καταλάβεις γιατί μισούν το Χριστούλη, τόσο σκληρά, οι απόγονοι των Φαρισαίων Σταυρωτήδων.

- Ντρέπομαι που το λέω, αλλά, ακόμη δεν το κατάλαβα, επακριβώς, τρελοτάτη μου.

-Μισούνε το Χριστούλη, ρε όρνιο, επειδή ο Χριστούλης δίνει τις καλύτερες και υψηλότερες τιμές στην αγορά , ρε χαμένο, άντε! ξυπνήστε! δε βλέπεις;

-Δηλαδή; ποιες είναι οι μεγαλύτερες και υψηλότερες και καλύτερες τιμές, για να καταλάβω;

- Εντελώς αφαιρεμένο τυγχάνεις;
Τι κόρακα πήγαινες κατηχητικό τόσα χρόνια;

Να στο θυμίσω:

- Ο Χριστός, άπαξ και τον εμπιστευτείς, άπαξ και τον ακολουθήσεις, τηρώντας το κατά δύναμη τις σοφές εντολές Του, σου προσφέρει, την τιμή των τιμών, την υψίστη τιμή.

Η ύψιστη τιμή είναι η τιμή της Αιώνιας Ζωής, περιστέρι μου!

Αυτή δεν είναι η μοναδική εμπειρία των Αγιων της Ορθόδοξης Εκκλησίας;

-Αυτή ακριβώςςς!

- Και ερωτώ δια τελευταίαν φοράν:μπορεί κάποιος κερατάς άνθρωπος- όσο σπουδαία θέση επί γης και αν κατέχει- να σου προσφέρει αυτή την Υπέροχη Ζωή την Αιώνια;

-Όχι δεν μπορεί, ο κερατάςςςς - που να βροντήξει τα στρογγυλά του οπίσθια, σε όλα τα δοκιμαστικά σωληνάκια της επιστήμης- των αδυνάτων αδύνατον!

Όσο και να λυσσάξει- ο έρμος, ο α-νόητος άνθρωπος- όποια μεταμόσχευση συκωτιών και παγκρέατος, κι αν κάνει, όποια αντιρρυτιδική κρέμα και αν στρώσει στη φάτσα του, όσο και αν του καλορράψει τα μούτρα ή του γεμίσει τα βυζιά σιλικόνες, ο αξιότιμος κύριος Φουστάνος, όσα λεφτουδάκια και αν δώσουν σε γυμναστές, διαιτολόγους και μασέρ απ'την Άφρικα- εγώ, εσύ, η βασίλισσα της Αγγλίας, η πάσα ψυχή τελοσπάντω- το απευκταίον, μια μέρα, θα έρθει.

Τουτέστιν, θα μουμιοποιηθούμε εκ του γήρατος αναπόφευκτα, το ζην θα εκμετρήσουμε, δηλαδή, θα τινάξουμε τα ρόδινα πέταλα, θα οργανώσει το μεταθανάτιο μας πάρτυ, ο κηδειάς- με ύφος δήθεν περίλυπο- και θα πιουν στην υγειά μας, παραζαλισμένοι εκ του πένθους, οι ορφανοί-επιτέλους- ίσως ευτυχείς, κληρονόμοι...

-Άρα, λοιπόν, αφού υπάρχει ο Μαύρος Καβαλλάρης, ο Ιππότης ο Θάνατος, τι επιλογή με συμφέρει να κάνω;

-Σε συμφέρει να πουληθείς στο Χριστούληηηη!

- Δόξα Σοι, που αναφωνεί και ένας γνωστός, και μπράβο που το κατάλαβες!

-Ναι. Το αποφάσισα.

Θα πουληθώ στο Χριστούλη, διότι Εκείνος και μόνον Εκείνος, μού δίνει την τιμή την ψηλότερη!

Δε με λυτρώνουν ούτε τα λεφτά, ούτε οι δόξες τάχα μ' , ούτε τα πάρτυ με τα πολλά ούζα, you know!

- I know! Τα χρήμα κάποτε θα μπουχτίσω, οι επίγειες δόξες θα διαλυθούν σαν τον ιστό της αράχνης, κι ο έρωτας ντροπιασμένα δεν θα μπορεί να με σώσει όταν ο Χάρος βίαια, το κορμί μου θα φυτέψει στο χώμα, ως έδεσμα των σκωλήκων, και από πάνω του, θα ξεπεταχτούν ολόφρεσκα τα ραδίκια.

- Η Αιώνια Ζωή της Τρυφής και της Αγαλλίασης, αδιαφιλονίκητα αστράφτει, ως η Τιμή η ψηλότερη.

Και όποιος πραγματικά, εξαγοραστεί με το Αγιο Αίμα δια του Βαπτίσματος στο Όνομα της Παναγίας Τριάδος από τον Κύριο, παραμένει άπαρτο κάστρο και αποτυχαίνουν οι όποιες επιθέσεις των παμπόνηρων και χαμένων δαιμόνων.

Ο συνειδητός ακόλουθος του Ιησού, από τη σκέψη κανενός επίγειου κέρδους ή αναπαύσεως, δεν πτοείται, δεν δελεάζεται και μένει εκεί- " άχρι θανάτου πιστός" στις άγιες Εντολές- που την ημέρα του Αγίου Βαπτίσματος, δεσμεύτηκε να τηρήσει- ίνα λάβη τον άφθαρτο στέφανο της Ζωής της Αιώνιας.

Μένει πιστός, άχρι θανάτου, σε ό,τι από Άγιους προγόνους, τού παραδόθηκε, προκειμένου να μεταβιβάσει και αυτός - ως σκυταλοδρόμος- έστω χωλός και βραδύπους- στους επομένους, την άγια σκυτάλη.

-Κατάλαβες τώρα γιατί μισούν μέχρι θανάτου τους ανεξαγόραστους αληθινούς χριστιανούς οι δυνάμεις του Σκότους;

Επειδή αυτοί οι ανεξαγόραστοι μένουν μέχρι θανάτου σ υ ν ε π ε ί ς στων Θείων Εντολών, το ματόβρεχτο μετερίζι.

Κατάλαβες, γιατί ο Εξαποδώς των ποτών ποτέ δεν θα δώσει την εγκόσμια εξουσία σε άνθρωπο που ο Χριστός, πρόλαβε και τον εξαγόρασε Πρώτος;

Κατάλαβες γιατί ουδείς πολιτικός ηγέτης θα βρεθεί να σεβαστεί πραγματικά το λαό του, αν πρωτίστως, αυτόν τον ηγέτη δεν τον έχει εξαγοράσει-ελευθερώσει ο Λατρευτός μας, ο Κύριος;

-Το κατάλαβα, περιστέρι μου, μη χτυπιέσαι. Το κατάλαβα.

- Ανθρωπίνως, στις μέρες μας, λοιπόν, ελπίς σωτηρίας από άρχοντες, δεν βρίσκεται, διότι " πάντες εξέκλιναν, άμα ηχρειώθησαν. Ουκ έστιν ποιών χρηστότητα..."

Ο υπομείνας εις τέλος τον καύσωνα της ημέρας, χάριν του Κυρίου Ιησού Χριστού, ούτος και σωθήσεται.

Προχωράμε, λοιπόν, την ανηφόρα, ως εξαγορασμένοι δούλοι Κυρίου Ιησού, Χάριτι Θεία- σκληρή η μάχη, δε λέω...όμως...

Χαρά απερίγραπτη, σε όποιον αντέξει...

Σαλογραία

O φθόνος του Δαίμονα και οι σκέψεις αυτοκτονίας-(επανάληψη)

2011-11-09T15:09:00.005+02:00

Αγαπημένο μου

μπορεί να με δέρνουν οι άπειρες άλλες εμπάθειες, πλην...θεία χάριτι, με τo θέμα του φθόνου μέχρι στιγμής- διότι ουδείς επιγιγνώσκει το... μέλλον των συναισθημάτων του- δεν είχα πάρε δώσε- ούτε κατά διάνοιαν ούτε κατά φαντασίαν.

Τούτου ένεκεν, όταν διάβαζα στα αγιωτικά βιβλία ότι κινήθηκε ο φθόνος του δαίμονα ενάντια στον τάδε άνθρωπο, ή ενάντια στον τάδε μοναχό, αυτό ηχούσε στα χαζά αυτάκια του, ως απερίγραπτα κενός λόγος.

Το διάβαζα, ήξερα από τα λεξικά ότι ο φθόνος υποστασιαζόταν με μορφή υπερθετικού βαθμού ζήλιας -ανακατεμένης με διάθεση χαιρεκακίας και επιθυμία φ ό ν ο υ της ψυχής του πλησίον- πλήν...εφόσον δεν ανήκε στην προσωπική μου εμπειρία, πραγματικά- επί της ουσίας- υπήρχε για μένα, ως terra incognita,τουτέστιν ως γη άγνωστη.

Άμα ο άνθρωπος δε διαθέτει εμπειρία ή επίγνωση συγκεκριμένων παθών, ως μπίτι τυφλός και αχμάκης πορεύεται σε αυτό το μάταιο κόσμο...

-Τώρα σοβαρολογείς, μωρή Σαλογραία;
Θέλεις να σε πιστέψω;
-Με πιστέψεις δε με πιστέψεις, πιτσουνάκι μου, αυτή είναι η δική μου αλήθεια, και έχω χρέος να την καταθέσω με ντροπαλότητα, ως ενώπιον Κυρίου -επιτέλους δε θα βάλω και τον κόπανο να κλάψει αν αμφισβητείς την ειλικρίνειά μου!

Έχεις κάθε δικαίωμα!

Λοιπόν, με εξαιρετική καθυστέρηση- κατά τα ειωθότα- άρχισα να κατανοώ την αλήθεια του Φθόνου του Δαίμονα προς τις ψυχές των ανθρώπων- μέσα από διάφορες εμπειρίες- και όταν τον συνειδητοποίησα...τρόμαξα!

Πραγματικά, όλοι οι ανθρώπινοι φθόνοι από εκείνον τον Αρχέκακο Όφι υποδαυλίζονται και κατευθύνονται για τούτο και πολύ σοφά, οι άγιοι, δε μισούσαν ποτέ κανέναν άνθρωπο, όσο άθλια και άν τους φερόταν, επειδή γνώριζαν...ποίος ΤΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ κακού, είναι η αιτία

Γι αυτό και η Εκκλησία, εύχεται υπέρ των μισούντων- Φθονούντων και επηρεαζόντων ημάς...

Άπαξ και συνέλαβα έστω αμυδρά την αλήθεια επί του θέματος, άρχισα να παρακαλώ για το φωτισμό μιας κατειλημμένης -απο Δαίμονα Φθόνου- φιλενάδας η οποία αδυνατώντας να αποκτήσει παιδιά, μου δήλωνε:

-Σαλογραία, όταν βλέπω στο δρόμο γυναίκα γκαστρωμένη, λέω από μέσα μου:

-Μπα που να πέσεις κάτω, μωρή, και να σπάσεις το λαιμό σου, εσύ και το παιδί που έχεις στην κοιλιά σου!
Μπα που να πέσεις, μωρή κάτω να τσακιστείς και να μη σώσεις να σηκώσεις κεφάλι!

Γιατί να έχεις εσύ παιδί και γω να μην έχω;

..........................................
ΜΟΥ ΣΗΚΩΘΗΚΕ Η ΤΡΙΧΑ ΚΑΓΚΕΛΟ, τότε που το άκουσα.

Υπέθεσα ότι αστειεύονταν.

Δυστυχώς, δ ε ν αστειεύονταν.

Το απέδειξε η συνέχεια των γεγονότων.

Δυστυχώς, μιλούσε ο Αρχέκακος Όφις, μέσα από το στόμα της, εκείνη την ώρα...

Ο δύσμοιρος ο Εξαποδώς όντας απερινόητα επηρμένος και επειδή από το Φθόνο, του βγαίνει το μάτι, μέρα και νύχτα, ακούραστα, με τρόπους για μας, ακατανόητους, εργάζεται προς καταστροφή του γένους μας, δίνοντας στον άνθρώπινο εγκέφαλο- αενάως- μυριάδες υποβολές αμαρτίας.

Ξεκινάει από τις μικρότερες και κλιμακώνει τις υποβολές μέχρι του κακού τα δυσθεώρητα ύψη...

Όπως μου ομολογούσε εξ εμπειρίας ένας μετα-νοημένος πιστός:

-Ο διάβολος επειδή μας ΦΘΟΝΕΙ, είναι ΨΕΎΤΗΣ, ΚΛΕΦΤΗΣ, ΚΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ, μεθοδεύοντας ακούραστα την Αιώνια Καταστροφή του σώματος και της ψυχής μας.

Στην αρχή μας διαβάλλει, μας κατηγορεί το Νόμο του Κυρίου, ως ανόητο, ανούσιο, ξεπερασμένο, μετά, σπρώχνοντάς μας σε αμαρτωλές εμπειρίες, μας αφαιρεί τη Χάρη του Βαπτίσματος, με πολλά, μικρά και σταθερά βήματα, και στη συνέχεια, ωθεί την ψυχή μας, στην πιο ΜΑΥΡΗ ΑΠΟΓΝΩΣΗ.

ΚΑΙ εκεί, εξαπολύει την ύστατη επίθεση.

Μας πολιορκεί με σκέψεις Αυτοκτονίας

(Επτά μάθαμε ότι αυτοκτόνησαν στην Πάτρα τις μέρες που πέρασαν, για Όνομααα!) .

