Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2016

Κίνημα οι βίγκαν και στην Ελλάδα ( "προσκυνάς" τώρα, λατρεμένο μου, όταν, όμως, σου έλεγε η μαμά, να νηστέψεις Ορθοδόξως, την "έγραφες" στα παλαιότερα των υποδημάτων σου...)

Αποτέλεσμα εικόνας για φύτρα σιταριου


Αν σας κεράσουν λιόψωμο από φύτρα σιταριού, πατέ από καρύδια, μαγιονέζα από αβοκάντο και ως επιδόρπιο πουτίγκα με σπόρους chia, μην εκπλαγείτε και δοκιμάστε χωρίς δεύτερη σκέψη. 

Οι βιγκανιστές αλλά και οι χορτοφαγικοί ωμοφάγοι αυξάνονται και πληθύνονται στην Ελλάδα, οπότε οι συνταγές τους γίνονται περιζήτητες. 

Οι ένθερμοι οπαδοί των δύο κατηγοριών, που είναι μεν διακριτές αλλά συγγενείς στη φιλοσοφία, συναντήθηκαν στο πρώτο vegan life festival, που πραγματοποιήθηκε πρώτη φορά με μεγάλη επιτυχία στην Τεχνόπολη, στο Γκάζι. «Συνολικά, είχαμε 6.500 επισκέπτες», λέει με ικανοποίηση στην «Κ» ο κ. Φραγκίσκος Σακελλαρίδης, εκ των διοργανωτών, «πολλοί από όσους προσήλθαν για να δοκιμάσουν από τα εδέσματα των 50 περιπτέρων ή για να ακούσουν τις εισηγήσεις επιστημόνων δεν έχουν ακόμα μυηθεί σε αυτόν τον τρόπο ζωής, ακόμα φλερτάρουν με την ιδέα». 

Αυτό συνιστά, άλλωστε, για τους πρωτεργάτες επίτευγμα, καθώς «δεν έχει νόημα να βρισκόμαστε μόνον μεταξύ μας οι ομοϊδεάτες». 

Ο 30χρονος Φραγκίσκος πήρε τη μεγάλη απόφαση στα 27. «Είχα πάει ταξίδι στην Κίνα, όπου είδα έναν δεμένο σκύλο να βασανίζεται». Αυτή η εικόνα τον στιγμάτισε. «Το κίνητρο για το 99% των ανθρώπων που είναι βιγκανιστές είναι ηθικό» τονίζει ο ίδιος, που διαβεβαιώνει ότι το φεστιβάλ θα συνεχιστεί. «Η τάση προς τον βιγκανισμό, που δεν είναι η απλή χορτοφαγία, αφού συνεπάγεται διακοπή της βρώσης κάθε ζωικής προέλευσης τροφής, είναι διεθνής και έχει μεγάλη απήχηση στους νέους 20 έως 30 ετών, στους οποίους η πληροφορία φτάνει κατεξοχήν μέσω του Ιντερνετ και του youtube» διευκρινίζει ο κ. Σακελλαρίδης, που εντός δύο ετών έχασε δεκαεπτά κιλά. Πράγματι, ντοκιμαντέρ που καταγράφουν τις συνθήκες εκτροφής ζώων σε μονάδες ανά την υφήλιο έχουν προκαλέσει αποτροπιασμό σε εκατομμύρια ανθρώπους.
«Εγώ, πάντως, είμαι εκ γενετής χορτοφάγος» αναφέρει στην «Κ» η κ. Φλώρα Παπαδοπούλου, που θεωρείται η γκουρού της Ελλάδας στο θέμα της χορτοφαγικής ωμοφαγίας. Γεννημένη το 1960 στο Παγκράτι αποτέλεσε ήδη από βρέφος ένα φαινόμενο, καθώς απέβαλε οποιαδήποτε ζωικής προέλευσης τροφή, ενώ ούτε καν θήλασε. 

«Την εποχή εκείνη προκάλεσα αρχικά μεγάλη ανησυχία στην οικογένειά μου, ενώ οι γιατροί με υπέβαλαν σε όλες τις σχετικές εξετάσεις, χωρίς ωστόσο να βρίσκουν κάποια επιστημονική ερμηνεία» θυμάται η 56χρονη, που χάρη στην ωμοφαγία διαθέτει ενέργεια και διαύγεια ανάλογες ανθρώπων 20 χρόνια νεότερων. Ο φόβος της εποχής εκείνης ήταν η αβιταμίνωση και η ραχίτιδα. «Εγώ, όμως, μεγάλωνα και ήμουν η ψηλότερη στην τάξη μου». Η κοινωνική πίεση λόγω των διατροφικών της επιλογών ήταν τέτοια, που ο Σύλλογος Γονέων του σχολείου της ζητούσε... να μην κάνει παρέα με τα παιδιά τους για να μην τα επηρεάσει!
Σήμερα, η κ. Παπαδοπούλου τα θυμάται όλα αυτά με χαμόγελο. «Το 1978 κάποιοι φίλοι από το εξωτερικό ακούγοντας το μενού μου, αναφώνησαν: μα εσύ είσαι χορτοφάγος!». Εκτοτε, κατάλαβε πού ανήκει. 

