Τετάρτη, 16 Δεκεμβρίου 2009

Και οι τρίχες απ' τα μαλλάκια σας, είναι μετρημένες...(Ματθ.κεφ.ι στ.30)


Όταν πάω να αποτρελαθώ, περιστεράκι μου,

νομίζοντας πως η αφεντιά μου- με την πρόνοιά της και την οργάνωσή της- θα τα προλάβει όλα τα στραβά και τα ανάποδα, θυμούμαι το λόγο του Κυρίου μας Ιησού, που μας βεβαίωσε κάποτε ότι και οι τρίχες της κεφαλής μας, είναι μετρημένες από Εκείνον που τρέφει για μας, την Άφατη Αγάπη
(Ματθ.κεφ.ι, στ.30)

Δεν πέφτει-είπε- ούτε φύλλο κάτω από δέντρο , ούτε σπουργίτι στο χώμα, ούτε τρίχα από τα μαλλάκια μας, χωρίς ο Παντοδύναμος Θεός, να έχει γνώση για το ζήτημα αυτό, και χωρίς να έχει παραχωρήσει την άδεια για τη μεταβολή ετούτη.

- Επομένως;

- Επομένως, δε δικαιούμαι να αγωνιώ...

Δε δικαιούμαι να αρχίσω να μπαινοβγαίνω περιπλανώμενη- μετά την κηδεία, του - περισσότερο απ' όσο φανταζόμουν- αγαπημένου, πατέρα- στις ατελείωτες -και συνάμα τρομακτικές- σπηλιές με τα <άν>...

-Αν ετούτο... αν το άλλο ...αν το παράλλο... ο καρκίνος δε θα εξαπλωνόταν και ο πατέρας, θα ζούσε ακόμα...

-Μανδάμ, κομμένη η μίρλα, τελεία και παύλα!

Ή πιστεύεις, μανδάμ, στη θεία Πρόνοια και ηρεμείς ή δεν πιστεύεις και βουρλίζεσαι!


Μέσος δρόμος δε βρίσκεται, θα συμφωνούσε μαζί σου και ο Θεοφιλέστατος, έτσι δεν είναι;

-Όπως τα λέτε , τέκνον μου, άρα;

- Άρα,το <ράβουμε>, ευχαριστούμε εκ καρδίας τον Κύριο και προχωράμε...

Όταν ο Χριστούλης, θέλει να κρατήσει κάποιον επάνω στη Γη, φέρνει τις μύριες καλές συμπτώσεις προκειμένου να τον κρατήσει!

Όταν ΔΕ θέλει, μέσ' στους καλύτερους γιατρούς του κόσμου να βρίσκεται, θα γίνουν <λάθη> που θα τον <στείλουν>...

Ακαταμέτρητα, τα παραδείγματα!

-Αυτή η ζωή δεν είναι για χόρταση, μανδάμ, πάρτο χαμπάρι!

Η Αιώνια Ζωή, έχει την αξία, ξυπνήστεεε!

Αγιούτε γειτόνοι!

Ας πούμε, ένα γνωστό μου, ενώ έτρεχε-δίχως κράνος και με μια βαριά μηχανή- τον χτύπησαν- ούτε μία, ούτε δύο αλλά- τρεις νταλίκες!

- Το πιστεύεις;

Τρείς νταλίκες!
Του άνοιξαν το κεφάλι!
Και όμως ΕΖΗΣΕ!


Και ενώ έπεσε αιμόφυρτος με θανατηφόρο κάταγμα στο κρανίο, <έτυχε>- λέει- να περνάει γιατρός, με το βαλιτσάκι του,δίνοντας αμέσως τις ενδεικνυόμενες πρώτες βοήθειες, και επίσης, <έτυχε>, να υπάρχει σταθμευμένο- παραπλεύρως στο χώρο του ατυχήματος-κοντά σε ένα χωριό της Αχαίας το συμβάν πριν λίγα χρόνια- και ένα αυτοκίνητο Πρώτων Βοηθειών, και από την κατεύθυνση της Χαλανδρίτσας- από όπου τον έφερναν με ιλιγγιώδη ταχύτητα- <έτυχε> να εφημερεύει το νοσοκομείο του Αγίου Ανδρέα- που τότε δεν είχε πάθει τη μεγάλη ζημιά από τους σεισμούς, ώστε να είναι κλειστό, όπως είναι σήμερα.

Αν εφημέρευε το Πανεπιστημιακό του Ρίου, και έπρεπε να τον πάνε μέχρι εκεί, ο άνθρωπος, δεν θα άντεχε, θα είχε εκμετρήσει το ζην, τουτέστιν, θα είχε πεθάνει.

<Έτυχαν> όλες αυτές οι συγκυρίες και ο φίλος έζησε, και με την ευχή της Κυρά Παναγιάς και της μάνας του, είναι γερός σαν την Παλιοβούνα που βλέπω απέναντι.

Έζησε,διότι, για λόγους ανεξερεύνητους από την ανθρώπινη λογική μας, έπρεπε να ζήσει, δεν είχε εκδοθεί το προσκλητήριο της αναχώρησης, ή όπως λέει ο λαός μας, υπήρχε ακόμη λάδι στο καντήλι του βίου του.

Θυμούμαι, πριν χρόνια, σε τρένο, ενώ ταξίδευε - νέος ακόμη και ανυποψίαστος για πολλά - ο πατέρας μου- ένας άγνωστος που καθόταν δίπλα του στο κάθισμα, του μίλησε σε κάποια στιγμή λέγοντας:

-Κύριε μου, είμαι γιατρός και ακούγοντάς σας εδώ και ώρα να βήχετε, από τον τρόπο που βήχετε, καταλαβαίνω ότι μάλλον έχετε πρόβλημα με την καρδιά σας.
Να πάτε να την κοιτάξετε!

Ο πατέρας, παρότι ένιωθε υγιέστατος,δίνοντας βάση στο λόγο τού άγνωστου γιατρού- θα μπορούσε και να αδιαφορήσει- την κοίταξε.

Πράγματι, ανακάλυψε εξαιρετικά σοβαρό πρόβλημα, παίρνοντας, όμως, τα κατάλληλα φάρμακα, συντήρησε την καρδιά σε καλή κατάσταση για τα 30 επόμενα χρόνια του.

Θα μπορούσε να είχε συμβεί το έμφραγμα- επειδή ήταν και καπνιστής εκ νεότητος-θα μπορούσε να είχε πάθει τα μύρια άλλα, πλην, δεν τα έπαθε.

Τον κράτησε ο Θεός στη ζωή,για τους λόγους που Εκείνος μόνο γνωρίζει.

Των αδυνάτων αδύνατον -και όσο νωρίτερα αυτό το χωνέψουμε, τόσο καλύτερα για την ψυχοσωματική μας ισορροπία- να εισέλθουμε στη Σκέψη του Κυρίου, των αδυνάτων αδύνατον, να γίνουμε σύμβουλοί Του, όπως σοφά αναφέρει η Γραφή η Αγία.

Εκείνος,και μόνον Εκείνος, σε κάθε περίπτωση, γνωρίζει τι είναι το καλύτερο για τον καθένα και το επιτρέπει.

Εκείνος είναι ο αδιαφιλονίκητος, κάτοχος πάσης Γνώσεως και πάσης Πληροφορίας και τη διαχειρίζεται- είτε το κατανοούμε είτε όχι- ανά πάν δευτερόλεπτο, προς ωφέλεια της αιώνιας ψυχής μας.

Εμείς- αν επιθυμούμε το καλό των υπάρξεών μας,αν θέλουμε να μη συντριβούμε απ' την οδύνη, αν επιθυμούμε να μη μας τυλίξουν σε δαιμονικούς ζουρλομαντύες-οφείλουμε ειρηνική υποταγή σε ό,τι μάς έρχεται μέσα απ' τα αναπόφευκτα γεγονότα...

Αποδοχή το λένε αυτό οι ψυχίατροι, με το πολιτισμένο τους ύφος.

- Και όταν μια πόρτα κλείνει, μια άλλη ανοίγει, αρκεί να γυρίσουμε τα μάτια να τη βρούμε, να την κοιτάξουμε...

