Τετάρτη, 1 Ιουνίου 2016

Τὸ μαρτύριον τῶν ἁγίων τριῶν καὶ δέκα ὁσίων πατέρων τῶν διὰ πυρὸς τελειωθέντων παρὰ τῶν Λατίνων ἐν τῇ νήσῳ Κύπρω ἐν ἔτει 1231




Τὸ μαρτύριον τῶν ἁγίων
τριῶν  καὶ δέκα ὁσίων  πατέρων
τῶν διὰ πυρὸς τελειωθέντων
παρὰ τῶν Λατίνων ἐν τῇ νήσῳ
Κύπρω ἐν ἔτει 1231


Ο Πάπας Γρηγόριος Θ΄, που έδωσε οδηγίες για την εκτέλεση των 13 Αγίων, έχει αγιοποιηθεί από τους Παπικούς!
Καντάρα μεινε γνωστ στην στορία τς Κύπρου χι μόνο γιά τ λόγο πού διαδραμάτισε τ κάστρο τς στά πολυτάραχα χρόνια τν Φράγκων κα νετν λλ κα γιά τ παλι μοναστήρι τς Παναγίας τς Κανταριώτισσάς  πού στάθηκε τ ΙΓ΄ αἰῶνα προπύργιο τς ρθοδόξς κκλησίας νάντια στούς διωγμος το λατινικο κλήρου.
   π κε ξεκίνησαν μία θλιβερ μέρα το 1222 δεκατρες σιοι  πατέρες πιστο στρατιτες τς θρησκείας το Ναζωραίου, γι ν γνωρίσουν πειτα π φριχτ βασανιστήρια, τ μαρτυρικότερο θάνατο π πανθρώπους παδος το Πάπα. στορία τς τρομερς ατς τραγωδίας μ τς νατριχιαστικές της μότητες χει στιγματίσει μ τ μελανότερα χρώματα τος «λεγάτους» το καθολικισμου τς ποχς κείνης, ν ταυτόχρονα
ξύψωσε κόμη περισσότερο τν παγκόσμια συνείδηση τν πολιτισμένων λαν, τ γόητρο τς ρθοδόξς Χριστιανοσύνης μ τος αματοβαμμένους της γνες κα τν σάλευτη πίστη της στο πέρτατο δανικ τς θρησκείας μ τν ατοθυσία κα τό μαρτυρικ θάνατο.
    Εναι γνωστ π τή στιγμή πού Κύπρος ποτάχθηκε στ δυναστεία τν Λουζινιν μ πόσο πεσμα κα γριο φανατισμ ο Φράγκοι προσπάθησαν νά προσηλυτίσουν τν ρθόδοξο κλρο κα τ λα τς Μεγαλονήσου, στε νά παρνηθούν τς προαιώνιες θρησκευτικές τους παραδόσεις κα ν σπασθον τ λατινικ δόγμα.
  Δραματικς σκηνές, ριδες κα διαμάχες εχαν δημιουργηθε νάμεσα στος καθολικος κα τος ρθοδόξους κληρικούς. Ο τελευταοι μ τν λύγιστή τους ντίσταση ν ποταχθον στ θέλημα τν Φράγκων καταδικάζονταν σ δαρμούς, φυλακίσεις, ξορίες κα φοβερ μαρτύρια, τ λεγόμενα  μαρτύρια τς ερς ξετάσεως.
   Μία π τς μελανότερες σελίδες τς Φραγκοκρατίας στην Κύπρο εναι κα τούτη πο κολουθε:
     Δεκατρες καλόγεροι «το ληθινο Χριστο ποιμένος κακα πρόβατα», ο ερεμίας, Μρκος, Κύριλλος, Θεόκτιστος, Βαρνάβας, ο δελφο Μάξιμος κα Θεόγνωστος, ωσήφ, Γεράσιμος κα Γερμανός, μ ρχηγ  τους, τν ωάννη κα τν Κόνωνα, φυγαν π τ Καλν ρος κα ρθανε στήν Κύπρο. φο πρτα μειναν στή μον Μαχαιρ, πγαν πειτα στ μοναστήρι «το Κουτζουβέντη» (Χρυσοστόμου), γιά νά καταλήξουν τελικ σένα μοναστηράκι, φιερωμένο στην Παναγία, πλάι σ πηγή, σ μέρος σύδεντρο στ κάστρο τς Καντάρας.