Μας ψιθυρίζει συνέχεια μέσα στον ύπνο μας, μέσα στον ξύπνιο μας:
-Τελείωσαν όλα.
-Απότυχες.
-Δεν υπάρχει φώς.
-Έγινε χάλια το λίφτινγκ που πήγες και έκανες.
-Δε σου δωσε δάνειο η Τράπεζα. Πώς θα πας διακοπές;
-Σε πνίξαν τα χρέη.
-Θα σου πάρει η τράπεζα το κοτέτσι, δε θα χεις να φας αυγουλάκια, θα πεθάνεις της πείνας.
-Πήγαινε να κρεμαστείς!
-Πάρε ηρωίνη!
-Ανατινάξου μέσα στο αμάξι όπως ο Μίκυ Ρουρκ στην τάδε ταινία.
-Πιές πέντε μπουκάλια μαυροδάφνη Πατρών που είναι υπέροχη, να κάψεις κύτταρα να μη σκέφτεσαι.
-Κόψε με ζιλέτ ξυραφάκια τις φλέβες σου!
-Πήγαινε να καθαρίσεις τον τάδε χωριάταρο που σου καταπάτησε το χωράφι και σε έβρισε.
-Πήγαινε να ξεκοιλιάσεις αυτόν που σου πήρε την πόρσε, τη γκόμενα και έφυγε.

Και οι προτροπές προκειμένου να πορευθώμεν κατά κρημνών τέλος δεν έχουν!

Αλίμονο, αν μας πετύχει δίχως την πρέπουσα στήριξη, δίχως τα όπλα τα δεξιά και τα αριστερά που δίνει η προσευχή, οι εν Χριστώ αδελφοί, η νηστεία, η συμμετοχή στης Ζωής το Ποτήριο...

Κύριε, περιφρούρησέ μας από το Φθόνο του Εχθρού των αιώνιων ψυχών μας.

Μάθε μας να μισούμε τα πάθη και να αγαπάμε τους εμ-παθείς αδελφούς μας...

Όταν παρασύρονται και μας φθονούν και μας καταριώνται σε μύριους τόνους και αποχρώσεις κακίας, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι.

Σαλογραία

(επανάληψη από την παλαιότερη ανάρτηση:Ο φθόνος του Δαίμονα και οι σκέψεις αυτοκτονίας)

Η μόνη ασφαλής πίεση στην ψυχή, είναι εκείνη, που η ίδια η ψυχή, φιλοτιμείται να εφαρμόσει επάνω στον εαυτόν της.

2011-10-31T22:55:00.011+02:00

Μου αρέσει, περιστεράκι μου

(επειδή ο Θεός, δημιούργησε την καρδιά ασυμπίεστη και απαραβίαστη από την επιθετική βούληση των άλλων -ορατών και αοράτων, αγαθών και κακών πνευμάτων)

μου αρέσει, επαναλαμβάνω, να φαντάζομαι την ψυχοσωματική ύπαρξη τού κάθε προσώπου, σαν ένα μπαλόνι που το φουσκώνουν, ενώ συνάμα βρίσκεται μέσα του, ένας ολόκληρος άνθρωπος- ακριβώς όπως δείχνει το δεύτερο βίντεο.

(και δεν έχει σημασία το ελαστικό υλικό ακριβώς του μπαλονιού.

Μια απλή εικόνα παίρνουμε, μια αναλογία-ποιητική αδεία- δημιουργούμε.

Πάντως, στο δεύτερο βίντεο, το μπαλόνι, μάλλον, δεν είναι πλαστικό, είπε άνθρωπος σχετικός με υλικά που ρωτήσαμε. Στο πρώτο και στο τρίτο βίντεο, είναι).

Ο άνθρωπος μέσα στο μπαλόνι( ως νους εκφραζόμενος δια του εγκεφάλου)- μέ την ψυχή, ως εμψυχωτικό στοιχείο κυρίαρχο- είναι σε θέση- αυτός μόνος- με σχετική μικρή βοήθεια απ' τους έξω- να διαχειρίζεται - πιέζοντας εκ των έσω- συναισθηματικά και πνευματικά τις δυνάμεις του, έτσι που το μπαλόνι της προσωπικότητάς του, να κινείται ανάλαφρο, δημιουργικό και σώο στο περιβάλλον.

"Η βασιλεία των Ουρανών, βιάζεται και βιασταί αρπάζουσιν αυτήν", τόνισε ο Κύριος.

Και εννοούσε όχι την εγωκεντρική σκοτεινή βία εκάστου, επάνω στον έτερο

( που επισύρει μονίμως καταστροφές, και εγκλωβίζει τα πλάσματα στο ζοφερό κύκλο- της Ειμαρμένης)

αλλά εννοούσε κυριώτατα, την εν Αγίω Πνεύματι βία

τού κάθε ανθρώπου,

επάνω στον ίδιο τον εαυτόν του,

εννοούσε

την Άγια βία - η οποία, αυτή μόνη,

-εν Κυρίω Ιησού- ουσιαστικά και βαθύτατα,

τον καθένα μας, τον λυτρώνει.

Σαλογραία

......................................................

..................................................................

Ο απολυμένος και η βοήθεια της Παναγίας της Τήνου

2011-10-25T12:37:00.009+03:00

Ευλογημένο μου

Το θαύμα, ως αποκάλυψη του Φωτός του Θεού, στη μυστική και προσωπική ζωή εκάστου ανθρώπου, συμβαίνει συνεχώς και αδιάλειπτα.

Ακόμα και η ελαφριά -στον αέρα κίνηση- μιας άδειας, γαλάζιας, νάϋλον σακκούλας
( θυμάσαι την ταινία με τον Κέβιν Μπέϊκον) μπορεί στα μάτια της ευαίσθητης ψυχής, να φανερώσει την παρουσία της Χάριτος και να δημιουργήσει συγκίνηση, αγάπη και ελπίδα.

Ο καθένας, βιώνει στον μυστικό του βίο, μικρά και μεγάλα, φανερά και αόρατα θαύματα.
Μπορεί κάποιος τρίτος, ακούγοντάς τα, αδιάφορα, με ψύχρα ψυχής , να προσπεράσει.
Ο ίδιος, όμως, ο αποδέκτης του δώρου, εσωτερικά αλλοιώνεται με την καλή την αλλοίωση και προχωράει στον προσωπικό του ανήφορο(γολγοθά κάποιες δύσκολες ώρες)με ουράνιο κουράγιο.

Και απορούνε οι άπιστοι ή ολιγόπιστοι άλλοι, και μουρμουράνε ενοχλημένοι: "σύμπτωση!"

-" Το μυαλό τους και μια λίρα το πουλάνε στη Βαλύρα" που θα μου πούνε εμένα ότι είναι "σύμπτωση"!

-Ψυχραιμία!

Επειδή, λοιπόν, στενοχωρήθηκες για τον ξάδερφο που απολύθηκε, θα σου αφηγηθώ ένα μικρό αληθινότατον σκηνικό που άκουσα τις προάλλες, επειδή νομίζω, ότι εσύ ειδικά, το μήνυμα θα το νιώσεις, και θα δυναμώσεις την ελπίδα της προσευχής σου.

(Σχετικό με το θέμα της θαυμαστής επέμβασης του Θεού στη μικροκλίμακα της ανθρώπινης ζωής, είναι και η παλιότερη ανάρτησή μου, για την Οικονομική κρίση .... Πρόκειται για  το σκηνικό με το φίλο γιατρό και τη γυναίκα του, που συνέβη, όταν έπαιρνε τις ειδικότητές του- εκείνος- στη Νέα Υόρκη. ).

Στο ξαναλέω με την καρδιά μου:

-Ναι, είναι χάλια χαλίων η κατάσταση αυτή τη στιγμή, όχι μονάχα στη χώρα μας αλλά και παγκόσμια, όμως:

-Αρνούμαι, να διαβάζω και να ακούω συνέχεια, σπαστικά, τα ανάποδα.

-Υπάρχει και Θεός, τελεία και παύλα!

Υπάρχει Θεός που ακούει και παρεμβαίνει με μυστήριους και απίστευτους τρόπους, αρκεί ο άνθρωπος δια Πίστεως, να Του εμπιστεύεται με την αθωότητα μικρού παιδιού, το χεράκι του.

-Αμάν μωρή Σαλογραία, έλεοςςς! Άρχισες πάλι τα κηρύγματα;
Δε με παρατάς, λέω εγώ, στη ζαλάδα μου!
Έχω καταπικραθεί τούτες τις μέρες, άσε με.

Ούτε γαλακτομπούρικο δε θέλω να φάω!

-Ούτε γαλακτομπούρικο;
Ε τότε, πράγματι, ζόρισε η κατάσταση!
Ένας λόγος παραπάνω, λοιπόν, για να σου γίνω τσιμπούρι.
Δεν επιτρέπεται να σε παρατήσω.
Nαι, ναι!
Μου αρέσει να γίνομαι τσιμπούρι ιλαρό, άγγελέ μου.

( Όλα κι όλα! δεν θα σου γίνονται τσιμπούρια μόνο οι υποβολιμαίες εκ του Εξαποδού σκέψεις απελπισίας, που σε παρακινούν ενδόμυχα, να πας και να κρεμαστείς, όπως έλεγες -χαρούμενα δήθεν- τις προάλλες.Θα σου γίνονται, θες δε θες, τσιμπούρια και οι λογισμοί της ελπίδας, αστέρι μου...)

Επιμένω και θέλω να το πιστέψεις:

Τα πράγματα, δεν είναι μόνο μαύρα-άσπρα- για Όνομα!

Ενυπάρχουν εντός τους, ακαταμέτρητες αποχρώσεις χρωμάτων.

Υπάρχει Θεός, η Παναγία είναι ολοζώντανη, και ο ελπίζων στη δύναμή Τους, ου καταισχυνθήσεται στον αιώνα, μας τονίζει το Πνεύμα το Άγιο, το Πνεύμα της Αληθείας.

Ας μπω, όμως, στο θέμα, να μη σε καθυστερώ, δεν είναι και μεγάλη η ιστορία, αξίζει να την ακούσεις, στις μικρές λεπτομέρειες, έτσι, ως αντίδοτο στη μαύρη μουρμούρα του διαβόλου, που λυσσάει, επιθυμώντας, την κάθε ψυχή να την τρομάξει, να την απελπίσει, να την βυθίσει στην απόγνωση, μέχρι τον τέλειο αφανισμό της.

Τα γεγονότα τα έμαθα απ' τον εντιμότατο φίλο Αντώνη Κ. -πρωτοετή φοιτητή Φυσικό, τώρα στα Γιάννενα

(αν επιθυμείς περισσότερες διευθύνσεις και...τηλέφωνα, γράψε μου στο... πριβέ να σου δώσω).

Αφορούσαν, έναν κολλητό του Αντώνη, τον εικοσιεπτάχρονο Αλέξανδρο.

Ο Αλέξανδρος, λεβέντης, φιλότιμος και εργατικός.

Παρόλα αυτά μια ωραία πρωία, όπως γίνεται όλο και πιο συχνά τελευταία, ο εργοδότης, τού έδωσε τα παπούτσια στο χέριιι!

Ο Αλέξανδρος με τα παπούτσια στο χέρι, παρότι από κάτι κάλους ανακουφίστηκε σφόδρα
(ουδέν κακόν αμιγές καλού, πάντα θα ισχύει)

μίσησε τόσο την κοινωνία την άδικη, που του προέκυψε αυτοκαταστροφική διάθεση
(είναι τόσο εύκολο) κάπου σκουντούφλησε και, από τη μεγάλη σκασίλα, πέφτοντας, έσπασε το ένα του πόδιιι!

-Φτού να πάρει!
Δεν του έφτανε το ένα κακό-της απόλυσης- τον βρήκε και δεύτερο-αυτό του κατάγματος.
Άντε αγχωμένες τρεχάλες στα κατεπείγοντα.
Νοσοκομεία, γιατροί, νοσοκόμες, ακινησία, πόνος!
Τον γυψώσανε.
Πήρε και πατερίτσες.

Δεν του έφτανε του Αλέξανδρου η απόλυση, δεν του έφτανε το κάταγμα- τα χάλασε και με την κοπελιά με την οποία πλέκαν μαζί, για κάμποσο διάστημα, το πράσινο πουλόβερ μιας σχέσης.

Ένιωθε άξιος μόνο για μούτζες και τύφλες.

Η ζωή, ξαφνικά, φαινόταν μια σκύλα κατάμαυρη που τον γάβγιζε κακιασμένα, ασταμάτητα.
Το μέλλον τοίχος σκληρός, αδιαπέραστος, δίχως ευλογίας αχτίδα.

Ο Αλέξανδρος, έχασε δουλειά, κορίτσι πλέον δεν είχε, το πόδι του ρηγματώθηκε, πλην όμως, διέθετε φίλο πιστότατο.

"Πιστεύω τω φίλω. Τον πιστόν φίλον εν κινδύνοις γιγνώσκεις".

-Θυμάσαι, περιστεράκι μου, τα έγραφε ο μακαρίτης ο Ζούκης.

-Τα νεύρα μου! Προχώρα, μανδάμ, πού τον ξεθάψαμε πάλι το φιλόλογο Ζούκη; στο παρασύνθημα! βιάζομαι!

-Μη μου αγριεύεις εμένααα! Θα σηκωθώ και θα φύγωωω!
Αν ξαναμουρμουρίσεις, ανυπόμονα, σύξυλο θα σ'αφήσω και θα τρέξω να μαζέψω λαψάνες.

(Όχι. Δεν θα σου πω τι είναι οι λαψάνες. Να μάθεις. Θα σου χρειαστούνε - μέρες που έρχονται!)

Τέλος πάντων, ψυχραιμίααα! ας ξαναπιάσω το νήμα μας.

-Ας πιώ και μια γουλιά τσάι, χι χι ... it's time for five o' clock tea, darling!

Χρειάζεται σασπένς η αφήγηση, ας είναι και λίγη.

Έλεγα, λοιπόν, ότι πράγματι μεγάαααλος θησαυρός ο πιστός φίλος

( παρακαλώ όποιος απέκτησε έστω και έναν πιστό φίλο, έστω και ηλεκτρονικό, να μηννν τον θεωρεί αυτονόητο ή δεδομένο και να ευχαριστεί για κείνον, τον Κύριο, στουμπώντας το κεφάλι του, σε στρωτές, εδαφιαίες μετάνοιες- μέρα και νύχτα!).

Αν χαθεί ένας πιστός φίλος, δύσκολα, πολύ δύσκολα ξαναβρίσκεται, νεαντερταλονικολάκη μου.
.....................................................................................
Τον εμψύχωνε, λοιπόν και εν Κυρίω, ο καλός ο Αντώνης.

Τον παρότρυνε:
-Ρε συ Αλέξανδρε, δεν έχεις που δεν έχεις δουλειά- μην κάθεσαι κι αναστενάζεις ζωγραφίζοντας ραγισμένες καρδούλες πάνω στο γύψο, σαν χαζογκομενίτσα.

-Moove! Κουνήσου!
Ξεκίνα, να ζητήσεις βοήθεια, είναι τόσο σημαντικό να ζητάμε βοήθεια, το συμβούλεψε και ο Χριστούλης, λέγοντας:
"Αιτειτε και δοθήσεται, κρούετε και ανοιγήσεται, ο ζητών ευρίσκει ο αιτών λαμβάνει και τω κρούοντι ανοιγήσεται"
ξεκίνα- να μια ιδέα τώρα- ξεκίνα να πας στην Παναγία της Τήνου, να της ανάψεις ένα κεράκι, να την παρακαλέσεις για μια λύση στο πρόβλημα.

-Η Παναγία ακούει!
Τόσο εκατομμύρια πιστούς ανά τούς αιώνες έχει βοηθήσει...

Μάνα είναι η Παναγιά- αδέρφια οι άγιοι.
Αυτούς έχουμε οικογένεια.
Μας προτρέπουν, επιθυμούν διακαώς,  να τους ζητάμε βοήθεια.

Ζητώντας βοήθεια, λαβαίνοντας χάρη,
θερμαίνεται μεταξύ μας ο σύνδεσμος της αγάπης.

Όταν "αγκαλιάζουμε" με την προσευχητική σκέψη τους άγιους, "κολλάμε" και μεις κάποια αγιωσύνη, σωζόμαστε στον αιώνα.

Καταλαβαίνει η Παναγία κι από άνεργα παιδιά, ρε φίλε, καταλαβαίνει!

(Δεν έκανε και καμιά γιάπικη καριέρα εξάλλου ο λατρεμένος Της γιος.
Απλός ξυλουργός ήταν που τα παράτησε κιόλας - και για ένσημα του ΙΚΑ ούτε που νοιάστηκε τι θα απογίνει).

-Ζήτα, λοιπόν, δική Της επέμβαση!

(Συνελόντ'ειπείν, "του έφαγε τα τζιέρια" στο "μπούρου μπούρου" ο φίλος, τον παρακίνησε , με κάθε λογικό και τρελό επιχείρημα- το "λάδι" του έβγαλε!).

-Να πάω στην Τήνο; παραδόθηκε ξεπνοημένα ο
Αλέξανδρος .
Με σπασμένο το πόδι; με γύψο; και πατερίτσα και μόνος μου;
Μα πόσο ήρωας θέλεις να γίνω;
Ξέρεις τι απόσταση  είναι από την Πάτρα, η Τήνος, ρέ Άντονυ;
Και από μακριά η Μεγάλη Δέσποινα, δεν μας ακούει;

Είναι ανάγκη να πάω να βασανιστώ- ο καραβοτσακισμένος- μέσα και σ'άλλα καράβια;

-Μάλιστα. Είναι ανάγκη!
Η Παναγία θα σε βοηθήσει, αν προσφέρεις και συ μια θυσία, επέμεινε σπαστικά ο Αντώνης, που δεν έκανε πίσω με τίποτα, γιατί είχε μάθει να παλεύει δουλεύοντας στις οικοδομές - με τα ζόρια στα σίδερα- από τα δώδεκα χρόνια του.

Επέμενε τόσο, που ο Αλέξανδρος το πήρε απόφαση
(γι αυτό σου λέω:καμιά φορά, ευλογημένα και τα "τσιμπούρια"...)

Ξεκίνησε για Πειραιά, έβγαλε εισιτήριο με το καράβι για Τήνο.
Ταξίδευε "σέρνοντας την πληγωμένη περηφάνεια του σαν ματωμένο άλογο", που γράφει και ο Νικηφόρος Βρεττάκος, σέρνοντας το γυψωμένο το πόδι, με πατερίτσες, μονάχος.
Ήταν καλοκαιράκι.
Βρήκε κάπου μια θέση.
Άπλωσε το χτυπημένο του πόδι, κάπως να χαλαρώσει.
Το καράβι ανοίχτηκε στο Αιγαίο.

Γαλάζιος ουρανός, γαλάζια θάλασσα και μια ελπίδα αδιόρατη -μικρή σαν αποπροσανατολισμένη και χαμένη μαρίδα- ίσα που φαίνονταν κάτω απ' το βουβό, σχεδόν απεγνωσμένο κύμα της συνείδησης, το πελαγίσιο.

Ο Αλέξανδρος σκεφτόταν και πάλευε να γιατρέψει, την τυφλή, κωφάλαλη απιστία του.

Κάπου ανάμεσα στις μπερδεμένες του σκέψεις, φώναζε νοερά και κάποιο:
"Παναγία μου βόηθα με".

Τον άκουγε η Κυρά η Μεγάλη; Δεν τον άκουγε; πολύ θα επιθυμούσε να ξέρει...

Την ώρα αυτή της βαρύθυμης ενατένισης των πραγμάτων, βλέπει κάποια στιγμή, έναν άνθρωπο με κοστούμι, που ερχότανε προς το μέρος του.
Κρατούσε σκουρόχρωμο χαρτοφύλακα στο ένα του χέρι.
Στο άλλο χέρι βάσταγε έναν καφέ, σε πλαστικό ποτηράκι.

Καθώς πλησίασε τον Αλέξανδρο- δεν ξέρω πώς και τι ακριβώς - ο άνθρωπος παραπάτησε, σκόνταψε και ο καφές του, περίλουσε τού Αλέξανδρου το ταξιδιωτικό παντελόνι.

-Ω ! χίλια συγνώμη, αναφώνησε κοκκινίζοντας ο κουστουμάτος.
Σας λέρωσα!

-Δεν πειράζει δεν πειράζει, απάντησε εξουθενωμένα ο νέος.

(Τι χειρότερο θα μπορούσε να πάθει; ούτε να θυμώσει δεν είχε κουράγιο, εξάλλου και με την αγριάδα τι θα βγαινε; θα γινόταν ο άλλος προσεκτικότερος; δεν υπήρχε περίπτωση. )

Εντάξει. Χαμογέλασε βεβιασμένα.
Ο άνθρωπος με τον καφέ, αμήχανος για την αδεξιότητα, και αφού ξαναζήτησε "χίλια συγνώμη", κάπου μέσα στο πλήθος του καταστρώματος χάθηκε.

Μετά από ώρες ταξίδι , το καράβι έδεσε στου ευλογημένου νησιού, το λιμάνι.

Ο Αλέξανδρος με τις πατερίτσες, αγκομαχώντας, σέρνοντας το μπανταρισμένο το πόδι του, έφτασε με κόπο και αγώνα μέχρι την θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Τήνου, άναψε με συγκίνηση ένα κερί, ασπάστηκε την Άγια μορφή της, Της κατάθεσε για λίγο, και επισήμως, τον πόνο του.

Αν γινόταν ας τον βοηθούσε.Τόσους και τόσους στο διάβα των αιώνων είχε βοηθήσει.
Γιατί όχι και κείνον, Κυρία μου;

Αφού άναψε το κερί, ξανακατέβηκε, πήρε το καράβι για Πειραιά...
Πάνω στο πλοίο της επιστροφής-τι σύμπτωση- βρισκόταν και ο ίδιος άνθρωπος που τον λέρωσε με τον καφέ του, την προηγούμενη μέρα.

Ε! καθώς διασταυρώθηκαν οι ματιές , χαμογέλασαν, χαιρετήθηκαν, και μια και η ζημιά με τον καφέ είχε γίνει αφορμή γνωριμίας, κάθισαν δίπλα και σιγά σιγά άρχισαν τη συζήτηση.

Κουβέντα στην κουβέντα, ο Αλέξανδρος τον πόνο του, τον ξεδίπλωσε
.
-Δουλεύεις νεαρέ; ρώτησε το κοστούμι.
-Όχι. Απολύθηκα. Ψάχνω.
-Τι ξέρεις να κάνεις;
-Αυτό και κείνο και το άλλο και το παράλλο.
-Α ωραία! αναφώνησε το κοστούμι.
-Λοιπόν,νεαρέ, εγώ δούλευα στην τάδε επιχείρηση.
Τώρα όμως φεύγω και πηγαίνω σε ένα άλλο πόστο καλύτερο.
Σε συμπάθησα. Δεν ξέρω γιατί, αλλά σε συμπάθησα.

-Θες να σε συστήσω να έρθεις στη θέση μου;

-Αν θέλωωω! χαρά μεγάλη άστραψε στην καρδιά του Αλέξανδρου.

Την ευκαιρία της δουλειάς, στον αέρα την άρπαξε.
Δε στάθηκε να την κοιτάξει όπως μερικοί κοιτάγαν το γαιδούρι στα δόντια.

Ξεκίνησε και ας είχε πονεμένο ακόμη το πόδι.
Το πόδι γιατρεύτηκε.

Και για να μη στα πολυλογώ, περιστεράκι μου, ο Αλέξανδρος βρήκε όχι μόνο δουλειά, αλλά στο παραδίπλα γραφείο, βρήκε και μια άξια γυναίκα.

Μεταξύ μας:ξέρεις πώς γίνονται αυτά:
Ο έρωτας -λέει- ξεκινάει ή από θαυμασμό ή από οίκτο.

Ε! τον είδε η άλλη με την πατερίτσα, τής ξύπνησε μέσα της η αδερφή του ελέους....
( ήταν και πιστή στο Θεό, κοπέλα φιλάνθρωπη εξάλλου)....

-Εντάξει!!! Εντάξει!!!!μη βαράςςςς!!! τής αφυπνίστηκε θέλω να πω το συναίσθημα ενός ενδιαφέροντος και μιας φροντίδας που έφτασε μέχρι σε γάμου απόφαση!(πήγα να το χαλάσω, χαχα, αλλά εγκαίρως το μπάλωσα.
Άντε και στα δικά σου, ξεφτέρι μου!)

Και πολύ σύντομα παντρεύτηκαν("Το γοργόν και χάριν έχει")

Και έγινε ο Αντώνης κουμπάρος.

Και τώρα τα νιογάμπρια αναμένουν και τέκνο.

Και έζησαν αυτοί καλά -και ελπίζω και μεις, χάριτι θεία, να ζήσουμε καλύτεραααα!
(Μη γελάς! Θα ζήσουμε!)

Αυτό είναι το μικρό αληθινό σκηνικό, αγαπημένο μου.
Θα έσκαγα αν δε σου το έλεγα.

Ξέρω ξέρω, θα μου αρχίσεις τα διάφορα τα δικηγορίστικα, τα εξυπνακίστικα, τα πεσιμίστικα, έως τα τεμπελίστικα.

Δεν χαμπαριάζω μία!

Ζήτα βοήθεια από την Παναγία και η πόρτα θα ανοίξει όπως άνοιγε εκείνη η αόρατη σπηλιά όταν ο Αλή Μπαμπάς φώναζε μπροστά της :

- Ανοιξε " σουσάμι" !

-Μανδάμ, η κρίση στο "Δόξα Πατρί" σε έχει βαρέσει...τι να πω! μένω άλαλος...

-Σκέψου για μένα ό,τι θες, δε με νοιάζει.

Όμως...
Κράτα γερά, ό,τι και να γίνει την ελπίδα, την πίστη και την αγάπη και την προσευχή σου ολοζώντανη.

Η Παναγία ακούει!
Η Παναγία ευλογεί!
Η Παναγία προστατεύει!

Η Παναγία, μάς δίνει όλες τις Χάρες, όλα τα αληθινά αγαθά- πάντα να το θυμάσαι.

Και οι κουτσοί- μέσα ακόμα στου κυκλώνα το "μάτι"- βρίσκουν δουλειά
-και όχι μόνον-

άμα το θέλει η Παναγιά!

Σαλογραία

....και σε όλους εμάς...Let it be- The Beatles

2011-10-24T17:52:00.004+03:00

Και βέβαια "Λεφτά υπάρχουν!" Γιώργο μου- Οι 147 εταιρείες που κυβερνάνε τον κόσμο

2011-10-24T09:47:00.008+03:00

Περιστεράκι μου

Προσωπικά με τους κουκουέδες- όσο λεβεντόπαιδα και αν τα βρίσκω- δεν συντάχθηκα ούτε και θα συνταχτώ ποτέ μου, διότι δεν αντέχω να μου βρίζουν τα ιερά και τα όσια της Πίστης μου.

Τούτου ένεκεν, όταν κάτι συμμαθητές, οργανωμένοι στο εν λόγω κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, μού μίλαγαν για στυγνή και αδυσώπητη πλουτοκρατία, τούς προσπερνούσα σφυρίζοντας αδιάφορη.

Για μένα, οι ορίτζιναλ κουκουέδες, ήταν... κολλημένοι φανατικοί, που απλώς, μας φουρνίζαν αηδίες.

Κατάλαβα ότι κολύμπαγα τότε(εδώ και δεκαπέντε χρόνια περίπου) στην πλήρη άγνοια των πολιτικοοικονομικών πραγμάτων, όταν ο κολλητός που εμπιστεύομαι κατ'εξοχήν και κυρίως...

( για μένα ισχυρό προαπαιτούμενο πάντα - η αξιοπιστία του μαρτυρούντος περί εκάστου ζητήματος)

μου ανάφερε ότι διάβασε στον Economist( μια σοβαρή εφημερίδα) το εξής- σε ελεύθερη απόδοση:

"Περίπου εκατό οικογένειες, χίλια άτομα συνολικά, κατέχουν το 96%, του παγκόσμιου πλούτου της γής!!!
Το υπόλοιπο 4%, του παγκόσμιου πλούτου της γης, το μοιραζόμαστε τα έξι δις!!!"

Όταν το έμαθα αυτό έμεινα "κάγκελο".

Τότε, για πρώτη φορά -το ανεγκέφαλο- συνειδητοποίησα πόσο σημαδεμένα είναι τα χαρτιά της παγκόσμιας τράπουλας και τι έρμαια τυγχάνουμε - στα χέρια του κάθε κερατά τραπεζίτη.

(Κατάλαβες, χρυσούλι μου, γιατί πρέπει να μαθαίνει ο καθένας, γραφή και ανάγνωση;
Ακριβώς για να του ανοίγουν έτσι τα μάτια κάποια στιγμή, και να μένει εμβρόντητος, γνωρίζοντας πως ανθρωπίνως, δεν υπάρχει ελπίς σωτηρίας.)

Συνειδητοποίησα τότε, έστω και αργά, το γιατί όλοι οι βαθύπλουτοι, μισούν τον Χριστό και κάνουν- και θα κάνουν- και ό,τι μπορούν, προκειμένου να τον αφανίσουν από τις καρδιές των ανθρώπων.

Το κατάλαβα, δυστυχώς, με πολλή καθυστέρηση.

Δεν χρειάζεται να επεκταθώ όμως στο θέμα περισσότερο.
Απλώς θα παραθέσω κάτι που έλαβα σήμερα σχετικό, έτσι, για απλή πληροφόρηση.

Εύχομαι σθένος και φώτιση, ο Θεός να μας δίνει.

Θα το διαβούμε το βαθύ ποτάμι του παρόντος απατηλού βίου, εν Πίστει, Ελπίδι και Αγάπη Κυρίου Ιησού- όπως και αν έρθουν οι καταστάσεις.

Σε ασπάζομαι σταυρωτά-μητρικά

Σαλογραία
................................................................................................
..................................................................................................
Την επικέντρωση του πλούτου της παγκόσμιας οικονομίας στα χέρια λίγων πολυεθνικών εταιρειών, κυρίως τραπεζών, επιβεβαιώνει μια σημαντική ανάλυση του Ομοσπονδιακού Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Ελβετίας, ενός από τα κορυφαία πανεπιστήμια του κόσμου, με περισσότερα από 30 Νόμπελ.

Οι αναλυτές του ελβετικού ινστιτούτου απέσπασαν από μια βάση δεδομένων 37.000.000 επιχειρήσεων, απ' όλο τον κόσμο, 43.060 πολυεθνικές με στόχο να εξετάσουν τις μεταξύ τους σχέσεις ιδιοκτησίας.

Εν συνεχεία κατασκεύασαν ένα μοντέλο προκειμένου να διαπιστώσουν ποιες εξ αυτών ελέγχουν ποιες, μέσω συμμετοχών στο μετοχικό τους κεφάλαιο, καθώς και τα λειτουργικά έσοδα αυτών.

Στόχος τους ήταν να χαρτογραφήσουν τη δομή της οικονομικής εξουσίας σήμερα στον πλανήτη.

Βρήκαν τελικά 1.318 εταιρείες με αλληλοσυνδεόμενες ιδιοκτησίες.

Κάθε μία από αυτές τις εταιρείες είχε δεσμούς με δύο ή περισσότερες άλλες επιχειρήσεις.

Κατά μέσο όρο κάθε μία από τις παραπάνω 1.318 εταιρείες ήταν συνδεδεμένη ιδιοκτησιακά με 20 ακόμη εταιρείες.

Τράπεζες οι περισσότερες

Διαπιστώθηκε ακόμη ότι αν και αυτές οι 1.318 ήταν υπεύθυνες μόλις για το 20% του συνόλου των λειτουργικών εσόδων παγκοσμίως, κατείχαν το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών στις μεγαλύτερες εταιρείες υψηλής κεφαλαιοποίησης του κόσμου και τους μεγαλύτερους βιομηχανικούς κολοσσούς του πλανήτη, ομάδες που αντιπροσωπεύουν ακόμη ένα 60% των παγκόσμιων εσόδων.

Προχωρώντας ακόμη περισσότερο την ανάλυσή τους στο ιδιοκτησιακό δίκτυο των διεθνικών επιχειρήσεων, οι επιστήμονες του ελβετικού ινστιτούτου βρήκαν ότι στην κορυφή υπάρχει μια «σούπερ οντότητα» 147 εταιρειών, ποσοστό μικρότερο του 1%, οι οποίες ήλεγχαν το 40% του συνολικού πλούτου σε αυτό το δίκτυο.

Οι περισσότερες εξ αυτών είναι τράπεζες.

Μεταξύ αυτών και τα γνωστά ονόματα του χρηματοπιστωτικού τομέα, όπως η βρετανικές Barclays και Lloyds, οι αμερικανικές JP Morgan και Goldman Sachs, οι γερμανικές Deutsche Bank και Allianz και οι ελβετικές UBS και Credit Suisse.

Του ΜΠΑΜΠΗ ΜΙΧΑΛΗ

Πηγή: enet

.....................................................................................................................................

Στη μνήμη του οικοδόμου Δημήτρη -που η καρδιά του δεν άντεξε...

2011-10-22T16:59:00.000+03:00

Κόκκινη κλωστή-Χάρης Μελιτάς

2011-10-21T14:35:00.000+03:00

Κόκκινη κλωστή

Ράβω στο νού μου

μια φορεσιά του κόσμου

Να τον αλλάξω.

Χάρης Μελιτάς

Πόκερ-Χάρης Μελιτάς

2011-10-21T14:13:00.000+03:00

Πόκερ

Σύνθημα:Ψέμα
Παρασύνθημα: Αίμα
Για την παρτίδα

Χάρης Μελιτάς

Τα Σκέλεθρα- Χάρης Μελιτάς

2011-10-21T13:30:00.002+03:00

Τα Σκέλεθρα

Μας δυναστεύουν
εκείνοι που ξεχνάνε
πως θα πεθάνουν

Χάρης Μελιτάς

Γιατί δε μας λένε, τι γίνεται στην Ισλανδία;

2011-10-18T13:40:00.003+03:00

Αγαπημένο μου

παρότι πενθώ τον ψόφιο περιστέρο μου, και παρότι δεν ασχολούμαι με τα πολιτικά, διότι τυγχάνω ένα βούρλο και μισό, αναφορικά με την άσκηση εξουσίας και οικονομίας, σου παραθέτω μετά απ’αυτό το εισαγωγικό μου σημείωμα, ένα κείμενο που έλαβα ιντερνετικώς, από φίλο.

Ελάχιστα πιστεύω απ' όσα διαβάζω σ’ εφημερίδες και στο διαδίκτυο, αλλά στο συγκεκριμένο έδωσα σημασία, επειδή έτυχε να βρεθώ με έναν σοβαρό Ισλανδό καθηγητή ηφαιστειολογίας απ’ το πανεπιστήμιο του Ρέϋκιαβικ , ο οποίος έλεγε με το κουλ επιστημονικό του ύφος, στην παρέα, αυτά ακριβώς που γράφονται παρακάτω, και τα οποία δυστυχώς, δεν τ' άκουσα ποτέ από κανέναν μεγαλοδημοσιογράφο της ελληνικής τυφλεόρασης να τ' αναφέρει.

-Μήπως τα είπανε και έλειπα;
-Μήπως είχα κλειστό το διαολοκούτι;

(Μακάρι και στο γκρεμό να το πέταγα. Του αξίζει το πέταμα τέτοιο που μας κατάντησε.
Ελπίζω να το κάνω κι αυτό, γιατί άμα το ανοίγω, όλο σε μούτζες εκτρέπομαι και φοβούμαι μήπως το χέρι, μού βγει άλειωτο μετά θάνατον- απ' της ασυγκράτητης μούτζας το μέγα αμάρτημα, τιμιότατε πάτερ μου...).

Τα ανακοίνωσαν, λοιπόν, άραγε, ή "παίζει" όλοι αυτοί, οι κουστουμάκηδες και οι κυρίες δημοσιογράφοι -με τη δηθενιά της μεγάλης ντίβας στη μικρή οθόνη, με τις αμοιβές τις παχυλότατες για τα δικά μας, (της πλέμπας) τα μέτρα- ασύστολα τον ελληνικό λαό να εμπαίζουν;

Δεν θέλω να τους κατηγορήσω δίχως στοιχεία.

Εδώ ο Χριστούλης, είπε, ακόμα και να τους βλέπουμε με τα μάτια μας τους κερατάδες να πράττουν τα χείριστα, εμείς να μ η ν τους κατακρίνουμε.

Να κάνουμε υπομονή, λέει, να μην τους στέλνουμε στο γέρο διάολο, λέει.

Όσο γιά μένα, όλη μου τη ζωή, περιστεράκι μου, έκοψα τα λαιμά μου, να κάνω αυτά που προστάζει ο Χριστούλης, θέλω να με πιστέψεις -τη γραιότατη.

Πρόσεχα, παιδιόθεν, την ανάσα μου κράταγα, στα νύχια πατούσα, να μην κλέψω ποτέ μου την εφορία, να μη χρωστάω σε καμία τράπεζα, να μην πω ψέμα στον άντρα μου ότι τάχα βγήκα για ψώνια ενώ θα έπινα καφέδες βαρείς γλυκούς, με τον "ξάδερφο" - ας πούμε(με πιάνεις;).

Όλη μου τη ζωή, με το σταυρό στο χέρι, βάδισα , το όρνιο, και αναγνώριση καμία από κανέναν δεν επερίμενα, διότι, προσωπικά, λατρεμένο, ό λ ε ς τις ανταμοιβές, τις περιμένω, ω ναι, ναι, μ ε τ ά θάνατον- με την καρδιά μου στο γράφω, και εξάλλου γνωρίζεις εκ του σύνεγγυς, όλα τα πεπραγμένα μου...

Εδώ όμως, σήμερον, όσον και αγαθιάραι και να τυγχάνομεν ( τόσον η αφεντιά μου όσον και η φίλη μου η Πηνελόπη) το πράγμα το βλέπω και χοντραίνει ποοοοολύ και η τρίχα αρχίζει και μου σηκώνεται " κάγκελο" !

-Άρα;
-Άρα θα αφήσουμε να μας φάει η... μαγάρα;
Προσωπικώς το νεομαρτυριλίκι το έχω στο αίμα μου, διατί να το κρύψωμεν άλλωστε, Μητσοτάκη μου.

Προσωπικώς, χάριτι θεία, αντέχω.

-Όμως...υπάρχουν και κείνα " τα παλιόπαιδα τα ατίθασα" .
Υπάρχει το new generation , ω γλυκούλι γιουσουφάκι Γιωργάκη μου.

Που δεν γνωρίζομεν πόσον, ακόμη θα αντέξει διότι του κατηχητικού δυστυχώς δεν είναι ώστε να ψέλνει μαζί μου, καρτερικά: "Σφάξε με, Κοτζαμπάση μου, να αγιάσω"

-Πώς το καταδικάσατε έτσι αυτό το new generation με τα προδοτικά ή κλεπτομανικά κουμάντα που κάνατε;

-Πώς θα κερδίσουν ένα τίμιο ψωμάκι χιλιάδες (πρώην) φερέλπιδες νέοι;

Δεν σας κόφτει διότι εσείς, καλά τα βολεύετε τα μοσχαναθρεμμένα σας, κύριοι υπουργοί και βολευτές μου. Καλά τα βολεύετε.

Ας είναι καλά, το γελάδι για άρμεγμα, ο αργόστροφος ο Νεοέλλην κοσμάκης.

--Και γιατί παίξατε στα Χρηματιστήρια τα κερδισμένα με αίμα φτωχών υπαλλήλων, λεφτά των Ταμείων, ρε λεβεντόπαιδα; Με ποιο δικαίωμα κύριε Σημίτη μου;

Μας κρατήσατε χρόνια και χρόνια χρήματα να μας τα δώσετε στο τέλος, λέει, ως εφάπαξ και ως σύνταξη.

Θα μας το δώσετε το εφάπαξ- -αν βγούμε- ή θα μας πείτε:" δυστυχώς επτωχεύσαμεν και «πάρε τα τρία» μονάχα -από τα σαράντα χιλιάδες"-ας πούμε, που θα ήταν να πάρουμε;

Και ας μη μιλήσουμε για τις κουτσουρεμένες- της άθλιας πείνας- συντάξεις.

Και βέβαια, όταν ένας φουκαρατζίκος πολίτης χρωστάει στο κράτος, τού αρπάζετε και τα σώβρακα και τον χώνετε στη «στενή» για να μάθει ο... βρομιάρης να είναι συνεπής στη φορομπηξία σας.

Όταν οι κρατικοί λειτουργοί, μάς ληστεύουν, αυτό πώς εμείς οι χριστιανοί οι Ορθόδοξοι να το αντέξουμε;
Ἐχουμε το δικαίωμα να χώσουμε στη φυλακή το "κράτος"που μας απάτησε;

- Τι λένε οι θείοι νόμοι;
- Τι λένε οι ανθρώπινοι νόμοι;

Κάποιος, μου είπε ότι οι κύριοι βολευτές μας, έχουν φτιάξει έτσι τους νόμους, ότι όσο και να κλέψουν οι υπουργοί μας δεν πάνε ποτέ των ποτών στη φυλάκα, διότι είναι υπεράνω, λέει, πάσης υποψίας, " σεβάσμιες" οντότητες!!!
Είναι, λέει, αλάθητοι σαν τον πάπα!!!

Έφριξον που το έμαθα!

-Μα για Όνομααα!
Αληθεύει; να το πιστέψω; και τι στον κόρακα χρηστοήθεια και τιμιότητα πάνε τάχα μ' να διδάξουν στα σκολιαρόπαιδα -οι δόλιοι δασκάλοι;

Θα το χάψουν νομίζεις τα νήπια; Και τι κοινωνία θα φτιάξουν εκείνα με τη σειρά τους μετά έχοντας τέτοια αισχρά παραδείγματα όπου " το νόμιμο είναι και ηθικόν" , όπως είπε ο άλλος ο αλησμόνητος του Βατοπεδινού Εφραίμ ο... ηγαπημένος...

Πω πω...δε θα σου γράψω άλλα.
Πνίγομαι.
Με αρπάζει από το λαιμό, μια σκασίιιιιλα μεγάλη.

Ο Θεός της Ελλάδος ας επέμβη.
Οι Έλληνες πέσαμε πολύ χαμηλά...
Θα σωθούμε;
Ποιος ξέρει;

Εδώ υπάρχει στο μυαλό μου, ένα κενό πληροφόρησης.

Και επειδή η σωματική βία, μού φαίνεται απαράδεκτη, προβληματική και του Εξαποδού η χαρά η μεγάλη, ας διαβάσουμε για της Ισλανδίας το καλό παράδειγμα, μήπως κατέβη και σε μάς κάποια ιδέα σωτήρια.

Σε φιλώ και εύχομαι δύναμη Κυρίου, στις μαύρες μέρες που έρχονται.

Ο υπομείνας και επιμείνας εις τέλος, ούτος και σωθήσεται, διότι " ουκ έχομεν ώδε μένουσαν πόλιν αλλά την μέλλουσαν επιζητούμεν" καθώς γράφει και ο μέγας Απόστολος.

Σαλογραία
.........................................................................................................
.................................................................................................................

ΧΩΡΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΛΑΝΔΙΑ

Σιωπή πληροφόρησης από την Ισλανδία. Γιατί;
Αν κάποιος πιστεύει ότι δεν υπάρχει λογοκρισία σήμερα, ας μου πει πώς, ενώ έγινε γνωστό τι συνέβη στην Αίγυπτο, τι παίχτηκε στη Λιβύη, δεν γράφτηκε ποτέ τι συμβαίνει στην Ισλανδία:

Στην Ισλανδία ο λαός κατάφερε, να παραιτηθεί η κυβέρνηση, εθνικοποίησε τις μεγαλύτερες τράπεζες, αποφάσισε να μην πληρώσει το χρέος που είχαν δημιουργήσει αυτές στην Μ. Βρετανία και την Ολλανδία λόγω της κακής οικονομικής πολιτικής τους και κατέληξε να δημιουργήσει ένα λαϊκό σώμα για την αναδιαμόρφωση του συντάγματος.

Και όλο αυτό με ειρηνικές διαδικασίες. Μια πραγματική επανάσταση κόντρα στην εξουσία που μας οδήγησε στην παρούσα κρίση.
Εδώ, γιατί δεν μπορέσαμε να μάθουμε τίποτα γι' αυτά τα γεγονότα εδώ και δύο χρόνια;

Τι θα γινόταν αν όλοι οι Ευρωπαίοι πολίτες έπαιρναν παράδειγμα;

Αυτή είναι εν συντομία η ιστορία:

2008. Εθνικοποιείται η κύρια τράπεζα της χώρας. Καταρρέει το νόμισμα, σταματάει τη λειτουργία του το χρηματιστήριο. Η χώρα είναι σε πτώχευση.

2009. Οι διαμαρτυρίες του κόσμου μπρος στην Βουλή καταφέρνουν και κηρύσσονται πρόωρες εκλογές και προκαλούν την παραίτηση του πρωθυπουργού και όλης της κυβέρνησης. Συνεχίζει η άθλια κατάσταση της οικονομίας της χώρας. Μέσω ενός νόμου προτείνεται να πληρωθεί το χρέος στην Μ.Βρετανία και την Ολλανδία, με την πληρωμή 3.500 εκ. ευρώ, που θα πληρώσουν όλες οι ισλανδικές οικογένειες μηνιαία για 15 χρόνια με 5,5% επιτόκιο.

2010. Ο κόσμος βγαίνει στους δρόμους και ζητάει δημοψήφισμα για το νόμο. Τον Γενάρη του 2010 ο πρόεδρος αρνείται να θέσει τον νόμο σε ισχύ και ανακοινώνει ότι θα υπάρξει αίτημα για λαϊκή ετυμηγορία. Τον Μάρτιο γίνεται το δημοψήφισμα και σαρώνει το ΌΧΙ στην πληρωμή με 93%
των ψήφων. H κυβέρνηση αρχίζει δικαστική έρευνα για ευθύνες για την κρίση. Αρχίζουν οι συλλήψεις τραπεζιτών και υψηλόβαθμων στελεχών. Η Interpol εκδίδει διαταγή και όλοι οι εμπλεκόμενοι τραπεζίτες εγκαταλείπουν την χώρα.

Στο πλαίσιο της κρίσης, εκλέγεται ένα σώμα από πολίτες για να συγγράψει το νέο Σύνταγμα. Εκλέγονται 25 πολίτες, χωρίς πολιτική εξάρτηση, από τους 522 που παρουσιάστηκαν ως υποψήφιοι. Η προϋπόθεση υποψηφιότητας ήταν να είναι ενήλικοι και να έχουν προταθεί από 30 άτομα.

Το σώμα αρχίζει την εργασία του τον Φεβρουάριο του 2011 και θα παρουσιάσει μια magna carta λαμβάνοντας υπ' όψιν τις ομόφωνες συστάσεις διαφορετικών συνελεύσεων που θα πραγματοποιούνται σε όλη τη χώρα. Θα πρέπει να επικυρωθεί από την υπάρχουσα βουλή και από την επόμενη αναθεωρητική που θα προκύψει από τις επόμενες εκλογές.

Αυτή είναι η σύντομη ιστορία της Ισλανδικής επανάστασης:
• Παραίτηση ολόκληρης της κυβέρνησης,
• εθνικοποίηση της τράπεζας,
• δημοψήφισμα για τις κρίσιμες οικονομικές αποφάσεις,
• φυλάκιση των υπεύθυνων της κρίσης και
• ξαναγράψιμο του συντάγματος από τους πολίτες.
Μίλησαν για όλ' αυτά τα ευρωπαϊκά ΜΜΕ?
Φυσικά ΟΧΙ!
Ο ισλανδικός λαός έδωσε ένα μάθημα δημοκρατίας σ' όλον τον κόσμο.

(Φίλοι μου, διαδώστε το μήνυμα αυτό. Μπορεί να υπάρχει κάποιος που δεν γνωρίζει.)

Γιατί οι άνθρωποι ουρλιάζουν όταν οργίζονται; Μ.Γκάντι

2011-10-18T11:37:00.000+03:00

Κραυγές και Ψίθυροι..

Μια μέρα, ένας σοφός Ινδός έκανε την παρακάτω ερώτηση στους μαθητές του:

-Γιατί οι άνθρωποι ουρλιάζουν όταν εξοργίζονται;

-Γιατί χάνουν την ηρεμία τους, απάντησε ο ένας.

-Μα γιατί πρέπει να ξεφωνίζουν παρότι ο άλλος βρίσκεται δίπλα τους; ξαναρωτά ο σοφός.

-Ξεφωνίζουμε, όταν θέλουμε να μας ακούσει ο άλλος, είπε ένας άλλος μαθητής.

Και ο δάσκαλος επανήλθε στην ερώτηση:

-Μα τότε δεν είναι δυνατόν να του μιλήσει με χαμηλή φωνή;

Διάφορες απαντήσεις δόθηκαν αλλά.. καμμιά δεν ικανοποίησε τον δάσκαλο..

-Ξέρετε γιατί ουρλιάζουμε κυριολεκτικά όταν είμαστε θυμωμένοι;

Γιατί όταν θυμώνουν δυό άνθρωποι, οι καρδιές τους απομακρύνονται πολύ...
και για να μπορέσει ο ένας να ακούσει τον άλλο θα πρέπει να φωνάξει δυνατά,
για να καλύψει την απόσταση...

Όσο πιο οργισμένοι είναι, τόσο πιό δυνατά θα πρέπει να φωνάξουν για ν'ακουστούν.

Ενώ αντίθετα τι συμβαίνει όταν είναι ερωτευμένοι;

Δεν έχουν ανάγκη να ξεφωνήσουν, κάθε άλλο, μιλούν σιγανά και τρυφερά...

Γιατί; Επειδή οι καρδιές τους είναι πολύ πολύ κοντά.
Η απόσταση μεταξύ τους είναι ελάχιστη.

Μερικές φορές είναι τόσο κοντά που δεν χρειάζεται ούτε καν να μιλήσουν. παρά μονάχα ψιθυρίζουν.

Και όταν η αγάπη τους είναι πολύ δυνατή δεν είναι αναγκαίο ούτε καν να μιλήσουν, τους αρκεί να κοιταχθούν.
Έτσι συμβαίνει όταν δυό άνθρωποι που αγαπιούνται πλησιάζουν ο ένας προς τον άλλον.

Στο τέλος ο Σοφός είπε συμπερασματικά:

-Όταν συζητάτε μην αφήνετε τις καρδιές σας να απομακρυνθούν, μην λέτε λόγια που σας απομακρύνουν,
γιατί θα φτάσει μια μέρα που η απόσταση θα γίνει τόσο μεγάλη που δεν θα βρίσκουν πιά τα λόγια σας, το δρόμο του γυρισμού.

Mahatma Gandhi

Η πληροφόρηση

Στο Χάρη το περιστεράκι μου, που σήμερα έγινε ανάμνηση.

2011-10-16T21:25:00.003+03:00

Τι κέρδη έχεις όταν τριγυρνάς σαν σαύρα, στις σκληρές πέτρες της μνησικακίας σου;

2011-10-15T01:21:00.006+03:00

Αγαπημένο μου, αν θες, κοίταξε και την παλιότερη σχετική ανάρτηση με τίτλο: Το φως της συγνώμης

Σαλογραία

"Ο καθολικισμός της Ρώμης είναι χειρότερος κι απ'τον αθεϊσμό" Φ. Ντοστογιέφσκι.

2011-10-14T00:52:00.000+03:00

"O καθολικισμός της Ρώμης είναι χειρότερος κι από τον αθεϊσμό, αυτή είναι η γνώμη μου. Μάλιστα!

Ο αθεϊσμός κηρύττει μονάχα το μηδέν , ο καθολικισμός όμως προχωρεί πιο πέρα ακόμα:
κηρύττει ένα διαστρεβλωμένο Χριστό, έναν Χριστό που τον έχει κατασυκοφαντήσει και καθυβρίσει, έναν Χριστό, αντίθετο του Χριστού.
Κηρύττει τον Αντίχριστο, σας το ορκίζουμαι, σας διαβεβαιώ!

Ο καθολικισμός της Ρώμης πιστεύει πως χωρίς την παγκόσμια κρατική εξουσία η Εκκλησία δε θα μπορέσει να κρατηθεί όρθια στη γη και κραυγάζει: Non posumus (Δεν μπορούμε)

Κατά τη γνώμη μου ο καθολικισμός της Ρώμης δεν είναι καν μια πίστη, μα απλώς και μόνο η συνέχεια της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και τα πάντα είναι υποταγμένα σε αυτή την ιδέα της Αυτοκρατορίας αρχίζοντας απ'την πίστη.

Ο πάπας, άρπαξε τη γη, έκατσε σε επίγειο θρόνο και πήρε το ξίφος στα χέρια του.
Από τότε δεν έχει αλλάξει τίποτα, μονάχα πού στο ξίφος πρόσθεσαν και το ψεύδος, τη ραδιουργία, την απάτη, το φανατισμό, την πρόληψη, το έγκλημα, παίξανε με τα πιο άγια, τα πιο δίκαια, τα πιο αγνά, τα πιο φλογερά αισθήματα του λαού,

όλα, όλα τα προδώσανε

για να καρπωθούν χρήματα,

για να κερδίσουν την ανάξια επίγεια εξουσία.

Δεν είναι λοιπόν αυτά, διδασκαλία του Αντιχρίστου;

Πώς να μην ξεφύτρωνε από κει ο αθεϊσμός;

Ο αθεϊσμός από εκεί έχει πηγάσει, από τον ρωμαιοκαθολικισμό".
.....................................................
"Όσο για το Χριστό , στην πρώτη και έσχατη εμφάνισή του μέσα στο έργο του Ντοστογιέφσκι, δεν παραλείπει να κάνει δυο μνημειώδεις κινήσεις.

Πρώτον δε βγάζει μιλιά απέναντι στους μύδρους του ιεροεξεταστή και δεύτερον αποχωρώντας από το μυθιστόρημα, σκύβει και φιλάει το γέρο στα λιπόσαρκα χείλη του.

Το αίνιγμα και το χλευασμό αυτού του ασπασμού (που καίει την καρδιά) η Ιστορία και μαζί της το ρώσικο Έθνος δεν παύουν να τους ανακαλούν , όπως εξάλλου δεν παύουν να αναλογίζονται τον τελικό αναθεματισμό του Ιεροεξεταστή : "Πήγαινε και μην ξανάρθεις πια..ποτέ, ποτέ!"

(Απ' το βιβλίο του ΚΩΣΤΗ ΠΑΠΑΓΙΩΡΓΗ:" Ντοστογιέφσκι" εκδόσεις Καστανιώτη)

Ο δικέφαλος Γυπαετός

2011-09-24T00:11:00.011+03:00

O Κότσυφας του Σαββόπουλου -και..."τα μυθιστορήματα είναι μαχαίρια"

2011-09-19T17:26:00.012+03:00

.........................
"Όμως το πνεύμα δεν τρέφεται με μυθιστορήματα.

Μπορεί να σου προσφέρουν κάποια ευχαρίστηση, αλλά την πληρώνεις ακριβά.

Είναι ικανά να καταστρέψουν και τον καλύτερο χαρακτήρα.

Σε μαθαίνουν να συμπάσχεις με κάθε καρυδιάς καρύδι.

Κι απ'το πολύ πάρε δώσε, αρχίζει να σου αρέσει.

Διαλύεσαι μέσα στους ήρωες που προτιμάς.

Καταλαβαίνεις όλες τις απόψεις.

Παραδίνεσαι πρόθυμα σε ξένους σκοπούς, και παύεις να βλέπεις τον δικόν σου για πολύν καιρό.

Τα μυθιστορήματα είναι μαχαίρια."

Ελία Κανέτι

"η τύφλωση"

(απ' το βιβλίο του ΚΩΣΤΗ ΠΑΠΑΓΙΩΡΓΗ: "Μυστικά της συμπάθειας" εκδόσεις Καστανιώτη)

Σχόλιο του Φώτη Κόντογλου στο Μεγάλο Ιεροεξεταστή του Ντοστογιέφσκη

2011-09-07T06:58:00.009+03:00

.............................Αγαπημένο μου

επειδή σήμερα στο όνομα της καλής συνεργασίας των λαών, προωθούνται ανερυθριάστως οι προδοσίες και οι αιρετικές συμπροσευχές- συλλείτουργα επισκόπων και Πατριαρχών που πληγώνουν αθεράπευτα τα θέματα συνειδήσεων λαϊκών και μοναχών, ακολουθούντων τα της Ορθοδόξου Πίστεως, σού παραθέτω σκέψεις του Φώτη Κόντογλου με αφορμή μοναδικό κείμενο του Ντοστογιέφσκι.

Παρότι το κείμενο σχολιάστηκε λίγο πριν πεθάνει ο Κόντογλου το 1965, έτος και της Άρσης των Αναθεμάτων από τον Μασώνο Πατριάρχη Αθηναγόρα, και ενώ έχει κυλήσει έκτοτε, πολύ νερό Αποστασίας, κάτω από το αυλάκι, νομίζω ότι είναι πιο επίκαιρο από ποτέ άλλοτε.

Το αφιερώνω με πολλή αγάπη εκεί που αξίζει να αφιερωθεί:

Σε όλους τους πεσόντες υπέρ των Ιερών και Οσίων που μας παραδόθηκαν από πραγματικά Αγίους Πατέρες, στις καρδιές των οποίων το Πνεύμα το Άγιο έβρισκε την τέλεια Ανάπαυση.

Η Παναγία, η Κυρία του Αγίου Όρους θα τους ανταποδώσει και θα γράψει το όνομά τους, με χρυσά γράμματα στην Ιστορία του Περιβολιού της.

Σαλογραία

Πάντα εν Πάτραις -Σεπτέμβρης 2011
..............................................................................
.............................................................................
Γράφει ο Φώτης Κόντογλου:

Πολλά, αμέτρητα, είναι όσα γραφήκανε για τον Παπισμό, αλλά λίγα είναι σαν αυτά που έγραψε για το αινιγματικό τούτο σύστημα ο πλέον βαθυστόχαστος κι' αποκαλυπτικός Ρώσος συγγραφέας Θεόδωρος Ντοστογέφσκης.

Τούτο το μοναδικό κείμενο είναι ένα κεφάλαιο μέσα στο βιβλίο του «Τ' Αδέρφια Καραμάζωφ», κι' αυτό το κεφάλαιο έχει για επανώγραμμα «Ο Μέγας Ιεροεξεταστής».

Ο Ντοστογέφσκης, μ' όλο που είναι ένα φιλοσοφικό πνεύμα, ωστόσο στον «Μέγαν Ιεροεξεταστή» αισθάνεται και γράφει σαν Ορθόδοξος, που ξέρει καλά ποιος είναι ο αληθινός Χριστός κι' η διδασκαλία του.

Στον «Μέγαν Ιεροεξεταστή» βάζει τον Χριστό αντιμέτωπο με τον ψεύτικο αντιπρόσωπό του στη γη, με τον Ιησουίτη Ιεροεξεταστή, το φοβερό τέρας που έκαιγε τους «αιρετικούς» στ' όνομα του Χριστού, ένα πράγμα απίστευτο κι' ακατανόητο.

Είναι τρομερό να σκεφθή κανένας τι μπορεί να κάνη ο διάβολος για να δυσφημήση τον Χριστό, αφού φτάνει στο σημείο να φαίνεται ο σατανάς πως είναι ο ίδιος ο Χριστός!

Σ' αυτό το παράδοξο κείμενο του Ντοστογέφσκη, ο Ιεροεξεταστής κάνει μια μακρυά εξομολόγηση στον Χριστό, που δεν βγάζει μήτε μια λέξη από το στόμα του για να δώση απάντηση στα ερωτήματα του ιεροδικαστή, και για τούτο αποκρίνεται ο ίδιος σε όσα ερωτά.

Με άλλα λόγια, όσα λέγει είναι ένας καταθλιπτικός μονόλογος που βγαίνει από το στόμα κάποιου πλάσματος που θαρρείς πως ανέβηκε από την κόλαση.

Ο Ιεροεξεταστής καταδίκασε κάποιους «αιρετικούς» σε θάνατο με τη φωτιά, κι' αφού έγινε θανάτωση στη μεγάλη πλατεία μιας σπανιόλικης πολιτείας, γύρισε πίσω στο κελλί του, που βρισκότανε στο κτίριο του «Ιερού Δικαστηρίου», ικανοποιημένος πως έκανε το χρέος του, κατά το σύστημα που υπηρετούσε μ' έναν φρικτόν φανατισμό.

Το σύστημά του ήτανε ένας Χριστιανισμός όχι όπως τον δίδαξε ο Χριστός, αλλά παραμορφωμένος κι' αγνώριστος ολότελα, μέχρι που να μοιάζη με θρησκεία του αντιχρίστου, κι' αυτό έγινε για να μπορούνε οι άνθρωποι να τον δεχτούνε, επειδή εκείνα που παραγγέλνει και που ζητά ο Χριστός από τους πιστούς του είναι, κατά τη γνώμη του Ιεροξεταστή και των ομοίων του, απόλυτα κι' ανεφάρμοστα, υπεράνθρωπα κι' απάνθρωπα.

Δηλαδή ο Χριστιανισμός έγινε ένα σύστημα σαν τα άλλα ανθρώπινα συστήματα, μια κοσμική εξουσία που έχει στην εξουσία της τους πιστούς της, και που τους διοικεί, τους κρίνει και τους καταδικάζει όπως η πολιτική εξουσία.

Από τον Χριστό κράτησε μοναχά το προσωπείο, κι' ό,τι κάνει, λέγει πως το κάνει στ' όνομα του Χριστού, ενώ το κάνει στ' όνομα του σατανά.

Για τούτο ο Ιεροεξεταστής ολοένα αναφέρει τον διάβολο με σεβασμό, και τον ονομάζει «Αυτός», «το Μέγα και Σοφό Πνεύμα», «το Σοφό και ισχυρό Πνεύμα».

Αλλά αναπάντεχα, ενώ ο Ιεροεξεταστής ήτανε ικανοποιημένος που έκαψε τους αιρετικούς, υπηρετώντας το σύστημα της Παπικής Εκκλησίας, αναπάντεχα φανερώνεται ο Χριστός μέσα στον δρόμο, κι' ο κόσμος τρέχει από πίσω του, κλαίγοντας από συγκίνηση.

Με όλο που δεν λέγει ποιος είναι, κι' ούτε βγάζει μιλιά από το στόμα του, ωστόσο όλοι καταλάβανε πως ήτανε ο Χριστός.

Τρέξανε λοιπόν και του πήγανε τους αρρώστους τους, κι' Εκείνος τους θεράπευε, ανάστησε μάλιστα κι' ένα πεθαμένο παιδάκι, μπροστά στην καθεδρική εκκλησιά της Σεβίλλιας, εκεί που καίγανε τους «αιρετικούς» στ' όνομά του.

Εκείνη τη στιγμή πέρασε από κει ο Ιεροεξεταστής, ψηλός, κοκκαλιάρης, καραμουντζωμένος και κατσουφιασμένος, ίδιος σκιάχτρο, με βαθουλωμένα μάτια που βγάζανε σπίθες, γέρος ενενήντα χρονών.

Μόλις είδε τον Χριστό και το θαύμα που έκανε, έδωσε διαταγή στην «αγία φρουρά», που τον φύλαγε, να τον πιάσουνε.

Πιάσανε λοιπόν τον Χριστό, κι' ο λαός, που λίγο πριν έκανε σαν τρελλός από τη χαρά του για τον Χριστό, άνοιξε δρόμο, ταπεινά κι' υπάκουα, για να περάσουνε οι στρατιώτες με τον κατάδικο τον Χριστό, κι' όλοι σκύψανε ως τη γη μπροστά στον Ιεροεξεταστή.

Και κείνος βλόγησε σιωπηλά τον λαό, και γύρισε στο διαμέρισμά του, όπως είπαμε στην αρχή.

Αυτή τη διήγηση την παρουσιάζει ο Ντοστογέφσκης σαν λογοτεχνικό έργο του Ιβάν Καραμάζωφ, που ήτανε ένας από τους γυιούς του γέρου Καραμάζωφ, σπουδασμένος στην ευρωπαϊκή φιλοσοφία.

Και το διαβάζει στον μικρότερο αδελφό του, τον Αλιόσα, που είχε γίνει καλόγερος, υποτακτικός σ' έναν άγιο γέροντα ξομολόγο, έναν «στάρετς», όπως τους λέγουνε στα ρωσικά.

Ο Αλιόσας, κάθε τόσο διακόπτει τον Ιβάν που διαβάζει, και κάνει κάποιες παρατηρήσεις.

Αυτές δε τις βάζω στο κείμενο του Ντοστογέφσκη που δίνω παρακάτω, για να μην κόβεται ο μονόλογος του Ιεροεξεταστή.

Πρέπει να σημειώσω πως αυτό το κείμενο δεν το αφήνω όπως είναι γραμμένο από τον συγγραφέα, άλλα το άλλαξα κάμποσο, σε πολλά το άλλαξα πολύ, σε άλλα μέρη το συντόμεψα και σε άλλα μέρη προσπάθησα να το κάνω πιο απλοποιημένο, ώστε να το καταλάβη ο αναγνώστης καλύτερα.

Το ύφος του Ντοστογέφσκη, επειδή είναι νευρικό, ακατάστατο, και συχνά έχει κάποια βορεινή αοριστία, το άλλαξα, κάνοντάς το πιο ήσυχο, πιο καθαρό και πιο απλό, για να νοιώση ο αναγνώστης τα δύσκολα και βαθειά νοήματα πιο εύκολα.

Κάπου-κάπου έβαλα και κάποια λόγια του Χριστού από το Ευαγγέλιο, που δεν τα έχει ο Ρώσος συγγραφέας, για να γίνουν οι ιδέες του πιο χειροπιαστές, καθώς και μερικά εξηγητικά λόγια και υποσημειώσεις.

Η βάση, που απάνω της είναι γραμμένος «ο Μέγας Ιεροεξεταστής», είναι, με απλά λόγια, τούτη:

Πως ο Παπισμός είναι ένα σύστημα φοβερό, βγαλμένο από την αμαρτωλή και πονηρή διάνοια του ανθρώπου, που θέλει να εξουσιάζη απάνω στους ανθρώπους και να τους κάνη υποτακτικούς του, χωρίς αγάπη, χωρίς πίστη, χωρίς τίποτα χριστιανικό, αλλά γεμάτο από το πνεύμα του διαβόλου, που λέγει όμως πονηρά πως η εξουσία του προέρχεται από τον Χριστό, και πως ό,τι κάνει το κάνει εν ονόματί Του.

Αυτή η σατανική υποκρισία είναι το μυστικό αυτού του συστήματος, που το κρύβουνε καλά οι ιερωμένοι του.

Αλλά ένας από αυτούς, ο Μέγας Ιεροεξεταστής, από την οργή που ένοιωσε σαν είδε τον Χριστό να έρχεται πάλι σε τούτο τον κόσμο για να χαλάση το «μεγάλο» έργο που έγινε μεν στ' όνομά του, χωρίς όμως να έχη σχέση μ' αυτό το έργο ο ίδιος ο Χριστός, από την παραφορά του λοιπόν το φανερώνει, φωνάζοντας στον Χριστό:

«Εμείς δεχθήκαμε το ξίφος του Καίσαρα, που δεν θέλησες να το πάρης Εσύ, κι' έτσι σε πετάξαμε Εσένα κι' ακολουθήσαμε Αυτόν», δηλαδή τον διάβολο.

Σήμερα που γίνονται τόσες συζητήσεις απ' αφορμή της κίνησης που σηκώθηκε άξαφνα για το σμίξιμο του Βατικανού με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, κίνηση που προέρχεται από το πνεύμα του κόσμου τούτου, που ενσαρκώνει ο Παπισμός, κι' επειδή οι πολλοί, σχεδόν όλοι, είναι ακατατόπιστοι στα ζητήματα της θρησκείας, και δεν γνωρίζουν τι αντιπροσωπεύει ο Παπισμός και τι αντιπροσωπεύει η Ορθοδοξία, θεώρησα καλό να γράψω μερικά άρθρα σχετικά μ' αυτά τα θέματα, κι' ανάμεσα σ' αυτά είναι και τούτο που γράφω απ' αφορμή του «Μεγάλου Ιεροεξεταστή» του Ντοστογέφσκη.

***

Στον μονόλογο που λέγει ο Μέγας Ιεροεξεταστής μπροστά στον Χριστό που στέκεται βουβός, γίνεται πολύς λόγος για τους τρεις πειρασμούς του Χριστού.

Γι' αυτό, καλό θα είναι να κυττάξουμε τι λέγει το Ευαγγέλιο γι' αυτούς τους πειρασμούς.

Ας πάρουμε το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο:

«Τότε ο Ιησούς ανήχθη εις την έρημον υπό του πνεύματος, πειρασθήναι υπό του διαβόλου, και νηστεύσας ημέρας τεσσαράκοντα και νύκτας τεσσαράκοντα, ύστερον επείνασε. Και προσελθών αυτώ ο πειράζων είπεν "ει υιός ει του Θεού, ειπέ ίνα οι λίθοι ούτοι άρτοι γένωνται".

Ο δε αποκριθείς είπε: "Γέγραπται, ουκ επ' άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος, αλλ' επί παντί ρήματι εκπορευομένω δια στόματος Θεού".

Τότε παραλαμβάνει αυτόν ο διάβολος εις την αγίαν πόλιν, και ίστησιν αυτόν επί το πτερύγιον του ιερού, και λέγει αυτώ:

"Ει υιός ει του Θεού, βάλε σεαυτόν κάτω. Γέγραπται γαρ ότι τοις αγγέλοις αυτού εντελείται περί σου, και επί χειρών αρούσι σε, μήποτε προσκόψεις προς λίθον τον πόδα σου".

Έφη αυτώ ο Ιησούς: "Πάλιν γέγραπται, ουκ εκπειράσεις Κύριον τον Θεόν σου".

Πάλιν παραλαμβάνει αυτόν ο διάβολος εις όρος υψηλόν λίαν, και δείκνυσιν αυτώ πάσας τας βασιλείας του κόσμου και την δόξαν αυτών, και λέγει αυτώ:

"Ταύτα πάντα σοι δώσω, εάν πεσών προσκυνήσης μοι". '

Τότε λέγει αυτώ ο Ιησούς:

"Ύπαγε οπίσω μου σατανά. Γέγραπται γαρ, Κύριον τον Θεόν σου προσκυνήσεις και αυτώ μόνω λατρεύσεις". Τότε αφίησιν αυτόν ο διάβολος, και ιδού άγγελοι προσήλθον και διηκόνουν αυτώ»(Ματθ. δ', 1).

Λοιπόν ο Ιεροεξεταστής λέγει στον Χριστό:

«Το φοβερό και πονηρό Πνεύμα, το πνεύμα της ανυπαρξίας και της αυτοκαταστροφής, μίλησε μαζί Σου στην έρημο και γράφηκε στο Ευαγγέλιο πως σε έβαλε σε δοκιμασία. Έτσι δεν είναι;

Είναι δυνατό να ειπωθή ένα πράγμα πιο αληθινό από το νόημα που έχουνε αυτά τα τρία ερωτήματα που Σου έβαλε και που Εσύ τα πέταξες, και που στα Ευαγγέλια λέγονται πειρασμοί;

Αν έγινε ποτέ στη γη ένα αληθινό θαύμα, τρανταχτό σαν κεραυνός, αυτό ήτανε μοναχά εκείνο που έγινε εκείνη την ημέρα, την ημέρα των τριών πειρασμών.

Αν συνάζαμε όλους τους σοφούς του κόσμου, τους εξουσιαστές, τους αρχιερείς, τους στοχαστές, τους φιλοσόφους, τους ποιητές, και τους λέγαμε: "Βρήτε και συνθέσετε τρία ερωτήματα, που νάχουνε ανταπόκριση όχι με το άφθαστο ύψος της στιγμής εκείνης, αλλά μέσα σε τρεις φράσεις, σε τρεις λέξεις της ανθρώπινης γλώσσας, να κλείνεται ολόκληρη η μελλοντική ιστορία της ανθρωπότητας, πιστεύεις, Εσύ, πως όλη η σοφία του κόσμου μαζεμένη θα μπορούσε να συλλάβη κάποιο πράγμα που να είναι σε δύναμη και σε βάθος ισάξιο με τα τρία ερωτήματα που Σου πρότεινε τότε το κραταιό και πονηρό Πνεύμα της ερήμου;...

Μέσα σ' αυτά τα τρία ερωτήματα βρίσκεται ολόκληρο το μέλλον κι' η ιστορία της ανθρωπότητας σαν προφητεία, και σ' αυτές τις τρεις εικόνες σμίγουνε όλες οι αξεδιάλυτες αντιφάσεις που υπάρχουνε στον κόσμο.

Εκείνον τον καιρό δεν ήτανε αυτό τόσο ολοφάνερο, επειδή το μέλλον της ανθρωπότητας ήτανε άγνωστο.

Σήμερα όμως, ύστερ' από δεκαπέντε αιώνες, μπορούμε να δούμε πως με αυτά τα τρία ερωτήματα προφητευθήκανε τα πάντα, και πως πόσο αληθινά βγήκανε, που ημείς να μη μπορούμε μήτε να προσθέσουμε, μήτε ν' αφαιρέσουμε τίποτα.

Κρίνε τώρα και μόνος Σου ποιος είχε δίκιο τότε; Εσύ, ή Εκείνος που Σε ρωτούσε;

Θυμήσου το πρώτο ερώτημα. Η έννοιά του ήτανε τούτη: Θέλεις να πας στον κόσμο με αδειανά χέρια, και μοναχά με μια αόριστη υπόσχεση για ελευθερία, που οι στενόψυχοι άνθρωποι δεν μπορούνε να την καταλάβουνε καθόλου, μάλιστα την φοβούνται, γιατί γι' αυτούς δεν υπάρχει τίποτα που να είναι πιο ανυπόφορο από την ελευθερία.

Βλέπεις όμως τις πέτρες σ' αυτή την γυμνή και φλογισμένη έρημο;

Κάνε τις ψωμιά, κι' η ανθρωπότητα θα σε ακολουθήση σαν κοπάδι, γεμάτη ευγνωμοσύνη.

Αλλά Εσύ δεν ήθελες να πάρης από τους ανθρώπους την ελευθερία, και δεν παραδέχτηκες αυτό που σου πρότεινε το κραταιό Πνεύμα, επειδή σκέφθηκες τι είδους ελευθερία θα είναι αυτή που αγοράζεται με ψωμιά, και του αποκρίθηκες: «Ουκ επ' άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος».

Αλλά γνωρίζεις πως εν ονόματι αυτού του επιγείου άρτου, το πνεύμα της γης θα σηκωθή καταπάνω Σου και θα Σε πολεμήση και θα Σε νικήση;».

Σημ. Φ.Κ. Αυτόν τον ξεσηκωμό του πνεύματος της γης, δηλαδή της σαρκικής καλοπέρασης, καταπάνω στον Χριστό, τον βλέπουμε σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη εποχή.

Από αυτό το πνεύμα προέρχεται και η κίνηση που γίνεται για να ενωθούνε οι λεγόμενοι Χριστιανοί, αφού μάλιστα το διακηρύττουν ότι γίνεται για την επίγεια ευδαιμονία της ανθρωπότητας, και την επικροτούνε όλοι οι σαρκικοί άνθρωποι.

Για τους άλλους δυο πειρασμούς, που πρότεινε ο διάβολος στον Χριστό, δηλ. να πέση από την σκεπή του ναού για να τον αρπάξουν οι άγγελοι, καθώς και για τον άλλον, να προσκυνήση τον σατανά και να πάρη στην εξουσία του τα βασίλεια της γης, μιλά ο Ιεροεξεταστής μέσα στο κείμενο του Ντοστογιέφσκη που βάζουμε παρακάτω.

Είπαμε λοιπόν πως η «αγία φρουρά» έπιασε τον Χριστό κατά διαταγή του Ιεροεξεταστή.

Τον πήγανε και τον κλείσανε σε μια στενή, θολωτή και σκοτεινή φυλακή του Αγίου Δικαστηρίου.

Σαν νύχτωσε, ο Μέγας Ιεροεξεταστής, μ' ένα φανάρι στο χέρι, ξεκλειδώνει τη σιδερόπορτα και μπαίνει μέσα. Σταματά και κυττάζει κατάματα τον φυλακισμένο, σαν να τον τρυπά με το σουβλερό μάτι του. Ύστερα βάζει το φανάρι επάνω στο τραπέζι, πλησιάζει τον Χριστό, και του λέγει:

«Είσαι Εσύ ο ίδιος;». Δεν παίρνει καμμιά απόκριση. Μα κατάλαβε πως είναι ο Χριστός, και γι' αυτό τον ρωτά: «Γιατί ήρθες να μας ενοχλήσης;». Ο Χριστός στέκεται βουβός. Για τούτο, ο Ιεροεξεταστής απαντά ο ίδιος στα ερωτήματά του.

Λέγει λοιπόν στον Χριστό: «Πριν από χίλια πεντακόσια χρόνια ήρθες να διδάξης στους ανθρώπους την ελευθερία.=

Μα εμείς, αφού τους υποδουλώσαμε, τους κάναμε να πιστεύουν πως είναι ελεύθεροι, αν και φέρανε την ελευθερία τους και την ρίξανε στα πόδια μας.

Αυτός ο δρόμος είναι ο μόνος που κάνει τους ανθρώπους ευτυχισμένους.

Μα Εσύ δεν θέλησες να τον ακολουθήσης.

Ευτυχώς όμως που μας έδωσες την εξουσία "του δεσμείν και λύειν", και κάνουμε εκείνο που Εσύ δεν το έκανες. Τώρα δε μπορεί να σκέπτεσαι πως μπορεί να μας πάρης πίσω αυτήν την εξουσία.

Λοιπόν, γιατί ήρθες να μας ενοχλήσης;

Το Μέγα Πνεύμα Σου έβαλε τρία ερωτήματα, τότε που Σε πείραξε στην έρημο.

Μέσα σ' αυτά τα ερωτήματα βρίσκεται όλη η μέλλουσα ιστορία της οικουμένης και της ανθρωπότητας. Ενώ το κραταιό Πνεύμα Σου είπε να το προσκύνησης για να γίνουν "οι λίθοι άρτοι", Εσύ του αποκρίθηκες: "Δεν θα ζήση ο άνθρωπος μοναχά με το ψωμί", δηλ. μόνο με τις υλικές απολαύσεις.

Εσύ δηλαδή, αντί αυτή τη χεροπιαστή υλική επιτυχία, τους έδινες μια ελευθερία που δεν μπορούν να την καταλάβουν οι άνθρωποι, γιατί ο νους κι' η καρδιά τους είναι περιωρισμένα.

Η ελευθερία που τους έδωσες, είναι γι' αυτούς το πιο ανυπόφορο πράγμα. Ενώ αν έκανες τις πέτρες ψωμιά, όλη η ανθρωπότητα θα Σε ακολουθούσε με ευγνωμοσύνη. Εσύ όμως είπες: "Δεν θα ζήση με ψωμί μοναχά ο άνθρωπος".

Ξέρεις λοιπόν πως εν ονόματι αυτού του επίγειου ψωμιού θα σηκωθή καταπάνω Σου το πνεύμα της Γης (του κόσμου);

Ξέρεις ακόμα πως η ανθρωπότητα με το στόμα των σοφών της και των διανοουμένων της θα διακηρύξη, ύστερ' από αιώνες, πως δεν υπήρξανε μήτε αμαρτίες, μήτε εγκλήματα, παρά μοναχά πεινασμένοι άνθρωποι;

Εσύ τα ξέρεις αυτά.

Η σημαία που θα σηκωθή καταπάνω Σου θα γραφή απάνω: "Πρώτα χόρτασέ μας, κι' ύστερα ζήτα από μας να κάνουμε τον λόγο Σου!"

Με αυτή τη σημαία θα γκρεμίσουν τον ναό Σου, και στη θέση του θα χτίσουνε ένα φοβερό πύργο του Βαβέλ.

Εμείς όμως θα τους χορτάσουμε, και θα τελειώσουμε αυτόν τον πύργο του Βαβέλ. Και θα τους πούμε ψέματα πως αυτό που κάνουμε το κάνουμε στ' όνομά Σου.

Εσύ τους υποσχέθηκες "τον ουράνιον άρτον".
Μπορεί αυτό το ψωμί να συγκριθή με το χεροπιαστό ψωμί, με το επίγειο ψωμί; Καλά, τέλος πάντων, για "τον ουράνιον άρτον" θα Σε ακολουθήσουν χίλιοι, δέκα χιλιάδες, εκατό χιλιάδες.

Αλλά τί θα γίνουνε τα εκατομμύρια και τα δισεκατομμύρια πλάσματα που δεν θάχουνε τη δύναμη να περιφρονήσουν το επίγειο ψωμί, για να λάβουν "τον ουράνιον άρτον" Σου;

Εμείς θα γίνουμε σωτήρες γι' αυτά τα εκατομμύρια, και θα μας θεοποιήσουνε, γιατί εμείς πήραμε απάνω μας την ελευθερία τους.

Εμείς όμως θα πούμε πως έχουμε για αρχηγό Εσένα, και πως πήραμε την εξουσία από Εσένα.

Θα λέμε ψέματα, μα αυτό θα είναι χρέος μας. Να, αυτά είχα να πω για το πρώτο ερώτημα του πειρασμού, που Σου πρότεινε στην έρημο.

Περιφρόνησες το μόνο μέσον που μ' αυτό θα μπορούσες να κάνης να σε λατρεύουν όλοι οι άνθρωποι, κι' όχι μοναχά εκείνοι οι λίγοι (δηλ. εκείνοι που κρατούνε τον αληθινό λόγο του Χριστού, Φ.Κ.).

Οι άνθρωποι θέλουν να παραδώσουν την ελευθερία τους σε κάποιον.