Όποιος, αρνείται να αποδεχτεί κάποια οδυνηρά- για τη συνείδησή του- συμβάντα, θα διαλυθεί αργά ή γρήγορα, από την παράκρουση και το σκοτισμό του ιδίου θέληματος -αδύνατον να γλιτώσει, και κανένα αντικαταθλιπτικό χάπι, μακροχρονίως δε θα μπορέσει να του προσφέρει βοήθεια, εφόσον οι εσωτερικοί λογισμοί του, δε φωτισθούν από το Φώς του Θείου Λόγου που ελευθερώνει...

Η ζωή-στην καθημερινότητά της, στη διαχρονικότητά της- είναι απίστευτα σκληρή και απρόβλεπτη.

Για ένα έκαστο- ας είναι και παρίας ας είναι και Άρχοντας πολλών Δαχτυλιδιών- καταφθάνει, ως κεραυνός εν αιθρία -συχνά- η ώρα δυνατής, προσωπικής δοκιμασίας του.

Το ξέρω ότι ακόμη δεν είσαι σε θέση να το χωνέψεις, όμως...χωρίς δοκιμασία, η ψυχή δεν κατακτά εν Αγίω Πνεύματι, την αρετή, τής εν Κυρίω Ιησού, Ταπεινοφροσύνης, άνευ της οποίας, ουδείς στην Ουράνιο Βασιλεία, θα εισέλθει, ως -εις το διηνεκές- ευφρόσυνος,των αγίων, συμπολίτης...
(προς Εφεσ.κεφ.β, στ.19)

Σε ώρες δύσκολες, θυμάμαι συχνά, την εμπιστοσύνη την απερίγραπτη, του Πατριάρχη Αβραάμ, που ξεκίνησε - χωρίς συζήτηση- για τη θυσία του μονογενούς του και λατρεμένου Ισαάκ, επειδή αντήχησε στα πνευματικά του αυτιά, κατηγορηματική η Εντολή του Κυρίου της Δόξης.

Αυτή την απίστευτη, αδιαπραγμάτευτη εκ μέρους του Πατριάρχη Αβραάμ, εγκατάλειψη στο Άγιο Θέλημα, τη θαύμασαν αμέτρητες καλοπροαίρετες ψυχές, δια μέσου των αιώνων.

Έγραψε με αφορμή τον Αβραάμ και ο φιλόσοφος Κίργκεγκωρ τα δικά του κατεβατά- αναφερόμενος στο υπέροχο άλμα, στο υπέρ-λογο της Πίστεως- και απαρασάλευτη αλήθεια παραμένει, ότι όποιος εμπιστεύεται αταλάντευτα, τις αποφάσεις-παραχωρήσεις του Τριαδικού, Παναγίου Θεού, αποκαλύπτεται ως ο σοφός,ο νηφάλιος, ο ήρωας, ο κεκαθαρμένος από τα προσωπικά του πάθη, και ο αληθινά κερδισμένος και μακάριος οδοιπόρος, στους δρόμους της ανθρώπινης Ιστορίας.

Ακόμα και σήμερα, υπάρχουν τέτοιες μορφές.

Ευτύχησα, κάποιες, να συναντήσω...

Σαλογραία

Τρίτη, 15 Δεκεμβρίου 2009

Το τραγούδι του Γιώργη-Ποίηση Ν.Βρεττάκος



Πώς τα κατάφερες, καημένε Γιώργη, και δεν μπόρεσες

να μείνεις πίσω από την πέτρα του βουνού να μη σε βρούνε

αυτοί με τα μακριά μαχαίρια , με τους σκύλους

και τα σχοινιά. Σε κρέμασαν, γιόμισαν το κορμί σου τρύπες,

έφαγαν, ήπιαν, χόρεψαν. Και την άλλη μέρα,

ένα πουλάκι που φτερούγισε από τα δημοτικά τραγούδια

κάθισε πάνω στο κεφάλι σου, ακριβώς εκεί

που έφτιαχνες τη χωρίστρα σου, και σάμπως να 'ταν

γιομάτος Γιώργηδες και Αι-Γιώργηδες

γύρω σου ο τόπος, κελαιδούσε.

(Νικηφόρος Βρεττάκος)

Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου 2009

Συνέντευξη του αστροφυσικού π. Νικολάου Χατζηνικολάου(Ι.Μ.Σίμωνος Πέτρας)




Βρίσκομαι μακριά από Πάτρα, αλλά ένας ηλεκτρονικός φίλος, μου έστειλε την παρακάτω συνέντευξη που νομίζει, αξίζει τον κόπο να την διαβάσουν και οι αγαπημένοι επισκέπτες αυτής της σελίδας.
Την παραθέτω:
.............................................
ΖΗΤΗΜΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ Συνέντευξη του -αστροφυσικού- π. Νικολάου Χατζηνικολάου
(Ι. Μ. Σίμωνος Πέτρας), προέδρου του «Κέντρου Βιοηθικής» «Κυριακάτικη ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» 11-ΜΑΡ-2001

Όταν ήταν 30 ετών, δεν μπορούσε να φανταστεί τον εαυτό του κληρικό. Τώρα, στα 46 του, δεν μπορεί να φανταστεί τον εαυτό του κάτι άλλο. Σπούδασε φυσική στην Ελλάδα και μετά αστροφυσική στο Χάρβαρντ. Σύμβουλος στο Διαστημικό Κέντρο της NASA(!), ο πατήρ Νικόλαος Χατζηνικολάου δεν είναι αυτό που λέμε «κλασσικός μοναχός». Απεχθάνεται τη δημοσιότητα. Κι ίσως αυτός να ήταν ο βαθύτερος λόγος που αρνήθηκε να γίνει εκπρόσωπος του αρχιεπισκόπου. Η αγάπη του όμως «προς τα θαύματα του Θεού, όπως είναι η ζωή», ίσως τον έκανε να ασχοληθεί με την βιοηθική, καθώς είναι πρόεδρος της αρμόδιας επιτροπής της Εκκλησίας και του Κέντρου Βιοηθικής που στεγάζεται στην Ανάληψη, μετόχι της Σιμωνόπετρας του Αγίου Όρους -εκεί όπου ανήκει και ο π. Νικόλαος-, στον Βύρωνα Αττικής. -------------------------------------------------------------------------------------------------
ΕΡ: Πώς έρχεστε σε επαφή με τους ανθρώπους;

ΑΠ: Δεν θέλω να πείσω τους ανθρώπους. Δεν θέλω να τους σώσω. Ούτε κάν να τους βοηθήσω. Η επαφή μου με τους ανθρώπους είναι προσπάθεια κοινωνίας: Να μοιραστώ!
Γιατί βοηθώ σημαίνει είμαι ο ισχυρός, ο κατέχων και ο βοηθούμενος είναι ο ασθενής, ο στερούμενος, οπότε έχω ένα αίσθημα υπεροχής.
Κι αυτό είναι καταστροφή για το Χριστιανισμό.
Κοινωνώ και μοιράζομαι σημαίνει είμαι στο ίδιο επίπεδο.
Ζούμε σε μια κοινωνία που στηρίζεται σε δύο πόδια: το λόγο και την εικόνα.
Έχουμε πολλή ραδιοφωνία και τηλεόραση.
Σε μια εποχή που είναι πληθωρική στο λόγο, η ανάγκη για σιωπή είναι μεγαλύτερη.
Πιστεύω στη μαρτυρία της Εκκλησίας.
Οι θησαυροί του Θεού κρύβονται και σιωπούν. Η αλήθεια όταν φανερώνεται ξοδεύεται και υποβαθμίζεται.
Η Εκκλησία ομιλεί διότι ξέρει να αγαπά τη σιωπή και την αφάνεια. Από κεί πηγάζει ο πλούτος της αλήθειάς της.
Η κύρια δύναμή της δεν είναι ο λόγος και το κήρυγμά της, αλλά η προσευχή της.
Ο Θεός την ενδιαφέρει πρωτίστως και έπειτα ο λαός.
Ο λαός, το πλήθος, συχνά αλλοιώνει το πρόσωπο.
Ο Θεός το αναδεικνύει.
Η προσευχή, περισσότερο, είναι σιωπηλός αναστεναγμός παρά λόγος και επιχειρήματα στο Θεό.

ΕΡ: Για όλ’ αυτά, αρνηθήκατε τη θέση του εκπροσώπου του αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου;

ΑΠ: Όχι ακριβώς. Για την Εκκλησία υπάρχει ο καιρός του σιγάν και ο καιρός του λαλείν.
Απλά νομίζω ότι τύποι σαν το δικό μου, δεν κάνουν για το γραφείο τύπου.
Εγώ ούτε τηλεόραση βλέπω, ούτε ραδιόφωνο ακούω, ούτε εφημερίδες διαβάζω.
Ζημιά θα προκαλούσα
.
Βέβαια και οι υποχρεώσεις μου στην Επιτροπή Βιοηθικής λειτούργησαν απαγορευτικά για κάτι τέτοιο.
ΕΡ: Πώς κρίνετε την εικόνα των μητροπολιτών που λειτουργούν ντυμένοι με πολυτελή άμφια;

ΑΠ: Δεν μ’ αρέσει αισθητικά.
Επειδή αυτή η παρέλαση των μιτροφόρων αρχίζει να είναι κάτι το υπερβολικό, παύει να είναι σεμνό. Καταστρέφει το κατανυκτικό. Σίγουρα, ο πειρασμός της επίδειξης με κοσμικά κριτήρια είναι πολύ μεγάλος.
Η αμφίεση των κληρικών δεν πρέπει να θυμίζει τους αυτοκράτορες του Βυζαντίου, αλλά την θεόμορφη ταπείνωση του Χριστού και των Αγίων.
Αν και η δόξα του παρελθόντος και η ιστορική συνέπεια επιβάλλουν κάποια μεγαλοπρέπεια, η Εκκλησία πρέπει να στρέφεται περισσότερο στο βάθος της αλήθειας και το μέλλον, την προοπτική μας. Σεβόμαστε την ιστορία και τους συμβολισμούς.
Αλλά εμπνεόμαστε από το πνεύμα και την ουσία.

ΕΡ: Ποιός είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος που αντιμετωπίζει σήμερα η Ορθοδοξία;

ΑΠ: Δεν κινδυνεύει από τίποτε.
Η σκέψη όμως μιάς Εκκλησίας, που από σώμα Χριστού και κιβωτός σωτηρίας και αλήθειας, γίνεται επίγειος οργανισμός με εφήμερη νοοτροπία και αντίληψη, προκαλεί βάναυσα την πίστη. Αυτός είναι ο κίνδυνος να χάσουμε εμείς την Ορθοδοξία. Νομίζω ότι κινδυνεύουμε από την εκκοσμίκευση. Δηλαδή, όταν η Εκκλησία αποκτά υπερβολική εφημερότητα, επιγειότητα, τότε χάνει την αληθινή έκφραση και ομορφιά της.

Γυμνώνεται από το μεγαλείο της.
Ο ιερέας δεν είναι υπηρέτης του λαού, αν είναι υπηρέτης τότε είναι μόνον του Θεού.
Όταν η εκκλησία εξαντλεί το μήνυμά της στο σήμερα, στο εδώ και στο τώρα, τότε φράζει τους ορίζοντες της ψυχής στο αιώνιο, στο θεϊκό, στο υπερβατικό.
Το μοντέλο της Εκκλησίας δεν είναι ο καλός, ηθικός, σωστός, τίμιος, ενάρετος άνθρωπος.
Αλλά ο Άγιος. Κι ο Άγιος είναι θεόμορφος. Τον βλέπεις και χωρίς ν’ ανοίξει το στόμα του λές: Ναι, υπάρχει Θεός
.
ΕΡ: Ποιός είναι ο στόχος σας, π. Νικόλαε; Η αγιότητα;

ΑΠ: Οι αμαρτίες είναι ένα τίποτα μπροστά στη χάρη του Θεού. Υπάρχουν απλώς για να ταπεινώνουν. Εγώ βάζω τον πήχυ όσο πιο ψηλά γίνεται.
Και, φυσικά στην Εκκλησία, δεν περιμένουμε να περάσουμε πάνω απ’ αυτόν, γιατί κινδυνεύουμε από αλαζονεία. Περνώντας κάτω απ’ αυτόν, μας μένει η ταπείνωση.

ΕΡ: Είστε μοναχός, αλλά ζείτε μέσα στον κόσμο;
ΑΠ: Είμαι μισός μοναχός και μισός παπάς. Αλλά προσπαθώ να τιμώ το μισό πετραχείλι μου και το μισό κουκούλι μου.
ΕΡ: Δεν νομίζετε ότι μερικές φορές ο Θεός είναι άδικος;
ΑΠ: Ο Θεός είναι πάντοτε και σε όλους άδικος. Αλλά με πολύ διαφορετικό τρόπο από αυτόν που η πεζή ανθρώπινη λογική υπαγορεύει
. Όταν επικαλούμαστε το έλεός Του, ζητούμε να ξεχάσει τη δικαιοσύνη Του. Με το «Κύριε ελέησον», ρουσφέτι ζητάμε. Η σωτηρία μας στηρίζεται στην αδικία του σταυρού και του ελέους Του.
ΕΡ: Τι πιστεύετε για την επίσκεψη του πάπα;
ΑΠ: Έχω μεγάλη δυσκολία να κατανοήσω τι θα πεί «εκκλησιαστική πολιτική», «εκκλησιαστικός ηγέτης» και τι θα πεί «θρησκευτική επίσκεψη».

Εγώ καταλαβαίνω τι θα πεί Θεός Πατέρας, όχι ηγέτης, και τι χάρις, όχι πολιτική. Όσο για τον όρο επίσκεψη, αυτός μου θυμίζει κονφορμισμό, τουρισμό, συμβατικότητα.
Στην Εκκλησία μια επίσκεψη γνωρίζουμε, αυτήν του Αγίου Πνεύματος. Δεν κάνουμε επισκέψεις. Δεχόμαστε «επισκέψεις». Πάντως, αν ο πάπας είχε αληθινή αγάπη, θα καταλάβαινε ότι κανέναν δεν θα ωφελήσει η δική του επίσκεψη στην Ελλάδα.
Αυτό που όλοι χρειαζόμαστε είναι η επίσκεψη του Θεού στις καρδιές μας.

Τρίτη, 8 Δεκεμβρίου 2009

Αφιερωμένο εξαιρετικά στον πατέρα μου που ολοκλήρωσε νικηφόρα την πορεία του...


Ένα ποίημα:
Ο κύκλος της πορείας
(του Νικηφόρου Βρεττάκου)

Δεν είμαι γενναίος. Δεν είμαι αφού
δεν ξέρω από φόβο. Πήρα μια φούχτα
σκοτάδι και τό ψαξα, είδα,
δε βρήκα σκοτάδι.Βλέποντας πριν
αστράψει το φως, κατόπιν το φως,
δεν κλείνω τα μάτια μου όταν αστράφτει.
Έχω στα χείλη μου χίλια σπαθιά,
που ανοίγοντας σκίζουν σε χίλιες ασύνδετες
νησίδες τη νύχτα. Όλες τις διαταγές μου
τις γράφω σε ένα χαμόγελο.

Πιο γενναίος απ' την άγνοια -όπως το φως
που πέφτει στο βάραθρο κάτω, χρυσώνω
το στόμιο του Άδη. Δεν είμαι γενναίος.

Μαζί με τ' αστέρια, γράφω τον κύκλο μου...
..........................................
Και ένα τραγούδι: Ο αετός πεθαίνει στον αέρα:
http://www.youtube.com/watch?v=_1T2AzA-QJc

Σάββατο, 5 Δεκεμβρίου 2009

Ο Κύριος Ιησούς Χριστός, η Αιώνια Ζωή και η μαύρη τρύπα του Θανάτου



Θέλω να σου εξομολογηθώ,περιστεράκι μου, ότι όταν επέλεγα τoν Κύριο Ιησού , στα δεκαοχτώ μου τα χρόνια, ως τον Ήλιο του βίου μου όλου, δεν ήταν διότι φοβόμουν το θάνατο.

Δεν είχα εμπειρία, ασθένειας ή θανάτου, ώστε να τον φοβούμαι.

Στα δεκαοχτώ μου, διάλεξα- ενσυνειδήτως- το Χριστό, επειδή έπρεπε να αποφασίσω αν θα πορευτώ, ακολουθώντας τις ενίοτε αιματηρές εντολές Του, ή αν θα προχωρούσα με βάση τις προσωπικές μου διαθέσεις και παρορμήσεις.

Η λογική μου ήταν απλή και πρακτική.

Επειδή επιθυμούσα - του σκοτωμού επιθυμούσα- να κάνω του κεφαλιού μου, και ο Κύριος Ιησούς, είχε τις δικές Του Εντολές,που τις έβαζε απέναντί μου να με κοιτάνε σιωπηλά και ..παραπονιάρικα, αποφάσισα να ερευνήσω ενδελεχώς, το ζήτημα της Θεότητας και της Ανάστασής Του.

Η λογική μου μουρμούριζε, ξεσκονίζοντας τα επιχείρηματά της, ότι αν ο Χριστός αναστήθηκε, υπήρξε απείρως σημαντικότερος από οποιονδήποτε σπουδαίο άνθρωπο, που ως πνευματικός διάττων αστήρ, ολοκλήρωσε την τροχιά του στις συνειδήσεις των κατοίκων της Γαίας.

Αν ο Χριστός αναστήθηκε, ίσως, πράγματι, να ήταν και Θεάνθρωπος, όπως κατέγραψαν οι Άγιοι Απόστολοι στα Ευαγγέλια και στις επιστολές τους- αυτά τα ιερότατα και έμπλεα φωτός κείμενα τα οποία σφράγισαν με της καρδιάς τους το αίμα- μια και όλοι, κακήν κακώς εφονεύθησαν από τους Αντίχριστους των καιρών τους- μόνη εξαίρεση ο μαθητής της αγάπης Άγιος Ιωάννης ο Θεολογος- καλά το θυμάσαι...

Αν υπήρξε Θεάνθρωπος, ο Ιησούς, ανασταίνοντας εαυτόν από επώδυνο θάνατο, στις τρεις ημέρες- ακριβώς όπως ο ίδιος το είχε προφητεύσει στους μαθητές του- τότε αυτός ήταν ο δυνατότερος και αληθινότερος και υπεροχότερος πασών των ανά τους αιώνες αναφανεισών υπάρξεων, και σίγουρα στις Εντολές Του, κρυβόταν σοφία, δύναμη, προστασία και τρυφή ατελεύτητη!

Αν στις εντολές Του, κρύβονταν αυτές οι ευλογίες, έπρεπε - ανυπερθέτως- να κόψω τα λαιμά μου, προσπαθώντας αυτές τις εντολές να τις εφαρμόσω- όσο στενός κορσές ενίοτε και αν μου φαίνονταν- όσο κόστος αυτή η εφαρμογή και αν- κατ' όψιν- απαιτούσε.

Επειδή παραμένω με τη συνείδηση και τους κολλητούς μου, ειλικρινής μέχρι αηδίας θα σου εξομολογηθώ ντροπαλά, επαναλαμβάνοντας, ότι εξ αιτίας αυτής της δυσκολίας εφαρμογής των εντολών, θα ήθελα πάρα πολύ να ΜΗΝ έχει αναστηθεί ο λατρεμένος Χριστούλης , α! πόσο θα το επιθυμούσα, η κουρούνα!

Όμως, τα διαβάσματα, τα στοιχεία, η έρευνά μου, οι εμπειρικές μου παρατηρήσεις, πληροφορούσαν το αντίθετο τη νεανική μου, έντιμη σκέψη, που είχε παιδιόθεν μέγα πάθος-κόλλημα θα το χαρακτηρίζαν κάποιοι κακεντρεχώς- με την Αλήθεια.

Ακολούθησα τελικά, ενσυνειδήτως, τον Κύριο Ιησού και Σωτήρα του γένους των θνητών, με μια άλλη σοβαρότητα, στα δεκαοχτώ μου, επειδή ήμουν βέβαιη ότι ο Χριστός ειναι η μόνη Γνήσια Θεανθρώπινη ύπαρξη όλων των αιώνων, και το κατεξοχήν Πρόσωπο της Αγάπης- το ομολόγησε -χωρίς να μου φαίνεται καθόλου για χαζός τύπος του κατηχητικού- και ο Δημήτρης ο Ήμελλος, ο κουλτουριάρης ηθοποιός,απαντώντας σε σχετική ερώτηση δημοσιογράφου-αν πιστεύει στην αγάπη:

-Για ποια αγάπη μού μιλάτε;
Στην ιστορία της ανθρωπότητας, Ένας μόνος αγάπησε αληθινά και τον κάναν Θρησκεία!

Από αυτή τη φράση και μόνο, τον έγραψα στην καρδιά μου τον κύριο Ήμελλο και ας μην- προσωπικά- τον γνωρίζω.

Επί σειρά ετών,λοιπόν, αυτή η αναζήτηση της Αλήθειας, αποτελούσε το κυρίαρχο κίνητρό μου.

Στη συνέχεια και αφού η ψυχολογία και η τέχνη φάνηκαν στα μάτια μου, εξαιρετικά ανεπαρκείς προκειμένου να δώσουν τις απαντήσεις που γύρευα, ένιωσα, μέσα από εκπληκτικές για μένα εμπειρίες- ποικίλες, ότι ο Χριστός, εκτός από Αλήθεια, ήταν και η Οδός!

Η Οδός που περπάτησαν τόσο οι Απόστολοι, όσο και οι Καππαδόκες Πατέρες, ο Αγιος Γρηγόριος Παλαμάς,ο άγιος Ιωάννης ο Ρώσος,ο Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ , ο Άγιος Νεκτάριος και ο Ιωάννης Μαξιμόβιτς, ο μέγας Νικόλαος Βελιμίροβιτς και μύριοι άλλοι...

Ακριβώς η ίδια Οδός, και όσοι την περπατούν, γνωρίζουν καλά για ποιο πράγμα μιλάω.

Ο Χριστός αποκαλύφθηκε ενώπιόν μου, με όλο και μεγαλύτερη ευκρίνεια ως Οδός που όφειλα να ακολουθώ-και στην οποία έπρεπε να πατώ με σεβασμό και άγρυπνη προσοχή- αν επιθυμούσα να έχω στην καρδιά μου, Φως και Ειρήνη.

Τελευταία τελευταία- επιτέλους- κατάλαβα βαθιά μου, ότι ο Χριστός, είναι και Ζωή!

Το κατάλαβα ότι ο Χριστός είναι Ζωή, αισθανόμενη, πόση Μαυρίλα και ΟΔΥΝΗ έχει ο θάνατος για κείνους που ζουν χωρίς αληθινή εμπιστοσύνη στην Παρουσία του Λυτρωτή μας.

Παρατηρώντας τα ψυχοφάρμακα και τις αυτοκτονίες ανθρώπων που έχασαν λατρεμένα τους πρόσωπα,
μού 'ρθε μια μέρα φλασιά- έλλαμψη, επί το λογιότερον- και ένιωσα, ένιωσα σου λέω- θέλω να με πιστέψεις- συνειδητοποίησα μέχρι μυελού των οστέων μου, του Κυρίου την παμμέγιστη δύναμη!

Και τότε,ενώ περιχαρής, σου τα εμπιστευόμουν αυτά, το βρήκες πάλι το αντίχριστο επιχείρημα, μικρό αετόπουλο:

-Καλά! Και δεν ντρέπεσαι να πηγαίνεις με τη μεριά του πιο δυνατού;

Γούρλωσα ψιλοθυμωμένη τα μάτια.

-Από πότε, χρυσούλι μου, πρέπει να ντρεπόμεθα για τα καλά και συμφέροντα των αιωνίων ψυχών μας;
Δεν πα να λες, όμως, ό,τι θες;
Δεν πα να κουρεύεσαι;

Όχι! Δεν πιστεύω ότι υπάρχει ζωντανός ο Χριστός και ότι αναστήθηκε.
Όχι! Δεν το πιστεύω!

Θα απαντήσω με το λόγο του γέρο Καρλ Γιουνγκ σε σχετική ερώτηση:

- Δεν το πιστεύω ότι υπάρχει Θεός!

-Το γνωρίζωωω!


Το βλέπωωω!

Το ψηλαφώωω!

- Ο Χριστός είτε το εγκολπώνεσαι είτε όχι - και συ θα χάσεις πολλά αν δεν...- είναι ο Λαμπροφόρος Νικητής του θανάτου!

Με την Αγία Του Χαρμόσυνη Ανάσταση, νίκησε το φόβητρο του θάνατου, ως απελπισία, ως ερωτική απώλεια, ως απόλυτο μορμολύκειο, ως σκότος, ως μοναξιά, ως έσχατη απειλή...του γένους των ανθρώπων...

- Διατί συμβαίνει αυτό;

Διότι πράγματι...όποιος βαπτίζεται στο Όνομα της Παναγίας Τριάδος και εντάσσεται στο Σώμα της Ορθόδοξης Εκκλησίας,όποιος νιώθει την Απανταχού Παρουσία Του Ιησού και ενώνεται μαζί Του, δια των Μυστηρίων που μας παρέδωσε, γίνεται σιγά σιγά, και στο μέτρο του προσωπικού του αγώνα, μικρός Χριστός κατά Χάρη, παίρνει μέσα του, από τη δύναμη Εκείνου, και έτσι μπορεί με ελπίδα και εγκαρτέρηση να υπομείνει το θάνατο των προσφιλών του, να υπομείνει με ειρήνη και γενναιότητα την Επίσημη Ώρα, την Ά-τροπο, του προσωπικού του θανάτου...

Όποιος πιστεύει στο Θεό - Λόγο, Χριστό και τον έχει ως τον πρώτιστο φλογερό εραστή της ψυχής του, καταλαβαίνει πολύ καλά, γιατί ο μέγας Σεραφείμ του Σαρώφ, κάθε που έβλεπε έναν πιστό- οποιονδήποτε άνθρωπο στο δρόμο του- τον χαιρετούσε με άφατη αγαλλίαση, αναφωνώντας:

- Χριστός Ανέστη, Χαρά μου!
Η τελεία Πίστη, Ελπίδα και Αγάπη,στον Αναστημένο Ιησού, έξω βάλλουν τον φόβο του θανάτου.

Μακάριοι οι εν Κυρίω αποθνήσκοντες...

Μακάριοι οι αποθνήσκοντες εν Κυρίω που θα ξανασυναντήσουν όλους, τους εν Κυρίω κοιμηθέντας αγαπημένους τους, μέσα στην πιο μεγάλη ευφροσύνη!

Στην κηδεία της αγιότατης Μητέρας Ειρήνης Μυρτιδιώτισσας των Οινουσσών, έψαλλαν άπαντες, με βαθύτατη συγκίνηση ιεροπρεπώς την ωδή τη Νικητήρια!...

- Χριστός Ανέστη ...χαρά μου!

- Αληθώς Ανέστη ο Κύριος!


Σταματήστε τα απαρηγόρητα κλάματα!

Αληθώς οι ελπίζοντες στη δική Του απερίγραπτη Αλήθεια και

Αγάπη και Δύναμη, εν Εσχάτη Ημέρα, θα αναστηθούν εν Αγαλλιάσει!

Σαλογραία

Παρασκευή, 4 Δεκεμβρίου 2009

Ο Θεός ενδυναμώνει άτομα με αναπηρία




Nick Vujicic is a giant of a man
http://www.youtube.com/watch?v=0DxlJWJ_WfA&feature=player_embedded

Η εκπληκτική ιστορία του Nick Vujicic. Του ανθρώπου χωρίς χέρια και πόδια.

Η 3η Δεκεμβρίου έχει καθιερωθεί ως παγκόσμια ημέρα των ατόμων με αναπηρία.

Παρακάτω θα διαβάσετε την εκπληκτική ιστορία του NickVujicic.
Του ανθρώπου που γεννήθηκε χωρίς πόδια και χέρια, αλλά η πίστη του στον Χριστό είναι τέτοια, που μέσα από το παράδειγμά του, διδάσκει τους χριστιανούς πως να ξεπερνούν τις δοκιμασίες αντλώντας κι αυτοί δύναμη από τονΧριστό.

Το άρθρο είναι μετάφραση από τα αγγλικά

Σελίδες για τα άτομα με αναπηρία

http://i-diadromi.blogspot.com/
http://www.disabled.gr/

Standing On Faith Alone

Στηριζόμενος στην Πίστη μόνο

Κάνει σέρφινγκ. Κολυμπάει. Θα συμμετάσχει στον Μαραθώνιο του Λος Άντζελες τον επόμενο Μάρτιο. Και μεταδίδει μία αισιοδοξία για την ζωή. Και παρόλα αυτά δεν έχει πόδια και χέρια!

Ο 26χρονος (με σερβικές ρίζες),Nick Vujicic, που γεννήθηκε χωρίς άκρα, έχει γίνει γνωστός σε όλο τον κόσμο σαν ένας κήρυκας του ευαγγελίου και εμπνευσμένος ομιλητής ξεσηκώνοντας 100.000άτομα σε θέατρα και άλλα στάδια σε όλη την υφήλιο. Ιδρυτής της οργάνωσης «Ζωή χωρίς άκρα» που έχει βάση της την Καλιφόρνια, βρίσκεται τώρα σε παγκόσμια περιοδεία και πρόκειται να εκδώσει το πρώτο του βιβλίο με τίτλο «Χωρίς Άκρα, Χωρίς Περιορισμούς» (No Limbs, No Limits).

Ο Vujicic, γεννημένος στην Μελβούρνη της Αυστραλίας, που πρόσφατα μετακόμισε στην Καλιφόρνια, λέει πώς νιώθει ότι τον έχει καλέσει ο Θεός να μοιραστεί το πώς ξεπέρασε σχεδόν αξεπέραστες καταστάσεις και να φέρει ελπίδα και έμπνευση στους ανθρώπους. ''Γνωρίζω ποιος είναι ο σκοπός που υπάρχω και αυτός είναι το να πω στους ανθρώπους για την ελπίδα που έχω στο Χριστό και με ενδυναμώνει'', λέει ο Vujicic.

''Δεν ζω με δική μου δύναμη. Βασικά περπατάω στο νερό. Αυτό είναι το θαύμα. Για έναν άνθρωπο χωρίς χέρια και πόδια το να χαμογελάει, είναι όπως ένας άνθρωπος που περπατάει στο νερό''.

Αν και μπορεί να φαίνεται σε όσους είδαν τον Vujicic να κάνεισέρφινγκ στη Χαβάη ότι μπορούσε να περπατήσει στο νερό, το γεγονός ότι ένας άνθρωπος χωρίς χέρια και πόδια μπορούσε να κάνει ακόμα και αυτό, είναι, σύμφωνα με τα λεγόμενα του, ένα θαύμα. Και η ιστορία της πίστης του που τον στήριξε, διαλαλείται από τον Vujicic σε όλο τον κόσμο σαν μέρος της διακονίας του.

''Δεν είμαι ένας υπερφυσικός τύπος'', λέει ο Vujicic ο οποίος έχει συναντήσει αρχηγούς κρατών και έχει εμφανιστεί στην εκπομπή 20/20 του ABC. ''Δεν είναι κάτι που έχει σχέση με εμένα. Έχει σχέση με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος μέσα μου, αυτή που μου δίνει τη δυνατότητα να ζήσω μια υπερφυσική νικηφόρα ζωή''. Αυτή είναι η δύναμη μέσα στην οποία ζω. Είμαι κάτι παραπάνω από ένας άνθρωπος χωρίς χέρια και πόδια. Είμαι ένα παιδί του Θεού.''

Ο Vujicic που άρχισε να μιλάει δημόσια όταν ήταν έφηβος, μετακόμισε στην Καλιφόρνια το 2005, όταν κάποιοι συγγενείς του από την Αυστραλία μετακόμισαν στις ΗΠΑ. Αρχικά, ο JoniEarekson Tada, ένας παγκοσμίου φήμης συγγραφέας και καλλιτέχνης που έμεινε τετραπληγικός μετά από ένα ατύχημα σε κατάδυση το 1967, του έδωσε χώρο σε ένα γραφείο στο ''Διεθνές Κέντρο Αναπηρίας του Joni και Φίλων'' (Joni and FriendsInternational Disability Center) στην Agoura Hills της Καλιφόρνια.

Ο Steve Bundy, διευθύνων σύμβουλος του Χριστιανικού Ινστιτούτου για τις Αναπηρίες (Christian Institute on Disabilities), λέει πως οι άνθρωποι στρέφονται στον Vujicic γιατί εκπέμπει ένα ''πνεύμα πρωταθλητή'' και δίνει στον κόσμο ελπίδα. Νομίζω ότι η ζωή του Nick δείχνει την αγαθότητα του Θεού'', λέει ο Bundy. ''Εδώ έχεις έναν άνθρωπο χωρίς χέρια και πόδια αλλά γεμάτο με χαρά και ευτυχία γιατί έχει μια αιώνια προοπτική. ''


Στην Ελευθέρα Ευαγγελική Εκκλησία του Conejo Valley στοNewbury Park της Καλιφόρνια, η υπεύθυνη της υπηρεσίας αναπήρων, Rhonda Cattley, έχει ακούσει τον Vujicic να μιλάει πάρα πολλές φορές. ''Έχει πολύ δυνατό μήνυμα του να μην λυπάσαι για τον εαυτό σου και ότι ο Θεός έχει ένα σχέδιο για τη ζωή σου όποιες και αν είναι οι συνθήκες ή οι φυσικές σου αδυναμίες'', λέει η Cattley. ''Ξέρει ότι ο Θεός είναι κυρίαρχος, ότι ο Θεός το επέτρεψε για κάποιο λόγο.''

Ο κόσμος φυσικά αναρωτιέται πως ο Vujicic περνάει την ημέρα χωρίς να χρησιμοποιεί χέρια και πόδια. Μέσα από βίντεο αναρτημένα στοYouTube δείχνει πώς καταφέρνει απλές καθημερινές εργασίες όπως να χτενίζει τα μαλλιά του ή να βουρτσίζει τα δόντια του.


Η Cattley λέει ότι ένα βίντεο που τον δείχνει να περπατά προς μια πισίνα, να πηδά μέσα και να κολυμπά ύπτιο χρησιμοποιώντας τα ''μικροσκοπικά πόδια'' του είναι καταπληκτικό. ''Μπορείς σχεδόν να ακούσεις τους ανθρώπους να κρατούν την ανάσα τους''.

Κάποτε μίλησε σε περισσότερους από 100.000 ανθρώπους στηνΙνδία , σε 18.000 σε μια αρένα ταυρομαχιών στην Κολομβία και σε 8.000 κατά τη διάρκεια καταιγίδας στην Ουκρανία. Σε ένα πρόσφατο ταξίδι στην Αφρική συνάντησε το πρόεδρο τηςΛιβερίας, την πρώτη γυναίκα πρόεδρο αφρικανικού έθνους. Σε μια χώρα που ακόμα αναρρώνει από τον εμφύλιο πόλεμο και με το ποσοστό των ανέργων να φτάνει το 80%, ο Vujicic μίλησε σε περισσότερους από 18.000 ανθρώπους και χιλιάδες αποφάσισαν να γίνουν χριστιανοί.


''Μια ομιλία του έλαβε χώρα στην ίδια τοποθεσία όπου πριν από 4 - 5 χρόνια, οι Μουσουλμάνοι σκότωναν τους Χριστιανούς με χαντζάρες'', λέει η Tayloe. ''Περίμεναν μόνο 350 με 400 ανθρώπους να εμφανιστούν, αλλά τελικά εμφανίστηκαν 8.000! Οι άνθρωποι κρέμονταν από δέντρα και σκαρφάλωναν στις στέγες.''

Κατά τη διάρκεια αυτών των ταξιδιών, ο Vujicic προσπαθεί να κινήσει το ενδιαφέρον των ανθρώπων για την αξία που έχουν τα άτομα με αναπηρία. Σε ορισμένα μέρη της Ινδίας, Αφρικής αλλά και της Ευρώπης υπάρχει η πεποίθηση ότι τα μωρά που γεννώνται με αναπηρίες δεν θα έπρεπε να ζουν. Κάποιες φορές παιδιά θανατώνονται χωρίς να ασκούνται διώξεις.


'' Κάποιες φορές, κλειδώνουν ένα τέτοιο παιδί σε ένα δωμάτιο, δεν το ταίζουν, το φωνάζουν ''αυτό'' και περιμένουν μέχρι να πεθάνει'', λέει ο Vujicic.


''Γι΄ αυτό συνεργαζόμαστε με την '' Joni and Friends'' ώστε να ενημερώσουμε και να αφυπνήσουμε όλο τον κόσμο.''

Γιος Σέρβων μεταναστών, ενός ιερέα και μιας νοσοκόμας που ακόμα ζουν στην Αυστραλία, ο Vujicic γεννήθηκε στη Μελβούρνη στις 4 Δεκεμβρίου 1982. Οι υπέρηχοι που έκανε η μητέρα του δεν μπόρεσαν να δείξουν ότι τα άκρα του δεν αναπτύσσονταν έτσι ο γιατρός και οι γονείς του ήταν εντελώς σοκαρισμένοι όταν γεννήθηκε.

Οι γιατροί δεν μπόρεσαν να προσφέρουν καμία ιατρική εξήγηση για την κατάσταση του, η οποία επηρεάζει μόνο 15 άτομα παγκοσμίως τα οποία έχει υπόψη του ο Vujicic.


'' Κανένας δεν έχει ιδέα γιατί, λέει οVujicic. '' Είπαν ότι ο γιος σας μπορεί να μην έχει καλή ζωή και να μην μπορεί να περπατά, να μην μπορεί να κινείται και το πιο πιθανό θα είναι ένα βάρος για σας.''


Στην αρχή οι γονείς του και η εκκλησία αναρωτιόντουσαν γιατί ο Θεός επέτρεψε ο γιος του ιερέα να γεννηθεί χωρίς άκρα. Αλλά με το χρόνο πίστεψαν ότι ο Θεός τα είχε υπό έλεγχο.


Αν και συχνά τον πείραζαν, τον απειλούσαν και τον απέρριπταν στο σχολείο έμαθε να χρησιμοποιεί το πηγούνι του για να χειρίζεται αντικείμενα και τα ''μικροσκοπικό του πόδι'' με τα δύο δάχτυλα για να περπατάει, να παίζει βόλους, να κολυμπάει, να κάνει σκείτμπορντ και να παίζει ποδόσφαιρο. Επίσης έμαθε να χρησιμοποιεί τα δάχτυλα των ποδιών του για να γράφει, να δαχτυλογραφεί και να οδηγεί το καροτσάκι του.

''Τα πρώτα χρόνια ήταν πολύ δύσκολα'' λέει ο Vujicic. ''Αλλά οι δάσκαλοι ήταν πολύ καλοί στο να διδάξουν τα παιδιά για εμένα. Και αφότου άρχισα να μιλάω ξέχασαν ότι δεν έχω χέρια ούτε πόδια αι μπορούσαν να δουν ότι είμαι σαν όλους τους άλλους.''

Παρά την ενεργητική ζωή του, ο Vujicic έπαθε κατάθλιψη στην ηλικία των 8 ετών όταν η οικογένεια του μετακόμισε στο Brisbaneτης Αυστραλίας. Είδε τον εαυτό του σαν βάρος για τους άλλους , απίθανο να πάει στο κολλέγιο, να έχει μια σύζυγο ή ακόμα να αγκαλιάσει τα παιδιά του. Μια φορά προσπάθησε να πνιγεί.

Αλλά στην ηλικία των 13 η μητέρα του έδωσε ένα άρθρο από μία εφημερίδα που άλλαξε τη ζωή του. Η ιστορία -ενός ανθρώπου που ξεπέρασε τις αναπηρίες του- τον ενέπνευσε να είναι ευγνώμων για την οικογένεια του, την υγεία του και τα ''μικροσκοπικά του πόδια''.

''Συνειδητοποίησα ότι είχα μια επιλογή'', λέει ο Vujicic. '' Μπορούσα είτε. να λυπηθώ τον εαυτό μου ή να ευχαριστήσω το Θεό για ό,τι έχω.''

Αλλά ακόμα ένιωθε ότι ο Θεός του χρωστούσε μια εξήγηση. ''Δεν παίζει ρόλο ποιοι είμαστε, όλοι ρωτάμε τον εαυτό μας τρεις ερωτήσεις: Ποιος είμαι; Γιατί είμαι εδώ; Πού θα πάω όταν δεν θα είμαι πλέον εδώ;

'' Δεν ήξερα ποιος θα έπρεπε να είμαι. Δεν ήξερα γιατί ήμουν εδώ και δεν ήξερα πού θα πήγαινα όταν δεν θα ήμουν εδώ'', λέει οVujicic. ''Ήταν τρομακτικά. Και αυτός ο φόβος ήταν χειρότερος από το να μην έχεις χέρια και πόδια. Ο φόβος και η ενοχή παραλύουν τους ανθρώπους περισσότερο από το να μην έχουν άκρα.''

Στα 15, διάβασε στο κατά Ιωάννη κεφάλαιο 9 ότι ο Χριστός έδωσε όραση σε ένα τυφλό ώστε τα έργα του Θεού να αποκαλυφτούν μέσα από αυτόν. Βρίσκοντας την απάντηση που έψαχνε ο Vujicicέδωσε την καρδιά του στο Χριστό.

'' Όταν το διάβασα, ένα κύμα πίστης με διαπέρασε και αυτή η ειρήνη, αυτή η κατανόηση ότι ζητούσα μια απάντηση στο γιατί όταν η απάντηση είναι να μην ξέρεις το γιατί'', λέει.'' Η απάντηση είναι ότι ο Θεός ξέρει γιατί. Αν ο Θεός χρησιμοποίησε έναν τυφλό τότε Αυτός έχει ένα σχέδιο και για μένα.''

Δύο χρόνια αργότερα, οι νέοι σε μία ομάδα που μελετούσαν την Αγία Γραφή, του ζήτησαν να μιλήσει. Η ομολογία του έφερε δάκρυα σε όλο το δωμάτιο. Σύντομα, είχε δεκάδες προσκλήσεις. Όταν μιλούσε σε ένα Γυμνάσιο 19χρονων κατάλαβε ότι ο Θεός τον καλούσε να γίνει ένας ομιλητής που εμπνέει.


Καθώς άρχισε να μιλάει, μια έφηβη άρχισε να τον αποδοκιμάζει δυνατά κοροϊδεύοντάς τον''. Ο Vujicic σταμάτησε και την κοίταξε. Ντροπιασμένη αυτή σήκωσε το χέρι της και ρώτησε αν μπορούσε να τον αγκαλιάσει.


''Μπροστά σε όλους, ήρθε και με αγκάλιασε και ψιθύρισε στο αυτί μου: ''Κανένας δεν μου είπε ποτέ ότι με αγαπούσε. Κανένας δεν μου είπε ότι ήμουν όμορφη'', λέει ο Vujicic. ''Μετά με κράτησε και έκλαψε. Και αυτό μου έδωσε μια γεύση του αντίκτυπου που μπορεί η ζωή μου να έχει σε ένα άτομο.''


''Από εκείνη την ημέρα σιγουρεύτηκα ότι αυτό ήμουν πλασμένος να κάνω: να δίνω ελπίδα, ελπίδα ανεκτίμητη, ελπίδα που ο κόσμος δεν μπορεί να καταλάβει, ελπίδα μιας άνευ όρων αγάπης που έρχεται μόνο από τον Ουρανό. Και ήταν τότε που αφιέρωσα την διακονία μου στο Θεό.''


Ήταν τότε επίσης που ο Vujicic αποφάσισε να αγκαλιάζει και να μιλάει στους ανθρώπους μετά τις ομιλίες του. Μετά από κάθε ομιλία καλεί τους ανθρώπους να του δώσουν μια αγκαλιά. Συχνά εκατοντάδες άνθρωποι στέφονται στη ''σειρά της αγκαλιάς''.

Σήμερα ο Vujicic έχει μιλήσει περισσότερες από 1500 φορές σε σχολεία, εκκλησίες, ορφανοτροφεία, φυλακές και νοσοκομεία σε 19 χώρες. Υπολογίζει ότι περισσότεροι από 30.000.000 άνθρωποι έχουν ακούσει την ομολογία του. Έχει κερδίσει ακόμα και μεταπτυχιακό.

Αλλά το πιο εκπληκτικό ήταν ότι πρόσφατα εμφανίστηκε στο περιοδικό Surfer ανάμεσα στους κορυφαίους σέρφερς του κόσμου!

Κατά τη διάρκεια μιας πρόσφατης ομιλίας του στη Χαβάη, οVujicic έζησε την επόμενη καλύτερη εμπειρία από το περπάτημα στα κύματα: το σέρφινγκ.

Ένας ιερέας στη Χονολουλού τον σύστησε στην BethanyHamilton, πρωταθλήτρια του σέρφινγκ η οποία έχασε το ένα της χέρι μετά από επίθεση καρχαρία το 2003.

Ο Vujicic λέει ότι η Hamilton τον είχε εμπνεύσει χρόνια πριν όταν την είδε στην εκπομπή τηςOprah Winfrey.


''Την παρακολουθήσαμε στηνOprah και είπα ''ουάου, να χάνεις κάτι και να μπορείς να συνεχίζεις τη ζωή σου είναι διαφορετικό από εμένα που γεννήθηκα έτσι'', λέει ο Vujicic.


Όταν η Hamilton έμαθε ότι ένα διακαές όνειρο του Vujicic ήταν να μάθει σέρφινγκ, του προσέφερε ένα μάθημα στην ακτή τουWaikiki. Συγκέντρωσε γρήγορα ένα περίεργο και κατάπληκτο κοινό. Χρησιμοποιώντας τα μικροσκοπικά πόδια του, ο Vujicic όχι μόνο σηκώθηκε όρθιος και έπιασε μερικά κύματα αλλά έκανε και μια στροφή 360 μοιρών και πήδησε από σανίδα σε σανίδα. Οι εκδηλωτικοί θεατές επευφημούσαν και σφύριζαν.

«Αυτός ο τύπος σε εμπνέει», λέει ο John Rogers, πάστορας της εκκλησίας στη Χονολουλού που μίλησε ο Vujicic.


''Το πως βλέπει τον σκοπό που έχει η ζωή του – όπως ο Θεός του έδειξε - είναι ότι στην πραγματικότητα, δεν υπάρχουν όρια. Και αυτό το εκπέμπει τέλεια. Είναι φαινόμενο''.

http://redskywarning.blogspot.com/2009/12/nick-vujicic.html

Πρωτότυπο άρθρο:

Born with no arms and no legs, Nick Vujicic is teaching the church how to overcome challenges by finding true strength in Christ.

He surfs. He swims. He’s going to be in the Los Angeles Marathon in March. He has a contagiously optimistic outlook on life. And yet he has no arms or legs.

Born without limbs, 26-year-old Nick Vujicic (pronounced voy-a-chich) is becoming known worldwide as an evangelist and motivational speaker, drawing up to 100,000 people at stadiums and other venues around the globe. The founder of California-based Life Without Limbs, he is now on a world tour and will release his first book, No Limbs, No Limits, later this year.

Vujicic, a native of Australia who recently relocated to California, says he feels called by God to share how he overcame nearly insurmountable circumstances to bring hope and inspiration to people. “I know what I’m here to do, and that’s to tell people about the hope in Christ that strengthens me,” Vujicic says.

“I’m not living on my own strength. I’m basically walking on water. That’s the miracle. For a guy without arms or legs to smile, that’s a man walking on water.”

Although it may seem to those who recently saw Vujicic surf in Hawaii that he can walk on water, the fact that a man born without arms or legs can do so much is, in his words, a miracle. And the story of the faith that inspired him is one Vujicic is taking around the globe as part of his ministry.

“I’m not a supernatural guy,” says Vujicic, who has met with world leaders and appeared on ABC’s 20/20. “It’s not about me. It’s about the power of the Holy Spirit in me that gives me the ability to live a supernatural life of victory. That’s the power I live in. I’m more than a man without arms or legs. I’m a child of God.”

Vujicic, who began speaking publicly as a teenager, moved to California in 2005 after some Australian relatives immigrated to the U.S. Initially, Joni Eareckson Tada, a world-famous author and artist who was left a quadriplegic after a 1967 diving accident, gave him office space at the Joni and Friends International Disability Center in Agoura Hills, California.

Steve Bundy, managing director of the Christian Institute on Disabilities at the center, says people are drawn to Vujicic because he exudes a “champion spirit” and gives people hope. “I think Nick’s life displays the goodness of God,” Bundy says. “Here you have a man with no arms or legs, but he’s filled with joy and happiness because he has an eternal perspective.”

At the Evangelical Free Church of the Conejo Valley in Newbury Park, California, disability ministry director Rhonda Cattley has heard Vujicic speak several times. “He has such a powerful message of not feeling sorry for yourself; believing God has a plan for your life, no matter what your circumstances are or what your physical disabilities are,” Cattley says. “He knows that God is sovereign ... that God has allowed this for a reason.”

People naturally wonder how Vujicic gets through a day without the use of arms or legs. Through videos posted on YouTube, he demonstrates how he manages simple, everyday tasks such as combing his hair or brushing his teeth (to watch the videos, go tovujicic.charismamag.com).

Cattley says one video showing him walking toward a swimming pool, jumping in and swimming on his back using his “little foot” is stunning. “You can almost hear people hold their breath [when it’s shown publicly],” she says.

Jim Govatos, pastor of the Indian River City United Methodist Church in Titusville, Florida, says Vujicic recently spoke to more than 4,400 youth and adults in the area. After hearing him speak, many youth gave their lives to Christ, including the “big man on campus” and nearly the entire volleyball team.

“I think he has that anointed presence,” Govatos says. “It’s beyond his personal charisma. There is something that speaks to the spirit and calls forth in people the deepest longing from God. Billy Graham was able to do that. It’s a far different style. But he has a true charisma of the Holy Spirit in an anointed fashion.”

Giving Hugs and Hope

After spending a couple of years at Joni and Friends, Vujicic opened his own office in late 2007 and expanded the number of staff to a dozen. Although he plans to focus on speaking in the U.S. this year, he usually spends about half the year traveling to other countries, including ones where he encounters “horrific poverty” and “tin shack cities,” says Heather Tayloe, a ministry communications representative for lifewithoutlimbs.org.

He once spoke to more than 100,000 people in India, to 18,000 at a bullring in Colombia and to 8,000 during a thunderstorm in Ukraine. On a recent trip to Africa, he met the president of Liberia, the first female president of an African nation. In a country recovering from civil war and beset by 80 percent unemployment, Vujicic spoke to more than 18,000 people, and thousands gave their lives to Christ.

“One speech took place in the same location where Muslims were killing Christians with machetes four or five years ago,” Tayloe says. “They were only expecting 350 to 400 people to show up, but 8,000 turned out. People were hanging from trees and were on the rooftops.”

During these trips, Vujicic tries to raise awareness about the value of disabled people. In parts of India, Africa and Eastern Europe, there is an unspoken belief that babies born with deformities should not live. Infanticide is practiced without repercussion.

“Sometimes, they lock it in a room, won’t feed it, call it an ‘it’ and wait until it dies,” Vujicic says. “That’s why we’re partnering with Joni and Friends to spearhead education and awareness throughout the world.”

The son of Serbian immigrants—a pastor and a nurse who still live in Australia—Vujicic was born in Melbourne on December 4, 1982. Ultrasound tests performed on his mother failed to reveal that his limbs were not developing, and his doctor and parents were completely shocked when he was born.

Doctors couldn’t offer any medical explanation for his condition, one that has affected only 15 people worldwide that Vujicic is aware of.

“No one has any idea why,” Vujicic says. “They said, ‘Your son may not have a good life, and he may not be able to walk; he may not be able to move, and he may very well be a burden to you.”

At first, his parents and church family questioned why a God of love would allow the pastor’s son to be born without limbs. But in time, they came to trust that God was in control.

Although he was often teased, bullied and rejected in school, he learned to use his chin to manipulate objects and his “little foot” with two toes to walk, play marbles, swim, skateboard and play soccer. He also learned to use his toes to write, type and drive his wheelchair.

“The first few years were very difficult,” Vujicic says. “But the teachers were very good about educating the kids about me. And once I started talking, they forgot that I have no arms or legs and could see that I’m just like anybody else.”

Despite his active life, Vujicic became depressed at age 8 when his family moved to Brisbane, Australia. He saw himself as a burden to others, unlikely to go to college, have a wife or even be able to hug his children. Once, he attempted to drown himself.

But at age 13 his mother gave him a newspaper article that changed his life. The story—about a man who overcame his disabilities—inspired him to be thankful for his family, his health and his “little foot.”

“I realized I had a choice,” Vujicic says. “I could either ... feel sorry for myself or thank God for what I have.”

But he still felt God owed him an explanation. “No matter who we are, we always ask ourselves three questions: Who am I? Why am I here? And where am I going when I’m not here?

“I didn’t know who I was supposed to be. I didn’t know why I was here, and I didn’t know where I was going when I was not here,” Vujicic says. “It was scary. And that fear was worse than having no arms or legs. Fear and guilt paralyze people more than having no limbs.”

At 15, he read in John 9 that Jesus gave sight to a blind man so the works of God might be revealed through him. Finding the answer he was seeking, Vujicic gave his life to Christ.

“When I read that, a wave of faith came over me and this peace, this realization that I’m looking for an answer why, but the answer is not knowing why,” he says. “The answer is that God knows why. If God can use a blind man ... then He’s got a plan for me.”

A couple years later, teenagers in his Bible study group asked him to speak. His testimony brought the room to tears. Soon, he had dozens of invitations. While speaking at a high school at age 19 he realized God was calling him to be an inspirational speaker.

As he started speaking, a teenage girl began “bawling her eyes out.” Vujicic stopped and looked at her. Embarrassed, she raised her hand and asked if she could give him a hug.

“In front of everybody, she came and hugged me, and she whispered in my ear: ‘No one ever told me that they loved me. No one ever told me that I was beautiful,’ ” Vujicic says. “And she held me, and she cried. And that gave me a glimpse of the impact my life can have on one person.

“And that day I was sure this is what I was made for—to give hope: hope that is priceless, hope that the world cannot understand, hope in an unconditional love that is only from heaven. And that’s when I committed my ministry to God.”

That’s also when Vujicic decided to hug and talk to people after speaking to them. After each event he invites people to give him a hug. Often, hundreds of people will get in the “hug line.”

Walking on Water

Today Vujicic has spoken more than 1,500 times at schools, churches, orphanages, prisons and hospitals in 19 countries. He estimates that more than 30 million people have heard his testimony. He even earned a bachelor’s degree.

But most surprising, he recently appeared in Surfer magazine alongside some of the world’s top surfers.

During a recent speaking tour in Hawaii, Vujicic got to experience the next best thing to walking on water—surfing. A Honolulu pastor introduced him to Bethany Hamilton, a surfing champion who lost an arm after a shark attack in 2003. Vujicic says Hamilton inspired him after he saw her on The Oprah Winfrey Show several years ago.

“We watched her on Oprah, and I’m like, ‘Wow, being able to lose something and then keep on going in life is different than me being born this way,’ ” Vujicic says.

When Hamilton found out that one of Vujicic’s lifelong dreams was to learn to surf, she offered him a lesson at Waikiki Beach. He caught on quickly, amazing a curious crowd. Using his little foot, Vujicic not only stood up and caught some waves but also did a 360-degree spin and leaped from long board to long board.The exuberant onlookers cheered and whistled.

“This guy is so inspirational,” says John Rogers, senior associate pastor at First Assembly of God, the Honolulu church where Vujicic spoke.

“His view of his purpose in life—what God has showed him—is that there really are no limits; He just exudes that. It’s phenomenal.”


Troy Anderson is a freelance writer based in Los Angeles.

http://www.charismamag.com/index.php/features/18495-standing-on-faith-alone
Αναρτήθηκε από SkyWatcher στις 1:55 πμ
Ετικέτες Θαυμαστές ιστορίες