    εδηση το ρχομο τους γινε μέσως γνωστ σ λο τ νησί. Νεοφώτιστοι μοναχο το τόπου κα λλοι θερμο ζηλωτς το Θεαθρώπου ρθαν νά τος προσκυνήσουν κα νώθηκαν μ τος νεοφερμένους γέροντες, φιερώνοντας κα ατο τ ζωή τους  στ θεϊκ ρήματα το Χριστο κα λέγοντας τους μ λόζεστη καρδία «….μεθ’ μν ποθανομεν, τίμιοι κα γιοι πατέρες…». φήμη τν ελαβικν μοναχν δν ργησε ν γίνει γνωστ κα στος Λατίνους, γιατ τ καλά τους ργα γιναν πασίγνωστα στον τόπο.
     μως ατ τ ργα γέννησαν τ φθόνο τν καθολικν παπάδων, πού σ λίγο κδηλώθηκε πέναντι τν μοναχν μ τ θηριωδέστερο τρόπο. Μία μέρα, ν ο μοναχο τς Καντάρας ταν φοσιωμένοι στ ερά τους καθήκοντα, βλέπουν νά παρουσιάζεται μπροστ τους νας καθολικς εροκήρυκας λεγόμενος νδρέας «ζηλωτς κα ργανον κακίας», μ’ να κόλουθο του. Μ «ποκρισία λωπεκς» ρχιζει νά τος ξετάζει τ πότε κα π πο ρθαν στήν Κύπρο καθς κα μ ποίο σκοπ γκαταστάθηκαν σ΄ ατ τ μαναστήρι. πειτα γύρισε τή συζήτηση στό θέμα τν διαφορν, πού χωρίζουν τ ρθοδοξο π τ Καθολικ Δόγμα, κα κυρίως στή μυσταγωγία τς γίας Κοινωνίας, πιμένοντας τι σύμφωνα μ τος κανόνες τς Λατινικς κκλησίας Θεία Μεταλήψη πρέπει να γίνεται μ τ ζυμα κα χι μ τ νζυμα, πως πρεσβεύει τ ρθοδοξο Χριστιανικ Δόγμα.
  Ο λληνες μοναχο ντικρούοντας τ σαθρ πιχειρήματα, του παντον τι Χριστς στό Μυστικ Δεπνο  «λαβεν ρτον νζυμον, τέλειον, γιον, ς μ ερεθέντος το τότε ζύμου», λέγοντας στους μαθητς του: «Τοτο ποιτε ες τήν μν νάμνησιν». «Ατν την ντολ κα μες κρατομε κα πιστεύουμε». Λένε στεναρ ο γέροντες στό Λατίνο. «σο γι τ φρόνιμα σας περ ζύμου, μες δέν τ παραλάβαμε οτε παρ τν το Χριστο  κηρύκων, οτε παρ τν οκουμενικν κα γίων Συνόδων». σο προχωρε συζήτησις κα ο σοι πατέρες μ νηφάλιο φος ντικρούουν τν «μισόκαλον» νδρέα, τόσο ατς «θηρίων μότερος, τν λωπεκν πεκδύς, πρς τ θηριωδέστερον τράπη». ξαλλος π τ θυμ του, διατάζει μέσως τος μοναχος ν παρουσιαστον στο Φράγκο ρχιερέα τς Λευκωσίας  κα νά πολογηθον γι  τ σα το επαν: «Μ τν ρισμό σας», το παντσαν ο πιστο γέροντες χριστιανο κα πρόσθεσαν κόμη τι θ ξακολουθήσουν τ κήρυγμα τους καί πς θ πεθάνουν γι τν ρθοδόξη πίστη, στω κι ν τος καταδικάσουν σ μυρίους θανάτους. χομεν ες τν ψυχήν μας τν λπίδαν τι θ ζήσωμεν, κα τ σώματα μας, πο θ βασανισθον π τ βία τν τυράννων, νδύσονται θανασίαν ν τ τελευτήτ κείν  ζω».