«Από το 1995 άρχισα να μελετώ συστηματικά και μέσα από το διάβασμα πήγα ένα βήμα παρακάτω, στη χορτοφαγική ωμοφαγία, στην οποία εκπαιδεύτηκα αργότερα στη Μ. Βρετανία υπό την καθοδήγηση της Alissa Cohen» σημειώνει η κ. Παπαδοπούλου, που στο μεταξύ έχει γράψει δύο βιβλία και έχει πραγματοποιήσει ζωντανά ή διαδικτυακά χιλιάδες σεμινάρια. 

«Η μετάβαση πρέπει να γίνεται σταδιακά, σε φίλους μη ωμοφάγους θα ετοιμάσω μια πίτσα στον αφυγραντήρα, με τυρί που έχει ως πρώτη ύλη ξηρούς καρπούς». Η μαγειρική των ωμοφάγων απαιτεί οργάνωση και εξάσκηση, καθώς η αφύγρανση είναι πολύωρη. 

«Με ένα μούλτι, ένα μπλέντερ και έναν αφυγραντή είμαστε επαρκείς», διευκρινίζει γελώντας. «Eίμαι, όμως, πλέον πεπεισμένη ότι ο καθένας πρέπει να ακολουθεί τη διατροφή που μπορεί να υποστηρίξει σωματικά, ψυχολογικά και πνευματικά», καταλήγει. Για του λόγου το αληθές, «η κόρη μου είναι χορτοφάγος που τρώει γαλακτοκομικά και ο γιος μου χορτοφάγος που τρώει ψάρι».


...................................................................................................
...................................................................................................




Και επανάληψη το ημέτερον (πληθυντικός της ταπεινοφροσύνης, ντε!) αυτοευθυμογράφημα με τίτλο "Δίαιτα ή νηστεία ; - ο αγωνιζόμενος πάντα εγκρατεύεται!" 





Ενώ, λοιπόν, περιστεράκι μου,

 απέναντι στη λήψη  τροφής, η διάθεσή μου ήταν "υπεράνω", για τους λόγους που εξήγησα στην ανάρτηση 
Περί (μη) απόλαυσης φαγητού, έφτασα στην εφηβική  ηλικία, και άρχισε να ακούγεται  περισσότερο, γύρω μου, η  άγνωστη ως τότε,  λέξη: "δίαιτα"...

-Τι ήταν η δίαιτα όπως την αντιλαμβανόταν - το παιδιόθεν-  σαλεμένο,  μυαλό μου;

Ήταν μια εκούσια στέρηση τροφής, χάριν απώλειας κιλών, προκειμένου -οι νέες και όχι μόνον- της εποχής μου,  να μοιάσουν προς το μοντέλο της δεκαετίας του 60- 70, την Τουίγκι , ντε, εκείνο το κοκαλιάρικο μανεκενάκι  που σουλάτσαρε με ύφος θιγμένης- πλην επαρκώς   λιμοκτονημένης  πριγκίπισσας - στις πασαρέλες...κάνοντας τις λοιπές μη...αέρινα ενδεδυμένες    δεσποινίδες, να πρασινίζουν απ' το κακό   τους.

Πρωτάκουσα τη λέξη "δίαιτα', απ' τη μανούλα μου, ήτις, λόγω κάταθλιψης -εκ του προβληματικού συζυγικού βίου- έπεσε με τα μούτρα  στις πάστες,  προσπαθώντας με  τη γλύκα της ζάχαρης, να καταπίνει  ευκολότερα, της ψυχής, τους πικρότατους πόνους...

Η μανούλα, λίγα χρόνια μετά το  νεφελώδη και γεμάτο αστραπόβροντα   γάμο της,  κατάντησε ένας οργισμένος ανθρώπινος   μπόγος, κοινώς κατάντησε μια εξαιρετικά θυμωμένη, και λυπημένη υπέρβαρη.

Επειδή της τηλεφωνούσαν  οι λεγάμενες του... γόη πατέρα,  ανώνυμα  και τη βρίζαν ποικιλοτρόπως
("εμένα, μωρή( μπιπ!) αγαπάει, εσένα σ' έχει για το θεαθήναι, ίσα για να του πλένεις τα σώβρακα!")
το ΄βαλε πείσμα, αποφάσισε να κλειδοστομιαστεί, και το θαύμα, μετά τινας μήνας προέκυψε!

Τα περίσσια κιλά χάθηκαν κι η μανούλα ξανάρχισε να δείχνει μια σουλουπωμένη, γλυκειά  κυρία -όπως ο Ύψιστος την έπλασε- προτού εκείνη  πνίξει τον εαυτόν της,   εις το ασυμμάζευτον λίπος.

 Οφείλω να το τονίσω:άμα η μακαρίτισσα, έβαζε κάτι πείσμα, το πετύχαινε- ο κόσμος να χάλαγε!

Το παραδεχόταν  κι  ο μπαμπάς ότι εφόσον  η συχωρεμένη μουλάρωνε, δεν της άλλαζες τα μυαλά ούτε με ξυλοδαρμό, ούτε καν  με εμφύτευση σατανικού  τσιπακιού   στον εγκέφαλο!

Τα έχασε, λοιπόν, τα κιλά της- Δόξα στον Κύριο-ευτυχώς  δεν τα ξανάβαλε έκτοτε- μόνο που άρχισε το  φουμάρισμα, έτσι για να του κάνει του συμβίου ...σκασάκια- θυμάσαι που της έκλεψα  και γω στην Πέμπτη Δημοτικού το πρώτο μου τσιγάρο- στα έχω, αγαπημένο μου, με κέφι -ου το τυχόν-περιγράψει!

Αυτή υπήρξε, η αρχική ελάχιστη εμπειρία μου, σχετικά με την έννοια "δίαιτα".
Κατάλαβα, λοιπόν,  ότι η δίαιτα ωφελούσε κατά περίσταση το σώμα και αυτό ήταν όλο.
Τη δίαιτα την υπαγόρευαν  γιατροί και διαιτόλογοι για λόγους   αισθητικής επιπλέον.

Η δίαιτα, καλή μέν, πλην,  άρχιζε και  τέλειωνε με θέλημα εγω-κεντρικό, ανθρώπινο,  σε τούτο τον κόσμο.
.................................................................................................

Κάποια στιγμή,   έμαθα  και για  την  έννοια  "νηστεία".
......................................................................................................................

Τη λέξη νηστεία την πρωτάκουσα, οφείλω να πώ,  απ' την αυτοκόλλητη φιλενάδα, της αξέχαστης παιδικής ηλικίας,   τη: "Δημητρουουούλαααα!".

Η μάνα τους, η συχωρεμένη κυρά Μαρία, και τις τέσσερις κόρες- τις λατρεμένες  πνευματικές αδελφές μου- παιδιόθεν,  τις πειθανάγκαζε να νηστεύουν...

-Κοίτα μη φας, μαρή,  πασχαλινό κουλούρι, πριν την Ανάσταση, θα στα βγάλω τα νινάκια! τις φοβέριζε, πάντα με αγάπη.

Και τα κορίτσια  δεν έτρωγαν. 
Εφοβούντο γαρ,  το βγάλσιμο των νινακιών...

(μη με ρωτάς, μη με ρωτάς, τι ήταν τα νινάκια...μπορεί τα τσουλούφια του κεφαλιού, να θυμηθώ να το ψάξω αργότερα...)
......................................................................

- Ας ξαναπιάσω το νήμα του λόγου, ωστόσο.
Τι ήταν, δηλαδή, η  νηστεία;

-Ήταν η εκούσια- απ' τη μεριά των μεγαλύτερων, η ακούσια -συχνά- από την πλευρά των μικρότερων-  κάποιες μέρες του χρόνου, στέρηση κάποιου είδους  τροφής, επειδή αυτό το... διάταζε - λέει- η  Ορθόδοξη Εκκλησία- η δική μας, αρχαία  παράδοση.

Έπρεπε να νηστεύουμε -εξηγούσε η κυρα Μαρία - διότι  αυτό ήταν...  "καλό"!

Στην πραγματικότητα, ιδέα δεν είχαμε οι περισσότεροι  γιατί ήταν καλό.

-Ιδέα δεν είχα και γω  σε τι χρησίμευε η νηστεία,  από ψυχοσωματικήάποψη. 

Έτσι, ως "πνεύμα αντιλογίας"

( που αν δεν καταλάβαινα το γιατί έπρεπε να κάνω το κάθε τι, δεν το εφάρμοζα)

 δε διέθετα  την παραμικρή, θα έλεγα,  καϊλα,  Ορθοδόξως   να ...λιμοκτονήσω!

Το φαγητό, θυμίζω,  δε με ενθουσίαζε.

Μόνο αν έβλεπα ταψί με γαλακτομπούρεκα, ή εκμέκ, αλληθώριζα και το εξαφάνιζα ως που να πεις:" "κύμινο" και...."γιατί παπά παχύ έφαγες παχιά φακή;"

Τη δίαιτα, σαφώς, δεν την χρειαζόμουν   -το αδύνατο σαν   κατατρεγμένο -από γάτες και σιτοδείες- σπουργίτι. 

Τη νηστεία την περιφρονούσα- δεν καταλάβαινα τη χρησιμότητά της- ούτε κι  οι γονείς, εξάλλου,  για το θέμα  έκαναν νύξη -  κάτι μουρμούριζε η συχωρεμένη,  τη μέρα της  Μ. Παρασκευής- φάνταζε  ὲξαιρετικά σεβαστή,  η μέρα εκείνη....

Μετά τα είκοσι χρόνια μου, ωστόσο,  ξεκίνησα αρχικά δειλά- πλην  συνειδητά-  την πρακτική μιας κατά δύναμη νηστείας, παρακινημένη  απ'  τις αναγνώσεις του Γεροντικού , όπου  όλοι οι αββάδες με απίστευτο ζήλο και χάριν της αγάπης του Κυρίου, ψοφάγαν της πείνας αδιαμαρτύρητα...

Με είχε συναρπάσει το ανάγνωσμα,  το φοβερό τους το βίωμα...εξάλλου μου φαινόταν και κατόρθωμα εύκολο!
Δεν καταλάβαινα, θα επαναλάβω,  η εκούσια αποστέρηση, επιλεγμένης τροφής,   σε τί χρησιμεύει,  νήστευα, ωστόσο,  έτσι στα κουτουρού... νήστευα χωρίς να κοιτάζω καν  στο εκκλησιαστικό  ημερολόγιο τις καταλύσεις σε  ψάρι ή έλαιον...που όριζαν τα τυπικά της Ορθοδοξίας μας- το όριζαν  ως μικρή ανάπαυση απ' τον  ασκητικό κάματο.

 Ανέβαινα  το άναντες μονοπάτι  αυτής της σωματικής  άσκησης, μάλλον μηχανικά,   απνευστί, ανάλαδο, απ' την αρχή μέχρι το τέλος, διότι άπαξ και υπήρχε  ...εκκλησιαστική  εντολή, προσπαθούσα μέσα σε "ζήλο ου κατ' επίγνωση" κάπως  να εφαρμόσω...

Η μάνα  σκύλιαζε.

Μου έσουρνε νυχθημερόν,  "τον αναβαλλόμενο".

Φοβόταν μην της γίνω καλόγρια.

 -Πώς να γίνω;

-Η καλογερική θέλει της αρκούδας τα κότσια.

 -Υπήρξα  ανάξια.

Στη συνέχεια, δι ευχών των αγίων πατέρων ημών και μητέρων,   κατάντησα  ύπ-ανδρος.

Όταν ήλθα εις γάμου κοινωνίαν, απ' τη χαρά της παντρειάς,
 "διατί να το κρύψωμεν άλλωστε "- στ' ομολογώ με χαμηλοβλεπούσικο ύφος και ροδοκόκκινα ντροπαλά  μάγουλα-   σταμάτησα  να νηστεύω, χρησιμοποιώντας  λογικότατες   προφάσεις -ότι  δήθεν   ήμουν ολίγον  έγκυος, διότι, λέει,  θήλαζα...μετά είχα τα παιδιά μικρά , δε νήστευα πάλι... τον  παράτησα σύξυλο  τον  μικρόν της νηστείας αγώνα,  φοβόμουν ότι θα  πάθαιναν τα παιδιά απ' τη στέρηση της τροφής... μεταξύ μας, δε νήστευα και λόγω  οξυτάτης  τεμπελίτιδας,  διότι "ωωωω μωρέεεε,  πού να φτιάχνω, τώρα άλλο φαγητό για μας, άλλο για τα παιδάκια" ..με ενέπνεε και το φεμινιστικόν άσμα με τη Μαίρη Παναγιωταρά- τα ξέρεις, καλό μου,  τα ξέρεις...εν συντομία  διατρέχω το θέμα μου...

-Λόγω αγνωσίας, μύριες ολιγόπιστες προφάσεις, μανδάμ, ή νομίζω;

-Όπως το λες, αγιότατέ  μου...λόγω αγνωσίας, μύριες ολιγόπιστες προφάσεις...μούτζες και τύφλεεεες!

Κάπως ξώφαλτσα, λοιπόν,   τα πρώτα χρόνια του γάμου,  απ' τα  μισόκουφα αυτάκια  μου, πάλι  προσπέρασε η εντολή της νηστείας...δεν καταλάβαινα ότι είναι σημαντική... και σκεφτόμουν:

" Ο Κύριος, δεν είναι   σκληρόκαρδος Φαρισαίος να μετράει τις μπουκιές μας- δεν μας μολύνουν τα εισερχόμενα- νόμιζα-  και δεν πρόκειται  να με στείλει στην κόλαση ο λατρεμένος Χριστούλης,  επειδή τρώγω  και κανα κοψίδι  την Τετάρτη και την Παρασκευή ή  μπουγάτσα  ή  μακαρονάδα με ωραίο  τυράκι..."

- Και τελικώς  πώς αφυπνίσθης -το όρνεον;

-Ο μακρόθυμος Παράκλητος, το Πνεύμα της Αληθείας ο σοφότατος παιδαγωγός εις Χριστόν,  χρησιμοποίησε  ένα συναισθηματικό ταρακούνημα  αλλά και δυο προσεγγίσεις στην εσκοτισμένη τη   λογική μου.

-Ποίο υπήρξε  το συναισθηματικό ταρακούνημα;

-Κάτι απλούστατο:

 Ημέρα  Τετάρτη ή Παρασκευή,  έφτιαξα  μπιφτέκια για τα παιδάκια.

Περίσσεψε  μερίδα,  και είπα να τη φυλάξω στον φούρνο  να τη χλαπακιάσω με ψυχική ηρεμία,   αργότερα...

Σε καμια ώρα,  αφού πείνασα, άνοιξα το φούρνο, βγάζοντας    το μπιφτέκι,  όμως, ξαφνικά τι παρατήρησα   να αναδεύεται πάνω στην καλοψημένη  επιφάνεια του, ευλαβικέ αναγνώστη;

-Εικόνα απροσδόκητη και - miserabile visu- που θα λέγαν και οι αρχαίοι λατίνοι.

Επάνω στην επιφάνεια του μπιφτεκιού-   με πεταγμένα έξω  ματάκια- παρατήρησα  να αναδεύεται ναζιάρικα, ένα παχουλό, ολοζώντανο, ζαχαρί, αμέριμνο  σκουληκάκι!

Σχεδόν αναπήδησα απ' τη σιχαμάρα,  απ' την  απρόσμενη  αηδία!

  Πήρα το πιάτο και ανατριχιασμένη,( μπλιάχ!)  το πέταξα -αστραπιαία- μές στα σκουπίδια! 

-Έπαθα σοκ, το πιστεύεις;

-Χαχα το πιστεύω, καλά να τα πάθεις, κοιλιόδουλη! 

- Όπως τα λες, περιστέρι μου.
 Έκτοτε, όμως,  όποτε σκεφτόμουν να φάω μεζέ  σε σαρακοστές, η εικόνα του σκουληκιού, ζωντάνευε στο μυαλό μου, και   την έκοβε την όρεξη, χραπ!  με μια μεγάλη  μαχαίρα...

Το μικρό αυτό σκηνικό, έγινε η αρχή, προκειμένου  να σκεφτώ ότι ίσως   έπρεπε να προσεγγίσω  τη νηστεία, με  άλλη συνείδηση...

Λίγο μετά, "έτυχε" να διαβάσω στα ΝΕΑ  δισέλιδη συνέντευξη του καθηγητή Τριχόπουλου για την αξία της Μεσογειακής Διατροφής, την βασισμένη, σε ελαιόλαδο, ψάρι,  όσπρια, χόρτα, λαχανικά, φρούτα, μαύρο ψωμί, και ελίτσες.

-Περιφρουρεί την υγεία, αυτή η διατροφή,  μας προστατεύει από μύριες ασθένειες.... 

-Δεν είναι χαζομάρα, ούτε βλάβη για την υγεία ,  η νηστεία των Ορθοδόξων, ευθαρσώς  απεφάνθη  στη συνέντευξη ο καθηγητής απ' το Χάρβαρντ.

Έμεινα άναυδη! 

-Κοτζαμάν καθηγητάρα, υπερθεμάτιζε επί του θέματος, και ποία ήμην, επιτέλους  - η κατίνα του  κερατά- που τη νηστεία, την "έφτυνα";

-Σου αξίζει, καλτάκα,  άλειμμα με πίσσα και πούπουλα! Ού! 

- Καλέ, μη σμπρώχνετε! Δε θέλω "Ου!" Για Όνομααα!

 Το γνωρίζω! 

Έχω μετανοήσει! 

Έχω στουμπήξει το κεφάλι μου σε μαύρους  τοίχους  μεταμέλειας. 

Έχω γράψει εκατό φορές σε τετράδιο τη φράση:

"Η νηστεία φέρνει  μεγάλη ευλογία. 
Η νηστεία φέρνει  μεγάλη ευλογία. 
Η νηστεία φέρνει  μεγάλη ευλογία.
 Όποιος δε νηστεύει καταντάει  φύτουλας.
 Όποιος δε νηστεύει καταντάει  φύτουλας.
 Όποιος δε νηστεύει, σκάβει τον τάφο του, με τα δόντια του, 
όπερ μη γένοιτο, αδελφοί, 
μη γένοιτο,
μη γένοιτο!"
....................................................................

Απ' το σοφό κύριο Τριχόπουλο κατάλαβα ότι η νηστεία δεν ήτο τρίχα, ήτο τριχιααααά, που αν την έπιανα, θα ανέβαινα από τα βάθη του πηγαδιού της αγνωσίας μου, σε μια επιφάνεια φωτισμού και δυνάμεως.... κατάλαβα έστω και αργά,  ότι νηστεύοντας, περιφρουρώ την υγεία μου 
ότι δεν μαζοχίζομαι μάταια- όπως φανταζόμουν μες στη βαθιά λαιμαργία που με έδερνε με δέκα ζαχαρωμένα μαστίγια.

Κατάλαβα ότι είμαστε φτιαγμένοι όπως ένα αυτοκίνητο, από κάποιον  σούπερ κατασκευαστή, που γράφει και ο Λιούις.

Και ο Κατασκευαστής, και μόνον ο Κατασκευαστής, γνωρίζει αυτός, καλύτερα από τον όποιον άλλον, τι πρέπει  το αμαξάκι  που έφτιαξε, να "τρώει" για να κρατιέται σε άριστη  κατάσταση, ώστε  να μην αχρηστευτεί να μη  καταντήσει- συντόμως-  σαράβαλο...

Μετά, λοιπόν, απ' τα δυο αυτά σκηνικά, με κατάφερε το Πνεύμα του Θεού, να επαναθεωρήσω   την πρακτική του σεβασμού  της νηστείας...

Ωστόσο, τα παιδιά μου, αρνιόμουν να τα νηστέψω, τάχα ότι  μπορεί να  αρρωσταίναν.

-Πόσο ολιγόπιστη υπήρξα.

-Απερίγραπτα  άφρων!

Μέχρι πριν λίγα χρόνια φοβούμουν να τα νηστέψω τα τέκνα μου...

Τα άφηνα να τρών' ό,τι αηδίες, και  όποτε  επιθυμούσαν...και δεν είχα τύψεις,  για το τι   ζημιά  μπορεί να τους έκανα.

Πίστευα τους παιδίατρους.

-Μούτζες και τύφλες!

-Ο Κυριούλης που έδωσε την εντολή της νηστείας ίσως υπήρξε  υπερβολικός, συλλογίζομουν...
-Χαίρε αγνωσίας, ολιγοπιστίας  και εγω-κεντρισμού, βάθος αμέτρητον!
.............................................................................................................................................

Μέ τα μυαλά στα κάγκελα, εβάδιζα επί του θέματος μέχρι που   παραβρέθηκα σε  ημερίδα καρδιολογική που διεξήγαγε το Πανεπιστημιακό νοσοκομείο του Ρίου στην Πάτρα.

Εκεί άκουσα  εισηγήσεις ειδικών γιατρών  σχετικά με την πρόληψη  καρδιοπάθειας.

Άκουσα πολλά και ενδιαφέροντα.

Και έμεινα άναυδη, όταν έμαθα ότι, πλέον, την σήμερον, οι καρδιολόγοι συνειδητοποίησαν , πως τίποτα δε χάνεται, όλα εγγράφονται και τα καλά και τα κακά επάνω στο σώμα μας, και  πλέον και οι θεράποντες έμαθαν, πως αυτά που τρώει το παιδί στα δύο χρόνια του, τα λιπαρότατα, του φτιάχνουν το έμφραγμα    στα τριάντα ή στα σαράντα τα χρόνια του...διότι όπως λέει και η Γραφή, "πάσα παράβασις και παρακοή, λαμβάνει ένδικον μισθαποδοσίαν" και διότι οι συνέπειες των επιλογών και των πράξεών μας, μπορεί να καθυστερούν να φανούν, αλλά...ουδέποτε λησμονούνται ή χάνονται...

Όταν άκουσα και αυτά, ευλαβικέ αναγνώστη, λυπήθηκα μέσα μου- μέχρι το Θεό λυπήθηκα- και έφυγα απ' την ημερίδα, μουτζώνοντας νοερά εμαυτήν, και με τα δυο μου χεράκια...

Πήρε, δυστυχώς πολύν  καιρό, περιστέρι μου,  μέχρι να καταλάβω πως  η υπακοή στην Εντολή της εκκλησιαστικής νηστείας, που από τον ίδιο τον Αναστημένο  Κύριο, τους Αγίους Αποστόλους και τις μεγάλες και θεοφώτιστες Οικουμενικές Συνόδους θεμελιώθηκε,  θεράπευε και το σώμα σε τούτο τον αιώνα και θωράκιζε με τη Χάρη,  την ανθρώπινη ψυχή,  για τη Ζωή την Αιώνια...


Ευανθία η Σαλογραία
.


Έντυπη

Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2016

Οι κατ' εξακολούθηση ψεύτες και ο ναρκισσισμός




Αν θες να μάθεις περισσότερα,
αγαπημένο μου, 
πάτα στο σύνδεσμο που δίνω στο τέλος της παραπομπής
και θα διαβάσεις όλο το ενδιαφέρον άρθρο
που βρήκα στο ΒΗΜΑ. 

Ευανθία η Σαλογραία

...................................................................................
.....................................................................................

Γιατί το ψέμα είναι κατήφορος;


Γράφει η Φαφούτη Λαλίνα


( απόσπασμα από το άρθρο ): 

Γιατί το ψέμα είναι κατήφορος ; 

[...]


μια άλλη κατηγορία «κατ' εξακολούθηση ψευτών»

είναι όσοι εμφανίζουν τη διαταραχή του ναρκισσισμού.

«Όσοι έχουν ναρκισσιστικές τάσεις λένε συνεχώς ψέματα επειδή είναι ικανοί να πουν οτιδήποτε προκειμένου να τραβήξουν επάνω τους την προσοχή, είτε αυτό είναι αλήθεια είτε είναι ψέμα. 

Επίσης επειδή είναι κοινωνιοπαθείς δεν έχουν στην πραγματικότητα μια "πυξίδα" για την αλήθεια. Δεν αναγνωρίζουν αν υπάρχει αλήθεια, ό,τι λένε εκείνη τη στιγμή είναι για εκείνους η αλήθεια, ακόμη και αν αυτό είναι διαφορετικό από εκείνο που έλεγαν την περασμένη εβδομάδα ή αυτό που θα πουν αύριο».

[...]


πηγή: Γιατί το ψέμα είναι κατήφορος; 
http://www.tovima.gr/science/article/?aid=843534

Τα αγαθά κόποις φλέγονται

No Justice, No Peace

(Η φωτό από το μπλογκ :
http://blog.sofiakolotourou.gr/archives/3409)

Διαλεκτική αταξία

Η διαφορά μας

δεν είναι στις σκιές του κόσμου
ούτε αν γέννησαν τον κόσμο αυτές
ούτε άν ο κόσμος γέννησε σκιές .

Η διαφορά μας
είναι στη φορά του ποταμού
όταν το πλήθος γίνεται ποτάμι
και αντιστρέφει τη φορά μας.

Ασύλληπτο
της ευταξίας σου κομμάτι...

Νίκος Γεωργόπουλος 
(από τη συλλογή
"Τα αγαθά κόποις φλέγονται" 
Αθήνα 2015)
...................................................................................................
....................................................................................................
....................................................................................................

Ο ΑντίΧριστος θα έρθει όταν θα πάψουν να υπάρχουν έντιμοι δημόσιοι υπάλληλοι!

Αποτέλεσμα εικόνας για Δημόσιοι υπάλληλοι

Αποτέλεσμα εικόνας για Δημόσιοι υπάλληλοι

Αποτέλεσμα εικόνας για Δημόσιοι υπάλληλοι

Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2016

Αντιρρησίας Συνείδησης ( (HACKSAW RIDGE) -Και ένα σχόλιο από τον Πέτρο Γ. Κουτσούκο με αφορμή τα χτεσινά...



Έλαβα σήμερα, μπουχλουμπουχλάκι μου,

στα σχόλια της χτεσινής επανάληψης
και το σχόλιο του  σύνευνου , Πέτρου Γ. Κουτσούκου
του "οσιομάρτυρος" κατά τον δικόν σου, 
ουχί και τόσον  κρύφιον χαρακτηρισμόν, χιχι..

( σύνευνου, πάει να πει, σύζυγου, 
ότι κοιμούμεθα στην ίδια ευνή,  
δηλαδή, στο ίδιο κρεββάτι, 
μαζί γεροντοχουχουλιάζουμε, ω  ναί!) 

Σκέφτηκα να σου παραθέσω το σχόλιο του Πέτρου
και  σε κύρια ανάρτηση
επειδή συχνά προσπερνιούνται 
τα τοιαύτα, και ίσως να μην το πρόσεχες
όσο, νομίζω, ότι  του αξίζει...

Κατά τα άλλα,  εύχομαι  σήμερον, 
να χαρείς  μια ηλιόλουστη, πνευματική ημέρα.

Σε ασπάζομαι νοερώς,  με αγάπη, ου την τυχούσαν, 
μακάρι και συ, βοδάκι, αυτό να το καταλάβεις!

Ευανθία η Σαλογραία
...................................................................................................................
...............................................................................................................




Ιδού το σχόλιο: 

Σκόρπιες σκέψεις με αφορμή την ανάρτηση
 Η Εκτέλεση των Εντολών και ο υπολογιστής:

Η αλήθεια βέβαια είναι ότι "πείθεσαι" να μη πολυπραγμονείς επειδή βλέπεις άμεσα το αποτέλεσμα: Πατάς ένα πλήκτρο και εμφανίζεται το συγκεκριμένο γράμμα, φτιάχνεται το συγκεκριμένο κείμενο...Αν πάταγες το πλήκτρο και περίμενες αρκετό χρόνο για να δεις το αποτέλεσμα, το οποίο μπορεί να είναι αυτό που επιθυμείς ή όχι, σίγουρα δεν θα είχες την ίδια αμεριμνησία...Θα προβληματιζόσουν..μήπως δεν γίνεται σωστά το ένα ή το άλλο;; 


Δηλαδή θέλω να πω ότι η έλλειψη περιέργειας οφείλεται σε μια εμπιστοσύνη η οποία οφείλεται στην αποτελεσματικότητα της ενέργειας την οποία κάνεις.

Με τα πνευματικά, η εμπειρία, τα αποτελέσματα, κατά κανόνα δεν είναι άμεσα γιατί δεν υπάρχει η κατάλληλη παιδεία...


Το να πατάς ένα πλήκτρο και αυτό χρειάζεται μια παιδεία: Αν το αγγίξεις απλά δεν θα κάνεις τίποτε. Αν πάλι το πιέσεις επίμονα πάλι το ίδιο (αντί για ένα γράμμα θα δημιουργήσεις πάρα πολλά) και αν το πιέσεις απότομα μπορεί και να το σπάσεις...

Άρα και εδώ υπάρχει μια μεθοδολογία στην οποία πρέπει να μυηθείς...

Η παιδεία, δηλαδή η σωστή καθοδήγηση είναι πολύτιμη! 

Και βέβαια πάντοτε υπάρχουν βαθύτερα επίπεδα: Πώς επικοινωνεί η μηχανή με τη γλώσσα; Ποιοί οι αλγόριθμοι; Όλα αυτά έπονται όταν αγαπήσεις τη σχέση ενέργειας-αποτελέσματος! Ανάγεται πλέον στο θαυμασμό μιας μυστικής αρμονίας, η οποία δεν μπορεί παρά να είναι συναρπαστική!



Υπογραφή: 

Α. ή Ακ ή Ακύλας, κατά περίσταση στα σχόλιά μου

κατά κόσμον Πέτρος Γ. Κουτσούκος, 
καθηγητής  Φυσικοχημείας, στο Πολυτεχνείο, εν Πάτραις  
............................................................................................................
...........................................................................................................

Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2016

Η Εκτέλεση των Εντολών και ο υπολογιστής (επανάληψη)



((Επανάληψη από το http://salograia.blogspot.gr/2009/09/blog-post_5502.html)

(Η φωτό είναι τραβηγμένη το 2006  
από το Φρούριο της Μασάντα στο Ισραήλ

Όπως βλέπουμε τη φωτό, δεξιά η πέτρα, 

αριστερά, η Ευανθία η Σαλογραία, σε παραλλαγή πέτρας)

................................................................................................
.................................................................................................
Παραπολυσεβαστέ τους,

φαινομενοσιολογιώτατε...

Σου το έχω πει...

Κατανοώ τις δυσκολίες των νέων να παραμείνουν στην Εκκλησία, 
γιατί ακόμη και η γραία εγώ, έχω τις αντιστάσεις μου.

Ακόμα και γω...δεν μπορώ να εκτελέσω εντολή, 
αν δεν καταλάβω σε τι με συμφέρει...
αν δεν καταλάβω την εσωτερική λογική- της εντολής- 
και δυστυχώς δεν βρίσκονται πολλοί, 
αυτήν την εσωτερική λογική να την εξηγήσουν....

Χάλια το μάρκετινγκ στην Ορθόδοξη Εκκλησία...

-Διατί να το κρύψωμεν άλλωστε; 

(Θα συμφωνούσε και ο Μητσοτάκης)

Τα παλιότερα χρόνια, οι παπάδες, 
είχαν πιστούς, άγιους και ταπεινούς, 
που δεν τα ψάχναν τόσο τα πράγματα...

Καλοί καιροί, άνετοι, για παπάδες με μπάκες!

Οι πιστοί, δεν ρώταγαν τα γιατί και τα διότι των εντολών...
απλά, κόβανε τα λαιμά τους και τις εφάρμοζαν -το κατά δύναμη- 
και έτσι προφυλάσσονταν- το κατά δύναμη πάλι-
από πάσης κηλίδος και εσώζοντο αι ψυχαί αυτών...

Σήμερα, δυστυχώς, εξέλιπεν ο φόβος του Θεού, από τις καρδιές 
– αυτός που υπήρχε τα παλιότερα χρόνια- 
γίναμε πιο φιλήδονοι(ας είναι καλά ο σινεμάς και η τυφλεόραση)

εκδικητικοί και εγωκεντρικοί

(ας είναι καλά ο Σβαρτς...και ο Βαντάμ..)

και πειθόμαστε να εφαρμόσουμε εντολή, μόνο, 
άμα βρεθεί κανας μάγκας παπάς- παμπόνηρος εν Χριστώ
-και μας πείσει δια του παραδείγματός του(τι σπάνια εμπειρία...)
και δια του λόγου του...

ότι αυτή η τήρηση εντολής, μάς σ υ μ φ έ ρ ε ι...

Για άλλη μια φορά μού έρχεται στο νού η όλη αναλογία του θέματος με τη χρήση των υπολογιστών...


Αν δεν πατήσω στο μαραφέτι εδώ, τις σωστές εντολές, δεν θα πάει το πρόγραμμα παρακάτω, όσο και να χτυπιέμαι...όμως...διαθέτω εμπιστοσύνη στον κατασκευαστή και χωρίς να έχω ιδέα από την εσωτερική λογική
της μηχανής, πατάω τα πλήκτρα που πρέπει, και φτάνω με ασφάλεια εκεί που οφείλω να καταλήξω...

Αν θελήσω, βέβαια, να μάθω την εσωτερική λογική του πατήματος των κουμπιών της μηχανής, σίγουρα θα αργήσω περισσότερο να φτάσω στο στόχο μου και θα κουραστώ παραπάνω....όμως θα έχω αποκτήσει μια αναφαίρετη, μια βαθύτερη γνώση...

Αν κάνοντας υπακοή σε πιο έμπειρους, ενεργώ με δυο τρόπους: και πατώντας ...τυφλοσούρτικα τα πλήκτρα και μελετώντας τη βαθύτερη τεχνολογία τους παράλληλα, βέβαια, θα έχω διπλό κέρδος:

Και το κέρδος της πρακτικής που μου δίνει άμεσα αποτελέσματα
και τη θεωρητική τους θεμελίωση...

Αυτή τη βαθύτερη Γνώση, αναμφίβολα, 
τη διέθεταν όλοι οι Άγιοι της σώζουσας Πίστεώς μας
 δια μέσου των αιώνων, και είναι ο Φωτισμός
-ο Φωτισμός είναι η Γνώση
-που γράφει ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος
- ο Φωτισμός, που εκπορεύεται από το Πνεύμα της Αληθείας, 
στο βαθμό που ο καθένας, Του επιτρέπει 
να κατασκηνώσει, εντός του...

Ευανθία η Σαλογραία
.........................................................................................
...........................................................................................