Κι' Εσύ, αντί να πάρης την ελευθερία τους και να γίνης εξουσιαστής τους, τους χάρισες ακόμα περισσότερη ελευθερία. Αυτό ξεπερνά τη δύναμη τους, και για τούτο Εσύ στάθηκες γι' αυτούς σκληρός, και δεν τους αγάπησες με το να τους δώσης την ελευθερία.

Γι' αυτό, Εσύ ο ίδιος συνήργησες στο γκρέμισμα της βασιλείας Σου, και δεν πρέπει να κατηγοράς κανέναν γι' αυτή την καταστροφή».

Ο Ιεροεξεταστής εξακολούθησε να μιλά δίχως να παίρνη απάντηση από τον Χριστό, που στεκότανε μπροστά του.

Του μιλά για τον δεύτερο πειρασμό:

«Το πονηρό και ισχυρό Πνεύμα Σού είπε ακόμα να πέσης από την σκεπή του ναού, για να Σε σηκώσουν οι άγγελοι για να μην πάθης τίποτα. Μα Εσύ κι' αυτό δεν το παραδέχθηκες, και του αποκρίθηκες: "Ουκ εκπειράσεις Κύριον τον Θεόν σου".

Και τότε που Σε σταυρώσανε και Σου φωνάζανε περιπαιχτικά "κατέβα, αν μπορής, από τον σταυρό", Εσύ δεν κατέβηκες να τους κάνης να σέρνονται μπροστά Σου, γιατί δεν ήθελες να καταργήσης την ελευθερία τους.

Γι' αυτό, ο προφήτης και μαθητής Σου έγραψε πως είδε στην πρώτη ανάσταση μοναχά δώδεκα χιλιάδες σωσμένους (Αποκάλυψις Ιωάννου ζ', 5. Λέγει όμως για δώδεκα χιλιάδες από κάθε φυλή του Ισραήλ, Φ.Κ.).

Λοιπόν, μοναχά αυτοί οι λίγοι ήτανε εκείνοι που βαστάξανε τον σταυρό Σου και γινήκανε παιδιά της ελευθερίας Σου, δηλαδή οι δυνατοί; Κι' οι άλλοι; Τι θα γίνουν οι άλλοι;

Ήρθες λοιπόν στον κόσμο μοναχά για τους λίγους εκλεκτούς;

Μα αυτό είναι ένα μυστήριο που δεν το καταλαβαίνουμε.

Λοιπόν, εμείς τελειοποιήσαμε το έργο Σου, και κάναμε ένα σύστημα που να μην χάνονται κι' οι αδύνατοι. Ώστε δεν είχαμε δίκιο να κάνουμε όπως κάναμε;(1).
Δεν αγαπήσαμε εμείς την ανθρωπότητα όπως φερθήκαμε;

Γιατί λοιπόν ήρθες να μας το χαλάσης;

Όλα όσα Σου λέγω γνωρίζω πως τα ξέρεις. Λοιπόν, γιατί να Σου κρύψω το μυστικό μας;

Αλλά ας Σου το πω, να τ' ακούσης από το στόμα μου: "Λοιπόν, δεν ήμαστε με Σένα, αλλά μ' Αυτόν (τον διάβολο). Από οχτακόσια χρόνια πήγαμε μ' Αυτόν"(2).

Από οχτώ αιώνες δεχθήκαμε απ' Αυτόν το τρίτο δώρο που Σου πρόσφερε, δείχνοντάς Σου τα βασίλεια της γης, κι' Εσύ δεν τα δέχτηκες, τα πέταξες.

Η εξουσία είναι τρομερή δύναμη, και Σου την πρόσφερε το σοφό Πνεύμα, κι' Εσύ δεν την πήρες. Εμείς όμως την πήραμε. Ναι. Πήραμε απ' Αυτόν τη Ρώμη και το σπαθί του Καίσαρα, κι' ανακηρύξαμε τους εαυτούς μας επίγειους αυτοκράτορες, μάλιστα κοσμοκράτορες, αν και το έργο αυτό δεν τελείωσε ακόμα. Και ποιος φταίει γι' αυτό;

Το έργο μας βρίσκεται ακόμα στην αρχή, αλλά θα βαστάξη στον αιώνα, ως να πεθάνη η γη. Όπως και να είναι, εμείς θα το τελειώσουμε, θα ήμαστε Καίσαρες.

Εσύ όμως θα μπορούσες να αδράξης το σπαθί του Καίσαρα από τότε που Σου το πρόσφερε το τρομερό και σοφό Πνεύμα, πριν από χίλια πεντακόσια χρόνια. Αν είχες ακούσει τη συμβουλή του, θα είχες πραγματοποιήσει όσα ποθούν οι άνθρωποι. Θα είχανε γίνει ένα κοπάδι που θα σκέπαζε τη γη, που θα Σε προσκυνούσε. Γιατί η ανθρωπότητα έχει μέσα της την επιθυμία να γίνη μια παγκόσμια οργάνωση.

Οι μεγάλοι κατακτητές, όπως ο Ταμερλάνος κι' ο Τζέκις-Χάν, θελήσανε να υποτάξουνε όλον τον κόσμο, φανερώνοντας έτσι κι' αυτοί, χωρίς να το γνωρίζουνε, πως ο πόθος της ανθρωπότητας είναι να κάνη μια παγκόσμια ένωση.

Αν είχες δεχθή τότε την εξουσία τούτου του κόσμου και τη χλαμύδα του Καίσαρα, θα είχες τώρα ιδρύσει ένα παγκόσμιο κράτος και θα είχες χαρίσει την ειρήνη σ' όλον τον κόσμο.

Γιατί, ποιος άλλος μπορεί να κυριαρχήση απάνω στους ανθρώπους, παρά εκείνος που εξουσιάζει τα ψωμιά τους, "τους άρτους" τους;

Εσύ όμως έλεγες: "Η βασιλεία η εμή ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου". Αλλά εμείς δεχθήκαμε το σπαθί του Καίσαρα, κι' έτσι Σε πετάξαμε Εσένα, κι' ακολουθήσαμε Αυτόν, το μέγα και κραταιό Πνεύμα.

Οι άνθρωποι δεν θα μπορέσουνε να τελειώσουνε τον πύργο του Βαβέλ που αρχίσανε να χτίζουνε, αν δεν αναλάβουμε εμείς, αλλοιώς θα φαγώνουνται μεταξύ τους.

Και σαν αναλάβουμε εμείς, τότε θα ανατείλει για τους ανθρώπους το κράτος της ειρήνης και της ευδαιμονίας.

Εσύ είσαι περήφανος για τους λίγους που θα έχης ("το μικρόν ποίμνιον", που είπε ο Χριστός, Φ.Κ.), ενώ εμείς θα χαρίσουμε την ειρήνη και την ευτυχία σε όλη την ανθρωπότητα.

Ποιος ξέρει αν κι' αυτοί οι διαλεχτοί Σου δεν θα βαρεθούν να Σε περιμένουνε, κι' αν στο τέλος δεν σηκωθούνε κι' αυτοί καταπάνω Σου! Έννοια Σου.

Θα τους πείσουμε πως θα είναι ελεύθεροι και ευτυχισμένοι, αν αφοσιωθούν σε μας.

Θα συρθούνε μπροστά μας και θα κράζουνε: "Είχατε δίκιο· μοναχά εσείς γνωρίζετε το μυστικό του Μεγάλου Πνεύματος!". Θα δούνε πως εμείς μπορεί να μην κάνουμε ψωμί τις πέτρες, αλλά θα το παίρνουνε από τα χέρια μας, και θα θυμούνται πως πριν και το ψωμί στα χέρια τους γινότανε πέτρες.

Εσύ μπόδισες τους ανθρώπους νάρθουνε σε μας. Εσύ κομμάτιασες το κοπάδι και το έκανες να σκορπίση σε άγνωστους δρόμους. Αλλά θα μαζευτή πάλι, και θα γίνη υπάκουο σε μας. Κι' αυτή τη φορά στους αιώνες των αιώνων.

Θα τους χαρίσουμε εμείς μια ευτυχία ταπεινή και ήσυχη, που είναι για αδύναμα πλάσματα, όπως είναι αυτοί οι άνθρωποι. Θα τους διδάξουμε την ταπείνωση, επειδή Εσύ τους σήκωσες πολύ ψηλά(3), και περηφανευθήκανε.

Εμείς θα τους δώσουμε να καταλάβουνε πως είναι αδύνατα και φοβιτσάρικα ανθρωπάρια.

Θα μας θαυμάζουνε και θα είναι περήφανοι για μας, που ήμαστε τόσο δυνατοί και τετραπέρατοι, και γιατί μπορέσαμε και δαμάσαμε ένα κοπάδι τόσο μεγάλο με εκατομμύρια κεφάλια που θα σκύβουν μπροστά μας(4), θα τρέμουνε τον θυμό μας.

Μα θα μας αγαπούνε κιόλας, γιατί θα τους δίνουμε συγχώρεση των αμαρτιών, επειδή θα τους πούμε πως εμείς έχουμε τη δύναμη να σβήσουμε τις αμαρτίες τους, και πως μπορούνε να κάνουνε αμαρτίες, και πως τις συγχωρούμε από αγάπη.

Όλα όσα λέγω θα γίνουνε, και το βασίλειό μας θα στεριωθή απάνω σε γερά θεμέλια.

Αύριο θα δης αυτό το κοπάδι, που είναι υπάκουο σε κάθε χειρονομία μου, να πλημμυρίση το μέρος που θα προστάξω να Σε κάψουνε, και να συνδαυλίζη τη φωτιά.
Γιατί, αν υπάρχη ένας που είναι άξιος να καή, αυτός είσαι Εσύ! Αύριο θα Σε κάψω».

Εδώ τελειώνει αυτός ο βασανιστικός μονόλογος κι' η καταχθόνια αυτή ιστορία.

Μια ιστορία συμβολική, που, όπως είπαμε, την είχε γράψει ο Ιβάν Καραμάζωφ και τη διάβαζε στον αδελφό του Αλιόσα, τον καλόγερο, τον φανατισμένο Ορθόδοξο.

Ο Αλιόσας κάθε τόσο έκοβε στη μέση τον Ιβάν, για να του κάνη κάποια παρατήρηση. Ανάμεσα σε άλλα, είπε και τα παρακάτω:

«Οι Ιησουίτες είναι ο ρωμαϊκός στρατός για το μελλοντικό επίγειο κράτος, μ' έναν Καίσαρα επί κεφαλής, τον Πάπα, τον αυτοκράτορα.

Σκοπός τους είναι το ν' αποχτήσουνε δύναμη και πρόστυχα επίγεια πλούτη. Αυτός είναι όλος-όλος ο σκοπός τους. Σε Θεό φαίνεται πως δεν πιστεύουν.

Το μεγαλύτερο μυστικό τους, που θα το κρύβουνε καλά, είναι η αθεΐα τους.

Ο Ιεροεξεταστής σου, Ιβάν, δεν πιστεύει σε Θεό. Αυτό είναι όλο το μυστήριό του».

(Βλέπε αν θες και σχετικό θέμα με τις απόψεις του π. Σεραφείμ Ρόουζ περί αντιχρίστου και της πλάνης του παπισμού )

Σημειώσεις:

(1) Οι παπικοί κάνουνε μια θρησκεία βολική, με θεατρινισμούς, με τραγούδια, με φιέστες, με παρδαλά φορέματα, με ζωγραφιές ευχάριστες, κ.λπ. (Φ.Κ.).
(2) Θέλει να πη για το σχίσμα που χώρισε τον Παπισμό από την Αποστολική Εκκλησία.
(3) «Εγώ είπα, θεοί εστε» (Ιωάν. ι', 35) (Φ.Κ).
(4) Οι παπικοί καυχιούνται και περηφανεύονται γιατί είναι εκατομμύρια οι οπαδοί τους (Φ.Κ.)

(«Ορθόδοξος Τύπος», 10 Φεβρουαρίου, 1 Μαρτίου, 10 Απριλίου, 1 Μαΐου 1970. Το άρθρον τούτο εδημοσιεύθη αρχικώς εις την «Ελευθερίαν» τω 1965, ολίγον προ του θανάτου του Φωτίου.)

Σημείωση (Πηγή: Περιοδικό "ΘΕΟΔΡΟΜΙΑ", Ιαν.- Φεβρ. 2006)

Συσχετιζόμενοι Σύνδεσμοι

· Περισσότερα για ΘΕΟΛΟΓΙΑ

· Νέα alopsis

ΠΗΓΗ:http://www.alopsis.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=441
.....................................................................

Ο εν σκηναίς δικαίων αναπαυόμενος, αδικοχαμένος μοναχός της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου Τρύφων (Μπογδανόπουλος) κατά την ημέρα της μοναχικής κουράς του

2011-09-07T06:47:00.010+03:00

.....................................

Όπως συμβαίνει με τη Μουσική-Γιάννης Τσίγκρας

2011-09-01T15:35:00.011+03:00

Όπως συμβαίνει με τη μουσική

Mας περιμένει ένας τόπος καθαρός

όσο ο βυθός των ματιών του Ιησού

Εκεί,

σ' έναν Ουρανό που χρωμάτισε ο Χέντερλιν

κι ατένισαν ο Υπερίων και η Διοτίμα

ατμίζονται κυανοί οιωνοί

αλλά δεν είναι δικά τους όσα

Χρυσά

-μ'υπόκρουση ένα βαρύ χερουβικό-

Αργοπέφτουν

Πτίλα

Δρομαία ἀσπιλα νέφη

Μετασχηματίζονται

σε τρυφερές, των εφηβικών μας ενυπνίων κόρες

Τα πιο λευκά

μας τυλίγουν γιασεμιά

Τα όρια των πραγμάτων

κυνηγούν τα όρια τους-

και αυτό στο διηνεκές

Όπως ακριβώς συμβαίνει με τη μουσική

Γιάννης Τσίγκρας
.....................................................................