     φο συγκεντρώθηκαν  στήν κκλησία λειτούργησαν κα μετάλαβαν τν χράντων Μυστηρίων, ξεκίνησαν για τν Λευκωσία παρακαλώντας τ Θε ν τος πλίζει μ δύναμη, μ γνώση σταθερ κα μετάκλητη. ταν φθασαν ξω π τ Λευκωσία, καμαν σταθμ στ μον το γίου Γεωργίου το Λάμποντος, τή λεγομέν  τν Μαγκάνων, που «ποταμηδόν» τρεχαν ο ρθόδοξοι χριστιανο νά λάβουν τν ελογία τους. Σ’ ατ τ μεταξ καθολικς ρχιεπίσκοπος Στρόγγο (Εστόργιος) εδοποίησε τος Λατίνους κληρικος κα λλους καθολικος νά παρευρίσκονται στήν ερή ξετάση, πού θ καταδικάζε τος μοναχος τς Καντάρας, πο εχαν ξεκινήσει, βαδίζοντας πρς τ Λευκωσία κα ψέλνοντας τν ερ ψαλμ «Μακάριοι ο μωμοι ν δ, ο πορευόμενοι ν νόμ Κυρίου». ταν τραγικ πομπή φτασε μπροστά στν Εστόργιο, Φράγκος  εράρχης τος ρώτησε ν λα σα το επε «μαΐστορος» νδρέας εναι ληθινά. Ο τίμιοι γέροντες θαρρετ κα μ μία φων τ πιβεβαίωσαν. Στρόγγο  «θυμο σχέτου πλησθες» θέλοντας ν ποτάξει μ τ βία στ θέλημά του, τος δεκατρες καλόγερους, δωσε διαταγ ν τος κλείσουν στ φυλακή, που ο δεσμοφύλακες μ σπρωξιές, μ βρισιές, τραβώντας τους π τ γένια κα τ μαλλιά, τος ριξαν. Φόβος  κα τρόμος κυρίεψε τος λληνες τς Μεγαλονήσου, πο βλεπάν τς δραματικς ατς σκηνές, ν στν μαρτύρων τ πρόσωπα «γλυκεά τις λάμψις διεκρίνετο, νταύγια οσα τς  γαλήνης, ν ψυχ ασθάνεται ψηφοσα τς περιπετείας κα τος κινδύνους το σώματος, ποβλέπουσα δέ μόνον ες  δεδές τι, παρ το ποίου τν μοιβ λπίζει».
   νας λόκληρος χρόνος πέρασε κα ο φυλακισμένοι ταν πάντα κλεισμένοι στ δεσμωτήριο, ποφέροντας καρτερικ τ δυσοσμία, πως κα λλη ταλαιπωρία, μόνον «ρτου κα δατος μεταλαμβάνοντες».
Στο χρόνο πάνω Φράγκος  ρχιερέας τος ρωτάει ν μετανόησαν γιά σα «ποτροπιαα εχαν επε. Ο μάρτυρες μως τς θρησκείας πτόητοι, το ποκρίθηκαν: «ς  μ  μς ξιώσει Κύριος ν προδώσουμε τν λήθεια κα νά σπασθομε τ ψεδος». πάντηση το μονσινιόρου  ταν ν ξανακλειστον γι τρία κόμη  χρόνια  στ φυλακή, ν ατο δεν παυαν  ν μολογον τν κλόνητη πίστη τους  σ ,τι ρχικ μολόγησαν. π τ μαρτύρια πο τραβοσαν εχαν καταντήσει  συρόμενοι σκελετοί. νας μάλιστα Θεόγνωστος πέθανε. σκληρόκαρδος νδρέας πρόσταξε  τότε ν διαπομπευθε τ λείψανό του στν  γορ κα στερα ν ριχτε στς φλόγες. Βλέποντας πς ο φυλακισμένοι του μεναν μετανόητοι, ποτάθηκε στ βασιλι ρρίκο Β΄, Εστόργιος  λειπε ατ τν καιρ στν νατολή, κα τν ρώτησε μ ποιό τρόπο ν θανατώσει ατος τος   διορθώτους Γραικούς  πο ξακολουθον ν βλασφημον τ δόγμα τν Δυτικν. ρήγας πάντησε στν εροεξεταστ  ν καλέσει στήν πλατεία τν τάξη τν καβαλλαρέων, ν συγκεντρώσει πολν χλο, γιά ν πολαύσει θέαμα, κα τότε  ν διατάξει ν δέσουν τος «αρετικος» στά πόδια κα στς ορς τν λόγων κα μουλαριν κα στερα ν ξαμολήσουν πρς τ μέρος το ποταμο στε ο σάρκες τος να ξεσκιστον πάνω στίς πέτρες κα τέλος νά τος ρίξουνε στ φωτιά… Ο δήμιοι κτέλεσαν κατά γράμμα τ ποτρόπαιο ργο τους.
     Τν ραν πο ο φλόγες ρθώνονταν σν πύρινα φίδια στν οραν μ τ’ λοκαυτώματα τν μοναχν, καθηγούμενος ωάννης, καθς διασώζει  λλάτιος σ μία διηγήση νώνυμου συγγραφέα, φάνηκε σν ναστημένος κα προσευχόμενος ν μέσο τους. Τότε νας καβαλάρης το ΄ριξε  τ δαυλ ναμμένο κα τν ποτελίωσε. τσι στεφανωμένοι μ τ κτινοβόλο φς το μαρτυρίου  παρέδωσαν στ Θε τν γία τους ψυχ ο σιοι πατέρες τς Καντάρας, γι ν πληρωθε θεόπνευστος λόγος το Δαβίδ, πο λέει «Διήλθομεν δι πυρς κα δατος, κα ξήγαγες μς ες ναψυχήν…».
ΑΘΗΝΑ ΤΑΡΣΟΥΛΗ
(π τ βιβλίο της, «Κύπρος» τόμος Β΄ , σ.σ. 99-102)
Πάπας Γρηγόριος Θ΄ (εσηγητς τς ερς ξετάσεως) ποος δωσεν διος προσωπικς δηγίας ες τν Δομινικανν εροεξεταστν  νδρέαν  ν κτελέση τ μακάβριον γκλημά του, χει γιοποιηθε π τν παπικν κκλησίαν. δ διάδοχος του Βενέδικτος Στ΄ ρχεται ς  «ποστολικς προσκυνητς» ες τν τόπον το εδεχθος γκλήματος μ πρόσκλησιν το ονίτου ρχιεπισκόπου Κύπρου κα τς δη ξουνιτισθείσης  συνόδου του…
   Σημειωτέον τι πρ δεκαετίας ξουνιτισθες πλέον Μητροπολίτης Κερυνείας Παλος Μαντοβάνης(!!!) γραφεν ες τν ρχιεπίσκοπον Χρυσόστομον:
     Ταπειν φρονομε τι κκλησία τς Κύπρου δν πρέπει ν χει καμία συμμετοχ στν πίσκεψη νς κοσμικο ρχοντα στος τόπους ο ποοι καθηγιάσθησαν μ τ τίμιο αμα τν δεκατριν μοναχν τς Καντάρας κα τόσων λλων γίων, ο ποοι πέμειναν φρικτ βασανιστήρια π τος Παπικούς, διότι ν τοιαύτ περιπτώσει ναγνωρίζεται Πάπας π τν διπλ διοτητά του ς ρχηγο κράτους κα κκλησίας.
    τοιαύτη  πίσκεψη το Πάπα, ποία πενδύεται μ τ μανδύα το προσκυνήματος μόνο ταπείνωση, καταισχύνη κα συμφορ θ προξενήσει στν τόπο μας. Ο ναγκαλισμο μ τν Πάπα δν θ φέρουν τν ποθητή, ς λπίζετε, βοήθειά του στ θνικ θέμα, λλ τν ργ το Θεο πάνω στς κεφαλές μας, ς μαρτυρε στορία το μαρτυρικο μν Γένους.
(«Θεοδρομία», τος γ΄, ανουάριος–Μάρτιος 2001, τεχος 1, 109 )

Πηγή: http://trelogiannis.blogspot.gr/2016/05/13.html


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου